fot. Mariusz Pałczyński / oficjalna strona PGE Skry Bełchatów

Wszystkie zespoły siatkarzy z PlusLigi mają wciąż spore szanse na wyjście z grup Ligi Mistrzów. W Lidze Mistrzyń jest mniej różowo. Może więc pora na polski lobbing w sprawie zmiany systemu gry w męskiej LM?

Od dłuższego czasu zastanawiam się, czy kibice siatkówki nie byliby zadowoleni, gdyby tego grania na wysokim poziomie było więcej. Marek w Lidze Mistrzów nie brakuje, słowa „Trentino”, „Zenit Kazań” czy nawet „Friedrichshafen” potrafią w Polsce zapełnić hale. Czy LM siatkarzy nie zyskałaby, gdyby zamiast licznych (w tym sezonie siedmiu) grup po cztery zespoły, była jak w Eurolidze koszykarzy rywalizacja sześciu zespołów? 10 kolejek, 5 meczów u siebie, wszystkie emocjonujące i wszystkie przy pełnych halach w Rzeszowie, Łodzi czy Kędzierzynie (albo Jastrzębiu). A później dopiero morderczy play off.

Szkoda mi tych emocji, których nie ma, tygodni w listopadzie, grudniu czy styczniu, w których kibice siatkówki właściwie bez powodu odpoczywają od wielkich emocji. Patrząc na liczne mecze drużyn zagranicznych widać, że kibice we Francji, Niemczech, Rosji, Włoszech czy Turcji też nie obraziliby się na większą dawkę spotkań.

Polska mogłaby ostro lobbować za tym rozwiązaniem, bo kluby mamy nie tylko przyciągające kibiców, ale i coraz lepsze sportowo. W ostatnim tygodniu co prawda Asseco Resovia i ZAKSA Kędzierzyn-Koźle przegrały z włoskimi potentatami (odpowiednio Cuneo i Trentino), ale nie były to mecze jednostronne. Na wygrywanie z zespołami mającymi największe gwiazdy przyjdzie jeszcze być może czas w play-off. Najważniejsze dla polskiej siatkówki, by cała trójka (jest jeszcze PGE Skra Bełchatów) awansowała do dwunastki, która będzie walczyła o Final Four. Bełchatowianie sprawę mają już załatwioną. W czterech meczach, grając momentami supersiatkówkę, zdobyli 12 punktów, a z najgroźniejszymi rywalami już zagrali dwa razy. Teraz mieszają w składzie. Odszedł niewykorzystywany i nieszczęśliwy Kubańczyk Yosleyder Cala, przyszedł weteran rozgrywania Dante Boninfante. To zapewne nie koniec, bo przyjmujących brakuje, a trzech rozgrywających to nadmiar. Ciekawe czy naruszanie niepokonanego w LM składu nie zaszkodzi na dłuższą metę.

Kędzierzynianie będą musieli o awans powalczyć w bezpośrednim meczu z mistrzem Francji z Tours, a rzeszowianie z innymi Francuzami z Arago de Sete. To jednak dopiero w połowie grudnia, w ostatniej kolejce.

W żeńskich rozgrywkach polskie zespoły – także aż trzy w tym sezonie – zapewne o przedłużeniu rywalizacji nie marzą. Tu o zyskach z pełnych hal raczej mowy nie ma, a koszty liczniejszych podróży mogłyby się nie zwracać. Zresztą zanosi się na to, że żaden z polskich zespołów nie awansuje do play off. Szansę na cud mają jeszcze zawodniczki Banku BPS Fakro Muszyna, podczas gdy Tauron Dąbrowa Górnicza i Atom Trefl Sopot z jedną wygraną w czterech meczach są na straconej pozycji. Ale prawda jest też taka, że w innych grupach, przy korzystniejszym losowaniu, mogłoby być zupełnie inaczej. Na to jednak żaden lobbing raczej nie pomoże.

Adam Romański

fot. East News

W Lidze Mistrzów siatkarzy polskie kluby w sześciu meczach przegrały tylko jednego seta. W tym tygodniu wysokie zwycięstwa znów odnieśli zawodnicy Asseco Resovii, PGE Skry Bełchatów i Zaksy Kędzierzyn-Koźle. Gorzej radzą sobie siatkarki. W Lidze Mistrzyń Tauron MKS Dąbrowa Górnicza doznał drugiej porażki, a zespoły Atomu Trefla Sopot i Banku BPS Fakro Muszyna w drugiej kolejce odniosły pierwsze zwycięstwa.

„Już w poprzednim sezonie było widać, że polska liga mężczyzn jest jedną z trzech najlepszych w Europie. Cztery polskie drużyny zagrały w finałach europejskich pucharów. Zdobyliśmy jeden puchar, porażek doznaliśmy ze strony potęg z ligi rosyjskiej. Można dyskutować czy polska liga nie jest drugą w Europie, za zdecydowanie najlepszą rosyjską, ale przed włoską.

Podobnie jak w Italii, u nas też mamy podział na biednych i bogatych. Kluby z największymi budżetami biją się o medale w kraju i odnoszą sukcesy w pucharach. Jeszcze kilka sezonów temu polskim zespołom przydarzały się wpadki. Teraz jest oczywiste, że na mecz do Rumunii PGE Skra jedzie po pewne zwycięstwo, nie gra w najlepszym składzie a i tak wygrywa sety do 19 czy 20. W dzisiejszej siatkówce jest to różnica klasy. Podobny dystans między Polską o słabszymi krajami widzę jeśli chodzi o hale czy kibiców. Do niedawna właściwie tylko Włosi jeździli po Europie za swoimi drużynami. Teraz zorganizowane grupy kibiców z Polski, na przykład Skry, nie są niczym dziwnym.

Mówi się, że pieniądze nie grają, ale jest inaczej. Siła polskiej ligi to właśnie w dużej mierze spore pieniądze. Oczywiście mamy znakomitych polskich siatkarzy, ale też przyjeżdżają do nas coraz lepsi obcokrajowcy. Trzeba tylko pamiętać, że rozgrywki Ligi Mistrzów są skonstruowane w specyficzny sposób. Polskie kluby grały na razie ze słabszymi przeciwnikami. Mecze o pierwsze miejsca w grupach z głównymi rywalami są dopiero przed naszymi drużynami.

W rozgrywkach kobiet nie jest tak, że dominują ekipy z Polski, Rosji i Włoch. Są bardzo dobre zespoły z Turcji, we Francji stworzono potęgę w Cannes. Wiele krajów ma mocne kluby. Siły rozkładają się równomierniej. W kobiecej siatkówce łatwiej zbudować dobrą drużynę, bo potrzebne są do tego mniejsze pieniądze.

Polska liga kobiet jest słabsza od męskiej, bo nie ma w niej tyle gotówki. Poza tym rozgrywki ligowe są zawsze odbiciem poziomu reprezentacji. To nie przypadek, że Polki nie awansowały do igrzysk olimpijskich w Londynie. Żeńska drużyna narodowa to już nie to samo co słynne „Złotka”. Liga jest stabilna i wciąż dobra, ale słabsza niż 3-4 lata temu.”