Musimy nadrabiać straconych 50 lat – rozmowa z Mariuszem Czerkawskim

Marek Kaleta — Thu, 23 May 2013 13:15:48 +0000

- Za rok nie będzie można powiedzieć, że drugie miejsce w walce o hokejową elitę jest dobre. Musimy jechać z myślą o zwycięstwie w turnieju i awansie – mówi Mariusz Czerkawski, były reprezentant Polski i czołowy zawodnik ligi NHL.

- Praca trenerska nie jest moim marzeniem, ale oczywiście jeśli tylko moja osoba może być jakimś wsparciem, to jestem do dyspozycji – dodaje Czerkawski.

- Gdyby Henryk Gruth wrócił do Polski i zajął się u nas szkoleniem, to wtedy miałbym nie tylko nadzieję, ale i wiarę…

Czy i kiedy polska reprezentacja w hokeju na lodzie może stać się liczącym zespołem na międzynarodowej arenie?

Sportowe Wywiady: Po wyjeździe z Polski międzynarodową karierę rozpoczął pan w Szwecji, a zakończył w Szwajcarii, w krajach, które zmierzyły się w finale ostatnich mistrzostw świata.

Mariusz Czerkawski: – Bardzo się cieszę, że miałem okazję grać w tych krajach. W międzyczasie USA, Kanada, krótki epizod w Finlandii. Na końcu trafiłem do Szwajcarii, gdzie ściągali dobrych zawodników i było to dla mnie wielkie wyróżnienie. Tam pracuje się ze Szwedami, z Kanadyjczykami. Jest paru Rosjan. Szwajcarzy zapraszali na zgrupowania, na sparingi. Widziałem jak to wszystko funkcjonuje i byłem pod wrażeniem. Sądzę, że teraz Szwajcarzy zagoszczą na dłużej w ścisłej czołówce.

Czyli ich wicemistrzostwo nie było zaskakujące aż tak bardzo, jak mogliśmy wokół słyszeć i czytać?

- Zbliżali się do podium w ostatnich latach wiele razy. W Vancouver też zagrali nieźle (porażka 0:2 z USA w ćwierćfinale – dop. redakcji). Wcześniej w Turynie poradzili sobie z Czechami i Kanadą. Oni mają w genach to, że byli kiedyś bardzo dobrą drużyną. W 1935 roku byli wicemistrzami świata. Zdobywali medale przed wojną, zdobywali po wojnie, na początku lat pięćdziesiątych. Potem długo, długo nic, aż do teraz. Oni mają bogate tradycje. Szkoda, że nie udało im się zdobyć historycznego złotego medalu, bo okazja była bardzo dobra, no ale trafili na Szwedów, którzy grali u siebie i byli tego dnia lepsi.

Wiele osób pokłada w panu nadzieję na rozwój polskiego hokeja ze względu na bogate doświadczenie, którym chętnie się pan dzieli.

- Myślę, że Henryk Gruth jest znacznie lepszą osobą. Od ponad dekady jest w Szwajcarii i trenuje na wysokim poziomie zawodników młodzieżowych w Zurychu. Gdyby Henryk Gruth wrócił do Polski i zajął się u nas szkoleniem, to wtedy miałbym nie tylko nadzieję, ale i wiarę w dynamiczny rozwój polskiego hokeja.

Wróćmy do pana i polskiego hokeja.

- Hokeja nie zostawiam, ale nie współpracuję ściśle z reprezentacją. Praca trenerska nie jest moim marzeniem, ale oczywiście jeśli tylko moja osoba może być jakimś wsparciem, to jestem do dyspozycji. Dzisiaj wszystko co robię ma raczej charakter działalności społecznej. Mam swoje stowarzyszenie, zachęcam młodzież do aktywności, do ruchu, odwiedzam szkoły, mamy swoje zajęcia szkoleniowe na „białych orlikach” dla najmłodszych. Robię wiele rzeczy, a hokej nie jest obecnie jedynym moim zajęciem. Oczywiście jest mi bardzo bliski i takim pozostanie.

Czyli, jak pan wspomniał, nadzieja na szybki rozwój mogłaby być większa gdyby wrócił Henryk Gruth. Rozmawialiście na ten temat?

- Oczywiście, ale mówi, że nie da się teraz tego zrobić, zanim nie zmieni się wiele rzeczy w naszym kraju. Chodzi głównie o infrastrukturę i współpracę z wielkimi korporacjami, które zainwestują w tę dyscyplinę. Niestety na razie jest źle. Coś się na szczęście zaczęło dziać. Cieszę się, że powstaje polska liga zawodowa. Jest nowy prezes, Piotr Hałasik i mam nadzieję, że nie zabraknie mu zapału. Jesteśmy na etapie profesjonalizacji ligi i działań mających na celu uatrakcyjnienie hokeja. Miejmy nadzieję, że rozwój będzie szedł we właściwym kierunku.

Mam też nadzieję, że już w przyszłym roku będziemy się mogli cieszyć z awansu do najwyższej grupy i tam walczyć. Musimy gonić świat, ale będzie bardzo ciężko. Musimy nadrabiać straconych 50 lat. Jeśli sytuacja w naszym kraju będzie się poprawiać pod względem inwestycji w sport, to może za 20 lat będziemy w stanie nawiązać równorzędną walkę z najlepszymi. Na razie perspektywa gry w finale mistrzostw świata jest marzeniem ściętej głowy. Ktoś mówił mi ostatnio, że jeszcze kilka lat temu walczyliśmy ze Szwajcarami jak równy z równym. No może 20 lat temu, ale nie kilka. Szwajcarzy rozwijają się od lat w dynamiczny sposób, my nie. Oni chyba z 25 lat temu zatrudnili Bykowa, najpierw jako zawodnika, a później trenera.

Nie sposób nie wrócić do niedawnego kluczowego meczu Polaków z Ukrainą o awans do elity. Przegraliśmy go w głowach, czy na lodzie?

- Byłem oczywiście z drużyną na miejscu i szanse na zwycięstwo były, ale spotkanie przegraliśmy na lodzie, nie w głowach. Niestety trochę nam brakuje. Gdybyśmy rozegrali 10 spotkań z Ukrainą, to większość z nich wygrałaby Ukraina. Mają lepszą drużynę i zawodników, którzy grali już pod większą presją i dobrze radzą sobie w KHL w Donbasie Donieck. Pewnie, że możemy stworzyć silniejszy zespół od obecnego i trzeba iść w tym kierunku. Mecz z Ukrainą pokazał, że była szansa na zwycięstwo. Dobrze rozpoczęliśmy spotkanie, ale później zaprzepaściliśmy szansę. To jest sport, czyli nie zawsze wygrywa faworyt. Byliśmy blisko sprawienia niespodzianki.

Kolejna szansa za rok.

- Teraz będziemy walczyć z Anglikami, Chorwatami i Holendrami. Nie będzie Ukraińców i nie będzie już wytłumaczenia. Za rok nie będzie można powiedzieć, że drugie miejsce w walce o hokejową elitę jest dobre. Musimy jechać z myślą o zwycięstwie w turnieju i o awansie.

Czy na przykład w Warszawie powstanie wkrótce silna drużyna hokeja? Jakie są szanse?

- Do tego niezbędna jest zmiana w głowach polityków. Jeśli będzie się myślało tylko o inwestowaniu w piłkę, to nie widzę szans. Innym wyjściem jest jakiś oligarcha, który marzyłby o wspaniałej drużynie w Warszawie i jeszcze przy okazji musiałby wybudować lodowisko. Na obiekcie, na którym trybuny pomieszczą 800 osób nawet nie ma co myśleć o budowie silnej drużyny i tworzeniu wielkich widowisk. Tego się nie da zrobić.

Dziękujemy za rozmowę.

- Pozdrawiam Czytelników.

Rozmawiał Marek Kaleta

Szwajcarski zegarek, a gdzie Rosja? – MŚ w hokeju, rozmowa z Jakubem Pieczatowskim

Marek Kaleta — Mon, 20 May 2013 17:36:59 +0000

Srebrny medal wywalczony przez Szwajcarów podczas hokejowych mistrzostw świata był sporym zaskoczeniem. Helweci przegrali w całej imprezie tylko jedno spotkanie – finał ze Szwecją 1:5.

Rozczarowała Rosja, która w ćwierćfinale ze Stanami Zjednoczonymi przegrała 3:8 i po raz pierwszy w historii poniosła tak sromotną klęskę. Co więcej – w przyszłym roku Rosja będzie gospodarzem Zimowych Igrzysk Olimpijskich w Soczi, a hokej jest oczkiem w głowie Władimira Putina, prezentowanego światu w różnorakich sytuacjach i zawodach, z bramkostrzelnym hokeistą włącznie.

„Komsomolskaja Prawda” nie pozostawiła na swojej drużynie suchej nitki, zwłaszcza na bramkarzu Ilji Bryzgałowie, który przed ćwierćfinałem z USA w wywiadzie wychwalał „bezkompromisowość” działań… Józefa Stalina. Po klęsce zespołu gazeta spytała retorycznie: – Co Stalin zrobiłby z Bryzgałowem za 3:8? Hm… ciekawe, co by zrobił?

Sportowe Wywiady: Szwajcaria wicemistrzem świata.

Jakub Pieczatowski, dziennikarz Eurosportu, komentator: – Dobrą grą Szwajcarów nie jestem zaskoczony, natomiast to, że zawędrowali tak daleko jest już pewną niespodzianką. Od lat Szwajcaria ma dobrze funkcjonujący system szkolenia, jak w szwajcarskim zegarku. Ma dobrą ligę z bardzo dobrymi zawodnikami, na miarę przyzwoitych możliwości finansowych klubów. Doczekali się efektów swojej pracy. Trochę szczęścia, dobrzy bramkarze i udało się.

Organizowany w Davos Puchar Spenglera ma już 90 lat. Rzeczywiście Szwajcarzy grają w hokeja od dawna.

- Tak. Ten turniej jest uznawany za najstarszy na świecie. Jego rangi nie należy oczywiście przeceniać, ale jest pewnym symbolem i świadczy o wieloletnich tradycjach. Warto tu podkreślić jeszcze jedną rzecz. Podczas lokautów w NHL, gdy reprezentanci stron szukali porozumienia i wstrzymywano rozgrywki, wielu zawodników decydowało się na grę właśnie w szwajcarskich klubach do czasu zakończenia lokautu. To dość wymowne. Szwajcarskie kluby działają jak szwajcarskie zegarki. To w jakimś stopniu również przyczyniło się do tego, co wydarzyło się teraz w mistrzostwach. Osobiście bardzo się cieszę.

Soczi 2014 za pasem, gospodarzem Rosja.

- O tak. Słaba postawa Rosjan to równie duża niespodzianka jak Szwajcarzy na pudle. Porażka Rosji z Francją? To wydaje się niemożliwe i wciąż trudno w to uwierzyć. Zwłaszcza teraz, w okresie przedolimpijskim. Należało sądzić, że trwające od lat przygotowania do Igrzysk w Soczi zaowocują dobrą grą gospodarzy.

Nie odkryję Ameryki mówiąc, że hokej na lodzie to niezwykle ważna dyscyplina dla Rosjan. Nie ma wątpliwości, że te mistrzostwa świata zakończyły się dla nich klęską i nawet nie chodzi o to, że odpadli w ćwierćfinale, bo to może się zdarzyć i zdarzało się w historii. Jednak styl w jakim pożegnali się z imprezą był efektownym w złym tego słowa znaczeniu. Zawiedli swoich kibiców, to na pewno. No i jeszcze jedno – Rosjanie bronili przecież tytułu, co tym bardziej mogło zszokować nie tylko kibiców, ale również fachowców hokeja na lodzie. Wszyscy byliśmy tym faktem zaskoczeni. Sądzę, że zdumione były nawet te osoby, które interesują się hokejem od święta, czyli przy okazji mistrzostw świata. Ale taki jest sport i w tym jego piękno.

Dziękujemy za komentarz.

- Dziękuję za rozmowę, pozdrawiam.

Sportowe Wywiady

SportoweWywiady.pl » hokej na lodzie

Musimy nadrabiać straconych 50 lat – rozmowa z Mariuszem Czerkawskim

Czy i kiedy polska reprezentacja w hokeju na lodzie może stać się liczącym zespołem na międzynarodowej arenie?

Szwajcarski zegarek, a gdzie Rosja? – MŚ w hokeju, rozmowa z Jakubem Pieczatowskim