W sobotę w Lahti rozegrane zostały biegi sprinterskie Pucharu Świata. Warto zaznaczyć, że konkurencje narciarstwa klasycznego w mieście oddalonym niespełna 100 kilometrów na północ od Helsinek są częścią słynnego Lahti Ski Games.

Na początku mogło zaskoczyć, że pewne nazwiska nie znalazły się w czołowej „30” po serii kwalifikacyjnej. Brązowa medalistka w sprincie z Val di Fiemme Maiken Caspersen Falla, Daria Gajazowa czy chociażby Mona-Liisa Malvalehto to tylko niektóre z zawodniczek, które powinny wystąpić w kolejnych etapach zmagań. Do Lahti nie przyjechała srebrna medalistka MŚ Ida Ingemarsdotter, zaś złota – Marit Bjoergen – ścigała się na wysokim poziomie. Niespodziankę sprawiła Britta Johansson Norgren, która wygrała swój ćwierćfinał. W serii półfinałowej Szwedka miała niezły czas i w efekcie ujrzeliśmy ją w finale, w którym uplasowała się na czwartym miejscu. W półfinale miała miejsce nieprzyjemna sytuacja. Charlotte Kalla ewidentnie pchnęła Ingvild Flugstad Oestberg, która nie zdołała zakwalifikować się do finału. Problemy miała także inna z Norweżek, wyśmienita Heidi Weng. Justyna Kowalczyk też z pewnością nie zaliczy pierwszej części rywalizacji w Finlandii do udanych. Na finiszowych metrach Polkę wyprzedziła Sadie Bjornsen. Młoda, wielce ambitna, a zarazem waleczna zawodniczka, bardzo mocno zaznacza swoją pozycje w kadrze Stanów Zjednoczonych. W tym momencie, obok Randall, Diggins i Stephen, jest kluczową postacią swojej drużyny.

Finał obfitował nie tylko w zażarty pojedynek, ale również w „stłuczkę” wspomnianej Kalli oraz Riikki Sarasoji – Lilji, która złamała kijek. Po słabszych występach w Davos oraz w indywidualnym sprincie w Val di Fiemme, Randall sięgnęła po wyjątkowe zwycięstwo. Na ostatnich metrach Amerykanka pokonała Bjoergen i zapewniła sobie drugą z rzędu małą kryształową kulę. Może więc śmiało mówić o wielkim sukcesie. Warto zaznaczyć, że podium uzupełniła Alena Prochazkova. Reprezentantka Słowacji ostatni raz tak dobry wynik osiągnęła w Kuusamo w 2009 roku.

W czołówce klasyfikacji sprinterskiej Kowalczyk, po dziesiątym miejscu, zachowała drugą pozycję. Reprezentantka Norwegii Celine Brun-Lie wyprzedziła Maiken Caspersen Fallę i awansowała na trzecią lokatę, a tym samym zbliżyła się znacznie do naszej biegaczki.

Piotr Walkowiak

Biegaczki we wspaniałym stylu zakończyły występy w mistrzostwach świata w Val di Fiemme. Ostatnim, niewątpliwie pięknym aktem był bieg na 30 kilometrów ze startu wspólnego rozgrywany techniką klasyczną. Dystans, tak pamiętny z Igrzysk Olimpijskich w Vancouver, znów okazał się dla nas szczęśliwy.

Choć w rewanżu triumfowała Marit Bjoergen przed Justyną Kowalczyk oraz Therese Johaug, to trzeba przyznać, że rywalizacja była arcyciekawa i trzymała w niepewności do końca. W zasadzie kluczowe ataki zaczęły się w okolicach 16. kilometra. Wówczas utworzyła się grupa zawodniczek, w której skład wchodziły późniejsze medalistki oraz Heidi Weng i Nicole Fessel. W pościg za rywalkami udały się: Anna Haag, Kerttu Niskanen i Kristin Stoermer Steira. Występ Haag był dużym zaskoczeniem, a jej katorżnicza praca jest godna pochwały. Ogromne problemy na trasie miała Charlotte Kalla, która w pewnym momencie po prostu męczyła się niemiłosiernie! Technika klasyczna Szwedki jest daleka od łyżwowej. Podobny przypadek zdarzył się Aino-Kaisie Saarinen, która przygotowywała się do tego startu pod okiem indywidualnego trenera Jarmo Riskiego. Warto zaznaczyć, że od 2007 roku w każdej mistrzowskiej imprezie „Aikku” zdobywała co najmniej jeden medal. Weng i Fessel nie utrzymały tempa rywalek. Jednak obie biegaczki mogą być zadowolone z bardzo dobrego występu. Przed zawodniczką z Ytre Enebakk jeszcze długa kariera. Jestem zdania, że podczas Igrzysk w Soczi będzie jedną z głównych bohaterek. Broniąca tytułu Johaug osłabła na ostatnim podbiegu zwanym „Zorzi”. Kowalczyk była pierwsza na wjeździe na stadion, ale na finiszowej prostej lepsza okazała się Bjoergen, która zdobyła swój 12. złoty medal.

Tym razem panie zamieniły się miejscami. Podczas Igrzysk Olimpijskich to Kowalczyk stanęła na najwyższym stopniu podium. W Val di Fiemme sięgnęła po srebrny medal. Bjoergen zrewanżowała się Polce. Ciekawe jak czują się ci, którzy skreślili już Kowalczyk i wysłali ją na emeryturę. Zdobywczyni dużej kryształowej kuli wróci z Doliny Płomieni z medalem i to wywalczonym w niesamowitej bitwie, w epickim spektaklu mistrzostw świata.

Piotr Walkowiak

Przed wtorkowym startem zakładano, że Marit Bjoergen sięgnie po kolejny mistrzowski tytuł. Jednak jej rodaczka Therese Johaug startowała nieco później niż dwukrotna złota medalistka tego czempionatu, a co za tym idzie doskonale znała sytuację na trasie.

Bieg indywidualny na 10 kilometrów techniką dowolną miał oczywiście start interwałowy co 30 sekund. Walka na trasie Bjoergen z Johaug o zwycięstwo trwała do samego końca. Johaug przez pół dystansu utrzymywała minimalną stratę do starszej koleżanki. Gdy rozpoczęła się druga część zmagań, sytuacja uległa zmianie. Po przebiegnięciu 6,8 km przewaga nowej mistrzyni świata rosła. 600 metrów przed metą Johaug miała już komfortową sytuację i na mecie zaznaczyła swoją wyższość.

Starcie o trzecie miejsce też zapierało dech w piersiach. Biegaczka kontra biathlonistka, czyli Julia Czekaliewa i Miriam Goessner. Ta druga z niecierpliwością oczekiwała na Rosjankę spoglądając na swój czas. Czekaliewa, która dwukrotnie w tym sezonie stawała już na podium zawodów Pucharu Świata i od Tour de Ski plasuje się w czołówce, okazała się lepsza od Niemki o pół sekundy! Obrazek przypomniał wielu osobom podobną walkę, która odbyła się wiele lat temu. Jeden z najwspanialszych biegaczy narciarskich, reprezentant Finlandii Juha Mieto w biegu na dystansie 15 kilometrów podczas Igrzysk Olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku przegrał złoty medal ze Szwedem Wassbergiem o sześć setnych sekundy. W przeliczeniu na odległość było to nieco mniej niż 6 centymetrów!

Amerykanka Elizabeth Stephen po raz kolejny udowodniła, że w biegach na dystansie czuje się bardzo mocna. Dobrze wypadła Heidi Weng. Choć norwescy specjaliści oczekiwali medalu, to jednak młodziutka Weng bardzo mocno przeżywa te mistrzostwa i wielokrotnie zmaga się z zupełnie niepotrzebnym napięciem. Warto zwrócić uwagę na przyzwoity wynik Włoszek oraz Coraline Hugue z Francji. Trochę więcej oczekiwałem od Kristy Laehteenmaeki, która biegła w dwóch uroczych kitkach. Finka przegrała między innymi ze swoją rodaczką biathlonistką Kaisą Maekaeraeinen. Zawiodła przede wszystkim siebie Charlotte Kalla, która finiszowała z siódmym czasem. Szwedka z racji stylu łyżwowego miała ogromną szansę, by sięgnąć po medal. Stawiano ją w gronie tych, które przeszkodzą Norweżkom w dzieleniu miejsc na podium.

Polki niestety tym razem zakończyły zmagania poza trzydziestką. Paulina Maciuszek przez pierwszą część dystansu biegła w ścisłej czołówce, potem troszkę zabrakło czasu.

Piotr Walkowiak

Fot. oficjalna strona J. Diggins

Warto wrócić do tego, co działo się w niedzielę na trasach biegowych ośrodka Lago di Tesero, gdzie temperatura wielokrotnie sięgała maksimum. Szczególnie w rywalizacji kobiet, które w dramatycznym, a zarazem pięknym boju w sprincie drużynowym techniką łyżwową dały z siebie wszystko.

Na początku mogliśmy zauważyć miły polski akcent, bo do finału po bardzo dobrym biegu awansowały Agnieszka Szymańczak i Sylwia Jaśkowiec. Dla tej pierwszej był to już drugi występ w Val di Fiemme. Jaśkowiec zadebiutowała i wraz z koleżanką spisała się naprawdę dobrze. Zaskoczył nieco skład Finek. Krista Laehteenmaeki akurat zaskoczeniem nie była, bo to zawodniczka, która już zdobyła medal w tej specjalności. Przed dwoma laty z Aino-Kaisą Saarinen wywalczyła srebrny krążek, tylko wówczas bieg odbywał się stylem klasycznym. W tym roku Aikku zastąpiła Riikka Sarasoja-Lilja i był to niewątpliwie dobry ruch trenera Magnara Dalena. Zaskoczeniem okazała się absencja Mony-Liisy Malvalehto oraz Anne Kylloenen. Bardzo prawdopodobne, że Finki wskutek konfliktu z serwismenem mogły zostać pozbawione startu. Bądź trener postawił na doświadczenie. Reprezentantki Suomi uzupełniły podium i zdobyły brązowy medal, w tym pierwszy Sarasoji-Lilji. Szwedki w składzie Charlotte Kalla i Ida Ingemarsdotter sięgnęły po srebro i siłą rzeczy nie obroniły mistrzowskiego tytułu. Negatywnie zaskoczyły Niemki, bo Hanna Kolb, brązowa medalistka MŚ w Libercu w sprincie, traciła na swoich zmianach sporo. Denise Herrmann próbowała odrobić stratę, ale skończyło się dopiero na ósmej pozycji, tuż przed Polkami. Zwycięski team z Liberca z zawodów PŚ, czyli Maiken Caspersen Falla i Ingvild Flugstad Oestberg poniósł klęskę. Wszystko wskutek upadku Oestberg, którego skutkiem była dopiero czwarta pozycja.

Największy smaczek zostawiłem na koniec. Oglądałem wiele walk na arenach narciarskich świata, ale to co w niedzielę zrobiła Jessica Diggins jest co najmniej godne podziwu! Na swojej ostatniej zmianie waleczna Amerykanka złamała kijek. Mimo to biegnąc przez około 50 metrów nie oddała prowadzenia. Po otrzymaniu dłuższego kijka, biegaczka nie poddała się i przekazała komfortową sytuację Kikkan Randall, która pobiegła po zwycięstwo. Diggins wykonywała zadanie niczym Herkules. Każdy kto widzi w sporcie coś więcej niż suchy wynik czy zdobyty medal, musiał w tym momencie uznać, że jest wielkim sportowcem. Nie tylko dlatego, że biegła kilkadziesiąt metrów jakby poza granicami ludzkich możliwości.

Piotr Walkowiak

Za nami kolejna odsłona mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym. Liczyliśmy na medalową pozycję Justyny Kowalczyk. Jednak norweska koalicja z Marit Bjoergen na czele okazała się zbyt silna w biegu łączonym na 15 kilometrów.

Bjoergen zaatakowała rywalki w odpowiednim momencie i obroniła tytuł wywalczony przed dwoma laty w Oslo. Jest pierwszą biegaczką, która tego dokonała. Srebrny medal padł łupem filigranowej Therese Johaug, która najintensywniej pracowała na trudnej trasie. O najniższy stopień podium do samego końca toczyła się walka między Kristin Stoermer Steirą oraz debiutującą w tak wielkiej imprezie Heidi Weng. Lepsza okazała się Heidi, której idolką jest Justyna Kowalczyk. Tym samym Norweżka potwierdziła wysoką pozycję w stawce najlepszych specjalistek narciarstwa biegowego. Waleczna dziewczyna mówiła przed startem, że nie tylko Johaug i Bjoergen liczą się z reprezentantek Norwegii. Jak widać nie rzucała słów na wiatr. Steirze zapewne przypomniał się scenariusz z 2006 roku z Pragelato, gdzie trzykrotnie zajmowała czwartą pozycję.

Kowalczyk próbowała rozerwać stawkę w technice klasycznej. Wyglądało, że wszystko układa się po jej myśli, ale w łyżwie scenariusz uległ zmianie. Polce biegło się ciężko, szczególnie na ostatniej pętli. Norweżki wykorzystały jej słabość. Warto zauważyć, że tylko Weng nie spoglądała za siebie oceniając przewagę nad Kowalczyk. Jednak niesamowita wola walki, chart ducha Polki były widoczne, kiedy niemal pewna zdobywczyni kolejnej kryształowej kuli próbowała odrobić stratę na podbiegu.

Najlepszą z Finek była Krista Laehteenmaeki, która została sklasyfikowana na miejscu ósmym. Wygląda na to, że znów zawiódł serwismen ekipy Suomi, Stefan Storvall, który zdążył już obrazić Monę-Liisę Malvalehto (której zepsuł występ w sprincie) oraz Anne Kylloenen. Zaskoczyła z pewnością Szwedka Charlotte Kalla, która w klasyku zdołała utrzymać się za plecami rywalek. Dobry występ zanotowała Rosjanka Julia Czekaliewa, która finiszowała na siódmym miejscu, a także dziesiąta Japonka Masako Ishida – do tej pory kojarzona wyłącznie ze stylem klasycznym. Rewelacyjnie zaprezentowały się nasze pozostałe zawodniczki! Kornelia Kubińska była 23., Agnieszka Szymańczak 27., a Paulina Maciuszek 28. Najwidoczniej opłaciły się długie treningi we Włoszech, które zaowocowały satysfakcjonującym występem.

Można się domyślić, że nastroje w ekipie Kowalczyk nie są zbyt wesołe. Na dobrą sprawę ostatnią realną szansą na zdobycie medalu będzie bieg na 30 km techniką klasyczną ze startu wspólnego. Jest to koronna specjalność naszej biegaczki, w której okazała się najlepsza podczas Igrzysk Olimpijskich w Vancouver. Miejmy nadzieję, że podobny obrazek ujrzymy także w Val di Fiemme.

Piotr Walkowiak

Fot. Facebook

Po nagłym i niespodziewanym zejściu z trasy Justyny Kowalczyk podczas biegu łączonego w Soczi, w mediach zawrzało! Zrobiło się głośno, a norweskie doniesienia na temat przedwczesnej emerytury Polki rozpętały burzę.

Kilka Norweżek wybrało się do Seiser Alm, pozostałe postanowiły trenować u siebie, a co za tym idzie odpuścić próbę przedolimpijską w Soczi. Justyna Kowalczyk nie mając większego wyboru zjawiła się na trasach nieopodal Krasnej Polany i potrenowała na olimpijskich obiektach. Myślę, że idea była jak najbardziej słuszna, bo warto przekonać się na własnej skórze, co czeka specjalistów za rok. Niestety, brak kwalifikacji w sprincie i gwałtowne opuszczenie trasy biegu łączonego wywołały wiele kontrowersji. Kowalczyk swoją „dezercję” wpierw wytłumaczyła złym dobraniem nart. W La Clusaz Polka rywalizowała, a w zasadzie człapała na przygotowanych różnymi specyfikami biegówkach. W Rosji zaryzykowała i wybrała tak zwane „no-waxy”. Postawienie wszystkiego na jedną kartę nie zagwarantowało sukcesu. Za to ożywiło ludzi, którzy nie mając z tym sportem wiele wspólnego budzą się jedynie po klęsce. Reaktywacja miała miejsce także za granicami naszego kraju, nie gdzie indziej jak w Krainie Wikingów. Na prawdę może czas zainteresować się w pełni swoimi biegami? Wracając do powodów chwilowej absencji zawodniczki, niewątpliwie intensywność startów w Pucharze Świata także odgrywa tutaj jedną z głównych ról, bo w jaki inny sposób zrobić przetarcie przed zbliżającymi się mistrzostwami świata w Val di Fiemme.

Osobiście nie sądzę, aby kobieta, która znana jest ze swojej waleczności, niezwykłej determinacji, katorżniczej pracy, bez powodu odpuściła współzawodnictwo na trasie biegu. Zaznaczę, że miało to miejsce w stylu klasycznym, a więc priorytetowym kroku mistrzyni olimpijskiej na 30 km ze startu wspólnego. Pamiętajmy, że nikt nie jest pewniakiem do złota, bo w biegach zdarzyć się może naprawdę wszystko, o czym już wielokrotnie mieliśmy okazję się przekonać. Wychodzimy na ostatnią prostą do narciarskiego czempionatu, rywalizacja zapowiada się bardzo ciekawie. Po drodze ostatnim przystankiem będzie Davos, a tam zjawi się już więcej specjalistów narciarstwa biegowego…

Piotr Walkowiak