fot. oficjalna strona Pucharu Davisa

Czesi zdobywcami Pucharu Davisa! Radek Stepanek wywalczył ostatni, decydujący punkt dla swojej drużyny pokonując w czterech setach jedenastą rakietę ATP Nicolasa Almagro. Obaj tenisiści zafundowali nam piękny mecz na zakończenie trzydniowej rywalizacji w hali O2 w Pradze, w setnym finale Pucharu Davisa. To drugi tytuł w historii, ale pierwszy samodzielny dla Czechów, bowiem w 1980 r. wygrali w barwach Czechosłowacji.

Moment bez wątpienia historyczny. Nie dość, że jubileusz rozgrywek, to do tego rok, w którym obie reprezentacje Czech sięgają po tytuł. Przypomnijmy, że 4 listopada, kiedy to odbywał się finał w ramach rozgrywek Pucharu Federacji, Czeszki pokonały zespół Serbek. Po raz ostatni, 22 lata temu, takiej sztuki dokonały drużyny narodowe Stanów Zjednoczonych. Nie można tylko zapomnieć, że USA to nacja licząca około 350 milionów obywateli, a Czeska Republika to nieco ponad 10 milionów mieszkańców. Tym bardziej czapki z głów dla tego wielkiego małego narodu. Mały kraj a potrafi.

Mnie osobiście taki sukces naszych południowych sąsiadów absolutnie nie dziwi. Będąc juniorem miałem okazję rozwijać swoje umiejętności tenisowe w czeskim systemie szkolenia. Masa obiektów sportowych (nie tylko tenisowych), mnóstwo turniejów w każdej kategorii wiekowej, mądrość i praktyczna wiedza czeskich szkoleniowców to tylko niektóre składowe czeskiej potęgi tenisa. Naprawdę jest się od kogo uczyć.

W tym wypadku lekcja dla Hiszpanów, którzy nie zdołali obronić tytułu. Z pewnością Rafael Nadal byłby tutaj sporą pomocą, ale jak wiemy Hiszpan z Majorki już od ponad pół roku nie może uczestniczyć we wszelakich rozgrywkach więc nie gdybajmy…

Na wysokości zadania stanął David Ferrer wygrywając oba pojedynki bez straty seta, najpierw ze Stepankiem, później z Berdychem. Zawiódł odrobinę debel hiszpański Lopez/Granollers, a w szczególności drugie w kolejności nazwisko. Każdy kto widział to spotkanie podzieli pewnie zdanie, że nie był to dzień Marcela Granollersa. Marc Lopez pokazał się za to z jak najlepszej strony.

I na koniec główny bohater finałowego meczu. Radek Stepanek. Tenisista, który 27 listopada skończy 34 lata (swoją drogą piękny prezent pod koniec kariery), niegdyś zawodnik nr 8 w rankingu singlistów, aktualnie 37. rakieta, ale dzisiaj w sercach każdego czeskiego kibica absolutny NUMBER ONE.

Michał Lewandowski

fot. East News

W ten weekend w hali O2 w Pradze odbędzie się setny finał rozgrywek o Pucharu Davisa. Czechy kontra Hiszpania. Drużyna z Półwyspu Iberyjskiego będzie bronić tytułu bez Rafaela Nadala. W singlu wystąpią David Ferrer i Nicolas Almagro. W deblu świeżo upieczeni mistrzowie turnieju Masters w Londynie Marcel Granollers i Marc Lopez. W reprezentacji gospodarzy zobaczymy Tomasa Berdycha, Radka Stepanka oraz parę deblistów Lukas Rosol/Ivo Minar.

W teorii faworytem jest Hiszpania, w praktyce już niekoniecznie. Gospodarze niewątpliwie zrobią wszystko, aby wygrać spotkanie przed własną publicznością. Gra u siebie to zawsze ogromny bonus. Takiego dopingu jak podczas rozgrywek o Puchar Davisa nie ma w żadnym regularnym turnieju cyklu ATP. To są po prostu inne zawody. W pierwszej kolejności tenisiści grają dla kraju, dla swojej drużyny narodowej, a dopiero później dla siebie.

Czesi są głodni tytułu. Wygrali do tej pory tylko raz – w 1980 roku, a więc jeszcze w barwach Czechosłowacji, kiedy po tytuł wraz z kolegami sięgał najlepszy czeski tenisista w historii Ivan Lendl, aktualny szkoleniowiec Andy Murraya.

Hiszpania z kolei ma już 5 tytułów. W roku ubiegłym w Sewilli na kortach ziemnych pokonali Argentyńczyków. Będzie to druga konfrontacja finałowa Hiszpanów z Czechami. W 2009 roku Czesi doznali sromotnej porażki – wynik tamtego spotkania to 5:0. Był to finał rozgrywany na ulubionej hiszpańskiej nawierzchni, rzecz jasna czerwonej mączce. Tym razem jednak, kiedy to drużyna Czech może decydować o wyborze nawierzchni (prawo gospodarza), mamy sytuację zgoła odmienną. Jak się należało spodziewać jest to twarda i do tego możliwie najszybsza nawierzchnia, która z pewnością bardziej będzie odpowiadała Berdychowi i Stepankowi.

Niespełna dwa tygodnie temu zakończyły się zmagania o Puchar Federacji. W tej samej hali, w której będzie toczyć się finał panów, triumfowały Czeszki po zwycięskim finale z drużyną Serbii. Szansa zatem na podwójne zwycięstwo dla naszych południowych sąsiadów. Po raz ostatni takiej sztuki dokonała reprezentacja Stanów Zjednoczonych w 1990 roku. Okazja do powtórzenia wyczynu Amerykanów wydaje się być przednia, biorąc pod uwagę nieobecność kontuzjowanego Nadala…

 Michał Lewandowski

fot. East News

Jerzy Janowicz dokonał w tym tygodniu niewątpliwie rzeczy wielkich. Absolutnie nie ośmieliłbym się nazwać niedzielnego występu i meczu z Ferrerem „porażką Polaka w finale”, a na takie tytuły niestety natrafiłem. Nawet jeśli autor nie miał nic złego na myśli. Nieważne, nie będę drążył tego tematu, bo nie jest to w tym momencie aż tak istotne.

Bez wątpienia dla większości, jeśli nie dla wszystkich, był to występ wspaniały. A w zasadzie występy, bo przecież nie mówimy tutaj o jednym meczu tylko o całej serii znakomitych spotkań, które tenisista z Łodzi rozegrał w drodze do finału. To jest fakt godny podkreślenia. Wielokrotnie mamy do czynienia z bohaterami jednego meczu. Jerzy Janowicz jest także bohaterem, ale jednego turnieju i to jakiego! Oby nie jedynego, wiadomo apetyt zawsze rośnie w miarę jedzenia. Dobrze dla Jerzego jak i dla nas, że był to ostatni turniej tego roku w kalendarzu rozgrywek ATP. Jest jeszcze zaczynający się w poniedziałek turniej Masters, ale – rzecz jasna – bez Jerzego Janowicza. Póki co. Kto wie co się będzie działo za rok o tej porze…

Dlaczego uważam, że to dobrze, iż mamy koniec sezonu w kontekście występu łodzianina? Ano dlatego, że trochę będziemy musieli poczekać na kolejny występ Jurka, co moim zdaniem zrzuci z niego presję związaną z oczekiwaniami w kolejnych turniejach. Przynajmniej na razie. Oczekiwania na pewno będą, tak czy inaczej, ale będziemy mieli trochę czasu żeby ochłonąć. Odpoczynek przyda się również głównemu zainteresowanemu, który zafundował sobie niesamowitą porcję wysiłku fizycznego i psychicznego. Jak sam podkreśla, jeszcze to wszystko do niego nie dotarło. Trudno się dziwić. Dokonał rzeczy niebywałych i trzeba się z tym wszystkim teraz oswoić. Okres wakacji w tenisowym kalendarzu z pewnością mu w tym pomoże. A więc udanego urlopu i do zobaczenia w styczniu!

Michał Lewandowski