Za nami już pierwsza konkurencja mistrzostw świata, których gospodarzem jest Nove Mesto na Morawach. Sztafeta mieszana, która w Soczi zadebiutuje w programie igrzysk olimpijskich, przyniosła kilka interesujących rozstrzygnięć; wygrały zespoły, w barwach których startują faworyci rywalizacji indywidualnej: Norwegia (Tora Berger) przed Francją (Martin Fourcade). Bardzo obiecująco zaczęły nasze biathlonistki; na tyle dobrze, że biorąc pod uwagę słabszą postawę ich kolegów z drużyny i tak wyprzedziliśmy Białoruś, Niemcy, Szwecję, czy Finlandię. Czego spodziewać się w Czechach? – po odpowiedź na to pytanie pospieszyliśmy do red. Krzysztofa Wyrzykowskiego.

Dobra postawa Fourcade’a w sztafecie (szybki bieg mimo pudła) zdaje się przeczyć jego gorszej postawie w Anterselvie? Czyżby te ostatnie pucharowe zmagania to był bluff?

Tego oczywiście nikt nie wie, ale nie ma żadnych racjonalnych podstaw, by twierdzić, że Francuz nie będzie brylował na mistrzostwach świata. Chodzi mi przede wszystkim o to, że na podstawie tych dwóch nieco gorszych występów indywidualnych w Anterselvie (gorszych, bo nie było go na podium – odpowiednio 6. i 4. miejsce w  sprincie i biegu na dochodzenie) nie można wyciągać zbyt daleko idących wniosków.

Czyli co nas czeka na mistrzostwach?

Myślę, że Fourcade trochę usunął się w cień. Sam zresztą podkreślał, że nie biegał na 100 proc. Gdyby jednak chcieć koniecznie znaleźć jakiś słaby punkt, będzie to nieco słabsza postawa w końcówce rywalizacji. A zatem – gdyby ktoś chciał wygrać z nim, powiedzmy w biegu indywidualnym, czy masowym, musi się trzymać za nim do ostatniego strzelania; utrzymać kontakt po wybiegnięciu ze strzelnicy i na finiszu…

A zatem 4 złote medale indywidualnie?

Nie mówię, że nie. Stać go na to i myślę, że na to się po cichu nastawia. Byłby pierwszym, który dokona tej sztuki, bo nawet Bjørndalenowi się to nie udało w 2009 r. w Pyeongchang w Korei Pd.

Ktoś jeszcze?

Z pewnością Rosjanie, choć Małyszko zawiódł w sztafecie mieszanej. Generalnie – bardziej  za sprawą mężczyzn, którzy dotychczas dużo lepiej spisywali się od pań, Rosjanie zajęli w sztafecie dopiero 6. miejsce. Szipulin, który mógł w Anterselvie wszystko wygrać, oddał prowadzenie Norwegom. Jeśli ktoś miałby w Novem Meście pokrzyżować szyki Francuzowi, to jednak najszybciej Rosjanie i Svendsen, choć w wypadku Norwega – o czym już zresztą w naszych pogawędkach wspominałem – można mówić o kompleksie niecelnego strzelania.

Warto też zwrócić uwagę na pojedynczych zawodników, którzy potrafią przygotować się do imprez rangi mistrzowskiej, jak Słoweniec Fak, Szwedzi Ferry i Bergman; nie zdziwię się też jeśli do walki może nie o złoto, ale o medal włączy się któryś z gospodarzy, choć tu większe szanse daję Czeszkom.

W walce z Torą Berger?

W rzeczy samej. Norweżka jest naprawdę świetnie przygotowana. Już w sztafecie mieszanej, biegnąc jako pierwsza, wypracowała ponad 12 sek. przewagi nad Rosjanką Zajcewą. Nie widzę tu poważniejszych kandydatek do złota od Norweżki; no, chyba, że „sama sobie zrobi ku, ku”.

A kto dalej?

Najgroźniejszymi rywalkami będą prawdopodobnie Domraczewa z Białorusi, w Anterselvie obudziła się siostra Antona Szipulina – Anastazja Kuzmina. W sztafecie mogą o medal powalczyć Francuzki, a indywidualnie najpewniej Dorin. Po słabiutkim starcie w sztafecie mieszanej, żądzą rewanżu będą pewnie pałać Niemki, a szczególnie ta młoda Miriam Gössner. Andrea Henkel jest zaś zbyt doświadczona, by nie brać jej pod uwagę, przynajmniej jeśli chodzi o szerokie grono kandydatek do wysokich lokat.

Podobnie jak Polek.

No cóż; wszyscy byśmy chcieli, żeby tak się stało. Mam co do tego pewne obawy, choć muszę przyznać, że w sztafecie mieszanej było lepiej niż pewnie wielu się spodziewało. Liczę na dobry występ sztafety i jak najwięcej miejsc w „10” w startach indywidualnych. Najpoważniejszymi kandydatkami do tych lokat są z pewnością Krystyna Pałka i Magdalena Gwizdoń. Mam nadzieję, że po raz pierwszy w historii medal mistrzostw świata zdobędzie polska biathlonistka.

Podzielając tę nadzieję, dziękujemy za rozmowę i przypominamy, że w przeciwieństwie do innych zimowych dyscyplin, wyniki mistrzostw świata zalicza się do klasyfikacji Pucharu Świata.

Tym razem zacznijmy od mężczyzn. Lider PŚ Martin Fourcade, w Oberhofie w obu biegach indywidualnych poza „10”, w Ruhpolding błyszczał.

To był rzeczywiście fantastyczny tydzień Francuza. Po raz pierwszy w życiu wygrał trzy imprezy rozegrane w jednej miejscowości. W Ruhpolding, obok zwycięstw w sprincie i biegu masowym, pomógł też kolegom wygrać sztafetę; w Oberhofie nie startował w tej konkurencji i Francuzi zajęli 13. miejsce.

Widać było jego wielką radość.

O tak; był tym sukcesem bardzo poruszony, czemu trudno się dziwić. Dodajmy, że strzelanie Francuza było fenomenalne – 40 celnych strzałów na 40 prób! Widać wyraźnie, że nie spieszy się już na strzelnicy tak, jak jeszcze sezon czy dwa wstecz. Praca z Siegfriedem Mazetem przynosi efekty. Fakt; strzela nieco wolniej, ale o ileż skuteczniej, a przede wszystkim – pewniej, równo. Przy takiej dyspozycji o bieg nie musi się martwić; zresztą nic się nie zmieniło – to cały czas jego bardzo mocna strona.

Ale że Rosjanie będą aż tak mocni, a zwłaszcza Małyszko, to się chyba nie spodziewał? Racja. Sam zresztą przyznał, że wiele dała mu do myślenia świetna postawa Dmitrija Małyszki, który tydzień wcześniej w Oberhofie wygrał i sprint i bieg na dochodzenia, a także biegł w zwycięskiej sztafecie. Mówił, że rozmyślał o tym przez cały czas między obiema rundami, ale chyba nie spodziewał się, że już w Ruhpolding wyrówna to osiągnięcie.

Czy chce Pan coś dodać do tego, co mówił o Rosjanach na początku sezonu?

Nie; może poza tym, że robią zdecydowanie lepsze wrażenie niż Norwegowie i można powiedzieć, że dziś są w stanie wystawić dwie równorzędne sztafety, które z powodzeniem mogą walczyć o miejsca na podium. Norwegowie jeszcze nie zeszli całkowicie „do podziemia” dzięki Svendsenowi, który jednak cierpi na – nazywam to – syndrom pudła; od marca 2010 r. ani razu nie udało mu się strzelić na czysto. Można więc o nim mówić, że jest mistrzem świata i medalistą olimpijskim, który ciągle pudłuje. Ole Einar z kolei tylko dwa razy tej zimy był w czołowej „10”.

To rzeczywiście dość smutne. Ale na pocieszenie Norwegowie mają Torę Berger.

Tak. Potwierdza w pełni, że to ona zajęła miejsce po Magdalenie Neuner. Różne rywalki będą ją chciały podgryzać, ale myślę, że żadna nie będzie w stanie odebrać jej Kryształowej Kuli. Groźne będą Francuzki, bo mają niezły zespół, są Niemki, jest Domraczewa z Białorusi i kilka innych, ale nie przekonują mnie do siebie. Najbardziej imponuje mi strzelecka forma Francuzek, a zwłaszcza Marie Laure Brunet, która ma przeciętną w strzelaniu w każdej postawie ponad 90 proc. To niesamowita regularność; jeszcze tylko musi trochę poprawić bieg. Pewnym zaskoczeniem in minus jest natomiast postawa Rosjanek, które przecież mają znakomitego trener Wolfganga Pichlera. Jak dotąd jednak nie przekłada się to na jakieś oszałamiające wyniki.

A Polki?

Co do naszych biathlonistek, również nie mam nic szczególnie nowego do powiedzenia. Powinny regularniej zajmować miejsca w „10”, bo i biegają na poziomie 10. – 12. miejsca. Gdyby więc doszła do tego regularność w precyzyjnym strzelaniu, miejsca na podium byłyby murowane. Podczas tych dwóch rund było to bardzo wyraźnie widać, a najlepszym przykładem niech będzie Monika Hojnisz, która przecież w Oberhofie wypadła najlepiej z naszych w sprincie, ale już w biegu pościgowym było znacznie gorzej. Mimo wszystko uważam, że powinna jak najczęściej dostawać szansę i to ona powinna pobiec w sztafecie na mistrzostwach świata, które na początku lutego odbędą się na Morawach.

Gospodarze też tam będą groźni?

Zdecydowanie tak. Pokazała się już z dobrej strony, skądinąd bardzo urodziwa i ładnie śpiewająca, Gabriela Soukalova. U panów też jest kilku; ot, choćby Ondřej Moravec, który był trzeci w biegu na dochodzenie w Oberhofie. Czesi będą groźni u siebie i trzeba będzie na nich bardzo uważać; zwłaszcza powinny uważać nasze panie. Odpowiedzialnym za męską kadrę życzę, by szybko znaleźli utalentowaną młodzież.

Dziękując za to spotkanie i zapraszając na następne

przypominamy, że w ten weekend

Puchar Świata w Anterselvie - będzie to ostatnia runda przed mistrzostwami świata (których wyniki też zalicza się do pucharowej klasyfikacji).

Klasyfikacja PŚ kobiet: Tora Berger ma 103 pkt. przewagi nad Miriam Gössner (po Pokljuce na koniec 2012 r. było ponad 80); najlepsza z Polek Krystyna Pałka na 12. miejscu (po Pokljuce – 11. lokata).

Klasyfikacja PŚ mężczyzn: Martin Fourcade ma 75 pkt. przewagi nad Emilem Hegle Svendsenem (po Pokljuce było 85).

piu

Przed nami nieco dłuższa przerwa w biatlonowym Pucharze Świata. Po ostatniej rundzie, rozegranej w słoweńskiej Pokljuce, nie zaszły istotniejsze zmiany w czołówce klasyfikacji łącznej. By być bardziej precyzyjnym należy stwierdzić, że nie zmieniły się nazwiska liderów rankingu i bynajmniej nie martwi to komentatora biathlonu Krzysztofa Wyrzykowskiego.

SW: Powoli robi się nudno. Ciągle Berger i Fourcade.

KW: Szczerze powiem, że efekty tych naszych pogadanek będzie widać szybciej, ale cóż. Otóż, drogi panie, Szanowni Państwo: Puchary Świata w biathlonie to najwspanialsze i najlepiej zorganizowane imprezy kalendarza zimowego, a to, że mamy w tym sezonie dwójkę zdecydowanych liderów po niespełna 1/3 cyklu, wcale nie zadaje kłamu tej opinii.

- Czy przez kolejne 2/3 Berger będzie spisywać się równie dobrze?

Niewątpliwie Norweżka udała się na przerwę w dobrym nastroju. Wygrała ostatnią konkurencję w Pokljuce – bieg ze startu wspólnego i była to jej czwarta wygrana w sezonie, a szóste podium. Nie powinno to jednak dziwić, bo start masowy to specjalność Tory Berger. Jak już mówiłem w podsumowaniu I rundy Pucharu Świata, Norweżka bardzo poprawiła strzelanie; w tym sezonie spisuje się na strzelnicach bardzo pewnie. Czy dalej tak będzie? Trudno przewidzieć, ale po Pokljuce jej przewaga nad kolejną zawodniczką wzrosła z około 40 punktów do ponad 80.

- Za jej plecami nie ma już Domraczewej z Białorusi, ani Rosjanki Wiljuchiny.

No właśnie. I to jest w biathlonie tak porywające; przynajmniej w biathlonie pań w obecnym sezonie. W przeciwieństwie do mężczyzn, gdzie o najwyższe lokaty walczy 5-6 zawodników, u pań ciągle pojawiają nam się nowe zawodniczki. Tydzień wcześniej w Hochfilzen mieliśmy pierwsze w karierze pucharowe zwycięstwo Synnoeve Solemdal, a tu tryumfowała Gabriela Soukalova z Czech i Niemka Miriam Gössner. Tak się zastanawiam, czy Soukalova ma być czeskim asem na mistrzostwa świata, które przecież odbędą się w jej kraju; zobaczymy. Z tej trójki Gössner będzie chyba najgroźniejszą rywalką Berger. Jest najszybciej biegającą biathlonistką obok Kaisy Mäkäräinen, ale ma jeszcze nad czym pracować w strzelaniu.

- Podobnie jak Polki, zwłaszcza tu, w Pokljuce.

Niestety. Zdenerwowały mnie i zawiodły, przyznaję.  Widać, że stać je na dobre wyniki, ale warunek podstawowy – dobre strzelanie. Zaczęło się jeszcze niezgorzej – od szóstego miejsca Magdaleny Gwizdoń w sprincie, w którym Agnieszka Cyl, też przy jednym pudle, była 19. Dzień później w biegu na dochodzenie Gwizdoń podczas każdej wizyty na strzelnicy miała pudła (w sumie aż pięć), a w pierwszym strzelaniu – dwa! Nie może być tak, że zawodniczka pudłuje podczas pierwszego strzelania w postawie leżąc. Cyl także pięć razy pudłowała, a Pałka miała „tylko” trzy niecelne strzały i przesunęła się z końca trzeciej dziesiątki na 17. miejsce. W biegu masowym Polki dały prawdziwy popis strzeleckiej indolencji: Pałka cztery pudła, Cyl – sześć, a Gwizdoń – siedem. Gdyby Krystyna Pałka strzelała tak, jak średnio strzela, walczyłaby o podium. Przecież mimo tych czterech karnych rund zajęła siódme miejsce. W efekcie wypadła z czołowej „10” klasyfikacji łącznej i do wznowienia rywalizacji po świętach musi się zadowolić 11. pozycją.

- A Martin Fourcade? Wydaje się być nie do doścignięcia…

Można odnieść takie wrażenie. Z trzech biegów w Pokljuce nie wygrał co prawda żadnego, ale dwukrotnie był trzeci, a w ostatnim biegu zajął czwarte miejsce. Z niespełna 50 punktów przewagi nad kolejnym zawodnikiem w klasyfikacji łącznej, jego przewaga wzrosła do 85. Tyle, że na drugim miejscu nie mamy już Andreasa Birnbachera z Niemiec, a Emila Hegle Svendsena. To dzięki wygranej Norwega w sprincie. Birnbacher z dnia na dzień spisywał się coraz lepiej, a uratował się wygrywając swą koronną konkurencję – bieg ze startu wspólnego. Muszę jednak powiedzieć, że Fourcade sprawiał na mnie wrażenie przygaszonego; może już nie mógł doczekać się przerwy? Momentami wydaje mi się, że on stracił serce do biathlonu. Sam zresztą wielokrotnie powtarzał, o czym i my wspominaliśmy, że chce teraz zdobyć medal MŚ w biegu narciarskim, klasycznym. O Ole Einarze Bjørndalenie wspominałem podczas poprzedniej rozmowy i nic się nie zmieniło, a o Polakach też nie będę mówił.

Do mistrzostw zarówno w narciarstwie klasycznym, jak i biathlonie pozostaje jeszcze trochę czasu. Na razie mamy przerwę do okolic święta Trzech Króli. Wtedy, po zawodach w Oberhofie, zapraszamy na kolejną pogawędkę.

piu

Fot. Sportowe Wywiady

Druga runda Pucharu Świata w biathlonie, rozegrana w miniony weekend w Hochfilzen, w dużej mierze potwierdziła to, czego byliśmy świadkami na inaugurację w szwedzkim Östersund. Miłym akcentem była dobra postawa Krystyny Pałki i Magdaleny Gwizdoń w sprincie oraz niezły występ Polek w sztafecie 4×6 km. Rozmowę z Krzysztofem Wyrzykowskim na temat ostatnich wydarzeń w biathlonowym Pucharze Świata zaczynamy tradycyjnie od pań.

SW: Czyżby Tora Berger polubiła Hochfilzen?

KW: Na to wygląda. Norweżka, która zaczęła ten sezon od trzech zwycięstw w trzech biegach indywidualnych, dotychczas nie spisywała się najlepiej w tym austriackim ośrodku niedaleko Kitzbühel. Jak dotąd ani razu nie była na podium, a debiutowała tu w poważnych zawodach jeszcze w połowie ubiegłej dekady – w mistrzostwach świata. Tym razem nastąpił przełom – najpierw trzecie miejsce w sprincie, potem druga pozycja w biegu pościgowym i wreszcie zwycięstwo z koleżankami w biegu rozstawnym. Oczywiście Berger umocniła się na prowadzeniu w klasyfikacji łącznej.

- Czy podczas kolejnej rundy PŚ w Pokljuce ktoś ją dogoni?

- Z bardzo dobrej strony pokazała się w Hochfilzen Kaisa Mäkäräinen. Finka, która zdecydowanie najlepiej biega wśród biathlonistek, wydaje się wracać do wysokiej dyspozycji. Tu była o lokatę przed Berger w sprincie i bezpośrednio za nią w biegu pościgowym i po Östersund, gdzie tylko raz była w „10”, w klasyfikacji łącznej wdrapała się już na piąte miejsce…

- Jest tuż przed Krystyną Pałką.

-  Tak; myślę, że nasze panie zwłaszcza w sprincie potwierdziły dobre przygotowanie: Krystyna Pałka była piąta, a Magdalena Gwizdoń tuż za nią. Szkoda tylko, że dzień później, w biegu pościgowym było dużo gorzej; znacznie gorzej w porównaniu z tym, na co obie Polki stać. Przecież Pałka, która strzela najlepiej, „zawaliła” strzelanie w tej łatwiejszej postawie, leżąc. I Pałka i Gwizdoń miały po cztery pudła i skończyły w drugiej „10”. Szkoda, ale czasem takie potknięcia są potrzebne; oby szybko wyciągnęły właściwe wnioski.

- Ale już szóste miejsce w sztafecie to tyle, na ile stać nasze panie?

- I tak, i nie. To z pewnością dobry punkt odniesienia; dobry – nazwijmy to sobie – punkt odbicia; odbicie w górę, które na mistrzostwach świata da miejsce…. Hmmmm; chciałem powiedzieć „czwarte”, ale przecież byście mi za to głowę zmyli. Więc dobrze – to dobry punkt odbicia do walki o medal; choć szczerze mówiąc nawet brąz wydaje się bardzo mało prawdopodobny.

- A kto się Panu najbardziej podobał?

- Norweżki; w sztafecie ta młodziutka, 19-letnia Hilda Fenne, która była przeszczęśliwa z tego, że utrzymała pozycję zespołu. Do tego Synnoeve Solemdal, która nie dość, że świetnie wypadła w sztafecie, to jeszcze wygrała bieg pościgowy.

- Czas na mężczyzn.

- Nie będziemy wyżywać na tych naszych biednych biathlonistach, których w sztafecie zdublowano. Na otarcie łez można powiedzieć, że ten przykry los spotkał w sumie siedem ekip na 25 startujących. Norwegowie – i to dla nich jest otarciem łez – wygrali, bo indywidualnie spisują się bardzo źle. Od 17 lat nie zdarzyło się jeszcze, by w pierwszych pięciu biegach indywidualnych nowego sezonu ani razu norweski biathlonista nie stał na żadnym stopniu podium! To niebywałe! Co więcej, który z Norwegów był najlepszy w biegu pościgowym?

- Ole Einar?

- Właśnie; stary Ole Einar, który wciąż biega przepięknie, ale nie ma już tej szybkości i wytrzymałości. Tak jak Norwegowie są nie do zatrzymania w sztafecie – wygrywają wszystko, tak indywidualnie wiedzie im się jak dotąd mizernie, choć i w biegu rozstawnym bardzo dobrze spisał się Vetle Christiansen.

- Skoro nie Norwegowie, to Fourcade?

- Francuz wciąż imponuje. Nie wygrał sprintu na własne życzenie, bo kiedy około kilometra przed metą po raz pierwszy miał przewagę nad Andreasem Birnbacherem, chyba za wcześnie poczuł się zwycięzcą. Można było odnieść takie wrażenie patrząc na jego zdziwienie na mecie, gdy dowiedział się, że przegrał z Niemcem o 0,4 sek. W biegu pościgowym ciągnął z kolei Jakova Faka i w końcówce dał się ograć Słoweńcowi. Było więc miejsce drugie i trzecie (w pościgowym przegrał też z Dmitrijem Małyszką z Rosji), ale w Pucharze Świata prowadzi wyraźnie.

Dziękując za tę rozmowę, zapraszamy na kolejną, po następnej rundzie, która już od czwartku do niedzieli włącznie w słoweńskiej Pokljuce.

Za nami pierwsza runda Pucharu Świata w biathlonie. Czy na podstawie tego, co wydarzyło się w Östersund można już pokusić się o jakieś prognozy? Czy można wskazać faworytów i czy uzasadnione jest wypatrywanie Polaków w gronie tych, którzy powinni walczyć o czołowe lokaty? Po zawodach w Szwecji wybitny komentator Krzysztof Wyrzykowski podzielił się ze Sportowymi Wywiadami swoimi spostrzeżeniami.

SW: Panie Krzysztofie. Jakie są Pańskie pierwsze wrażenia? Pewnie zaczniemy od Tory Berger i to nie tylko dlatego, że jest Pan dżentelmenem?

KW: Rzeczywiście, ale chyba nikogo nie powinno to dziwić. Trudno wręcz nie zacząć od osoby, która trzy kolejne starty kończy jako zwyciężczyni. To doprawdy nieczęsto spotykana sytuacja, abstrahując już nawet od tego, czy to Puchar Świata, czy mistrzostwa, czy nawet igrzyska. W odstępie 4 dni wygrała wszystkie biegi indywidualne i to jest duża rzecz.

Bo któż przypuszczał, że będzie aż tak dobra?

No właśnie. Zastanawiano się, kto wypełni miejsce po urodziwej Magdalenie Neuner, która już zakończyła karierę i odpowiedź na to pytanie, a przynajmniej bardzo mocna propozycja takiej odpowiedzi, przyszła nadspodziewanie szybko i jest nader wymowna. Berger dała się już poznać jako dobra biegaczka, jak to Norweżka, ale teraz strzela jak na zawołanie; szybko i celnie. Widać, że jest dużo bardziej pewna siebie niż w poprzednich sezonach.

A Polki? Też lepiej strzelają?

Hmmmm… To trudne pytanie. Niewątpliwie najlepiej strzela Krystyna Pałka…. Szkoda tylko, że nie biega tak, jak Weronika Nowakowska czy Magdalena Gwizdoń. Gdyby połączyć umiejętności strzeleckie pierwszej i biegowe tych dwóch, mielibyśmy… Magdalenę Gwizdoń z najlepszych lat, kiedy szybko biegała oraz celnie i szybko strzelała. Życzyłbym sobie, by choćby u jednej z naszych pań wreszcie to zaskoczyło. Wówczas będziemy mieć zawodniczkę nie tylko na pierwszą „5” światowej czołówki. Jest też młoda Monika Hojnisz; w sprincie strzelała znakomicie, ale… nie zmieściła się w „60”.

U mężczyzn Fourcade?

Tu też mamy do czynienia z podobną sytuacją. Co prawda, w przeciwieństwie do Neuner, Ole Einar Bjørndalen nie skończył kariery, ale ona sama mu się kończy. W tej sytuacji pytanie brzmiało – kto po nim? I rzeczywiście młodszy brat Simona Fourcade’a, Martin w naturalny sposób na takiego lidera nam wyrósł. Dwa zwycięstwa plus 10. miejsce w sprincie to jest coś.

I Francuz też nigdy nie miał kłopotów z szybkim bieganiem.

Tak. Dużo gorzej było ze strzelaniem, ale to, co pokazał w Szwecji było imponujące. Spodziewałem się, że będzie z tym dużo lepiej, ale że aż tak? Wystarczy zresztą przywołać jego trenera, Siegfrieda Mazeta, który powiedział, że dziś na jedną wizytę na strzelnicy Martin potrzebuje średnio 4 sek. mniej niż jeszcze w zeszłym sezonie. Nawet jeśli nie zawsze trafia. Nie ma bardziej deprymującej rzeczy jak widzieć rywala, który nie dość, że trafia, to jeszcze strzela dużo szybciej od nas. Co do biegania – jeszcze jako junior był w ścisłej czołówce biegaczy narciarskich we Francji. A teraz marzą mu się sukcesy zarówno w biathlonie, jak i biegach narciarskich.

Czyli Berger i Fourcade?

Ach, Wy! Wcale nie tacy młodzi, ale z całą pewnością – pożal się Boże – dziennikarze. Wszystko chcecie mieć podane na tacy, niczym nieprzyprawione, byle szybciej. Biathlon to dyscyplina, której urok – jak zresztą całego sportu – tkwi w tym, że jest nieprzewidywalna. Chyba nikt by nie chciał, żeby od dziś do końca marca z wyjątkami potwierdzającymi regułę, wszystko wygrywała ta dwójka. Bardzo dobrze prezentują się np. Rosjanie, u których widać, że operacja Soczi idzie pełną parą. Świetnie biathloniści wypadli zwłaszcza w biegu na dochodzenie, w którym było ich aż pięciu w czołowej „10”, choć na podium stał tylko Anton Szipulin. U pań może nie ma tak wielu zawodniczek z Rosji, ale Olga Wiluchina też się pokazała z dobrej strony.

Bo o naszych biathlonistach to pewnie lepiej nie mówić?

Z przykrością muszę się zgodzić. Niestety mamy już prawo wystawiać tylko 3 zawodników w zawodach Pucharu Świata; skończyły się centralne zgrupowania kadry, wspólne obozy; raz w miesiącu odbywają się konsultacje, po których wybiera się tę trójkę, poza tym zawodnicy trenują w klubach.

Dziękując za tę rozmowę, zapraszamy na kolejną, po rundzie PŚ w Hochfilzen, która odbędzie się w najbliższy weekend; a w programie:

- w piątek sprinty,

- w sobotę biegi na dochodzenie,

- w niedzielę biegi rozstawne.

piu