Janne Ahonen dołączył ponownie do kadry Finów. Czy i jak sobie poradzi zdaniem Apoloniusza Tajnera, szefa PZN-u?

Ciągnie wilka do lasu

Ahonen 11 maja skończył 36 lat. Jego dorobek jest imponujący: dwie Kryształowe Kule (łącznie 8 razy w pierwszej trójce klasyfikacji końcowej PŚ), rekordowe pięć zwycięstw w Turnieju Czterech Skoczni, 5 tytułów mistrza świata (indywidualnie i drużynowo, łącznie 17 medali),  a także dwa srebra igrzysk – oba w rywalizacji drużynowej.

Fin ma już za sobą powrót na skocznię po dłuższej przerwie. Przypomnijmy – 26 marca 2008 ogłosił zakończenie kariery: - Nie mam motywacji i chcę odejść w chwale – tak w skrócie brzmiało jego wytłumaczenie. Rok później zmienił zdanie i ogłosił, że wróci na skocznię głównie po to, by wywalczyć brakujący w jego kolekcji indywidualny medal igrzysk olimpijskich. Nie udało się. W marcu 2011 ponownie zakończył karierę, by po dwóch latach, w styczniu obecnego roku, znów zakomunikować światu, że interesuje go Soczi.

Apoloniusza Tajnera pytamy również o Piotra Żyłę i jego „celebrycką” popularność, a także o Kamila Stocha (25 maja skończył 26 lat), który wysoko zawiesił poprzeczkę w sezonie poprzedzającym zbliżające się zimowe Igrzyska Olimpijskie w Soczi.

Sportowe Wywiady: Zapowiadany powrót Janne Ahonena do skakania stał się faktem.

Apoloniusz Tajner: – Finowie potrzebują teraz każdego skoczka. To nie ulega wątpliwości.

Jak poradzi sobie Ahonen?

- Będzie mu trudno. Przede wszystkim będzie musiał się dostosować do zmienionych przepisów, zwłaszcza dotyczących kombinezonów. Bardzo ciężko jest się do nich przyzwyczaić. Nasi zawodnicy mieli z tym problemy.

A fizycznie? Może zregenerował siły i wróci na skocznie prezentując się jak młodzieniec?

- To zagadka. Stracił kolejne półtora roku, może dwa. Poprzedni jego powrót był oceniany jako nieudany, choć ja uważam, że był całkiem dobry. Wprawdzie nie stanął na podium, ale był 4. w Turnieju Czterech Skoczni, był 4. na Igrzyskach w Vancouver.

Do szczęścia i medalu olimpijskiego zabrakło niewiele.

- Może właśnie odrobiny szczęścia. W Vancouver być może zabrakło po prostu tego. Boję się jednak, że tym razem świat mu trochę odjechał, ale z ciekawością będę mu się przyglądał. Ale będzie mu ciężko.

Wśród Finów, których oglądaliśmy w ostatnim sezonie, wydaje się nie mieć konkurencji do roli „przywódcy”.

- Zapewne będzie liderem w grupie. Z jednej strony to pomaga, z drugiej rodzi większą presję.

Zostawiając Ahonena, jakie nastroje panują wśród naszych zawodników?

- Dobre. Wszystko jest w porządku.

Piotr Żyła ostatnio występował często w roli niemal celebryty.

- Trochę się o niego martwimy, ale wierzymy, że sobie poradzi.

Solidny Kamil Stoch, mistrz świata, jakby stoi w tym wszystkim w cieniu. Przy okazji życzymy mu wszystkiego najlepszego z okazji 26. urodzin!

- Przede wszystkim życzymy mu zdrowia, bo to poukładany chłopak i wie czego chce. A co do tej sytuacji to sądzę, że jest dla niego dobra. Powinien ją sobie chwalić. Ma większy spokój. Piotrek w pewnym sensie odciąża Kamila i pozwala mu być nieco dalej od medialnej wrzawy. Może się skupić na tym co robi. Oby tylko Piotrek na tym nie stracił, bo to co się dzieje albo doda mu skrzydeł albo zdekoncentruje, a koncentracja w skokach jest jednym z kluczowych czynników. Po prostu zobaczymy, co się wydarzy. Liczymy na Kamila, na Piotrka i pozostałych naszych zawodników.

Dziękujemy za rozmowę.

- Dziękuję.

Sportowe Wywiady

]]> http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/temat-ahonen-stoch-zyla-prezes-pzn-apoloniusz-tajner/feed/ 0 http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/trener-szyjacy-na-miare-zbigniew-klimowski-asystent-lukasza-kruczka-fis-nie-daje-odpoczac/ http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/trener-szyjacy-na-miare-zbigniew-klimowski-asystent-lukasza-kruczka-fis-nie-daje-odpoczac/#comments Wed, 27 Mar 2013 14:56:35 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=5275  

Podczas zawodów PŚ w skokach narciarskich kontrola sędziowska kombinezonów wiązała się i zawsze będzie się wiązać z pewnym stresem:

- O ile w klatce piersiowej zawodnik może nabrać odpowiednio powietrze i wymiar się zgadza, to jeśli chodzi o brzuch jest już gorzej. Nie każdy czuje się wystarczająco swobodnie podczas kontroli i może nie wypiąć odpowiednio brzucha. Rozmiar się wtedy nie zgadza, a to grozi dyskwalifikacją – mówi Zbigniew Klimowski, trener asystent w kadrze prowadzonej przez Łukasza Kruczka.

FIS znów kombinuje ze strojami skoczków. Właśnie teraz, tuż po zakończeniu sezonu, przeprowadzane są testy nowego materiału zaproponowanego przez organizację. Maszyny do szycia w sztabach szkoleniowych pracują na wysokich obrotach.

Sportowe Wywiady: W sztabie trenerskim Adama Małysza przy maszynie do szycia zasiadał Robert Mateja.

Zbigniew Klimowski: – U nas ja się tym zajmuje, ale tak naprawdę, jeśli by była pilna potrzeba, to zawodnicy też sobie bez problemu poradzą z maszyną. Czy będzie to Maciek Kot czy Kamil Stoch, to dadzą radę.

Prezes Apoloniusz Tajner komplementował pańskie umiejętności mówiąc, że radzi pan sobie doskonale nie tylko z poprawkami, ale i z szyciem całych kombinezonów lepiej niż sam producent.

- No proszę (śmiech).

Przed każdym konkursem należało dokonywać szczegółowych pomiarów i korekt?

- Teoretycznie nie, ale w praktyce robiliśmy i będziemy to robić regularnie, bo materiał jest bardzo plastyczny. Są pewne punkty, w których naciąga się niemal po każdym konkursie. Na te miejsca trzeba bardzo uważać i w razie potrzeby korygować.

Luz w obwodzie kombinezonu nie może przekraczać 2 cm.

- Tak. Jest kilka konkretnych punktów, w których trzeba szczególnie starannie kontrolować wymiar. Tolerancja +2 zaczyna się od kolan wzwyż. Poniżej może być nawet 10.

To odpowiedzialne zajęcie. Błąd może sporo kosztować.

- Potrzebna jest staranność. Pomiar zaczynam od kolan i idę w górę starając się co 5-7 centymetrów zaznaczać punkty na ciele zawodnika. Potem nanoszę wymiar na kombinezon i później jest w miarę dokładny.

Jak restrykcyjni są sędziowie? Nawet przy uważnym szyciu może się chyba pojawić niewielkie odstępstwo.

- Jeśli różnica jest minimalna, wówczas sędzia zwróci tylko uwagę i trzeba to skorygować. Ale jeśli jest większa, to jest dyskwalifikacja.

Nie tak dawno zdyskwalifikowano Stefana Hulę.

- Tak, zdyskwalifikowano go za wysokość. Oprócz tego, że kombinezon musi być odpowiednio obcisły, to musi mieć również odpowiednią wysokość w kroku. Podczas kontroli sędzia nie pozwolił mu podciągnąć odrobinę kombinezonu do góry. Wystarczyłby minimalny ruch, po którym wszystko by się zgadzało, ale sędzia był nieugięty.

Punkty wymagające największej uwagi?

- Brzuch. Tu może pojawiać się problem. O ile w klatce piersiowej zawodnik może nabrać odpowiednio powietrze i wymiar się zgadza, to jeśli chodzi o brzuch jest już gorzej. Nie każdy czuje się wystarczająco swobodnie podczas kontroli i może nie wypiąć odpowiednio brzucha. Rozmiar się wtedy nie zgadza, a to grozi dyskwalifikacją. Przy mnie zawodnik stanie luźno, wypnie swobodnie brzuch i wszystko się zgadza, a podczas kontroli może być spięty. Wtedy jest kłopot.

Wszyscy zawodnicy podczas kontroli prężą się i wypinają brzuchy?

- No tak. Każdy chce mieć troszeczkę większą powierzchnię i próbuje robić co się da w ramach przepisów.

Czego nowego można się spodziewać w nieodległej przyszłości w kwestii kombinezonów?

- Właśnie teraz testujemy nowy materiał, który zaproponował FIS. Będzie nieco inny, bez membrany, która była dotychczas pomiędzy gąbką a zewnętrzną lycrą. To trochę tańszy materiał od dotychczasowego.

Czy to jest właśnie ten nowy materiał?

- Tak, ten. W tym już nie ma membrany.

I jak się spisuje?

- Jeszcze nie wiadomo. To całkowicie nowy materiał. Kamil i Maciek dostali po 3 kombinezony. Pozostałe ekipy z pewnością również zostały w nie wyposażone. Po testach zostaną zebrane wszystkie opinie na temat każdego ze strojów. Kombinezony różnią się między sobą. Każdy z nich ma inną lycrę zewnętrzną.

Czy udaje się producentowi przygotować kombinezony na tyle precyzyjnie, by bez przeróbek zawodnicy mogli z nich korzystać?

- Nie ma takiej możliwości. Każdy nowy kombinezon zawsze wymaga jakichś poprawek. Jeszcze mi się do tej pory nie zdarzyło, żeby przyszedł od producenta nowo uszyty i nie trzeba było nic korygować. Poza tym, tak jak wspomniałem, musimy stale kontrolować przed startem wymiary w kilku punktach. W zasadzie przed wszystkimi zawodami to robimy, bo każdy z chłopaków może się odwodnić, trochę zejdzie z masy i w konsekwencji w którymś miejscu zejdzie w obwodzie.

Są jeszcze jakieś dodatkowe obostrzenia dotyczące kombinezonu?

- Nie mogą mieć podwójnych szwów. Może być tylko jeden. Poprzedni należy wypruć.

Ile czasu zajmuje zatem przygotowanie kombinezonu do konkursu?

- To zależy ile trzeba poprawić. Czasem 2-3 godziny, a czasem udaje się w pół godziny. Nie ma reguły.

To samo czeka was przed sezonem letnim.

- Tak. Przepis jest przepis. Wszyscy muszą mu się podporządkować.

Dziękujemy za rozmowę.

- Dziękuję, pozdrawiam.

Sportowe Wywiady

- Słuchaj! Ty masz najlepszego obecnie trenera na świecie! – usłyszał w Planicy Apoloniusz Tajner od Dirka Thielego, cenionego niemieckiego eksperta.

Tymczasem początek sezonu nie był dla Łukasza Kruczka usłany różami. Nagły spadek formy i brak wyników wywołał szereg negatywnych komentarzy. Czy Kruczek mógł stracić posadę? Jak tamten okres wspomina szef PZN i jak ocenia sezon? Tylko raz wymusiłem coś na Łukaszu – dodaje Tajner.

Mało kto wie, że byliśmy świadkami eksperymentu szkoleniowego, który zakończył się sukcesem. Przyczynił się do niego również Adam Małysz.

Sportowe Wywiady: Oby każdy sezon kończył się tak optymistycznie jak obecny. 

Apoloniusz Tajner, Prezes PZN: – Dobry sezon, dobry. Jeden z najlepszych w historii narciarstwa. Co prawda nie mieliśmy teraz igrzysk olimpijskich, ale był to sezon progresywny i taki, w którym się wiele działo. Widać postęp w narciarskich dyscyplinach.

Skupiając się na skokach należy podkreślić miły akcent na koniec sezonu i podium Kamila Stocha w klasyfikacji generalnej. Adam Małysz wytyczył szlak. Pojawiają się następcy, którzy regularnie walczą o czołowe miejsca. 

- Tak, to prawda. Przy Adamie wychowało się nowe pokolenie. To również efekt działania programu Szukamy Następców Mistrza w ramach Narodowego Programu Rozwoju Skoków Narciarskich – Lotos Cup. Program funkcjonuje już od 9 lat.

To długo. 

- Tak i bardzo nam tego zazdroszczą zagraniczni trenerzy i dziennikarze, którzy orientują się w tym, co i gdzie się dzieje. Potrafią to docenić. Jak widać przenosi się to na wynik sportowy.

Z pewnością nie można spocząć na laurach. Finowie przestali dzisiaj istnieć w skokach. Co tam się wydarzyło?

- Źle się działo od kilku lat. W Finlandii doszło do rozkładu związku. Każda dyscyplina zaczęła mieć własny, oddzielny związek, który działając samodzielnie tracił na wartości. To przykre, bo to cały czas ten sam kraj, mający wiele ośrodków i ogromne tradycje w sportach zimowych. Finowie czynią teraz starania, by z powrotem powstał silny jeden związek, by wszystkich skupić razem i móc nad tym zapanować. Ale zanim się pozbierają i wszystko zacznie właściwie funkcjonować może minąć i 8-10 lat.

Adam Małysz z pewnością już nie wróci do skoków, choć równie pewne jest to, że przez długi czas ich nie zostawi.

- Adam nam stale towarzyszy w miarę wolnego czasu. Jak wiadomo jest mocno zaangażowany w sporty motorowe. Ciągle go nie ma i nie wiem, czy nie jest bardziej zajęty teraz niż wtedy, gdy skakał. Generalnie ze środowiskiem skoczków jest bardzo związany i przyjeżdża kiedy ma tylko wolną chwilę. Nigdy nie uprzedza, zjawia się niespodziewanie, nie chce żadnego szumu ani rozgłosu. Na te ostatnie mistrzostwa świata też przyjechał w ostatniej chwili. Myślę, że jego obecność bardzo zmotywowała i zmobilizowała chłopców. Nie chciał mieszkać z VIP-ami, gdzie miał przygotowane miejsce i był zapraszany przez organizatora. Wolał mieszkać z zawodnikami. To jest cały Adam. Jestem mu wdzięczny również za to, że bardzo nam pomógł podczas układania programu szkolenia na ten sezon. Zdecydowaliśmy się na poważne zmiany.

Czyli?

- Polegają na wydzieleniu z 18 zawodników prowadzonych przez nas centralnie kilku grupek po 3-4 zawodników. Trenerzy Kruczek i Mateja mają swoich trenerów asystentów, których zadaniem jest otaczanie szczególną opieką dedykowanych zawodników. Podczas wyboru tych podgrup i przydzielaniu ich poszczególnym asystentom braliśmy pod uwagę m.in. miejsce zamieszkania, tak, by zawodnicy i trener mieszkali możliwie blisko siebie. Dzięki takiemu rozwiązaniu możemy trafniej oceniać rozwój i reagować na potrzeby poszczególnych zawodników. To dotyczy na przykład doboru skoczni, na której określony skoczek powinien w danym momencie trenować. Odbywają się częste konsultacje trenerów pomiędzy sobą, co pozwala nam w większym stopniu właściwie prowadzić zawodników. Jeden trener szkolący dużą grupę nie jest w stanie otoczyć maksymalną troską każdego zawodnika z osobna i może czegoś nie zauważyć. Gdy ma pod opieką tylko 3-4 zawodników, wówczas jest mu łatwiej. To bardzo innowacyjne rozwiązanie. To odważny krok w przód.

Coś jeszcze uległo zmianie?

- Kolejna ważna rzecz to opóźnienie wyjścia na igielit. Zawsze następowało to bardzo wcześnie, już z końcem maja lub początkiem czerwca. Teraz poczekaliśmy z tym prawie do lipca. Chodziło o to, by później bez przerw wejść w sezon zimowy. Wyniki sezonu letniego przestały być tak ważne jak wcześniej.

Ostatni sezon letni był jednak udany.

- Tak, ale sądzę, że stało się tak raczej dlatego, że poziom naszych zawodników się po prostu podniósł, a nie w efekcie specjalnych działań. Wcześniej przygotowywaliśmy się do sezonu letniego bardzo starannie. Przykładaliśmy do niego dużą wagę między innymi dlatego, by zdobywać punkty, które mają znaczenie na początku sezonu zimowego. Teraz już na to nie musimy patrzeć.

Okazało się, że wkrótce po rozpoczęciu sezonu zimowego wyniki uległy znacznemu pogorszeniu.

- Nie wyszło. Było bardzo dobrze dopiero w dalszej fazie, po krótkiej przerwie, którą zrobiliśmy. Gdy pojawiły się kłopoty zareagowaliśmy bardzo szybko. Spotkaliśmy się wszyscy w komplecie – od fizjoterapeuty, psychologa, poprzez trenerów i serwismenów. Każdy wypowiedział swoje uwagi i spostrzeżenia, przekazał podczas dyskusji co jego zdaniem mogłoby być przyczyną braku wyników. Znaleźliśmy kilka potknięć i ustaliliśmy w punktach co należy zrobić, by wyprowadzić zawodników z kryzysu.

Co było powodem spadku formy?

- Chyba Łukasz realizując ten nowatorski program nie zdążył w pełni z przygotowaniami na pierwszy start w listopadzie. Ciekawe jest to, że jeszcze na ostatnim zgrupowaniu w Klingenthal, tuż przed sezonem, wszystko było w porządku. Zawodnicy skakali na treningach z Niemcami, z Austriakami i wszystko grało na wysokim poziomie. Później na zawodach zaczęło się dziać coś złego. Być może nie udało się przystosować w porę do nowych kombinezonów wyprodukowanych według wprowadzonych przepisów. Nie mieliśmy gotowych strojów odpowiednio wcześnie. Może zostało to nieco zbagatelizowane, a może nie miało znaczenia. Trudno jednoznacznie teraz powiedzieć. Faktem jest, że zawodnicy nie czuli się w tych kombinezonach wygodnie, a to zmieniło ich pozycję najazdową. To z kolei wpływa na kąt odbicia z progu skoczni. Pamiętajmy przy tym, że początek sezonu odbywał się w złych warunkach, przy wiejącym wietrze. Mieliśmy więc najpierw drobny kłopot, który zapoczątkował efekt domina i reszta nam się posypała. Nie było tragicznie, ale było źle. Kamil Stoch, na którego liczyliśmy najbardziej, nie mógł się odnaleźć.

Czy to był bardzo niepokojący kryzys?

- Nie. To wyglądało na początku dla mnie jak taki naturalny dołek. Nigdy nie jest tak, że wszystko się cały czas udaje i jest na najwyższym poziomie. Jak się okazało wystarczyły dwa tygodnie, by grupa się odbudowała i na Turnieju Czterech Skoczni była już bardzo widoczna.

Nastroje w zespole są bardzo dobre. Trener Kruczek wraz z asystentami mogą być zadowoleni z osiągnięć podopiecznych.

- Dirk Thiele (ekspert skoków, komentator niemieckiej sekcji Eurosportu – dop. redakcji) podszedł teraz do mnie i powiedział: „Słuchaj, ty masz najlepszego obecnie trenera na świecie!”. Ale to nie jest przypadek. Kruczek zaczął najpierw trenować pod okiem Mikeski, jako zawodnik, potem był w mojej kadrze. Wprowadzaliśmy wtedy szereg zmian, którym się przyglądał. Widział współpracę m.in. z profesorem Blecharzem i fizjologiem kadry Jerzym Żołądziem, którzy byli wspaniali. Potem, jako asystent, Kruczek był z Heinzem Kuttinem, następnie z Lepistoe. Zetknął się z wieloma szkołami. Łukasz jest przy tym bardzo chłonny. Zna języki i cały czas się rozwija. Jest na czasie pod każdym względem, zarówno z nowinkami technologicznymi, jak i nowoczesną aparaturą. Nie jest chaotyczny. Jest bardzo pracowity. Jest na obrotach od rana do wieczora. Zawodnicy to widzą. On nie leży i nie czyta gazet w wolnych chwilach tylko cały czas poświęca się pracy. Wcześniej, jako młody trener, zdarzało mu się pochopnie podejmować decyzje i szybko je zmieniać. Próbować szybko tego, czy tamtego. Teraz tego nie ma.

Czy wpadka na początku sezonu mogła w efekcie przynieść zmiany personalne?

- Nawet przez moment nie pomyślałem o zmianach. Fakt jest taki, że cały czas mam kontakt z grupą. Ja nie patrzę na nią przez pryzmat nieudanych dwóch tygodni. Patrzę na całokształt. Widziałem, że dobrze pracują, a naturalna obniżka formy też może się zdarzyć. Nawet jeśli nie ma konkretnych powodów i błędów. Poza tym Łukasz nie był sam w tym problemie. Ma świetny, młody zespół, w którym są byli skoczkowie, którzy się rozumieją i znają temat. To doskonale współpracująca ekipa. To ludzie darzący się sympatią i tworzący dobrą atmosferę. On nie był z tym sam. Była grupa.

A jednak pojawiały się ostre głosy, że Kruczek nie staje na wysokości zadania.

- Ja uważam, że cały ten rwetes był nawet stosunkowo wyważony. Nie było tak źle. Trudno, żeby ktoś chwalił coś jak nie idzie, prawda? Poza tym trzymaliśmy się od początku razem. Sam również czułem się za wszystko częściowo odpowiedzialny. Zanim wprowadziliśmy ten innowacyjny plan spędziliśmy wszyscy kilka dni wspólnie. Dosłownie wszyscy. Był też Adam. Zależało mi, żeby uczestniczył w tamtym spotkaniu i wspierał nas swoimi uwagami. Rozmawialiśmy po 5 godzin dziennie. Zależało mi również, by jak już coś ustalimy, to żebyśmy wszyscy to realizowali i w równym stopniu czuli odpowiedzialność za to, co robimy. To nasza wspólna robota. Zebraliśmy nasze doświadczenia i zgodnie zaakceptowaliśmy kierunek działań. Więc to między innymi również dlatego Kruczek nie był sam. Dodatkowo Łukasz zebrał wszystkich zawodników w Kuusamo i powiedział, że jako trener główny czuje się za wszystko odpowiedzialny. Zadeklarował, że odejdzie, jeśli grupa uważa, że tak będzie lepiej. Wtedy zawodnicy stanęli za nim murem. Oni doceniają to, co robi. Jest duże prawdopodobieństwo, że to zdarzenie dodatkowo zmotywowało chłopaków do większego wysiłku i zaangażowania.

Potem nie można już było narzekać, to prawda.

- Właściwie od grudnia do końca sezonu mieliśmy w każdych zawodach po trzech, czterech, pięciu zawodników w czołowej trzydziestce. Kamil wygrał dwa puchary świata, oprócz tego jeszcze jakieś podium, no i złoty medal mistrzostw świata wraz z medalem drużynowym. Cały zespół jest mocny. W sumie na tej mniejszej skoczni Stoch też powinien mieć medal mistrzostw. Piotrek Żyła też pokazał, że potrafi wygrać. No i jest jeszcze grupa juniorów prowadzona przez Mateję i Maciusiaka. Kapitalny duet sprawdzający się w roli trenerskiej. Zdobyli dwa wicemistrzostwa świata juniorów – Murańka i drużyna. Przy czym mamy świetną współpracę pomiędzy Kruczkiem i Mateją. Z obecnego stanu można się tylko cieszyć.

Domyślam się, że po tylu latach pracy w roli trenera chętnie dzieli się pan swoimi spostrzeżeniami z trenerami Kruczkiem czy Mateją?

- Czasami staram się im nawet coś sugerować, ale decyzję zawsze pozostawiam im. Raz tylko się uparłem i wymusiłem coś na Kruczku. Gdy na początku sezonu Stoch miał kłopoty i odsunął się od startów by potrenować, razem z nim miał jechać asystent trenera. Uparłem się, że z Kamilem ma jechać Łukasz. Uznałem, że ponieważ liderem jest Kamil, to w momentach jego słabości musi z nim być główny trener. Ale to była jedyna taka sytuacja. W każdej innej to trenerzy podejmują decyzje.

Czyli w tym roku wejście skoczków na igielit w lipcu.

- Zobaczymy. Jeszcze będziemy to ustalać. Plus minus mogę powiedzieć, że program, o którym wcześniej rozmawialiśmy, nam się sprawdził. Był innowacyjny, był dla zawodników czymś nowym, świeżym. Myślę, że jest prawdopodobne, że go skopiujemy. Na pewno wprowadzimy też jakieś poprawki, bo w trakcie gruntownej analizy zakończonego sezonu na pewno nam coś wyjdzie. O kombinezonach i kłopotach z tym związanych wspomniałem, ale będziemy szukać kolejnych rzeczy, które należy udoskonalić, żeby było jeszcze lepiej. Za niespełna 11 miesięcy Igrzyska Olimpijskie w Soczi. To będzie bardzo ważny start.

Marek Kaleta

Kamil Stoch nie musi już jako jedyny odczuwać presji wyniku pucharowych występów polskich skoczków. Rozkłada się ona na barki całego zespołu. W piątkowym konkursie indywidualnym w Planicy podium wywalczył tym razem Piotr Żyła, który zajął 3. miejsce.

– Jak nie jeden, to drugi – mówi z uśmiechem Piotr Żyła, komplementując przy tym pozostałych kolegów z drużyny.

Z ciekawostek związanych z konkursem w Planicy warto przytoczyć szczegół techniczny dotyczący liczby kamer. Jest ich aż 17.

Do końca nie było też wiadomo, czy podczas relacji będzie możliwość obejrzenia skoku z użyciem kamery umieszczonej na kasku Jurija Tepesa. Podczas środowego spotkania technicznego wciąż ważyły się tego losy. Niemiecka ekipa telewizyjna zaproponowała wsparcie, gdyby nie udało się z Jurijem, ponieważ niezależnie od międzynarodowego sygnału Niemcy i tak planowali umieścić kamerę na kasku swojego skoczka. Jak się okazało Jurij siadł na belce z zamontowanym urządzeniem, jednak skok zakończył się upadkiem, na szczęście niegroźnym. Mniej wspomnianego szczęścia miał Anders Jacobsen, który podczas piątkowego konkursu zerwał więzadła krzyżowe. Niedługo później Piotr Żyła sprawił nam radość w postaci 3. miejsca. Wysoko uplasowali się także Maciej Kot (8.) i Kamil Stoch (11.).

Sportowe Wywiady: Sądziłeś, że będzie podium?

Piotr Żyła: – Nie, nie myślałem. Nie spodziewałem się nawet tego po czwartkowych kwalifikacjach. Wprawdzie pierwszy skok treningowy był fajny, ale później w kwalifikacjach miałem problemy na dojeździe do progu. Nie spodziewałem się, że będę walczyć o podium, ale okazało się, że wszystko poszło dobrze. (śmiech)

W jaki sposób się koncentrujesz, gdy siadasz na belce?

- Po prostu siadam na belkę i robię swoje, to co umiem. Nic więcej. Jak się zaczyna kombinować, to potem gorzej wychodzi.

Od wielu już konkursów w polskiej drużynie jest kilku zawodników, którzy mogą zająć miejsca w ścisłej czołówce. Nigdy do końca nie wiadomo, kto będzie lepszy.

- Pewnie, pewnie. Jako drużyna jesteśmy naprawdę silni, co pokazujemy, jak sądzę w każdym konkursie. Na początku Kamil był typowym liderem i pokazał nam, że można i wskakiwał na podium. Teraz i mnie udało się to zrobić dwa razy. Jak nie jeden to drugi! (śmiech) Jeszcze jest do tego Maciek, który skacze super, Krzysiek i Dawid również fajnie skaczą, Stefanek też. Wszyscy walczą. Mamy wspaniałą drużynę.

Wieczorne godziny poprzedzające kolejny konkurs następnego dnia wiążą się ze stresem?

- Wiadomo, że człowiek myśli o tym, ale szczerze mówiąc raczej się po prostu kładę spać i nie mam problemów z zaśnięciem. Tylko w Japonii są kłopoty. Gdy trzeba spać u nas jest dzień i jest problem ze spaniem, ale to raczej kwestia przesunięcia czasu, nie stresu.

Kończy się sezon. Po Planicy będzie czas odpocząć. 

- Nie do końca. Jeszcze będą mistrzostwa Polski. Po mistrzostwach też nie będzie całkowitej przerwy. Cały czas trzeba być w ruchu. Będę grał w piłkę albo chodził po górach.

Kto z zawodników PŚ, spoza naszej kadry, należy do twoich serdecznych kolegów?

- Mamy świetny kontakt z Czechami. Gadamy, śmiejemy się. Jeszcze z Kaarelem Nurmsalu z Estonii. Dużo jest sympatycznych zawodników, którzy są w porządku.

Marzysz o czymś szczególnym?

- Nie mam szczególnych marzeń. Nie staram się żyć marzeniami, tylko rzeczywistością, tym co się dzieje. W zasadzie nie ma nic szczególnego o czym bym marzył. Jeśli chodzi o skocznię, to gdy żyłem marzeniami, nie wychodziło.

Sportowe Wywiady

Fot. Sportowe Wywiady

Marcel Hirscher przypieczętował tryumf w Pucharze Świata podczas finałów w Lenzerheide. W Szwajcarii odwołano zjazd i supergigant, a w gigancie i slalomie Austriak był drugi. Hirscher jest pierwszym narciarzem od dekady, który obronił trofeum. Zawodnik z Austrii wyprzedził o ponad 300 punktów Norwega Aksela Lunda Svindala. Hirscher zdobył też małą Kryształową Kulę za slalom.

Sportowe Wywiady: Przed finałowymi zawodami w Lenzerheide Svindal teoretycznie mógł dogonić Hirschera.

Witold Domański, komentator narciarstwa alpejskiego: Teoretycznie tak, gdyby supergigant i zjazd doszły do skutku i gdyby Hirscherowi podwinęła się noga. Teoretycznie tak, ale praktycznie nie. Podczas finałów w Lenzerheide Svindal koncentrował się głównie na tym, by utrzymać prowadzenie w klasyfikacji supergiganta. Zresztą obie konkurencje szybkościowe nie odbyły się, co ostatecznie załatwiło sprawę. Warto podkreślić, że w tym sezonie były dwie konkurencje miejskie: slalomy równoległe w Monachium i Moskwie. Z obu zaliczono punkty do Pucharu Świata, z czego skorzystał Hirscher. Daje to powiększenie puli punktów dla konkurencji technicznych. Nie powiększono jednocześnie puli dla konkurencji szybkościowych i specjaliści od nich, jak Svindal, mieli trudniejszą sytuację.

Fot. oficjalna strona Marcela Hirschera

Oczywiście Hirscher jest gwiazdą pierwszej wielkości. Wygrał drugi raz z rzędu bazując tylko na konkurencjach technicznych. Wygrywanie Pucharu Świata wyłącznie zawodami technicznymi lub szybkościowymi jest rzeczą niezwykle rzadką. Austriak zapewne rozszerzy swoje umiejętności, pewnie dołączy supergigant, i w następnych sezonach będzie jeszcze groźniejszy.

Hirscher został też mistrzem świata w slalomie i był królem sezonu. Jednak Svindal zdobył małe Kryształowe Kule za zjazd i supergigant oraz mistrzostwo świata w zjeździe. Chyba nie można powiedzieć, że Norweg miał słaby sezon?

- Nie, absolutnie nie. Miał pecha na koniec, bo odwołano obie konkurencje szybkościowe finałów w Lenzerheide. A nuż stałby się cud i Hirscher dałby się wyprzedzić… Z całą pewnością drugie miejsce jest dla Svindala dobre. Sam powiedział, że sezon uznaje za udany. Ma mistrzostwo świata i dwie Kryształowe Kule. Wciąż jest w czołówce, chociaż nie jest już najmłodszy. Svindal jest starszy od Hirschera o siedem lat. To duża różnica. Kiedy Svindal był już zawodnikiem wygrywającym, utytułowanym, Hirschera nie było jeszcze w Pucharze Świata.

Trzecim bohaterem sezonu był Ted Ligety. Amerykanin do mistrzostwa świata w gigancie, supergigancie i superkombinacji dołożył małą Kryształową Kulę za gigant.

- Był też trzeci w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, tak jak Hirscher i Svindal zdobył ponad tysiąc punktów. Jak rzadko kto zdominował jedną konkurencję. W tym sezonie w gigancie ani razu nie zszedł z podium. Tacy zawodnicy trafiają się bardzo rzadko. Ligety doprowadził technikę jazdy w nowych nartach, które nawiasem mówiąc krytykuje, do perfekcji. Jest wzorem dla wszystkich. Hirscher powiedział, że będzie szedł w kierunku gigantowej techniki Ligety’iego. A jest to konkurencja techniczna, w której Hirscher jest drugi. Dodam, że obok Amerykanina i Austriaka pojawił się trzeci młody zawodnik, który wkrótce będzie walczyć o najwyższe trofea, może nawet o Puchar Świata. To Francuz Alexis Pinturault. W tym sezonie wygrał trzy starty, był szósty łącznie, a trzeci w gigancie. Trzeba wspomnieć, że sezon zaczął z opóźnieniem, bo miał kontuzję.

Trzy tygodnie temu rozmawialiśmy o sezonie kobiet (link poniżej). Tina Maze w końcówce jeszcze powiększyła przewagę i biła kolejne rekordy. Czy kiedykolwiek ktoś tak zdominował sezon – kobiet lub mężczyzn – jak teraz Słowenka?

- Nie, nigdy. Maze zdobyła więcej punktów niż wynosił rekord Hermanna Maiera, który doszedł do poziomu dwóch tysięcy. Ona doszła wyżej. Można próbować cofnąć się do Stenmarka, ale są to tak odlegle czasy, że nie ma co porównywać. Zmieniło się oblicze narciarstwa alpejskiego, konkurencja jest dużo większa. Patrząc na jej wszechstronność – zdobywa punkty we wszystkich konkurencjach – i umiejętności, można przypuszczać, że prędko nie zrezygnuje z wygrywania. W tym sezonie nie miała też żadnej kontuzji. Nie jest już młoda, ale też nie jest jeszcze stara. Jeśli będzie zdrowa i będzie tak jeździć, może dominować dalej. Techniki jej nikt nie odbierze.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Specjaliści od kombinacji norweskiej mogą już być myślami przy Igrzyskach Olimpijskich w Soczi. To znaczy, teraz zapewne myślą głównie o odpoczynku, o wakacjach. Jednak jeśli chodzi o sprawy czysto sportowe, mogą koncentrować się na sezonie olimpijskim, bo przedolimpijski właśnie dobiegł końca. Zimowi dwuboiści zakończyli walkę o Puchar Świata w piątek i sobotę w Oslo – tydzień wcześniej niż biegacze i skoczkowie.

Sezon bez wątpienia miał dwóch bohaterów: Niemca Erika Frenzela i Francuza Jasona Lamy Chappuis. Ten pierwszy zdobył Puchar Świata i Puchar Narodów. W rywalizacji indywidualnej był zdecydowanie najlepszy. Odniósł najwięcej zwycięstw (sześć), zajmował też niższe miejsca na podium. W drugiej połowie stycznia miał fenomenalną serię czterech tryumfów z rzędu. Stanął na podium w każdym ze swoich 11 ostatnich startów w cyklu (wliczając trzy zawody drużynowe). Walka o pierwszą w karierze Kryształową Kulę przyniosła mu zarobek w wysokości niemal stu tysięcy franków szwajcarskich. Forma Frenzela w sezonie 2012/2013 była kluczowa również w Pucharze Narodów. Wszystkie jego sukcesy bardzo pomogły Niemcom wygrać. Sukcesy indywidualne, ale i w drużynie. Z pięciu zespołowych startów w sezonie Niemcy wygrali trzy. Czterokrotnie byli w czołowej trójce, za każdym razem z Frenzelem w składzie. Ten urodzony w byłej NRD 25-latek miał też udane mistrzostwa świata w Val di Fiemme. Jak na reprezentanta Niemiec wręcz bardzo udane. Nasi zachodni sąsiedzi mieli wielkie apetyty – dwa lat wcześniej zdobywali medale w każdej konkurencji (w sumie sześć krążków). W MŚ 2013 było dużo gorzej. Jednak akurat Frenzel nie ma powodów do narzekania – został mistrzem świata indywidualnie (skoki na dużym obiekcie – na zdjęciu powyżej) i brązowym medalistą w debiutującym w mistrzowskiej imprezie sprincie drużynowym. Zgarnął połowę medali dla Niemiec, a co najważniejsze dla niego – jedyny złoty.

Frenzel odebrał Puchar Świata Lamy Chappuis. Francuz zdobył go wcześniej trzy razy z rzędu. Jednak w tym sezonie jego celem były mistrzostwa świata. Lamy Chappuis osiągnął co chciał, a może nawet więcej. Urodzony w USA reprezentant Francji został pierwszym w historii zimowym dwuboistą, który zdobył trzy złote medale w jednych mistrzostwa świata (na zdjęciu obok). Do dwóch tryumfów drużynowych i jednego indywidualnego dołożył jeszcze brązowy krążek w rywalizacji ze skokami na dużym obiekcie. Zdobył więc medal w każdym starcie. W sumie ma już cztery tytuły mistrza świata. Francuz przebił Feliksa Gottwalda czy Hannu Manninena, zrównał się z Ronnym Ackermannem i Kenjim Ogiwarą. Do rekordu pięciu złotych medali MŚ Bjarte Engena Vika brakuje mu jednego krążka. Słynny Norweg startował do trzydziestki. Lamy Chappuis we wrześniu skończy 27 lat. Najbliższy cel – Soczi.

A skoro o igrzyskach mowa, co z reprezentacją Polski? W Pucharze Świata niemal nie istnieliśmy, w mistrzostwach świata nie było naszych zawodników. Nie tak dawno słyszeliśmy zapowiedzi o możliwej niespodziance w Soczi. Czy aby na pewno tą niespodzianką miała być rezygnacja z udziału w Igrzyskach 2014? Na to się niestety zanosi. Myślę, że należy wstrzymać się jeszcze z ogłoszeniem śmierci polskiej kombinacji norweskiej. Jednak czarny scenariusz jest coraz bardziej prawdopodobny. Władze PZN powinny słyszeć ostatni dzwonek. Oby za rok przy podsumowaniach sezonu olimpijskiego nie trzeba było pisać, że tę dyscyplinę w Polsce zniszczono.

Adam Dutlinger