Orientację sportową, jako rekreację, mogę jak najbardziej polecić także atrakcyjnym dziewczynom – mówi Anna Kamińska, mistrzyni świata w rowerowej jeździe na orientację w rozmowie z Igorem Błachutem.

Igor Błachut: Czy wyobrażasz sobie dzień bez roweru?

Anna Kamińska: – O tak, nawet bardzo… już czekam na ten tydzień po mistrzostwach, kiedy wreszcie będę mogła od niego odpocząć.

Zmuszasz się do jeżdżenia? 

- Nie, tego nie mogę powiedzieć. Ale naprawdę przyda się trochę wolnego, bo ostatnio dzień w dzień ciężko trenuję. Idzie w ruch trenażer, ćwiczę na tyle intensywnie, że po treningu spadam z roweru. Przerwa więc nie zaszkodzi, bo potem ruszają przygotowania do mistrzostw świata i na trzy tygodnie wyląduję w Zieleńcu.

Trenażer w taką pogodę?

- Tak. To są treningi wykonywane niezależnie od pogody. Ważne jest zachowanie konkretnych przełożeń i obciążeń. Na szosie, a tym bardziej w terenie, trudno to utrzymać. Tego rodzaju parametry można uzyskać tylko na trenażerze.

A kiedy już w końcu przychodzi ta przerwa, to jak odpoczywasz?

- Nie wyobrażam sobie zalegnięcia gdzieś plackiem bez ruchu. Kiedy nie jeżdżę, to chodzę na basen, na ściankę, na dłuższy spacer… No i mogę się pobawić z dziećmi siostry na placu zabaw! 

Huśtawka, zjeżdżalnia?

- Za wysoka już jestem, nie wpuszczają!

Jesteś dziewczyną atrakcyjną, więc odpada w tym wypadku teza, że uprawiasz sport, bo miałaś nadmiar wolnego czasu. Nie żałujesz trochę wyboru tej drogi?

- Nie uważam, żeby rower blokował mnie w jakiś sposób, jeśli chodzi o cieszenie się życiem. Powiem nawet, że po codziennych treningach i wykonaniu swojej pracy, to wachlarz możliwości spędzania wolnego czasu jest naprawdę szeroki. Choć muszę się przyznać, że teraz akurat jestem sama i poza rachunkami nie muszę obecnie o cokolwiek martwić.

Poza formą przygotowywaną na ważne starty.

Każdy sport uprawiany w miarę poważnie, profesjonalnie, sprawia, że życie trzeba dopasować do reżimu treningowego. Tak samo jest w pływaniu, bieganiu, czy jeżdżeniu na rowerze. Co do orientacji sportowej – tu dochodzi jeszcze ten czynnik, że po przebijaniu się przez jakieś krzaki i chaszcze na nogach lub ramionach zostają pamiątki w postaci zadrapań i rys. Trzeba się liczyć z takim ryzykiem, zwłaszcza będąc kobietą. Każdy sport wymaga jednak ofiar: cielesnych, zdrowotnych, rodzinnych. Ale szczerze mówiąc, to orientację sportową, jako rekreację, mogę jak najbardziej polecić także atrakcyjnym dziewczynom…

A jakieś plusy tego profesjonalnego podejścia?

- Są. Można poznać wiele osób z kraju i zza granicy, można obejrzeć masę ciekawych rzeczy, które dla zwykłych turystów są często niedostępne. No i można się cieszyć z dobrych wyników!

I tego życzymy.

Sportowe Wywiady

- Jestem jak skrzyżowanie konia z pociągiem, taki wół pociągowy – mówi o sobie Marcin Świerc, mistrz Polski w biegach górskich na długim dystansie, reprezentant Polski. – Kiedyś próbowałem sobie wyobrazić, co by było bez biegania. I nie bardzo potrafiłem znaleźć odpowiedź – dodaje.

Z Marcinem Świercem, reprezentantem Polski, zawodnikiem teamu Salomon Suunto, rozmawia Igor Błachut.

Igor Błachut: Jest tuż po południu, nie muszę więc pytać czy dzisiaj już biegałeś?

Marcin Świerc: – Biegałem… To tak do końca nie jest oczywiste, bo mam cały czas drobne problemy z kontuzją. To się pojawiło już przed Transvulcanią – bóle w kolanie… Potem było lepiej, sam bieg bez większych kłopotów, ale teraz znowu się odezwało i coś czuję. No, ale trenować trzeba.

Twoje podejście do treningu każe z rezerwą traktować Twoje własne słowa, że uważasz się za amatora.

- Ludzie różnie to oceniają, ja tak naprawdę uważam się za pasjonata. Bo zawodowiec – to za dużo powiedziane.

Gdzie tkwi różnica?

- Przede wszystkim w podejściu do biegania i możliwości wykonywania treningu, czyli niby uprawiania tego zawodu. Ci najlepsi, najbardziej znani zawodnicy, zwykle zapraszani są na duże biegowe imprezy dwa tygodnie wcześniej. Tam sobie trenują, przygotowują się do startu. W innych krajach biegacz ultra jest na świeczniku – Kilian, Scott Jurek czy Krupicka. W naszym kraju na świeczniku są piłkarze… To boli. Także czołówka teamu Salomona była ostatnio przez dwa tygodnie na treningu wysokościowym w Stanach Zjednoczonych. Zawodowcy nie muszą się więc martwić o takie rzeczy – ja na trenowanie na wysokości na ogół nie mam za wielkich szans. Ich życie sportowe jest skupione na najważniejszych imprezach – jeżdżą z imprezy na imprezę (patrz Kilian – wygrywa Transvulcanię a wczoraj wygrał Zegama maraton – kolejne zawody z cyklu pucharu świata). Teraz przygotowuję się do mistrzostw świata w biegach górskich, które odbędą się w Szklarskiej Porębie. Coś tam sobie trenuję, więc nie ma co narzekać. Byle tylko zdrowie było.

Twoje życie kręci się wokół biegania. Ciekawe, co byś robił, gdybyś się tym nie zajął kiedyś?

- Nie wiem… Chociaż tak naprawdę, to zacząłem dosyć późno. Bieganie w klubie zacząłem w wieku 16-17 lat. To były zajęcia lekkoatletyczne, ale można powiedzieć, że wiek juniora to raczej przespałem. To nie był zresztą taki bardzo profesjonalny trening. Po raz pierwszy na tartanowej bieżni miałem okazję biegać w wieku 21 lat – to najlepszy dowód, że trudno, żebym coś w tej lekkiej zdziałał. Już wtedy zacząłem się zastanawiać sam, jak sobie lepiej ten trening układać. Z taką też myślą poszedłem na studia, czyli AWF – żeby więcej dowiedzieć się o trenowaniu i jak to dobrze robić. Czyli dosyć późno się to zaczęło; w tym wieku to już raczej jest pozamiatane z wyczynem. Z czasem coraz bardziej wchodziłem w biegi długie. Trudne, górskie dystanse. Pewnie zadecydowały o tym predyspozycje – ja sam uważam, że jestem jak skrzyżowanie konia z pociągiem, taki wół pociągowy. Mogę długo i dość mocno biegać.

Same predyspozycje jednak nie wystarczą?

- Tak, ale tu też trzeba obalić pewne mity. Niektórzy myślą, że robię na treningach po 40 kilometrów dziennie. A ta praca treningowa nie jest prosta; trzeba to wszystko przecież jakoś wpleść w życie. Więc biegam mniej, co nie znaczy, że jest to trening lżejszy. A tak naprawdę to regeneracja jest nawet ważniejsza od samego treningu, więc trzeba jeszcze znaleźć czas na odpoczynek.

No i na pracę jakąś?

- W sumie to całe moje życie kręci się wokół sportu. Prowadzę zawodników, organizuję treningi, obozy… Inne pasje, o ile można tak powiedzieć, też związane są ze sportem – jazda na rowerze na przykład.

Nie boisz się, że kiedyś Ci się to bieganie przeje?

- Kiedyś sam próbowałem sobie wyobrazić, co by było bez biegania. I nie bardzo potrafiłem znaleźć odpowiedź. Zresztą – wiadomo, że nie jest z tym łatwo. Próbowałem znaleźć „normalną” pracę w swoim zawodzie, jako nauczyciel wychowania fizycznego – i nie udało się. Perspektywy nie są nadzwyczajne, jak wiadomo… Do biegów ultra, na szczęście, nikt mnie nie zmusza. Inaczej to zupełnie nie miałoby sensu. A tak, to jest po prostu frajda – pojechać w jakieś ciekawe miejsce, podpatrzeć jak trenują najlepsi, potem próbować się z nimi zmierzyć. Tak jak będziemy próbowali z Piotrkiem Hercogiem na Trans-Alpine w tym roku. Powalczymy, zobaczymy…

Gdzieś w tym wszystkim uciekasz z odpowiedzią o „normalne”, cywilne życie.

-  No tak… Ale moim zdaniem każdy „ultras” to trochę samotnik. Poza tym, ja w ogóle nie lubię być na świeczniku i opowiadać o sobie. Czasami dobrze jest uciec gdzieś w te góry i trochę się schować. Ale, z drugiej strony, ważny jest złoty środek, żeby nie zaniedbać osobistych relacji. I dlatego fajnie jest samemu biegać, ale dobrze też po tych startach i treningach wrócić do domu.

Sportowe Wywiady

Fot. Sportowe Wywiady

Kamil Stoch został mistrzem świata w skokach narciarskich na dużym obiekcie. Polak, który na skoczni normalnej był ósmy, prowadził po pierwszej serii. W drugiej wytrzymał napięcie i wyprzedził Słoweńca Petera Prevca o sześć punktów. Trzecie miejsce zajął Anders Jacobsen z Norwegii. O sukcesie Stocha rozmawiamy z Igorem Błachutem, który jest w Predazzo i komentował konkurs dla Eurosportu.

Sportowe Wywiady: W sobotę w pierwszym konkursie Stoch był drugi po pierwszej serii, ale spadł na ósme miejsce. Dziś poradził sobie z presją.

Igor Błachut: Kamil strasznie przeżył to ósme miejsce na normalnej skoczni. Miał świadomość, że te mistrzostwa są jego ogromną szansą. Myślę, że długo rozmawiał z trenerem Łukaszem Kruczkiem i upewnił się, że stać go na medal. Dobrze zrobił mu też przyjazd Adama Małysza, który wiele razy był w takiej sytuacji i mógł powiedzieć Kamilowi co zrobić, uspokoić go. To wszystko złożyło się na fakt, że Stoch miał większą pewność siebie. Jest w rewelacyjnej formie. Dobrze skakał na treningach, w kwalifikacjach i serii próbnej. W konkursie po prostu przeskoczył rywali. Po pierwszej serii miał dużą przewagę. W drugiej części Kamil i trener Kruczek dobrze zareagowali na taktyczne zagrywki innych ekip. Konkurs stał na bardzo wysokim poziomie. Stoch nie pozostawił wątpliwości rywalom. Nie miał przeciwnika. Wracając do szkoleniowca, Kruczka zwalniano tak często jak chyba nikogo innego w polskim sporcie. Okazało się, że niesłusznie. Stoch jest mistrzem świata. Poza tym jest kilku zawodników, którzy w MŚ skaczą na poziomie drugiej i trzeciej dziesiątki. Czyli jest drużyna, która będzie bić się o wysokie miejsca.

Fot. oficjalna strona K. Stocha

W sobotę na tej samej skoczni odbędzie się konkurs drużynowy.

- Nie wiem czy będzie medal, ale jest szansa. W polskiej ekipie panuje dobry nastrój. Zawodnicy mocno trzymają ze sobą. Chętnych na medale jest sporo, ale Polacy też mogą być wysoko. Są Niemcy, Austriacy, Norwegowie, ale na przykład Słoweńcy – poza Prevcem – skaczą tutaj słabo. Dodam jeszcze, że w tych mistrzostwach trochę brakuje klimatu. Na trasach biegowych atmosferę ratują Norwegowie. Dziś w Predazzo najwięcej było Polaków, którzy głośno śpiewając hymn stworzyli atmosferę na miarę wielkiej światowej imprezy. Słowa uznania dla Stocha, ale też dla kibiców, którzy sadząc z flag przyjechali tu z całej Polski.

Dziś jest dziesiąta rocznica złotego medalu Małysza na skoczni normalnej w Predazzo. W poprzednich mistrzostwach świata w Val di Fiemme Małysz wygrał oba konkursy.

- Trudno porównywać Kamila Stocha i Adama Małysza. Na pewno Kamil jest zawodnikiem, który jeszcze kilka lat będzie skakać i ma potencjał. Może zdobyć więcej medali. Dzisiaj w dużej części został zażegnany jego problem z psychiką. On już wie, że potrafi wygrywać z zawodnikami, którzy uchodzili za lepszych, bardziej utalentowanych, odporniejszych psychicznie. Stoch odniósł sukces, którego nie można porównać z jego tryumfami w Pucharze Świata.

Rozmawiał Adam Dutlinger