Mistrzostwa Europy będą od tego roku liczącą się imprezą – twierdzą promotorzy. Ginący pod gęstymi warstwami kurzu czempionat Starego Kontynentu dzięki zmienionej formule ma odzyskać dawny blask. Pomysł jak najbardziej słuszny i uzasadniony, ale czy nie okaże się powieleniem już istniejącej formuły Indywidualnych Mistrzostw Świata, czyli popularnego cyklu Grand Prix? Jaka będzie wartość „nowego – starego” tytułu? Czy pojawią się nowi zawodnicy?

„Chleba i igrzysk” – taka potoczna myśl funkcjonowała w dawnym cesarstwie rzymskim. Tylko, że wtedy wszystko było jasne i oczywiste. Jednego i drugiego pragnęli obywatele i jeżeli mieli odrobinę szczęścia oraz władca miał dobry humor to zbierali się w na trybunach Koloseów i aren sportowych, żeby oglądać zmagania gladiatorów, którzy urastali do rangi bohaterów. Kiedy wspomniani śmiałkowie wkraczali na arenę, serca zgromadzonych biły szybciej, świat dookoła przestawał istnieć, a to wszystko, co widzieli, zaczynało się dziać w zwolnionym tempie. Podobne wrażenia, ładnych kilkaset lat później, miały wojska sprzymierzone z polską husarią, której odwaga i majestat znane były w całej Europie i nie bez powodu uchodziły za najlepsze siły zbrojne jakie kiedykolwiek stworzono. Ale nie chodzi o lekcję historii nasączonej patosem. Chodzi o żużel, w którym mamy i chcemy mieć nowych bohaterów! Pytanie tylko czy pragniemy podziwiać tych, których dobrze znamy na kilku arenach jednocześnie, czy chcemy mieć fabrykę maskotek, na które jest zapotrzebowanie, bo tego pragnie lud?

W ostatnich tygodniach poinformowano o zmianie formuły rozgrywania żużlowych Mistrzostw Europy. Ich ranga, nie oszukujmy się, była żadna. Pojawili się sponsorzy, marketing, potężna stacja telewizyjna, która będzie transmitować tę rywalizację. Wszystko super i oby tak dalej. Coraz więcej zawodników z najwyższej półki, w tym również Tomasz Gollob i Jarosław Hampel, wyraża chęć udziału w Mistrzostwach Starego Kontynentu. Tymczasem w cyklu Indywidualnych Mistrzostw Świata poza silną europejską obsadą mamy zaledwie dwóch Australijczyków i jednego Amerykanina, czyli raptem trzech zawodników. Poza inauguracyjną rundą w Nowej Zelandii „kisimy się” więc na dobrze znanych europejskich arenach żużlowych. Jaka będzie zatem różnica w wartości tytułu, jeżeli zamiast dwunastu rund będą cztery i w miejsce trzech zawodników „zza wielkiej wody” będziemy mieli trzech innych z Europy? Ano żadna – sztuka dla sztuki.

Jestem daleki od malkontenctwa i narzekania. Zastanawiam się po prostu czemu to ma służyć? Jeżeli promocji nowych, mniej znanych zawodników, dla których Mistrzostwa Europy mają stanowić okazję do zaistnienia i pokazania, że nie są w niczym gorsi, to jestem jak najbardziej za. Ale tu nasuwa się kolejne pytanie: co dalej? Jestem Mistrzem Europy, potrafię pokonać uczestników Mistrzostw Świata, którzy walczą o najważniejsze indywidualne medale. Znów pięknie, ale co z tego? Nie chcę siać defetyzmu, jednak bliższa memu sercu jest opcja, w której „nowe” Mistrzostwa Europy będą przepustką do cyklu Grand Prix. Zrezygnujmy więc w tej sytuacji z formuły Challenge`u na rzecz wspomnianej rywalizacji. Jeśli Mistrzostwa Europy mają być ważne, to wyeliminujmy Challenge, by najlepsi żużlowcy Starego Kontynentu chcieli w nich startować. Pozostajemy z problemem zawodników spoza Europy, którzy musieliby w tej sytuacji wyłaniać swoich reprezentantów do Mistrzostw Świata według swoich zasad. Czyli pod względem panujących reguł mamy rewolucję w żużlu!

Chodzi o to, że „silne” Mistrzostwa Europy osłabiają istotne obecnie kwalifikacje do Grand Prix. To cios w gwiazdy żużla spoza Europy. Bezsprzecznie na naszych oczach rodzi się twardy orzech do zgryzienia. Bardzo twardy.

„Chleba i igrzysk” – tak, ale nie zapominajmy o tym, że polscy kibice, i nie tylko, którzy potrafią fanatycznie przemierzać tysiące kilometrów za swoimi ulubieńcami, też mają swoją cierpliwość. Niech bohaterowie – mityczni bohaterowie nimi pozostaną. Niech husaria dalej świeci swoim blaskiem i budzi grozę. W sumie może warto, by w sporcie pozostały niedomówienia i niedosyt powodujący głód kolejnych zmagań z jednej, jak i z drugiej strony. Kolejną kwestią jest konstrukcja cyklu Grand Prix, ale to już inna melodia…

Michał Łopaciński

Canal+

fot. East News

Niemałe zamieszanie wśród toruńskich kibiców żużlowych wywołały ostatnie doniesienia medialne o planach ściągnięcia do Unibaksu Tomasza Golloba. Część fanów mówi temu pomysłowi kategoryczne i stanowcze nie, część zaś mocno ściska kciuki za to, by mistrz świata z 2010 roku zawitał na Motoarenę.

Gollob to wychowanek Polonii Bydgoszcz – odwiecznego rywala toruńskiego zespołu żużlowego. W jej barwach zdobył sześć indywidualnych i pięć drużynowych tytułów mistrza Polski. I mimo, że już od dziewięciu lat nie reprezentuje Polonii, w tym czasie ścigał się w Unii Tarnów i Stali Gorzów, to i tak w Toruniu kojarzony jest z Bydgoszczą. Przynajmniej przez tych kibiców, którzy nie chcą go w ekipie Unibaksu. Dla nich właśnie koronnym argumentem jest to, że zawodnik, któremu przez tyle lat okazywało się, mówiąc najoględniej, dezaprobatę, nie może nagle stać się jednym ze „swoich”. To tak jakby Josep Guardiola – wychowanek Barcelony i jej wieloletni kapitan, który później karierę kontynuował we włoskiej Brescii – wylądował w Realu Madryt. Pewnych rzeczy się nie robi – jak stwierdził kiedyś inny z piłkarzy, wychowanek Legii Warszawa Wojciech Kowalczyk, komentując swój ewentualny transfer do warszawskiej Polonii. I z takiego założenia właśnie wychodzą ci z fanów toruńskiej drużyny żużlowej, którzy nie życzą sobie Golloba w Unibaksie. Swą niechęć dla tego pomysłu wyrazili na Facebooku tworząc wydarzenie „Nie! dla Tomasza Golloba w Toruniu”. A tłumaczą to tak: „Jako kibice toruńskiego klubu, nie chcemy, żeby zawodnik od zawsze kojarzony z naszymi odwiecznymi rywalami, czyli bydgoską Polonią, pan Tomasz Gollob, zdobywał punkty jeżdżąc z Aniołem na piersi. Cenimy wychowanków z Torunia i chcemy, żeby skład był oparty o ich zdobycze punktowe a wynik nie był poszukiwany na siłę i upatrywany w takich zawodnikach jak T. Gollob. Szczytna idea związana ze startem drugiej drużyny z Torunia, przeplata się z tak kompletną bzdurą jak ściąganie do „Aniołów” zawodnika w osobie Tomasza Golloba. Mówimy takim transferom zdecydowane NIE!”.

Po drugiej stronie barykady ustawili się ci, którzy tak utytułowanego żużlowca chętnie oklaskiwaliby w drużynie Unibaksu. Dla nich nie ma znaczenia miejsce urodzenia, czy to w jakim klubie żużlowe szlify przez większość swej kariery zbierał mistrz świata z 2010 roku. Dla nich liczy się jedynie jego klasa i fakt, że może być bardzo mocnym punktem swojego nowego zespołu. Wszak na toruńskiej Motoarenie zawsze spisuje się znakomicie, jest też rekordzistą toru. Zresztą sam Gollob podkreśla, że to jego ulubiony żużlowy obiekt. Zwolennicy transferu swe poparcie również mogą wyrażać w internecie, na facebookowej stronie „Tak dla Tomasza Golloba w Toruniu”.

Kibice mają prawo do wyrażania opinii. Jednym plany transferowe klubu mogą odpowiadać, innym nie. Włodarze Unibaksu i Tomasz Gollob mogą sobie wziąć do serca ich uwagi, ale nie muszą. Oficjalnie wszelkie kontrakty można zawierać dopiero w grudniu i wcześniej nie dowiemy się, gdzie w 2013 roku będzie startował 7-krotny medalista IMŚ.

Jakub Pieczatowski