- Słuchaj! Ty masz najlepszego obecnie trenera na świecie! – usłyszał w Planicy Apoloniusz Tajner od Dirka Thielego, cenionego niemieckiego eksperta.

Tymczasem początek sezonu nie był dla Łukasza Kruczka usłany różami. Nagły spadek formy i brak wyników wywołał szereg negatywnych komentarzy. Czy Kruczek mógł stracić posadę? Jak tamten okres wspomina szef PZN i jak ocenia sezon? Tylko raz wymusiłem coś na Łukaszu – dodaje Tajner.

Mało kto wie, że byliśmy świadkami eksperymentu szkoleniowego, który zakończył się sukcesem. Przyczynił się do niego również Adam Małysz.

Sportowe Wywiady: Oby każdy sezon kończył się tak optymistycznie jak obecny. 

Apoloniusz Tajner, Prezes PZN: – Dobry sezon, dobry. Jeden z najlepszych w historii narciarstwa. Co prawda nie mieliśmy teraz igrzysk olimpijskich, ale był to sezon progresywny i taki, w którym się wiele działo. Widać postęp w narciarskich dyscyplinach.

Skupiając się na skokach należy podkreślić miły akcent na koniec sezonu i podium Kamila Stocha w klasyfikacji generalnej. Adam Małysz wytyczył szlak. Pojawiają się następcy, którzy regularnie walczą o czołowe miejsca. 

- Tak, to prawda. Przy Adamie wychowało się nowe pokolenie. To również efekt działania programu Szukamy Następców Mistrza w ramach Narodowego Programu Rozwoju Skoków Narciarskich – Lotos Cup. Program funkcjonuje już od 9 lat.

To długo. 

- Tak i bardzo nam tego zazdroszczą zagraniczni trenerzy i dziennikarze, którzy orientują się w tym, co i gdzie się dzieje. Potrafią to docenić. Jak widać przenosi się to na wynik sportowy.

Z pewnością nie można spocząć na laurach. Finowie przestali dzisiaj istnieć w skokach. Co tam się wydarzyło?

- Źle się działo od kilku lat. W Finlandii doszło do rozkładu związku. Każda dyscyplina zaczęła mieć własny, oddzielny związek, który działając samodzielnie tracił na wartości. To przykre, bo to cały czas ten sam kraj, mający wiele ośrodków i ogromne tradycje w sportach zimowych. Finowie czynią teraz starania, by z powrotem powstał silny jeden związek, by wszystkich skupić razem i móc nad tym zapanować. Ale zanim się pozbierają i wszystko zacznie właściwie funkcjonować może minąć i 8-10 lat.

Adam Małysz z pewnością już nie wróci do skoków, choć równie pewne jest to, że przez długi czas ich nie zostawi.

- Adam nam stale towarzyszy w miarę wolnego czasu. Jak wiadomo jest mocno zaangażowany w sporty motorowe. Ciągle go nie ma i nie wiem, czy nie jest bardziej zajęty teraz niż wtedy, gdy skakał. Generalnie ze środowiskiem skoczków jest bardzo związany i przyjeżdża kiedy ma tylko wolną chwilę. Nigdy nie uprzedza, zjawia się niespodziewanie, nie chce żadnego szumu ani rozgłosu. Na te ostatnie mistrzostwa świata też przyjechał w ostatniej chwili. Myślę, że jego obecność bardzo zmotywowała i zmobilizowała chłopców. Nie chciał mieszkać z VIP-ami, gdzie miał przygotowane miejsce i był zapraszany przez organizatora. Wolał mieszkać z zawodnikami. To jest cały Adam. Jestem mu wdzięczny również za to, że bardzo nam pomógł podczas układania programu szkolenia na ten sezon. Zdecydowaliśmy się na poważne zmiany.

Czyli?

- Polegają na wydzieleniu z 18 zawodników prowadzonych przez nas centralnie kilku grupek po 3-4 zawodników. Trenerzy Kruczek i Mateja mają swoich trenerów asystentów, których zadaniem jest otaczanie szczególną opieką dedykowanych zawodników. Podczas wyboru tych podgrup i przydzielaniu ich poszczególnym asystentom braliśmy pod uwagę m.in. miejsce zamieszkania, tak, by zawodnicy i trener mieszkali możliwie blisko siebie. Dzięki takiemu rozwiązaniu możemy trafniej oceniać rozwój i reagować na potrzeby poszczególnych zawodników. To dotyczy na przykład doboru skoczni, na której określony skoczek powinien w danym momencie trenować. Odbywają się częste konsultacje trenerów pomiędzy sobą, co pozwala nam w większym stopniu właściwie prowadzić zawodników. Jeden trener szkolący dużą grupę nie jest w stanie otoczyć maksymalną troską każdego zawodnika z osobna i może czegoś nie zauważyć. Gdy ma pod opieką tylko 3-4 zawodników, wówczas jest mu łatwiej. To bardzo innowacyjne rozwiązanie. To odważny krok w przód.

Coś jeszcze uległo zmianie?

- Kolejna ważna rzecz to opóźnienie wyjścia na igielit. Zawsze następowało to bardzo wcześnie, już z końcem maja lub początkiem czerwca. Teraz poczekaliśmy z tym prawie do lipca. Chodziło o to, by później bez przerw wejść w sezon zimowy. Wyniki sezonu letniego przestały być tak ważne jak wcześniej.

Ostatni sezon letni był jednak udany.

- Tak, ale sądzę, że stało się tak raczej dlatego, że poziom naszych zawodników się po prostu podniósł, a nie w efekcie specjalnych działań. Wcześniej przygotowywaliśmy się do sezonu letniego bardzo starannie. Przykładaliśmy do niego dużą wagę między innymi dlatego, by zdobywać punkty, które mają znaczenie na początku sezonu zimowego. Teraz już na to nie musimy patrzeć.

Okazało się, że wkrótce po rozpoczęciu sezonu zimowego wyniki uległy znacznemu pogorszeniu.

- Nie wyszło. Było bardzo dobrze dopiero w dalszej fazie, po krótkiej przerwie, którą zrobiliśmy. Gdy pojawiły się kłopoty zareagowaliśmy bardzo szybko. Spotkaliśmy się wszyscy w komplecie – od fizjoterapeuty, psychologa, poprzez trenerów i serwismenów. Każdy wypowiedział swoje uwagi i spostrzeżenia, przekazał podczas dyskusji co jego zdaniem mogłoby być przyczyną braku wyników. Znaleźliśmy kilka potknięć i ustaliliśmy w punktach co należy zrobić, by wyprowadzić zawodników z kryzysu.

Co było powodem spadku formy?

- Chyba Łukasz realizując ten nowatorski program nie zdążył w pełni z przygotowaniami na pierwszy start w listopadzie. Ciekawe jest to, że jeszcze na ostatnim zgrupowaniu w Klingenthal, tuż przed sezonem, wszystko było w porządku. Zawodnicy skakali na treningach z Niemcami, z Austriakami i wszystko grało na wysokim poziomie. Później na zawodach zaczęło się dziać coś złego. Być może nie udało się przystosować w porę do nowych kombinezonów wyprodukowanych według wprowadzonych przepisów. Nie mieliśmy gotowych strojów odpowiednio wcześnie. Może zostało to nieco zbagatelizowane, a może nie miało znaczenia. Trudno jednoznacznie teraz powiedzieć. Faktem jest, że zawodnicy nie czuli się w tych kombinezonach wygodnie, a to zmieniło ich pozycję najazdową. To z kolei wpływa na kąt odbicia z progu skoczni. Pamiętajmy przy tym, że początek sezonu odbywał się w złych warunkach, przy wiejącym wietrze. Mieliśmy więc najpierw drobny kłopot, który zapoczątkował efekt domina i reszta nam się posypała. Nie było tragicznie, ale było źle. Kamil Stoch, na którego liczyliśmy najbardziej, nie mógł się odnaleźć.

Czy to był bardzo niepokojący kryzys?

- Nie. To wyglądało na początku dla mnie jak taki naturalny dołek. Nigdy nie jest tak, że wszystko się cały czas udaje i jest na najwyższym poziomie. Jak się okazało wystarczyły dwa tygodnie, by grupa się odbudowała i na Turnieju Czterech Skoczni była już bardzo widoczna.

Nastroje w zespole są bardzo dobre. Trener Kruczek wraz z asystentami mogą być zadowoleni z osiągnięć podopiecznych.

- Dirk Thiele (ekspert skoków, komentator niemieckiej sekcji Eurosportu – dop. redakcji) podszedł teraz do mnie i powiedział: „Słuchaj, ty masz najlepszego obecnie trenera na świecie!”. Ale to nie jest przypadek. Kruczek zaczął najpierw trenować pod okiem Mikeski, jako zawodnik, potem był w mojej kadrze. Wprowadzaliśmy wtedy szereg zmian, którym się przyglądał. Widział współpracę m.in. z profesorem Blecharzem i fizjologiem kadry Jerzym Żołądziem, którzy byli wspaniali. Potem, jako asystent, Kruczek był z Heinzem Kuttinem, następnie z Lepistoe. Zetknął się z wieloma szkołami. Łukasz jest przy tym bardzo chłonny. Zna języki i cały czas się rozwija. Jest na czasie pod każdym względem, zarówno z nowinkami technologicznymi, jak i nowoczesną aparaturą. Nie jest chaotyczny. Jest bardzo pracowity. Jest na obrotach od rana do wieczora. Zawodnicy to widzą. On nie leży i nie czyta gazet w wolnych chwilach tylko cały czas poświęca się pracy. Wcześniej, jako młody trener, zdarzało mu się pochopnie podejmować decyzje i szybko je zmieniać. Próbować szybko tego, czy tamtego. Teraz tego nie ma.

Czy wpadka na początku sezonu mogła w efekcie przynieść zmiany personalne?

- Nawet przez moment nie pomyślałem o zmianach. Fakt jest taki, że cały czas mam kontakt z grupą. Ja nie patrzę na nią przez pryzmat nieudanych dwóch tygodni. Patrzę na całokształt. Widziałem, że dobrze pracują, a naturalna obniżka formy też może się zdarzyć. Nawet jeśli nie ma konkretnych powodów i błędów. Poza tym Łukasz nie był sam w tym problemie. Ma świetny, młody zespół, w którym są byli skoczkowie, którzy się rozumieją i znają temat. To doskonale współpracująca ekipa. To ludzie darzący się sympatią i tworzący dobrą atmosferę. On nie był z tym sam. Była grupa.

A jednak pojawiały się ostre głosy, że Kruczek nie staje na wysokości zadania.

- Ja uważam, że cały ten rwetes był nawet stosunkowo wyważony. Nie było tak źle. Trudno, żeby ktoś chwalił coś jak nie idzie, prawda? Poza tym trzymaliśmy się od początku razem. Sam również czułem się za wszystko częściowo odpowiedzialny. Zanim wprowadziliśmy ten innowacyjny plan spędziliśmy wszyscy kilka dni wspólnie. Dosłownie wszyscy. Był też Adam. Zależało mi, żeby uczestniczył w tamtym spotkaniu i wspierał nas swoimi uwagami. Rozmawialiśmy po 5 godzin dziennie. Zależało mi również, by jak już coś ustalimy, to żebyśmy wszyscy to realizowali i w równym stopniu czuli odpowiedzialność za to, co robimy. To nasza wspólna robota. Zebraliśmy nasze doświadczenia i zgodnie zaakceptowaliśmy kierunek działań. Więc to między innymi również dlatego Kruczek nie był sam. Dodatkowo Łukasz zebrał wszystkich zawodników w Kuusamo i powiedział, że jako trener główny czuje się za wszystko odpowiedzialny. Zadeklarował, że odejdzie, jeśli grupa uważa, że tak będzie lepiej. Wtedy zawodnicy stanęli za nim murem. Oni doceniają to, co robi. Jest duże prawdopodobieństwo, że to zdarzenie dodatkowo zmotywowało chłopaków do większego wysiłku i zaangażowania.

Potem nie można już było narzekać, to prawda.

- Właściwie od grudnia do końca sezonu mieliśmy w każdych zawodach po trzech, czterech, pięciu zawodników w czołowej trzydziestce. Kamil wygrał dwa puchary świata, oprócz tego jeszcze jakieś podium, no i złoty medal mistrzostw świata wraz z medalem drużynowym. Cały zespół jest mocny. W sumie na tej mniejszej skoczni Stoch też powinien mieć medal mistrzostw. Piotrek Żyła też pokazał, że potrafi wygrać. No i jest jeszcze grupa juniorów prowadzona przez Mateję i Maciusiaka. Kapitalny duet sprawdzający się w roli trenerskiej. Zdobyli dwa wicemistrzostwa świata juniorów – Murańka i drużyna. Przy czym mamy świetną współpracę pomiędzy Kruczkiem i Mateją. Z obecnego stanu można się tylko cieszyć.

Domyślam się, że po tylu latach pracy w roli trenera chętnie dzieli się pan swoimi spostrzeżeniami z trenerami Kruczkiem czy Mateją?

- Czasami staram się im nawet coś sugerować, ale decyzję zawsze pozostawiam im. Raz tylko się uparłem i wymusiłem coś na Kruczku. Gdy na początku sezonu Stoch miał kłopoty i odsunął się od startów by potrenować, razem z nim miał jechać asystent trenera. Uparłem się, że z Kamilem ma jechać Łukasz. Uznałem, że ponieważ liderem jest Kamil, to w momentach jego słabości musi z nim być główny trener. Ale to była jedyna taka sytuacja. W każdej innej to trenerzy podejmują decyzje.

Czyli w tym roku wejście skoczków na igielit w lipcu.

- Zobaczymy. Jeszcze będziemy to ustalać. Plus minus mogę powiedzieć, że program, o którym wcześniej rozmawialiśmy, nam się sprawdził. Był innowacyjny, był dla zawodników czymś nowym, świeżym. Myślę, że jest prawdopodobne, że go skopiujemy. Na pewno wprowadzimy też jakieś poprawki, bo w trakcie gruntownej analizy zakończonego sezonu na pewno nam coś wyjdzie. O kombinezonach i kłopotach z tym związanych wspomniałem, ale będziemy szukać kolejnych rzeczy, które należy udoskonalić, żeby było jeszcze lepiej. Za niespełna 11 miesięcy Igrzyska Olimpijskie w Soczi. To będzie bardzo ważny start.

Marek Kaleta

Specjaliści od kombinacji norweskiej mogą już być myślami przy Igrzyskach Olimpijskich w Soczi. To znaczy, teraz zapewne myślą głównie o odpoczynku, o wakacjach. Jednak jeśli chodzi o sprawy czysto sportowe, mogą koncentrować się na sezonie olimpijskim, bo przedolimpijski właśnie dobiegł końca. Zimowi dwuboiści zakończyli walkę o Puchar Świata w piątek i sobotę w Oslo – tydzień wcześniej niż biegacze i skoczkowie.

Sezon bez wątpienia miał dwóch bohaterów: Niemca Erika Frenzela i Francuza Jasona Lamy Chappuis. Ten pierwszy zdobył Puchar Świata i Puchar Narodów. W rywalizacji indywidualnej był zdecydowanie najlepszy. Odniósł najwięcej zwycięstw (sześć), zajmował też niższe miejsca na podium. W drugiej połowie stycznia miał fenomenalną serię czterech tryumfów z rzędu. Stanął na podium w każdym ze swoich 11 ostatnich startów w cyklu (wliczając trzy zawody drużynowe). Walka o pierwszą w karierze Kryształową Kulę przyniosła mu zarobek w wysokości niemal stu tysięcy franków szwajcarskich. Forma Frenzela w sezonie 2012/2013 była kluczowa również w Pucharze Narodów. Wszystkie jego sukcesy bardzo pomogły Niemcom wygrać. Sukcesy indywidualne, ale i w drużynie. Z pięciu zespołowych startów w sezonie Niemcy wygrali trzy. Czterokrotnie byli w czołowej trójce, za każdym razem z Frenzelem w składzie. Ten urodzony w byłej NRD 25-latek miał też udane mistrzostwa świata w Val di Fiemme. Jak na reprezentanta Niemiec wręcz bardzo udane. Nasi zachodni sąsiedzi mieli wielkie apetyty – dwa lat wcześniej zdobywali medale w każdej konkurencji (w sumie sześć krążków). W MŚ 2013 było dużo gorzej. Jednak akurat Frenzel nie ma powodów do narzekania – został mistrzem świata indywidualnie (skoki na dużym obiekcie – na zdjęciu powyżej) i brązowym medalistą w debiutującym w mistrzowskiej imprezie sprincie drużynowym. Zgarnął połowę medali dla Niemiec, a co najważniejsze dla niego – jedyny złoty.

Frenzel odebrał Puchar Świata Lamy Chappuis. Francuz zdobył go wcześniej trzy razy z rzędu. Jednak w tym sezonie jego celem były mistrzostwa świata. Lamy Chappuis osiągnął co chciał, a może nawet więcej. Urodzony w USA reprezentant Francji został pierwszym w historii zimowym dwuboistą, który zdobył trzy złote medale w jednych mistrzostwa świata (na zdjęciu obok). Do dwóch tryumfów drużynowych i jednego indywidualnego dołożył jeszcze brązowy krążek w rywalizacji ze skokami na dużym obiekcie. Zdobył więc medal w każdym starcie. W sumie ma już cztery tytuły mistrza świata. Francuz przebił Feliksa Gottwalda czy Hannu Manninena, zrównał się z Ronnym Ackermannem i Kenjim Ogiwarą. Do rekordu pięciu złotych medali MŚ Bjarte Engena Vika brakuje mu jednego krążka. Słynny Norweg startował do trzydziestki. Lamy Chappuis we wrześniu skończy 27 lat. Najbliższy cel – Soczi.

A skoro o igrzyskach mowa, co z reprezentacją Polski? W Pucharze Świata niemal nie istnieliśmy, w mistrzostwach świata nie było naszych zawodników. Nie tak dawno słyszeliśmy zapowiedzi o możliwej niespodziance w Soczi. Czy aby na pewno tą niespodzianką miała być rezygnacja z udziału w Igrzyskach 2014? Na to się niestety zanosi. Myślę, że należy wstrzymać się jeszcze z ogłoszeniem śmierci polskiej kombinacji norweskiej. Jednak czarny scenariusz jest coraz bardziej prawdopodobny. Władze PZN powinny słyszeć ostatni dzwonek. Oby za rok przy podsumowaniach sezonu olimpijskiego nie trzeba było pisać, że tę dyscyplinę w Polsce zniszczono.

Adam Dutlinger

Fot. Sportowe Wywiady

Po dwóch tygodniach rywalizacji zakończyły się mistrzostwa świata w narciarstwie alpejskim. W Schladming najwięcej złotych medali zdobyli Amerykanie (cztery, z czego trzy Ted Ligety). Gospodarze, Austriacy oraz Francuzi wywalczyli po dwa złote krążki. MŚ rozegrane równo rok przed Igrzyskami Olimpijskimi w Soczi podsumowujemy w rozmowie z komentatorem Eurosportu Witoldem Domańskim.

Sportowe Wywiady: Królem polowania na medale oczywiście Ted Ligety.

Witold Domański: Jest pierwszym, który zdobył trzy złote krążki w jednej imprezie tej rangi od Igrzysk w 1968 roku. Spodziewany był jeden – w gigancie. Absolutnie niespodziewany był złoty medal w supergigancie. Niespodziewany był też w superkombinacji. Jednak Amerykaninowi sprzyjały stoki. Supergigant można było wygrać mając dobrą dyspozycję gigantową, bo decydujący był odcinek, na którym trzeba było dobrze skręcać, mniejsza o szybkość. Jeśli chodzi o superkombinację, zaryzykował wszystko w slalomie i poradził sobie. W gigancie jest klasą sam dla siebie. Tak jak Marcel Hirscher jest klasą sam dla siebie w slalomie, który wygrał pewnie. Trzecim bohaterem wśród mężczyzn był Aksel Lund Svindal w zjeździe – zwycięstwo Norwega też można było przewidzieć.

Tina Maze zdobyła złoty i dwa srebrne medale. Czy liderka Pucharu Świata ma powód, by czuć niedosyt?

- Słowenka wyraziła niedosyt po drugim miejscu w superkombinacji, gdzie bardzo liczyła na złoty medal. Jednak jakoś pogodziła się z tym. Złoto i dwa srebra to i tak wielki sukces. Lepszy wyczyn, jak Ligety’ego, zdarza się bardzo rzadko. Konkurencja jest ostra, w mistrzostwach świata liczy się dyspozycja dnia. Oprócz umiejętności i odporności psychicznej ważne jest szczęście. Druga ważna postać wśród kobiet, obok Maze, to Mikaela Shiffrin, najlepsza w slalomie. Nie pamiętam, kiedy 17-latka została mistrzynią świata. Na ogół wygrywają ludzie bardziej doświadczeni. Shiffrin jest cudownym dzieckiem. Pokazała się po raz pierwszy w poprzednim sezonie Pucharu Świata. Można się zastanawiać, co będzie dalej…

Austriacy mają mistrzostwo świata w drużynie i jeden tryumf indywidualny Marcela Hirschera w slalomie. Dla gospodarzy to chyba rozczarowanie?

- Olbrzymie rozczarowanie. Austriacy szykowali się na wielką fetę. Ten drugi złoty medal, w drużynie, jest taki „przyszywany”. Właściwie do ostatniego dnia gospodarze nie mieli złota. Trzeba jednak przyznać, że pechowo kilka razy zajmowali czwarte miejsca. W roli głównej wystąpili Amerykanie. Dawniej Amerykanie podglądali metody treningowe Austriaków. Teraz Austriacy będą zastanawiali się, jak to robią Amerykanie.

Co należy uznać za największą niespodziankę mistrzostw? Tryumf Marion Rolland w zjeździe?

- Z całą pewnością. Francuzka nie odgrywa poważnej roli w Pucharze Świata. Jedyną wskazówką, że może powalczyć o medal były wyniki z poprzedniego sezonu, gdy w finałach Pucharu Świata w Schladming była druga w zjeździe i supergigancie. Te stoki bardzo jej odpowiadają. W supergigancie jej nie wyszło, ale w zjedzie zadziwiła wszystkich. W konkurencjach szybkościowych zaważyła nieobecność Lindsey Vonn. Wydawało się, że Amerykanka będzie mocna, bo już zdołała wygrać po przerwie w startach. Jednak doznała kontuzji, co zaburzyło konkurencję. Trzeba jeszcze wspomnieć o cudownym powrocie po kontuzji Marlies Schild. Kilka dni przed slalomem okazało się, że wystartuje, co długo utrzymywano w tajemnicy. Zajęła 9. miejsce. Biorąc pod uwagę, że nie jeździła dwa miesiące, można powiedzieć, iż potwierdziła swoją klasę.

Wydaje się, że Francuzi wypadli nadspodziewanie dobrze.

- Tak. Byli bardzo dobrze przygotowani. W supergigancie pierwszą niespodziankę sprawił Gauthier de Tessières zdobywając srebrny medal. Mniejszą niespodzianką był brąz Davida Poissona w zjeździe. Potem złoty medal Rolland. Francuzi znakomicie pokazali się w konkurencjach szybkościowych. Zrobili wynik ponadnormatywny.

Za rok Igrzyska w Soczi…

- Z całą pewnością Hirscher będzie polował na dwa medale: w slalomie i w gigancie. Sam mówił, że podpatruje technikę gigantową Ligety’ego. Poza Hirscherem nie wiadomo co pokażą Austriacy, bo nie – licząc tego zawodnika – wypadli zadziwiająco słabo. Na pewno mocni będą Amerykanie za sprawą Ligety’ego i Shiffrin, która może walczyć o złoty medal w slalomie nawet z najlepiej dysponowaną Schild. Co do Ligety’ego, można spodziewać się, że zdobędzie co najmniej jedno złoto.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Fot. Facebook

Słowenka Anja Tepeš wierzy, że Polska może mieć mocną reprezentację w skokach narciarskich kobiet. Córka wicemistrza olimpijskiego Mirana Tepeša i siostra skoczka Jurija, powiedziała w wywiadzie, że marzy o złotym medalu olimpijskim w Soczi oraz… o poprowadzeniu naszej kadry skoczkiń narciarskich.

Czemu upodobałaś sobie akurat tę dyscyplinę?

Anja Tepeš: Mój pierwszy kontakt ze skokami narciarskimi nastąpił, kiedy miałam zaledwie kilka miesięcy. Mama zabrała mnie na konkurs do Planicy, aby podziwiać skoki mojego taty. Oczywiście tego nie pamiętam. Moja historia ze skokami zaczęła się, gdy Jurij miał 6 lat i zdecydował się uprawiać ten sportu. Ja miałam wówczas 4 lata, chciałam pójść w ślady brata i zaczęłam skakać.

Jesteś zadowolona z obecnego sezonu? Starty sprostały oczekiwaniom?

- Jest o wiele lepszy niż poprzedni, ale nie tak dobry jak tego oczekiwałam. Mam sporo problemów ze zdrowiem i z racji tego nie mam tyle mocy ile powinnam. Jest to widoczne w jakości moich skoków.

Czy w tym roku chciałabyś udowodnić coś szczególnego?

- Moim głównym celem jest wywalczenie kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w Soczi. Sobie chciałabym udowodnić, że mogę rywalizować i gościć w grupie najlepszych zawodniczek Pucharu Świata.

Czym interesujesz się poza sportem? Chodzi mi o coś więcej niż można to wyczytać na stronie FIS-u.

- Z pewnością muzyka jest częścią mojego życia, towarzyszy mi praktycznie cały czas – gdy trenuję, podróżuję oraz w wolnym czasie. Jeśli chodzi o zespoły, to na pewno Coldplay, Green Day, Nirvana, Queen i jeszcze kilka innych. Kolejną moją pasją jest fotografia i sztuka.

Czy Słoweński Związek Narciarski kładzie mocny nacisk na skoki kobiet, czy faworyzuje jedynie męską reprezentację?

- Muszę przyznać, że sytuacja dla nas, z perspektywy krajowego związku, jest z roku na rok coraz lepsza, co nas bardzo cieszy.

Posiadasz sportowego idola?

- Oczywiście, mam ich sporo. Po pierwsze, z oczywistych racji, mój brat, od którego zawsze się wiele uczę. Simon Ammann i jego cztery złote medale. Jewgienij Pluszczenko, bo zawsze był bardzo dobry. Shaun White, ponieważ udowadniał, że można żyć sportem nawet po zakończeniu kariery.

Jakie jest twoje największe marzenie?

- Moim największym marzeniem jest wywalczenie tytułu pierwszej mistrzyni olimpijskiej w historii skoków narciarskich kobiety. A wtedy wyruszyłabym do Polski, gdzie trenowałabym polskie dziewczyny, które także zdobywałyby medale. Poza sportem, chciałabym ukończyć uniwersytet oraz znaleźć chłopaka/męża i stworzyć rodzinę.

Rozmawiał Piotr Walkowiak