Specjaliści od kombinacji norweskiej mogą już być myślami przy Igrzyskach Olimpijskich w Soczi. To znaczy, teraz zapewne myślą głównie o odpoczynku, o wakacjach. Jednak jeśli chodzi o sprawy czysto sportowe, mogą koncentrować się na sezonie olimpijskim, bo przedolimpijski właśnie dobiegł końca. Zimowi dwuboiści zakończyli walkę o Puchar Świata w piątek i sobotę w Oslo – tydzień wcześniej niż biegacze i skoczkowie.

Sezon bez wątpienia miał dwóch bohaterów: Niemca Erika Frenzela i Francuza Jasona Lamy Chappuis. Ten pierwszy zdobył Puchar Świata i Puchar Narodów. W rywalizacji indywidualnej był zdecydowanie najlepszy. Odniósł najwięcej zwycięstw (sześć), zajmował też niższe miejsca na podium. W drugiej połowie stycznia miał fenomenalną serię czterech tryumfów z rzędu. Stanął na podium w każdym ze swoich 11 ostatnich startów w cyklu (wliczając trzy zawody drużynowe). Walka o pierwszą w karierze Kryształową Kulę przyniosła mu zarobek w wysokości niemal stu tysięcy franków szwajcarskich. Forma Frenzela w sezonie 2012/2013 była kluczowa również w Pucharze Narodów. Wszystkie jego sukcesy bardzo pomogły Niemcom wygrać. Sukcesy indywidualne, ale i w drużynie. Z pięciu zespołowych startów w sezonie Niemcy wygrali trzy. Czterokrotnie byli w czołowej trójce, za każdym razem z Frenzelem w składzie. Ten urodzony w byłej NRD 25-latek miał też udane mistrzostwa świata w Val di Fiemme. Jak na reprezentanta Niemiec wręcz bardzo udane. Nasi zachodni sąsiedzi mieli wielkie apetyty – dwa lat wcześniej zdobywali medale w każdej konkurencji (w sumie sześć krążków). W MŚ 2013 było dużo gorzej. Jednak akurat Frenzel nie ma powodów do narzekania – został mistrzem świata indywidualnie (skoki na dużym obiekcie – na zdjęciu powyżej) i brązowym medalistą w debiutującym w mistrzowskiej imprezie sprincie drużynowym. Zgarnął połowę medali dla Niemiec, a co najważniejsze dla niego – jedyny złoty.

Frenzel odebrał Puchar Świata Lamy Chappuis. Francuz zdobył go wcześniej trzy razy z rzędu. Jednak w tym sezonie jego celem były mistrzostwa świata. Lamy Chappuis osiągnął co chciał, a może nawet więcej. Urodzony w USA reprezentant Francji został pierwszym w historii zimowym dwuboistą, który zdobył trzy złote medale w jednych mistrzostwa świata (na zdjęciu obok). Do dwóch tryumfów drużynowych i jednego indywidualnego dołożył jeszcze brązowy krążek w rywalizacji ze skokami na dużym obiekcie. Zdobył więc medal w każdym starcie. W sumie ma już cztery tytuły mistrza świata. Francuz przebił Feliksa Gottwalda czy Hannu Manninena, zrównał się z Ronnym Ackermannem i Kenjim Ogiwarą. Do rekordu pięciu złotych medali MŚ Bjarte Engena Vika brakuje mu jednego krążka. Słynny Norweg startował do trzydziestki. Lamy Chappuis we wrześniu skończy 27 lat. Najbliższy cel – Soczi.

A skoro o igrzyskach mowa, co z reprezentacją Polski? W Pucharze Świata niemal nie istnieliśmy, w mistrzostwach świata nie było naszych zawodników. Nie tak dawno słyszeliśmy zapowiedzi o możliwej niespodziance w Soczi. Czy aby na pewno tą niespodzianką miała być rezygnacja z udziału w Igrzyskach 2014? Na to się niestety zanosi. Myślę, że należy wstrzymać się jeszcze z ogłoszeniem śmierci polskiej kombinacji norweskiej. Jednak czarny scenariusz jest coraz bardziej prawdopodobny. Władze PZN powinny słyszeć ostatni dzwonek. Oby za rok przy podsumowaniach sezonu olimpijskiego nie trzeba było pisać, że tę dyscyplinę w Polsce zniszczono.

Adam Dutlinger

Francuzi zostali pierwszymi w historii mistrzami świata w sprincie drużynowym w kombinacji norweskiej. Konkurs dwuosobowych reprezentacji narodowych był ostatnim w MŚ (na zdjęciu po lewej). Znów najlepszym zespołem, po „drużynówce” metodą Gundersena, okazała się Francja. Jej lider Jason Lamy Chappuis wygrał też pierwsze zmagania indywidualne. Drugim mistrzem świata jest Niemiec Eric Frenzel.

Mistrzostwa stały na wysokim poziomie. Konkursy skoków, może za wyjątkiem sprintu drużynowego, kończyły się bardzo dobrymi próbami. Również na trasach biegowych emocje były ogromne. Dwa początkowe starty to porywające, sprinterskie finisze. Najpierw medalistów indywidualnych dzieliło 0,3 sekundy, a o drugim miejscu zdecydowano po analizie fotofiniszu (zdjęcie poniżej). Dwa dni później Francuzi o mniej niż pół sekundy pokonali drużynę Norwegów. Emocjonująca była jeszcze walka o srebrny i brązowy medal w drugim konkursie indywidualnym. Nie zabrakło też ucieczek oraz pościgów – samotnych i grupowych. Byliśmy świadkami wielu wspaniałych poczynań biegowych pod względem techniki, taktyki czy wytrzymałości.

Starty zimowych dwuboistów w Val di Fiemme mają zdecydowanych bohaterów. Indywidualnie to Lamy Chappuis, drużynowo – reprezentacja Francji. Lamy Chappuis zdobył medal w każdej z czterech konkurencji, a trzy krążki Francuza są złote. Marit Bjoergen wywalczyła więcej medali w ogóle i więcej złotych, ale nie była na podium we wszystkich konkurencjach. Można więc śmiało zastanawiać się czy Lamy Chappuis nie został królem całych mistrzostw. Królem kombinacji norweskiej jest na pewno. Reprezentacja Francji ze swoim asem w składzie jest zaś największym wygranym drużynowo. Tak jak Niemcy dwa lata temu w Oslo, tym razem trójkolorowi mają medale ze wszystkich konkurencji. A co najważniejsze, dla Sébastiena Lacroix, Maxime’a Laheurte’a i François Brauda to życiowy sukces. Lacroix, który raz zajął trzecie miejsce w zawodach Pucharu Świata, został podwójnym mistrzem świata (tradycyjna rywalizacja drużynowa i sprint drużynowy). Laheurte i Braud, którzy nigdy nie byli na podium mistrzostw świata, igrzysk olimpijskich ani Pucharu Świata, zdobyli złote medale w klasycznej „drużynówce”.

Natomiast największymi przegranymi są Akito Watabe i – jednak – reprezentacja Niemiec. Japończyk jest jedynym zawodnikiem z czołowej szóstki Pucharu Świata, który nie zdobył żadnego medalu. W tym sezonie PŚ dziewięć razy zajmował miejsca w najlepszej „10″, a czterokrotnie znalazł się na podium. Z Val di Fiemme lider japońskiej reprezentacji wyjeżdża z pustymi rękoma. Niemcom trochę uratował te mistrzostwa Frenzel. Lider Pucharu Świata wygrał jeden konkurs indywidualny i walnie przyczynił się do trzeciego miejsca w sprincie drużynowym. Jednak nasi zachodni sąsiedzi wywalczyli o połowę mniej medali niż w Oslo. Ponadto, przed dwoma laty mieli złoty i cztery srebrne (oraz brązowy), a tym razem złoty i dwa brązowe.

Adam Dutlinger

Swojego występu w mistrzostwach świata w Val di Fiemme doczekali się również specjaliści od kombinacji norweskiej. Zgotowali nam bardzo emocjonujące popołudnie.

Druga część dystansu 10 kilometrów pokonywana przez zimowych dwuboistów była wręcz fascynująca. Szczególnie od momentu, w którym Jason Lamy Chappuis z Bjoernem Kircheisenem i Akito Watabe do spółki dogonili czołową szóstkę z broniącym tytułu Erikiem Frenzelem na czele. Fachowcy twierdzili, że wszystkim szyki pokrzyżuje po dobrym skoku Magnus Moan. Jednak Norweg utwierdził większość w przekonaniu, że ostatnimi czasy biega chimerycznie, a narty ponoć znów nie były dobrze przygotowane. A to pech. Za to świetnie posmarowane biegówki posiadał Francuz Lamy Chappuis, który technicznie pokonał trasę wprost fenomenalnie. Wyczuł każdy błąd przeciwników i wykorzystał na swoją korzyść. Gdy w końcowej fazie biegu rywalizował z Kircheisenem, Frenzelem oraz wiekowym Mario Stecherem, po zakończeniu wybitnej wspinaczki, genialnie rozpoczął zjazd do stadionu. Frenzel popełnił ewidentny błąd. Na początku odcinka wiodącego w dół pozostawił lukę, którą wykorzystał Lamy Chappuis i prześliznął się na prowadzenie. Finisz w wykonaniu tej czwórki aspirował do miana godnego mistrzowskiej rywalizacji. Fantastyczna czwórka jak równy z równym do ostatniej kropli krwi toczyła zażarty bój o zwycięstwo. Lamy Chappuis okazał się najlepszy. Drugie miejsce po „ślizgu” wywalczył Mario Stecher, który nie tak dawno chciał zakończyć karierę po fatalnej kontuzji. Przypomnę, że Austriak do tej pory posiadał tylko jeden indywidualny krążek, także srebrny, który wywalczył w 1999 roku podczas mistrzostw świata w Ramsau. Brąz padł łupem doświadczonego Kircheisena. Ostatni medal indywidualny Niemiec zdobył w Libercu. Młody Frenzel tym razem musiał obejść się smakiem.

Niewątpliwie na pochwałę zasługuje występ Marjana Jelenki, który finiszował na siódmej pozycji. Słoweniec poczynił ogromny progres na trasie biegowej. Rozczarował nie tylko Moan, ale także Akito Watabe, który był dopiero dziewiąty. Po raz kolejny Todd Lodwick udowodnił, że jest w katastrofalnej formie. Przykro patrzeć jak kluczowa postać mistrzostw świata w Libercu błaźni się na arenach międzynarodowych. Chyba już czas przestać marzyć i przejść na sportową emeryturę, bo w tym momencie jest na drodze do syndromu Hautameakiego.

Czołowi bohaterowie konkursu już zapisali się na kartach historii. Nie tylko ze względu na wywalczone medale. Zawodnicy pokazali charakter, jaki chciałoby się widzieć na wszystkich sportowych arenach świata.

Piotr Walkowiak