Fot. East News

W 2012 roku wioślarki Magdalena Fularczyk i Julia Michalska zdobyły brązowy medal Igrzysk Olimpijskich w Londynie w rywalizacji dwójek podwójnych. Nie należą do popularnych sportowców w Polsce, dlatego z satysfakcją pragniemy je Państwu przedstawić.

W imieniu całej osady wywiadu Jakubowi Karbownikowi udzieliła Julia Michalska (na zdjęciu po prawej).

Jak zaczęła się przygoda z wioślarstwem?

- Moja przygoda wioślarska jest od początku związana z trenerem Marcinem Witkowskim. W 1999 roku przyszedł do mojej szkoły podstawowej na nabór do Poznańskiego Towarzystwa Wioślarzy Tryton, którego barwy oboje reprezentujemy nieprzerwanie do dziś.

Gdy zaczynały Panie wiosłować, jakie miałyście marzenia?

- Ja się po prostu świetnie bawiłam i tak jest do dziś, a marzenia powstawały z biegiem czasu. Na początku po prostu poznawałam ten piękny sport i z każdym dniem coraz mocniej przywiązywałam się do niego.

Co sprawiło, że pomyślałyście Panie – Może to jednak nie jest zabawa? Może mogłabym to robić w życiu?

- Poza pracą z trenerem Witkowskim, z którym pokonywaliśmy kolejne schodki w przygodzie pod tytułem wioślarstwo, na pewno było jeszcze kilka osób, dzięki którym zaczęłam myśleć o starcie w igrzyskach olimpijskich. Pierwsza taka szansa pojawiała się w 2004 roku. Ilona Mokronowska, moim zdaniem do dziś najlepsza polska wioślarka, zaproponowała, abym spróbowała swoich sił w olimpijskich kwalifikacjach dwójki podwójnej wagi lekkiej. Nie udało mi się zakwalifikować do dwójki oraz na Igrzyska w Atenach. Jednak praca z Iloną, Robertem Syczem i Tomkiem Kucharskim pod wodzą trenera Jerzego Brońca była kluczowa w moim dalszym rozwoju jako zawodnika.

Czy zawodowe wioślarstwo to drogi sport?

- Tak, jest drogi ze względu na sprzęt. W dzisiejszych czasach jest to bardzo trudne dla wszystkich klubów wioślarskich w Polsce. Zawodnicy rzadko mają swoje łodzie. Jeśli tak się dzieje, dotyczy to już tych najlepszych, medalistów mistrzostw świata i igrzysk olimpijskich. Zazwyczaj kluby starają się zapewnić swoim zawodnikom dogodne warunki, co jest coraz trudniejsze. Trenerzy klubowi często naprawdę nie mają na czym posadzić zawodników. Niestety jest to bolączka coraz większej liczby klubów w Polsce. Te kluby coraz częściej walczą o przetrwanie, bo mają jeszcze wiele innych rachunków do uregulowania. Pozyskanie sponsorów jest niewątpliwe bardzo trudne, szczególnie dla tych klubów, które w swoich szeregach nie mają jeszcze zawodników kadry narodowej i bazują na młodzieży.

Kto wspierał waszą przygodę z wioślarstwem zanim przyszli pierwsi sponsorzy?

- Miałam szczęście, bo od początku kwalifikowałam się do kadr wojewódzkich i część kosztów była pokrywana właśnie w taki sposób. Następnie dość szybko przyszły wyniki kwalifikujące mnie do stypendium Urzędu Miasta Poznania, Urzędu Marszałkowskiego i kadry narodowej. Finansowo w każdym okresie byłam nagradzana i mogłam pozwolić sobie na jakieś małe przyjemności oraz oszczędzanie na swój przyszły rozwój.

Pierwszy wielki sukces osady Michalska – Fularczyk to złoty medal MŚ w Poznaniu w 2009 roku. Czy wtedy pojawili się pierwsi sponsorzy?

- Rzeczywiście to był nasz pierwszy sukces międzynarodowy, ale tak naprawdę wszystko zaczęło się w 2005 roku. Wtedy zaczęłyśmy razem zdobywać medale mistrzostw Polski seniorów i młodzieżowców. Od 2006 roku co sezon byłyśmy mistrzyniami Polski i wiedziałyśmy, że stać nas na coś więcej. Niewątpliwie musiałyśmy być cierpliwe, by dano nam szansę pokazać swoje możliwość na arenie międzynarodowej.

Pierwszą pomoc uzyskałam w październiku 2007 roku od Zygmunta Garsteckiego, prezesa firmy Pol-Car w Poznaniu. Do dziś pomaga klubowi i mi. Jego pomoc jest nieoceniona. Użyczanie nam samochodów nie raz pomogło wręcz zrealizować plan treningowy. Można było wyjechać na zgrupowanie z pełnym zabezpieczeniem samochodu i świadomością, że z każdą usterką możemy liczyć na pomoc firmy w całej Europie. Zawsze mogliśmy i możemy liczyć na wsparcie prezesa Garsteckiego. Ogromną rolę w przekonaniu tego sponsora i kilku kolejnych odegrał prezes mojego klubu Wojciech Tadeuszak. Klubu nigdy nie było stać na stypendia dla zawodników. Jednak zawsze wiedziałam, że prezes bardzo się stara i to było dla mnie najważniejsze. Trudno było i jest przekonać kogoś do sponsorowania niszowej dyscypliny, jaką jest wioślarstwo. Sama teraz próbuję to robić i jeszcze bardziej doceniam poświęcenie prezesa Tadeuszaka. Dziękuję tym, którzy pomagają mały klubom sportowym.

Lokalnie wspierały mnie poprzez klub firmy Pol-Car, Piecobiogaz, Romgum, a w ostatnim czasie bezpośrednio firma Steel-Building. Wszystkie z Poznania. Sponsorem naszej osady od maja 2012 roku jest EDF Polska. Miałyśmy też przez pewien okres partnera medycznego – Carolina Medical Center.

Jak obecnie wygląda budżet najlepszej polskiej osady wioślarskiej? Ile procent stanowią środki państwowe, a ile pieniądze od sponsorów?

- Główne środki to pieniądze państwowe i samorządowe, stypendia za medal olimpijski. Jednak dość dużym zastrzykiem jest wsparcie firmy EDF Polska.

W wynikach 78. Plebiscytu Przeglądu Sportowego na 10 Najlepszych Sportowców Polski zajęły Panie 10. miejsce. Co oznacza dla Pań to wyróżnienie?

- Przede wszystkim duże zainteresowanie kibiców, co mam nadzieję przełoży się na większą uwagę mediów w całym cyklu olimpijskim, a nie tylko podczas igrzysk. Widać, że kibice chcą śledzić zmagania wioślarzy na arenie międzynarodowej, szczególnie że w najbliższym czasie szykuje się wiele ciekawych niespodzianek i rozwiązań w naszej kadrze narodowej.

Czy rozpoczynając przygodę z wioślarstwem myślały Panie także o tym by być sławnym?

- Na pewno nie jestem sławna. Może trochę częściej jestem rozpoznawalna, wzbudzam zainteresowanie i pytanie „Ja Panią skądś znam, ale nie wiem skąd”. Jest to na ogół bardzo miła i śmieszna sytuacja.

Czy na co dzień odczuwają Panie zainteresowanie kibiców?

- Od Igrzysk w Londynie dostaję wiele próśb o autograf, ale jest to podobna ilość jak po Igrzyskach w Pekinie w 2008 roku. Widać zainteresowanie przede wszystkim ze względu na rangę imprezy. Z rozpoznawalnością bywa różnie, ale zawsze jest to bardzo przyjemne i zaskakujące. Szczególnie jak ktoś nie pomyli mnie z kajakarką, wie dokładnie jaki medal i w jakiej konkurencji zdobyłam. Widać, że zostałyśmy zauważone.

Jakub Karbownik

- Czasem się i krzyknie, ale jeśli trafisz na odpowiednią osobę, z którą można żyć całe życie, to zawsze da się jakoś rozładować konflikty – mówi Przemysław Miarczyński. Medalistę olimpijskiego z Londynu podpytaliśmy o receptę na szczęście. Okazją ku temu są oczywiście Walentynki, które, jak się okazuje, przegrywają rywalizację z innym świętem dla zakochanych!

Sportowe Wywiady: – Najwspanialsze walentynkowe wspomnienie?

Przemysław Miarczyński: – Oj, trochę pudło! Nie obchodzimy tego święta. Nie jesteśmy zbytnio za amerykańskimi modami, zwłaszcza, że mamy przecież polski dzień zakochanych – Noc Świętojańską. Jeżeli już, to w ten właśnie dzień coś się dzieje.

No proszę – identycznie jak Zosia Klepacka. Rysuje się jakaś żeglarska cecha przywiązania do polskiej tradycji. Ciekawe. Ona też powiedziała, że nie przywiązuje tak wielkiej wagi do amerykańskich „wynalazków”.

- Może żona trochę bardziej, ale też nie za bardzo.

Krótko mówiąc to Zosia Klepacka „wrobiła” cię w naszą rozmowę. Zadzwoń do Przemka – powiedziała.

- To ja już jej podziękuję! (śmiech)

A może obchodzisz Walentynki z jakąś inną dziewczyną? (ŻARTEM!!!)

- Nie, nie! (śmiech) Ja z Kasią to już jestem jakieś 15 lat, czyli pół mojego życia, więc nie dałoby rady.

A zatem jak obchodzicie Święto Zakochanych?

- Tradycyjnie. Zwykle jest to jakaś restauracja, kino. Muszę przyznać, że przywiązujemy do tego już trochę mniejszą wagę. Teraz mamy dwójkę małych dzieci, więc nie ma na to jakoś czasu. Wszystko się dobrze układa i może dlatego potrzeba symbolicznego podkreślania więzi tego dnia staje się w tych okolicznościach mniej konieczna.

Jaka jest recepta na szczęście?

- Trzeba po prostu na siebie trafić. Trzeba trafić na taką osobę, z którą się po prostu miło spędza czas i można tak naprawdę robić wszystko. Akurat tak trafiliśmy. Chyba po 12 latach mieliśmy dopiero pierwsze dziecko, teraz drugie i dalej jest świetnie. Nie ukrywam, że może trochę pomogło w tym to, że dużo wyjeżdżam. Nie jesteśmy ze sobą non stop przez te wszystkie lata. Kasia to rozumie, zresztą sama była zawodniczką.

Rozłąki pomagają?

- Może fakt, że wyjeżdżam i nie ma mnie przez na przykład dwa tygodnie sprawia, że później się wraca i bardziej chce? Może pomaga właśnie coś takiego. Nie wiem jak by było gdybyśmy byli ze sobą cały czas. Choć z drugiej strony bywało często i tak, że razem jeździmy na wyjazdy, przez pół roku jesteśmy codziennie razem i też jest normalnie.

A jeśli zdarzyło się Wam pokłócić, to w jaki sposób szukaliście porozumienia?

- Kasia jest taką osobą, że od razu chce pogadać o tym co się dzieje. Zresztą prawda jest taka, że tak się powinno robić, aby nie było tak, że się chodzi naburmuszonym i nie odzywa do siebie przez tydzień. To po prostu do niczego nie prowadzi. Trzeba siąść, chwilę pomyśleć i pogadać. Raz się jedna osoba przyzna do tego, że nie miała racji, a za drugim razem odwrotnie. Nikt nie jest doskonały i każdy się czasami myli. Są takie sytuacje, że się i krzyknie, ale jeśli trafisz na odpowiednią osobę, z którą można żyć całe życie, to zawsze da się jakoś rozładować konflikty.

Niektórzy mówią, że lepiej się „przespać z tematem” i rano porozmawiać.

- Jasne. Ja nie mówię, że już po 15 minutach od kłótni się godzimy, ale zawsze po jakiejś chwili, godzinie, dwóch, czasami po nocy szukamy razem zgody.

Zapewne robicie sobie czasem niespodzianki. Czym Kasia Cię najbardziej zaskoczyła?

- O kurka… (śmiech). Ona mnie często zaskakuje jakimiś drobnymi niespodziankami. Ja jestem pod tym względem mało kreatywny i ona w tej kwestii na pewno jest lepsza. Trudno jest mi wymyślić coś drobnego, co sprawi jej radość. A ona zawsze coś wymyśla. Znajduję czasem zakopany gdzieś jakiś prezent, który sprawia, że się fajnie poczuję. Drobne rzeczy, ale miłe.

A może Kasia, bo domyślam się, że jesteście teraz razem w domu, pamięta jakąś bardziej konkretną rzecz, którą Cię zaskoczyła?

- Kasia! (wołanie) Pamiętasz czym mnie zaskoczyłaś najbardziej?

(głos w tle)

- Aha! No właśnie! (śmiech) Na przykład lubię grać w squasha. Kiedyś, zupełnie bym się nie spodziewał, patrzę, a tu taka mała karteczka, a na niej lekcje squasha u byłego zawodnika Andrzeja Gołębiowskiego. Zaskoczyła mnie.

A czym ty zaskoczyłeś Kasię?

- hm…

To może znów spytajmy Kasię?

- Dobry pomysł! Kasiaaa! […]

- No właśnie! Na przykład dostała kiedyś ode mnie rollboard, z którego bardzo się ucieszyła. Taką długą deskorolkę z żaglem. Cały komplet dopasowany do jej wzrostu.

A jak się w ogóle poznaliście? Powiedziałeś na początku, że jesteś z Kasią 15 lat.

- Na zgrupowaniu w 1996 roku. Hm… To znamy się nawet dłużej.

A kiedy odbył ślub?

- W 2008.

Po 12 latach. Czyli mieliście już pierwsze dziecko?

- Tak. To ciekawa historia. Kiedy się wreszcie oświadczyłem Kasi była już w ciąży, o czym mi nie powiedziała. To było przed Igrzyskami w Pekinie. Nie chciała mi nic mówić, żebym się nie dekoncentrował i skupiał tylko na starcie. Dopiero po powrocie pokazała mi zdjęcia i powiedziała, że jest w ciąży.

Sportowe podejście do rzeczy.

- Tak. Dzięki takiej kolejności zdarzeń mamy obrączki, na których są odciśnięte stópki dziecka w odpowiedniej skali. Na jednej obrączce lewa, na drugiej prawa. Wykonał je nam krakowski jubiler.

Oryginalny pomysł! Przemku, dziękujemy za rozmowę.

- Dzięki. Pozdrawiam.

Fot. Sportowe Wywiady

Radosław Kawęcki został mistrzem świata na 200 metrów stylem grzbietowym na krótkim basenie! Trener Polaka zapowiadał rekord świata. Skończyło się na rekordzie kraju – 1.48,48. Słynny Amerykanin Ryan Lochte był drugi ze stratą 0,02 sekundy. To drugi medal dla Polski w Stambule. Krótko przed zwycięskim startem Kawęckiego, Aleksandra Urbańczyk zdobyła brązowy krążek na 50 metrów stylem grzbietowym. Również z rekordem Polski – 26,50.

O wyniki Polaków zapytaliśmy eksperta od pływania Sylwestra Sikorę:

„Trener Jacek Miciul jest dużym optymistą, ale rekord świata to nie taka łatwa sprawa. Ten wynik jest bardzo wyśrubowany. Był ustanowiony w stroju tekstylnym i to jest kolosalna różnica. Podejrzewam, że trener Miciul chciał dodać Kawęckiemu animuszu, zmobilizować go. Ta zapowiedź była trochę na wyrost. Kawęcki pobił za to rekord Polski o trzy setne sekundy, bo ostatnie 50 metrów popłynął najlepiej w karierze. Na tym fragmencie Lochte stracił do Polaka aż 37 setnych. To się nie zdarza. Lochte jest przecież królem finiszu, tak jak Michael Phelps. Kawęcki wygrał z Amerykaninem siłą woli. Inna sprawa, że Lochte mógł popłynąć lepiej. Miał przed sobą jeszcze dwa starty i prawdopodobnie oszczędzał siły. Potem zdobył zresztą dwa złote medale. Dwa lata temu w Dubaju Lochte wygrał na tym dystansie z czasem lepszym o dwie sekundy. Jednak nie można niczego ujmować Kawęckiego. Polak zwycięstwo zawdzięcza tylko sobie. Uważam, że popłynął genialnie.

 Dla Kawęckiego to nie był start w którym dał z siebie wszystko. Ma jeszcze rezerwy. To nie jest jego ostatnie słowo. Kawęcki cały czas robi postępy. W Dubaju był przecież szósty. Przez te dwa lata poprawił się o blisko 2,4 sekundy. Jest w tej chwili najlepszym polski pływakiem. Przejął schedę po Korzeniowskim, a ostatnio po Czerniaku. Trzy tygodnie po tytule mistrza Europy zdobył mistrzostwo świata. To duża rzadkość w sporcie w ogóle, a w polskim sporcie w szczególności. Kawęcki jest bardzo pracowity, skromny, zawsze wykonuje wszystko co powie trener. Miał oferty ze Stanów Zjednoczonych, by startować dla jakiejś uczelni amerykańskiej, ale odmówił. Nie ma rewelacyjnych warunków fizycznych. Mimo to osiąga sukcesy.

 Natomiast Urbańczyk od kilku lat nie miała indywidualnie medalu w żadnej mistrzowskiej imprezie. Zastanawiała się, co ze sobą zrobić. Zaczynała od stylu grzbietowego, ale potem stawiała raczej na zmienny. W ostatnich latach zupełnie nie udawały się jej starty stylem grzbietowym. Tym bardziej nikt nie spodziewał się, że stanie na podium.

 Urbańczyk zwykle najlepiej pływała w eliminacjach, a potem było coraz gorzej. Jednak w Stambule z każdym startem było lepiej. W eliminacjach dobrze, w półfinale – bardzo dobrze z rekordem Polski, w finale – wspaniale z drugim rekordem kraju. Jej atutem jest start, co też wykorzystała. W tym elemencie jest jedną z najlepszych na świecie. Urbańczyk jest bardzo utalentowana i wreszcie ma medal globalnej imprezy. Trzeba się cieszyć. Szkoda jednak, że nie jest to olimpijski dystans.

 Generalnie był to niezły start reprezentacji Polski. 13 osób ustanowiło 17 rekordów życiowych, w tym cztery rekordy Polski. Z polskim pływaniem nie jest aż tak źle, jak wyglądało to po Igrzyskach Olimpijskich w Londynie. Są powody do optymizmu. Zawody w Turcji będziemy całkiem dobrze wspominać.”

 adu

]]> http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/plywanie-ms-na-krotkim-basenie-kawecki-poplynal-genialnie-mowi-sylwester-sikora/feed/ 1 http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/kusznierewicz-nie-koncze-ze-sportem-mam-swoje-projekty-chce-tez-pomagac-dzieciom/ http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/kusznierewicz-nie-koncze-ze-sportem-mam-swoje-projekty-chce-tez-pomagac-dzieciom/#comments Tue, 11 Dec 2012 22:59:08 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=2959  

Mateusz Kusznierewicz, mistrz olimpijski z Atlanty, postanowił zakończyć ten etap kariery, ale na każdym kroku podkreśla: „Z żeglarstwem się nie rozstaję! Chcę przenieść się na większe łodzie, chcę zbudować zespół, który będzie przynosił Polsce chlubę”. Nie pozostaje nam nic innego jak trzymać go za słowo.

O ile na owoce pierwszej deklaracji musimy jeszcze poczekać, tak w drugiej kwestii zaczęło się już dziać. Kusznierewicz założył fundację Navigare, która pomaga dzieciom będącym w trudnej sytuacji. Pozyskiwane przez niego środki pochodzą między innymi z aukcji. Jedna z nich właśnie trwa. Zakończy się  13 grudnia.

(AUKCJA ZAKOŃCZONA – dop. redakcji z dn. 13 grudnia)

Fant, który można wylicytować, jest nie lada gratką dla sympatyków futbolu. To pamiątkowa piłka przekazana Fundacji Navigare przez Hotel Gdańsk, na której złożyli podpisy reprezentanci Hiszpanii: Xavi Hernandez, Juanfran, Xabi Alonso, Álvaro Negredo, Pedro Rodriguez, Fernando Torres, Juan Manuel Mata, Santi Cazorla, Javi Martinez, Jesus Navas, Sergio Ramos, Jordi Alba, Alvaro Arbeloa.

Tego, że Hiszpanom udało się po raz pierwszy w historii obronić tytuł mistrzów Europy oraz wywalczyć mistrzostwo świata, nie trzeba nikomu przypominać.

Dochód z aukcji piłki zasili konto akcji Spełniamy Marzenia, której celem jest organizacja rejsów po Zatoce Gdańskiej dla dzieci i młodzieży w trudnej sytuacji, z wybranych domów dziecka i ośrodków wychowawczych.

„Te rejsy mają być lekcją pozytywnego myślenia i pewności siebie. Chcemy, aby ich uczestnicy nabrali wiatru w żagle, nie bali się marzyć, uwierzyli we własne możliwości” – mówi Mateusz Kusznierewicz.

Osoba, która wylicytuje oficjalną piłkę Euro 2012 podpisaną przez Hiszpanów zostanie jednocześnie fundatorem rejsu dla podopiecznych fundacji Kusznierewicza.

fot. Energa Sailing / Karina Marczak

Nie ma nic bardziej bolesnego od porażki, na którą się nie zasługuje i której nie można zapobiec pomimo wiedzy, umiejętności i potężnej woli walki. Jak silne emocje towarzyszą wtedy, gdy sytuacja ta dotyka nas w najważniejszym momencie dotychczasowej kariery? Możemy sobie to jedynie próbować wyobrazić. Wiedzę na ten temat posiadł niestety kilka dni temu Zbigniew Gutkowski, po przymusowym wycofaniu z wokółziemskich regat samotników Vendée Globe.

„Gutek” nie ukrywał emocji podczas środowej konferencji prasowej Energa Sailing. Opisywał szczegółowo przebieg wydarzeń i nieudane próby usunięcia awarii systemu autopilota. Gdy zapytano go o moment podjęcia decyzji o całkowitym wycofaniu z rywalizacji, obecni na spotkaniu usłyszeli tylko początek wypowiedzi żeglarza. Pozostałej części już nie – została zdławiona przez wspomnienie bezsilności… Głos zabrał ktoś inny.

Na pytanie, jak długo trwały przygotowania do startu w tych regatach odparł: - Od 10-go roku życia. Wiedza, którą posiada żeglarz jest najważniejszym elementem. To regaty, w których wykorzystujesz wszystko czego się nauczyłeś od dziecka.

Już kilka godzin po starcie Gutkowski sygnalizował niepokojące zachowanie aparatury, był skłonny zawrócić i zaczekać na usunięcie awarii w porcie, jednak po konsultacjach z teamem zapadła decyzja o kontynuowaniu podróży. Sądzono, że kłopot uda się wyeliminować w trakcie regat.

fot. Energa Sailing / Karina Marczak

- Niestety problem pojawiał się cały czas, co w pewnym momencie doprowadziło do sytuacji zagrożenia masztu po zaplątaniu się genakera. To, że udało mi się to rozwiązać, uważam za cud. Normalnie, w regatach załogowych, jest to poważny problem dla kilku osób – powiedział Gutkowski.

Uważam, że w systemie komputerowym musi być jakiś wirus. Będę chciał być osobiście podczas procesu ustalania przyczyny awarii – dodał żeglarz, któremu wciąż trudno pogodzić się z zaistniałą sytuacją.

Kolejne regaty Vendée Globe za 4 lata. Do tego czasu z pewnością będziemy mieli okazję kibicować Gutkowskiemu podczas innych startów. Szczegółowe plany żeglarza na jachcie ENERGA w ramach programu Energa Sailing zostaną ogłoszone w styczniu.

Marek Kaleta

]]> http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/gutkowski-wciaz-niepogodzony-z-wycofaniem-z-vendee-globe/feed/ 0 http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/plywackie-me-w-chartres-veni-vidi-vici-czyli-tryumf-kaweckiego-w-jedynym-starcie/ http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/plywackie-me-w-chartres-veni-vidi-vici-czyli-tryumf-kaweckiego-w-jedynym-starcie/#comments Thu, 22 Nov 2012 20:03:17 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=2261  

fot. East News

Trener Radosława Kawęckiego zapowiada atak na rekord świata po sukcesie swojego podopiecznego w mistrzostwach Europy na krótkim basenie w Chartres. Polak obronił złoty medal na 200 metrów stylem grzbietowym ustanawiając dwa rekordy: Polski oraz mistrzostw Europy. Teraz wynoszą one 1:48.51. Kawęcki poprawił własny rekord kraju o 22 setne. Najlepszy rezultat ME do czwartku był gorszy o 11 setnych, a należał od trzech lat do Stanisława Dońca z Rosji. Kawęcki wyprzedził o prawie sekundę Węgra Bernka i o ponad 3 sekundy Francuza Stasiulisa.

 - Medal „Kawy” na pewno nie jest niespodzianką, kolor raczej też nie – mówi Sportowym Wywiadom komentator pływania Sylwester Sikora. – Kawęcki wydoroślał i nie zdarzają mu się wpadki. Na długim basenie bywa z nim różnie, ale krótki zdecydowanie mu pasuje. Polak wyśmienicie pływa pod wodą, po starcie oraz po nawrotach wynurza się ostatni. Im więcej nawrotów, tym lepiej dla niego. Zaskoczył mnie tylko rekordem Polski. Uważam, że osiągnął rewelacyjny wynik. Jego dotychczas najlepszy czas w tym roku był gorszy o ponad dwie sekundy!

Kawęcki wystartował we Francji tylko na tym dystansie i już w piątek wraca do kraju. W weekend weźmie udział w Grand Prix Polski w Poznaniu. – Zgodnie z wymogami związku, Kawęcki musi uzyskać kwalifikację do grudniowych mistrzostw świata w Stambule – przypomina Sikora. – Zdobędzie ją bez problemu. Wynik z Chartres jest lepszy o ponad sześć sekund od minimum polskiego związku. Myślę, że w Stambule popłynie jeszcze lepiej i zdobędzie medal – swój pierwszy w mistrzostwach świata. Nie chcę przewidywać jakiego koloru. Na pewno będzie ciekawa walka. Zmierzy się ze swoim wzorem, Ryanem Lochte. Amerykanin może nie jest w wielkiej formie, ale słaby nie będzie. Przygotowuje się solidnie do każdych zawodów.

Wielkim optymistą jest Jacek Miciul. Trener Kawęckiego liczy na dużo więcej niż poprawienie szóstego miejsca z poprzednich mistrzostw świata. – W Stambule oczywiście najgroźniejszy będzie Ryan Lochte. Jednak naszym celem nie jest pokonanie słynnego Amerykanina, ale rekord świata – zapowiada Miciul. – To jednak za trzy tygodnie. Na razie musimy wrócić do Polski na Grand Prix. W piątek o 8 rano jedziemy samochodem z Chartres do Paryża. Ze stolicy Francji mamy samolot do Poznania, gdzie już w sobotę Radosław będzie pływał. W sumie wystartuje na siedmiu dystansach – kończy trener mistrza Europy. Czy za kilka tygodni również mistrza i rekordzisty świata? Do tego ostatniego wyczynu Kawęcki potrzebuje wyniku lepszego o dwie i pół sekundy niż w Chartres.

Adam Dutlinger