W sobotę w Lahti rozegrane zostały biegi sprinterskie Pucharu Świata. Warto zaznaczyć, że konkurencje narciarstwa klasycznego w mieście oddalonym niespełna 100 kilometrów na północ od Helsinek są częścią słynnego Lahti Ski Games.

Na początku mogło zaskoczyć, że pewne nazwiska nie znalazły się w czołowej „30” po serii kwalifikacyjnej. Brązowa medalistka w sprincie z Val di Fiemme Maiken Caspersen Falla, Daria Gajazowa czy chociażby Mona-Liisa Malvalehto to tylko niektóre z zawodniczek, które powinny wystąpić w kolejnych etapach zmagań. Do Lahti nie przyjechała srebrna medalistka MŚ Ida Ingemarsdotter, zaś złota – Marit Bjoergen – ścigała się na wysokim poziomie. Niespodziankę sprawiła Britta Johansson Norgren, która wygrała swój ćwierćfinał. W serii półfinałowej Szwedka miała niezły czas i w efekcie ujrzeliśmy ją w finale, w którym uplasowała się na czwartym miejscu. W półfinale miała miejsce nieprzyjemna sytuacja. Charlotte Kalla ewidentnie pchnęła Ingvild Flugstad Oestberg, która nie zdołała zakwalifikować się do finału. Problemy miała także inna z Norweżek, wyśmienita Heidi Weng. Justyna Kowalczyk też z pewnością nie zaliczy pierwszej części rywalizacji w Finlandii do udanych. Na finiszowych metrach Polkę wyprzedziła Sadie Bjornsen. Młoda, wielce ambitna, a zarazem waleczna zawodniczka, bardzo mocno zaznacza swoją pozycje w kadrze Stanów Zjednoczonych. W tym momencie, obok Randall, Diggins i Stephen, jest kluczową postacią swojej drużyny.

Finał obfitował nie tylko w zażarty pojedynek, ale również w „stłuczkę” wspomnianej Kalli oraz Riikki Sarasoji – Lilji, która złamała kijek. Po słabszych występach w Davos oraz w indywidualnym sprincie w Val di Fiemme, Randall sięgnęła po wyjątkowe zwycięstwo. Na ostatnich metrach Amerykanka pokonała Bjoergen i zapewniła sobie drugą z rzędu małą kryształową kulę. Może więc śmiało mówić o wielkim sukcesie. Warto zaznaczyć, że podium uzupełniła Alena Prochazkova. Reprezentantka Słowacji ostatni raz tak dobry wynik osiągnęła w Kuusamo w 2009 roku.

W czołówce klasyfikacji sprinterskiej Kowalczyk, po dziesiątym miejscu, zachowała drugą pozycję. Reprezentantka Norwegii Celine Brun-Lie wyprzedziła Maiken Caspersen Fallę i awansowała na trzecią lokatę, a tym samym zbliżyła się znacznie do naszej biegaczki.

Piotr Walkowiak

Biegaczki we wspaniałym stylu zakończyły występy w mistrzostwach świata w Val di Fiemme. Ostatnim, niewątpliwie pięknym aktem był bieg na 30 kilometrów ze startu wspólnego rozgrywany techniką klasyczną. Dystans, tak pamiętny z Igrzysk Olimpijskich w Vancouver, znów okazał się dla nas szczęśliwy.

Choć w rewanżu triumfowała Marit Bjoergen przed Justyną Kowalczyk oraz Therese Johaug, to trzeba przyznać, że rywalizacja była arcyciekawa i trzymała w niepewności do końca. W zasadzie kluczowe ataki zaczęły się w okolicach 16. kilometra. Wówczas utworzyła się grupa zawodniczek, w której skład wchodziły późniejsze medalistki oraz Heidi Weng i Nicole Fessel. W pościg za rywalkami udały się: Anna Haag, Kerttu Niskanen i Kristin Stoermer Steira. Występ Haag był dużym zaskoczeniem, a jej katorżnicza praca jest godna pochwały. Ogromne problemy na trasie miała Charlotte Kalla, która w pewnym momencie po prostu męczyła się niemiłosiernie! Technika klasyczna Szwedki jest daleka od łyżwowej. Podobny przypadek zdarzył się Aino-Kaisie Saarinen, która przygotowywała się do tego startu pod okiem indywidualnego trenera Jarmo Riskiego. Warto zaznaczyć, że od 2007 roku w każdej mistrzowskiej imprezie „Aikku” zdobywała co najmniej jeden medal. Weng i Fessel nie utrzymały tempa rywalek. Jednak obie biegaczki mogą być zadowolone z bardzo dobrego występu. Przed zawodniczką z Ytre Enebakk jeszcze długa kariera. Jestem zdania, że podczas Igrzysk w Soczi będzie jedną z głównych bohaterek. Broniąca tytułu Johaug osłabła na ostatnim podbiegu zwanym „Zorzi”. Kowalczyk była pierwsza na wjeździe na stadion, ale na finiszowej prostej lepsza okazała się Bjoergen, która zdobyła swój 12. złoty medal.

Tym razem panie zamieniły się miejscami. Podczas Igrzysk Olimpijskich to Kowalczyk stanęła na najwyższym stopniu podium. W Val di Fiemme sięgnęła po srebrny medal. Bjoergen zrewanżowała się Polce. Ciekawe jak czują się ci, którzy skreślili już Kowalczyk i wysłali ją na emeryturę. Zdobywczyni dużej kryształowej kuli wróci z Doliny Płomieni z medalem i to wywalczonym w niesamowitej bitwie, w epickim spektaklu mistrzostw świata.

Piotr Walkowiak

Fot. oficjalna strona J. Diggins

Warto wrócić do tego, co działo się w niedzielę na trasach biegowych ośrodka Lago di Tesero, gdzie temperatura wielokrotnie sięgała maksimum. Szczególnie w rywalizacji kobiet, które w dramatycznym, a zarazem pięknym boju w sprincie drużynowym techniką łyżwową dały z siebie wszystko.

Na początku mogliśmy zauważyć miły polski akcent, bo do finału po bardzo dobrym biegu awansowały Agnieszka Szymańczak i Sylwia Jaśkowiec. Dla tej pierwszej był to już drugi występ w Val di Fiemme. Jaśkowiec zadebiutowała i wraz z koleżanką spisała się naprawdę dobrze. Zaskoczył nieco skład Finek. Krista Laehteenmaeki akurat zaskoczeniem nie była, bo to zawodniczka, która już zdobyła medal w tej specjalności. Przed dwoma laty z Aino-Kaisą Saarinen wywalczyła srebrny krążek, tylko wówczas bieg odbywał się stylem klasycznym. W tym roku Aikku zastąpiła Riikka Sarasoja-Lilja i był to niewątpliwie dobry ruch trenera Magnara Dalena. Zaskoczeniem okazała się absencja Mony-Liisy Malvalehto oraz Anne Kylloenen. Bardzo prawdopodobne, że Finki wskutek konfliktu z serwismenem mogły zostać pozbawione startu. Bądź trener postawił na doświadczenie. Reprezentantki Suomi uzupełniły podium i zdobyły brązowy medal, w tym pierwszy Sarasoji-Lilji. Szwedki w składzie Charlotte Kalla i Ida Ingemarsdotter sięgnęły po srebro i siłą rzeczy nie obroniły mistrzowskiego tytułu. Negatywnie zaskoczyły Niemki, bo Hanna Kolb, brązowa medalistka MŚ w Libercu w sprincie, traciła na swoich zmianach sporo. Denise Herrmann próbowała odrobić stratę, ale skończyło się dopiero na ósmej pozycji, tuż przed Polkami. Zwycięski team z Liberca z zawodów PŚ, czyli Maiken Caspersen Falla i Ingvild Flugstad Oestberg poniósł klęskę. Wszystko wskutek upadku Oestberg, którego skutkiem była dopiero czwarta pozycja.

Największy smaczek zostawiłem na koniec. Oglądałem wiele walk na arenach narciarskich świata, ale to co w niedzielę zrobiła Jessica Diggins jest co najmniej godne podziwu! Na swojej ostatniej zmianie waleczna Amerykanka złamała kijek. Mimo to biegnąc przez około 50 metrów nie oddała prowadzenia. Po otrzymaniu dłuższego kijka, biegaczka nie poddała się i przekazała komfortową sytuację Kikkan Randall, która pobiegła po zwycięstwo. Diggins wykonywała zadanie niczym Herkules. Każdy kto widzi w sporcie coś więcej niż suchy wynik czy zdobyty medal, musiał w tym momencie uznać, że jest wielkim sportowcem. Nie tylko dlatego, że biegła kilkadziesiąt metrów jakby poza granicami ludzkich możliwości.

Piotr Walkowiak

Fot. Paweł Hajda

Justyna Kowalczyk była druga w eliminacjach sprintu. Niestety, po bardzo dobrym ćwierćfinale i półfinale, finał nie okazał się złoty. Niepotrzebna „sprzeczka” z waleczną Stiną Nilsson zaowocowała kolejnym tytułem dla Marit Bjoergen.

Finał obfitował w ogromne emocje. Na podbiegu usytuowanym w początkowej części trasy rozstrzygnęły się losy Kowalczyk, która po upadku, mimo że próbowała odrobić stracone metry, zakończyła na 6. miejscu. Wszystko wskutek kolizji z agresywnie biegającą Nilsson, która zrobiła ogromne postępy i znalazła się w finale mistrzowskiego sprintu. Przypomnę, że to obecna mistrzyni świata juniorek na tym dystansie z Liberca. Kowalczyk zaczepiła kijkiem o nartę rywalki i siłą rzeczy upadła. Nilsson uplasowała się na 5. pozycji. Czwarta finiszowała Katja Višnar. Występ słabo startującej w tym sezonie w zawodach Pucharu Świata Słowenki był sporą niespodzianką. Maiken Caspersen Falla, której idolką jest dzisiejsza mistrzyni, udowodniła, że nie rzuca słów na wiatr i dokonała tego, co zamierzała. Srebrny medal, pierwszy indywidualny w karierze, dla Idy Ingemarsdotter. Z kolei Bjoergen zatoczyła pętlę, bo jej medalowa krucjata rozpoczęła się właśnie w sprincie w Dolinie Płomieni przed dziesięcioma laty.

Kilka zawodniczek poniosło klęski w czwartkowym sprincie. Do grona przegranych zaliczyć można przede wszystkim Kikkan Randall, która problemy miała już w Davos. Trasa w Szwajcarii nie była tak wymagająca jak włoska, ale również dała się we znaki Amerykance. Ta ją przerosła, co zresztą można było wywnioskować już po rundzie kwalifikacyjnej. Norweżki: Ingvild Flugstad Oestberg, Celine Brun-Lie, Finki: Mona-Lisa Malvalehto, Anne Kyllönen czy Niemka Herrmann to biegaczki, które powinny walczyć o medale z najcenniejszego kruszcu. Z trudami oraz presją nie poradziła sobie również rewelacja ostatnich tygodni Aurore Jean.

Pierwsze koty za płoty. Myślę, że Kowalczyk już zdołała wyciągnąć wnioski z nieudanego finału i skoncentruje się przede wszystkim na biegach, które będą rozgrywane na dystansach. Pierwszym będzie 10 km techniką dowolną, gdzie szalenie niebezpieczna będzie Charlotte Kalla oraz Norweżki: Heidi Weng, Therese Johaug i Bjoergen. Do walki mogą się włączyć inne zawodniczki. Może zaskoczą nas waleczne Finki?

Piotr Walkowiak

Fot. Facebook

Ostatni przystanek przed mistrzostwami świata w Val di Fiemme za nami. Dla nas bardzo udany ze względu na zwycięstwo w sprincie oraz drugie miejsce na dystansie Justyny Kowalczyk. Teraz nadszedł czas, by zmierzyć się w walce o medale.

Świetny, równy występ w kwalifikacjach, ćwierćfinale, półfinale oraz w finale zaowocował sporą przewagą Kowalczyk nad Marit Bjoergen jak na sprint. Trzecie miejsce wywalczyła Anne Kyllönen, która w tym sezonie bryluje nie tylko na krótkich dystansach. Drugi dzień zmagań, biegi na dystansie, także przyniósł sporo emocji. Bjoergen po raz kolejny wzięła dzień wolnego i pod standardowym tłumaczeniem „oszczędzania się przed najważniejszym spektaklem sezonu” nie przystąpiła do zmagań, w których najlepsza okazała się jej rodaczka Therese Johaug. Walka o drugie miejsce trwała między Kristin Stoermer Steirą i Kowalczyk, która okazała się lepsza od zwyciężczyni z Soczi. Jedna z kandydatek do złota na tym dystansie Charlotte Kalla, która postawiła wszystko na technikę łyżwową, nie była w stanie nawiązać walki z czołową trójką i uplasowała się na piątej pozycji. Jednak główną bohaterką biegu była jej rodaczka Emma Wiken, która pobiegła bardzo rozsądnie, a ostatnie trzy kilometry miała wprost fenomenalne! Do Johaug na siódmym kilometrze Szwedka traciła blisko 30 sekund, a na finiszu jej strata zmalała do niespełna 20. Wiken po raz kolejny okazała się lepsza od bardziej utytułowanej Kalli. Warto pochwalić też występ Finek, które znów pokazały, że w drużynie będą bardzo groźne.

Kowalczyk wiedziała, w którym momencie uderzyć z formą i wysłać wyraźny znak w stronę Norweżek, które już zdołały podzielić między sobą medale. Trasy w Val di Fiemme do łatwych nie należą, a to dla naszej reprezentantki bardzo dobra nowina, bo lubi się wspinać. Jednak nie zapominajmy o stromych zjazdach, na których trzeba być niezwykle uważnym i skoncentrowanym. Rywalek Polka będzie mieć sporo. Grono kandydatek do medali nie ogranicza się do Bjoergen, Johaug, Kalli czy Randall. Nie wolno nie wspomnieć Kyllönen, Weng i Lähteenmäki, niezwykle groźnych w sprincie Mony-Liisy Malvalehto, Maiken Caspersen Falli, Ingvild Flugstad Oestberg i Idy Ingemarsdotter oraz młodej Stiny Nilsson. Także Aurore Jean czy Denise Herrmann. Wspominałem o Emmie Wiken, przytoczę także waleczną Elizabeth Stephen. Kto wie czy nie zaskoczy nas jeszcze Aino-Kaisa Saarinen, która przecież od 2007 roku zawsze zdobywa medal w kluczowej imprezie sezonu. Pamiętajmy, że mistrzostwa rządzą się swoimi prawami i czasami mieliśmy do czynienia z niespodziankami. Co do kwestii organizacyjnych, Włosi powinni zgotować nam fiestę, jakiej jeszcze świat narciarstwa biegowego nie widział.

Piotr Walkowiak, skipol.pl