Ostatnie dni przyniosły wiele powodów do radości i optymizmu kibicom siatkówki w Polsce. Przed kilkoma dniami kadetki wywalczyły tytuł mistrzyń Europy. Tydzień później kadeci zostali wicemistrzami Starego Kontynentu przegrywając finałowy mecz z Rosją 1:3.

Szefem wyszkolenia w Polskim Związku Piłki Siatkowej jest Witold Roman. Sukces kadetek określa jako dużą niespodziankę. Srebrny medal wywalczony przez kadetów niespodzianką już nie był. - Z chłopakami mieliśmy prawo wiązać większe nadzieje. Oni rzeczywiście wygrywają wszystko i są stawiani w roli faworytów, ale na dobry wynik musi się złożyć parę rzeczy i trzeba mieć pewnie także trochę szczęścia.

Witold Roman, wieloletni menedżer polskiej reprezentacji, wzbogacał swoją wiedzę współpracując z kolejnymi trenerami kadry: Raulem Lozano, Danielem Castellanim oraz Andreą Anastasim. Pierwszy z nich, zdaniem Romana, w dużym stopniu przyczynił się do rozwoju polskiej siatkówki. - Myślę, że osobą, która dała mocny impuls do zmian w siatkówce w naszym kraju pod kątem metodyki szkolenia i wszystkiego o czym teraz mówimy był Raul Lozano. Jego pojawienie się w Polsce wyszło naszej siatkówce na dobre – stwierdza były siatkarz, olimpijczyk, dwukrotny mistrz Polski w barwach AZS-u Olsztyn.

Sportowe Wywiady: Polscy kadeci zostali wicemistrzami Europy w siatkówce. Wcześniej kadetki wywalczyły mistrzostwo Europy. Jest się z czego cieszyć!

Witold Roman: – Jeśli chodzi o dziewczyny to zrobiły nam bardzo miłą niespodziankę. Mieliśmy określone przewidywania. Robiliśmy prognozy wyników i tak naprawdę spodziewaliśmy się miejsca od szóstego do maksymalnie trzeciego.

A w wypadku chłopaków?

- W ich wypadku mieliśmy większe przekonanie, że mogą stanąć na podium.

Czyli ich sukces nie jest niespodzianką.

- I tak i nie. Niespodzianką nie jest, ale wynik był sporą niewiadomą. To są młodzi ludzie i wszystko może się zdarzyć.

Trener Niemczyk podkreślał po zwycięstwie kadetek, że przed dziewczynami wiele pracy, zwłaszcza nad psychiką. Czy to o to chodzi?

- W dużym stopniu. Na tym poziomie, w kategoriach młodzieżowych, nie można być niczego pewnym. W najmłodszych grupach z reguły zdarza się tak, że coś się układa albo nie. Jeden nieudany mecz może wszystko przekreślić. Z chłopakami mieliśmy prawo wiązać większe nadzieje. Oni rzeczywiście wygrywają wszystko i są stawiani w roli faworytów, ale na dobry wynik musi się złożyć parę rzeczy i trzeba mieć pewnie także trochę szczęścia. Aby osiągnąć sukces ważne jest to, żeby dzieciaki były zdrowe oraz żeby najlepsi mogli jechać. Pamiętajmy, że to nie są zawodowcy. Oni jeszcze nie podporządkowują wszystkiego grze w siatkówce. Nie są całkowicie niezależni.

Tym większa radość, że się udało w wypadku obu reprezentacji.

- O tak. Dla wszystkich to wspaniała rzecz. Jako związek mamy satysfakcję z tego, że są pozytywne efekty naszych działań. Jak widać trenerzy się sprawdzają. Praca z młodszymi dzieciakami nie idzie na marne,  a wprowadzane zmiany wychodzą na dobre i wreszcie zaczynają przynosić rezultaty.

Zmiany?

- Od ubiegłego roku wdrażamy system SOS-ów, czyli Siatkarskich Ośrodków Szkolnych. By to zrealizować została specjalnie stworzona cała bibliografia, która jest wsparciem dla trenerów, zwłaszcza na pierwszych poziomach. To zabrzmi trochę dziwnie, ale do tego czasu, przez może 40 lat, wydane zostały chyba tylko ze dwie książki dotyczące szkoleniowych aspektów w siatkówce.

Kto był prekursorem tych działań?

- Myślę, że osobą, która dała mocny impuls do zmian w siatkówce w naszym kraju pod kątem metodyki szkolenia i wszystkiego o czym teraz mówimy był Raul Lozano. Jego pojawienie się w Polsce wyszło naszej siatkówce na dobre. On wniósł ze sobą szereg rozwiązań ze światowej siatkówki, którymi objęliśmy najpierw reprezentację, a później cały ten system zszedł do dołu.

Osiągnęliście niemal natychmiastowy skutek w postaci fantastycznych wyników.

- SOS-y wprowadzamy od roku, a te dzieciaki trenują od dobrych 3-4 lat, więc pamiętajmy, że mistrzostwo i wicemistrzostwo Europy nie jest zasługą wyłącznie wprowadzanych zmian i nowej literatury. Wyniki są zawsze efektem wielu czynników. To system naczyń połączonych. W tym wypadku trafiliśmy na dobry rocznik, w którym znaleźli się odpowiedni gracze, czy wśród dziewczyn, czy chłopców. Musi być potencjał a potem właściwa selekcja i maksymalna pomoc w rozwoju umiejętności, czyli wspólna praca i jeszcze raz praca.

Atmosfera wokół siatkówki jest bardzo dobra.

- Bez wątpienia. Popularność i sukcesy jakie odnosiliśmy w seniorskiej siatkówce przeniosły się na znaczny wzrost popularności siatkówki wśród dzieci. One są otwarte na tę dyscyplinę. Chcą się z nią zetknąć. To bardzo pomaga. Dzięki temu mamy liczne grono chętnych i możemy dokonać właściwej selekcji wśród dzieci i młodzieży na poszczególnych etapach rozwoju.

Przed nami kolejne tłuste lata jeśli chodzi o tę dyscyplinę?

- Myślę, że śmiało możemy być dobrej myśli co do przyszłości siatkówki w Polsce.

Ściskamy kciuki.

Rozmawiał Marek Kaleta

Wesołych Świąt życzył Radosław Panas arbitrowi Waldemarowi Niemczurze. Trener AZS-u Olsztyn nie mógł pogodzić się z decyzją sędziego, który pokazując żółtą kartkę Michałowi Żurkowi przyczynił się do wygranej Effectora Kielce 3:2. Dopóki graliśmy sześciu na sześciu ten mecz był wyrównany, ale później już w sześciu na siedmiu nie daliśmy rady. Ten Pan już nie raz i nie dwa wypaczał wyniki. Chciał koniecznie zrobić prezent drużynie z Kielc i udało mu się. Czas Świąt się zbliża, życzę sędziemu spokojnych, zdrowych Świąt, bo jak sobie pomyśli co zrobił, to będzie tego spokoju potrzebował – grzmiał Panas.

                Gromy posypały się też na zawodników Skry. Ale nie ze strony arbitra, a po silnych atakach siatkarzy ZAKSY. W meczu dwóch największych pretendentów do mistrzostwa Kędzierzyn-Koźle pokonał Bełchatów 3:1. ZAKSA obroniła pozycję lidera i w doskonałych nastrojach udała się na krótką przerwę. Pamiętajmy jednak, że mistrzem Polski będzie ten, kto będzie się weselił w okolicach Wielkanocy. I na tym w siatkówce polega wyższość Zmartwychwstania nad Bożym Narodzeniem. Zespół, który 31 marca będzie w lepszej formie, będzie miał dużo większe szanse zdobyć tytuł najlepszego w kraju, bo decydujące mecze w fazie play off odbędą się już kilka tygodni później. Na gwiazdkę najjaśniej świeci jednak ZAKSA.

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Radiowej Jedynki

Poprzednia kolejka

Piotr Gruszka niech nam żyje! Tak śpiewali kibice podczas mistrzostw świata w Japonii. Wtedy wydawało się, że to już schyłek kariery znakomitego przyjmującego. Okazało się, że był to dopiero początek sukcesów obieżyświata.

Siatkarz-wędrowiec po trzech latach właśnie wrócił do kraju, a po sześciu do gry w AZS-ie Olsztyn. Jest rekordzistą pod względem występów w reprezentacji (niektóre źródła mówią o 404 meczach). Trudno wyobrazić sobie siatkówkę bez Gruszki, ale Gruszka bez siatkówki też nie potrafi żyć. Mimo, że już dawno mógłby odcinać kupony, leżeć na plaży i odpoczywać, on wciąż kocha grać. Jego piątkowe wejście w meczu z Lotosem Treflem nie rzuciło na kolana, było jednak czymś zdecydowanie więcej, było powrotem króla do kraju i szczęściem maskotki, bo AZS pokonał na wyjeździe gdańszczan 3:2.

Oglądając grę tego niewątpliwego herosa można mieć czasem wrażenie, że mimo iż często zdarza mu się nie kończyć akcji, to jednak kiedy piłka jest posłana w jego stronę można być pewnym, że ta nie wyląduje za chwilę pod jego sznurówkami. Jeśli nie teraz to za chwilę będzie okazja do poprawki. Z podobnego założenia wyszedł Marcin Możdżonek grając do niego w finale mistrzostw Europy sytuacyjną piłkę meczową, którą ówczesny atakujący kadry wykorzystał po profesorsku zdobywając ostatni punkt w meczu.

Oprócz wspomnianego złota mistrzostw Europy, Piotr Gruszka dwa lata później dołożył jeszcze brązowy medal tej samej imprezy i także brązowy krążek w Lidze Światowej. Niewiele brakowało, a pojechałby z kadrą na swoje czwarte igrzyska olimpijskie, tym razem do Londynu. Na pierwszych, w Atlancie, grał w jednej drużynie z obecnym pracodawcą – Mariuszem Szyszko, który jest prezesem olsztyńskiego AZS-u.

Receptą na osiąganie sukcesów jest z pewnością jego niezmienna postawa. Nigdy nie ucieka przed dziennikarzami, co zdarzało się jego kolegom, zawsze stara się „walić” prawdę między oczy, nie owija w bawełnę, jego mina jest często niewzruszona, nie sposób wyprowadzić go z równowagi, po prostu cytując klasyka: „Gdyby nie było Piotra Gruszki, trzeba byłoby go wymyślić”.

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Radiowej Jedynki

Zobacz decydujące fragmenty finału ME 2009

 poprzednia kolejka