Fot. East News

Wielki Tydzień i Święta sypnęły śniegiem i… wielkimi liczbami. Aż zaroiło się od nich w 20. kolejce. W związku z tym trzeba było odśnieżyć pamięć i kalkulator.

Jako pierwszy wspominki przywołał Ireneusz Jeleń, który 28 marca 2013 roku zrobił dla Górnika Zabrze to, co 8 kwietnia 2006 roku jako napastnik Wisły Płock zrobił Górnikowi. Czyli strzelił gola – między jednym faktem a drugim przepaść wielkości 2456 dni. Na tym ze wszech miar pozytywnym tle tylko dla porządku należy przywołać powrót do Ekstraklasy trenera mającego słabość do pewnego Fryzjera zmierzoną na dokładnie 711 połączeń telefonicznych. Na początku nowej drogi trenerskiego życia nie dał się Koronie, co akurat wielką sztuką raczej nie jest. Na wyjazdy rycerze z Kielc od dłuższego czasu – 28 kwietnia poprzedniego roku, czyli blisko 340 dni – wożą miecze wykonane z drewna.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

W Wielką Sobotę numer wycięła Legia. Już miała wyjechać z Konwiktorskiej z punktem, zatem jak nakazywała tradycja jej czterech ostatnich wizyt na stadionie Polonii bez zwycięstwa, a tu przed bramką wyrósł pewien Man. FurMan i trzeba było liczyć. Na szczęście akurat niedaleko padło od ostatniej bramki Jelenia. Wyszło więc 2457 dni (dla matematyków podaję dane: od 9 kwietnia 2006 roku do 30 marca 2013).

Wielkość Emilijusa Zubasa podkreślimy bardziej, kiedy z dni przejdziemy na minuty. Bramkarz już przedostatniego w tabeli Bełchatowa strzeże bramki skuteczniej niż Cypryjczycy swoich banków od 450 minut, z doliczonym czasem nawet ciut więcej. Mylił się Tomasz Frankowski, zrównując się z Gerardem Cieślikiem na drugim miejscu w tabeli strzelców z dorobkiem 167 goli, jeśli myślał, że w tej rundzie dokonał już najtrudniejszego. Wyzwanie czeka go dopiero w 29. kolejce, kiedy przyjedzie do Bełchatowa na pojedynek z Litwinem. Bo dla każdego napastnika pokonanie Zubasa stało się nie lada wyzwaniem.

W lany poniedziałek wyłonił się z niebytu Dariusz Wdowczyk (na zdjęciu na górze). Ja zaliczam się do grupy tych, którzy uważają, że swoje odpokutował i dobrze, że wrócił do Ekstraklasy. Po bez mała sześciu latach, od 13 kwietnia 2007 roku upłynęło 2178 dni. Choć patrząc z rosnącym niesmakiem na grę Pogoni w rundzie wiosennej, tak sobie pomyślałem, że może najgorsze dopiero przed nim?

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

A gdyby tak nie cztery, tylko trzydzieści razy po 0:0, to co? To GKS Bełchatów utrzymałby się w Ekstraklasie. Z 30 punktami miałby to jak w banku. W poprzednim sezonie lepszy ze spadkowiczów zdobył ich 24, dwa lata temu – 28, trzy lata temu – 27, cztery lata temu – 29 i wreszcie pięć lat temu – 26. To kolejny przykład na to, że w myśleniu o utrzymaniu na plan pierwszy musi wysunąć się koncepcja o murowaniu, a dopiero później o konstruowaniu. Trzeba mieć solidnych obrońców, paru defensywnych pomocników o charakterze zabijaków i świetnego bramkarza. Takiego jak Litwin Emilijus Zubas (na zdjęciu), który nie zmieścił się w Skarbie Kibice „Przeglądu Sportowego”. Przyszedł pięć minut przed rozpoczęciem rundy wiosennej (niestety, ciągle tylko z nazwy) i już wygrał swoje pięć minut. Teraz walczy o czas dodatkowy.

Drugim bohaterem 19. kolejki był Łukasz Gikiewicz. Sława o jego wewnętrznej emigracji, do której zmusiła go reszta drużyny, w której obronie dobrego imienia wystąpił donosząc na pijanego kolegę (uff…), a więc ta sława ogarnęła całą Polskę i także ją podzieliła. Sformułowanie o szczelności szatni jeśli jeszcze nie weszło, to powinno wejść do codziennego użytku. Gikiewicza ostatecznie stado przygarnęło, ale nadal traktuje jak czarną owcę i kazało w samotności przeżywać radość ze strzelonego gola. Zwolennicy teorii spiskowych, których jak wiadomo w naszym kraju nie brakuje, patrząc na to, co rozegrało się we Wrocławiu po 90 minucie, inaczej zinterpretują sytuację z 32. Wtedy Sebastian Mila – główny prokurator w sądzie nad Gikiewiczem – na złość i pohybel oskarżonemu nie wykorzystał rzutu karnego przez niego przecież wywalczonego.

Ze snu zimowego w ostatniej kolejce obudzili się napastnicy. W Legii aż trzech na raz, w Jagiellonii dwóch, w Wiśle zdegradowany do roli rezerwowego Bułgar, w Piaście debiutant, tylko w Zabrzu ciągle świstak nie zapowiedział wiosny. Prejuce Nakoulma przynajmniej już się przeciąga, ale Ireneusz Jeleń cały czas leży plackiem bez ruchu. Trener Adam Nawałka piekli się i ima różnych sposobów (Wojciech Łuczak na środku ataku wydaje się zły), żeby tylko wyszli z pościeli jeszcze przed Wielkanocą.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Po 18. kolejce już nic w tej rundzie się nie zmieni. Nie myślę o mistrzostwie ani też o spadku, choć akurat w tym drugim temacie nie trzeba być wielkim prorokiem. Myślę o rankingach. Na koniec każdej rundy ku uciesze wszystkich tworzy się rankingi najładniejszych bramek, najefektowniejszych interwencji bramkarskich i największych kiksów. Właśnie 18. kolejka dostarczyła materiału na obsadę pierwszych miejsc w każdej z tych kategorii. Powtórzę, przyjmuję zakłady, że już nic się nie zmieni.

Zacznę od gola. Bezkonkurencyjny będzie w tej rundzie Przemysław Kaźmierczak.Dało się zauważyć w Chorzowie, że kiedyś liznął piłki podawanej na portugalskiej tacy. Początku jego akcji nie powstydziłby się Zinedine Zidane, a samego strzału? No, kto? Niech będzie, że Roberto Carlos.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Teraz bramkarz. Nie miałaby Legia dwóch punktów przewagi nad Lechem, gdyby w 90 minucie nie pofrunął jak Batman i Superman w jednym Dusan Kuciak. Strzał Marko Cetkovicia mógłby nawet nieśmiało konkurować z tym, co zrobił Kaźmierczak, ale pomocnik z Czarnogóry trafił na lepszego od siebie. Na marginesie: dzień później, setki kilometrów od Bielska-Białej, 90 minuta okazała się błogosławiona dla innego legijnego bramkarza.

I jeszcze o najsilniej obsadzonej konkurencji. Po niedzielnych wydarzeniach w Zabrzu Prejuce Nakoulma (na zdjęciu) wydawał się bezkonkurencyjny na wieki. Mógł śmiało wyciągnąć rękę do Davida Beckhama lub Johna Terry’ego, którzy w równie komiczny sposób spartolili karne na Euro 2004 i w finale Ligi Mistrzów. Jednak sława kiksu napastnika Górnika nie przetrwała wieków, lecz tylko jeden skromny dzień. Bo większym wyczynem było nie trafić w piłkę i do pustej bramki jak Kamil Kuzera. Zresztą trudno sobie wyobrazić paskudniejszy pierwszy kwadrans od tego, który zaliczyła Korona w Gdańsku: 99-procentowy samobój Pavola Stano, kiks Kuzery i jeszcze czerwona kartka dla niego. Dziw brał, że kielczanie pozostali w grze do końca.

Na koniec jeszcze od siebie podsunę kategorię: największy paradoks. Ciągle nie wierzę, że napastnik tak prosty w obsłudze i wyszkoleniu jak Tomas Docekal w dwóch meczach zdobył trzy bramki. W związku z tym wnioski o naszej Ekstraklasie nasuwają się oczywiste.

Tomasz Lipiński

Canal+