Podolski, Błaszczykowski, Piszczek? – mało prawdopodobne. A szkoda!

Marek Kaleta — Sun, 02 Jun 2013 12:55:36 +0000

Pojawiają się informacje, iż Lukasem Podolskim interesuje się Dortmund (na zdjęciu Podolski w towarzystwie Roberta Lewandowskiego i Sławomira Peszki). Nośny news jako pierwszy podał brytyjski tabloid, któremu niekoniecznie należy wierzyć, choć ten sam The Sun zakomunikował, również jako pierwszy, że Mourinho podpisał kontrakt z Chelsea. Niedługo później mieliśmy tego potwierdzenie, więc teoretycznie moglibyśmy założyć, że coś może być na rzeczy. Jednak raczej nie w tym wypadku. To bardzo mało prawdopodobne.

Przejście urodzonego w Gliwicach „Poldiego” do Dortmundu w tym oknie transferowym brzmi irracjonalnie. Piłkarz rok temu trafił do Arsenalu za blisko 20 mln euro i nie zawiódł. Zdobył 16 bramek. Często podkreśla, że w nowym miejscu czuje się dobrze, a Arsenal zamierza się wzmacniać. Ma 70 mln funtów (!) do wydania.

Dodatkowo gol Podolskiego w meczu z Montpellier został uznany przez kibiców Arsenalu za gola sezonu (fot. po prawej – kliknij by powiększyć). Jest zatem ulubieńcem londyńskiej publiczności, która z pewnością nie życzy sobie, by ją opuszczał. Zobacz „gola sezonu” Lukasa Podolskiego

Dortmund jest świadomy, że Podolski to doskonały „zmiennik” Roberta Lewandowskiego. To ofensywny pomocnik będący w sile wieku (4 czerwca skończy 28 lat) - jest o 4 miesiące młodszy od Cristiano Ronaldo. Zna Bundesligę od podszewki. Tam się wychował, a w FC Koeln i Bayernie Monachium spędził łącznie 9 lat. Co do jego umiejętności strzeleckich nikt nie ma żadnych wątpliwości i wszyscy wiedzą, że stać go na bardzo wiele.

Popularność Borussii w Polsce, z marketingowego punktu widzenia, również ma znaczenie. Podolski miałby w składzie Dortmundu „rodaków”, a przynajmniej Jakuba Błaszczykowskiego, który przedłużył kontrakt z Dortmundem do 2018 roku. Co stanie się z Łukaszem Piszczkiem – nie wiadomo. Słyszeliśmy, że interesuje się nim właśnie Arsenal, potem, że Juventus Turyn. Trudno wyrokować. Faktem jest, że trio Podolski – Błaszczykowski – Piszczek brzmiałoby równie sympatycznie. Polscy kibice z pewnością ucieszyliby się z takiego rozwiązania, bo „Poldi” jest prawie jak swój. Szanse na to są jednak bardzo znikome. Bardzo.

I wreszcie czy Lukas Podolski jest osobą, której Polska jest bliska? – pytanie to zawsze można zadać i jest zasadne. Tomasz Kłos twierdzi, zresztą nie tylko on, że „blisko” mu do Polski, więc dlaczego temu nie wierzyć. Ale jeśli to nie przekonuje wówczas skorzystajmy z kolejnej wskazówki:

oficjalna strona Miroslawa Klose,

oficjalna strona Lukasa Podolskiego.

Wciąż przypomina się historia młodego chłopaka urodzonego w Gliwicach, zabranego przez emigrujących rodziców do Niemiec. Chciał grać w reprezentacji Polski, rodzice wydzwaniali do PZPN, gdzie tylko się dało, błagając wręcz o zainteresowanie świetnie zapowiadającym się synem. Niestety.

Podczas mistrzostw Europy w 2008 roku przegraliśmy mecz grupowy z Niemcami 0:2. Pogrążyli nas. Oba trafienia Łukasza – nawet nie podnosi rąk do góry, nie cieszy się, choć przecież strzelił dwa piękne gole… „samobóje”.

Sportowe Wywiady

Wielka wojna! – Tomasz Lach przed finałem Ligi Mistrzów

Marek Kaleta — Fri, 24 May 2013 09:19:35 +0000

W sobotę 25 maja Wembley skupi na sobie wzrok piłkarskiego świata. W finale Ligi Mistrzów zmierzą się Borussia Dortmund i Bayern Monachium. Oba zespoły walczyły ze sobą niedługo wcześniej w lidze – Borussia zremisowała u siebie z Bayernem 1:1. Jakub Błaszczykowski asystował przy bramce dla gospodarzy, zaś Robert Lewandowski nie wykorzystał rzutu karnego. Piszczek nie grał. Spotkanie z trybun dortmundzkiej areny oglądał Tomasz Lach, komentator Bundesligi na antenie Eurosportu 2. Oto jak je wspomina dla Sportowych Wywiadów.

Warto przypomnieć tamto wydarzenie – jest doskonałą zapowiedzią nadchodzącego finału Champions League.

Pełnokrwista bitwa

Nawet zjawiskowa „żółta ściana”, czyli dziesiątki tysięcy najbardziej zagorzałych kibiców Borussii, nie była w stanie zdeprymować Manuela Neuera, kiedy ten bronił rzut karny Roberta Lewandowskiego.

Były golkiper znienawidzonego w Dortmundzie Schalke był wygwizdywany przez cały mecz, przed rozpoczęciem 2. połowy ze słynnej północnej trybuny poleciały w jego stronę banany (ten niechlubny zwyczaj dobrze pamięta Oli Kahn, które wielokrotnie zbierał owoce we własnym polu karnym). A jednak Neuer nie pękł i ze zremisowanego niemieckiego „classico” to on i koledzy wynieśli więcej pozytywnego przed finałem Ligi Mistrzów na Wembley.

FCB nie przegrał od 23 kolejek ligowych, na stadionie jedynego w kraju rywala przetrwał pół godziny w osłabieniu. Co więcej, do momentu czerwonej kartki Rafinhi to Bayern lepiej budował akcje ofensywne i miał więcej bramkowych sytuacji. A przecież do klubowego autobusu zmierzającego do Westfalii nie wsiedli Lahm, Dante, Schweinsteiger, Robben i Ribery. Mandżukić i Martinez nie podnieśli się z ławki rezerwowych, a Mueller zagrał przez kwadrans. W meczu nieobecnych Borussia raczej nie miałaby szans, bo z sobotniego preludium finału Champions League „wyabsentowali” się tylko Goetze, Piszczek, Hummels, zaś Reus wszedł na 20 minut.

Mecz na Signal Iduna Park miał niezwykłą oprawę, wysoką temperaturę, a prawdziwe emocje eksplodowały po czerwonej kartce dla Rafinhi. Przy linii bocznej doszło do awantury, a trener Klopp i dyrektor sportowy Sammer omal nie skoczyli sobie do gardeł. Całe zajście jak szybko wybuchło, tak błyskawicznie wygasło, ale jak na spotkanie bez żadnej konkretnej stawki, to działo się bardzo dużo.

- Nasze mecze nigdy nie będą wyglądały jak mecze towarzyskie – stwierdza lapidarnie Juergen Klopp. Zniesmaczony nadmiarem złych emocji na i wokół boiska w Dortmundzie Franz Beckenbauer zaapelował na łamach prasy o spokój, większe poszanowanie dla przeciwnika i zachowanie, które nie nadwątliłoby reputacji piłki niemieckiej przed finałem Ligi Mistrzów, na który patrzył będzie cały świat. Wątpię, by ktokolwiek pamiętał o słowach „cesarza” 25 maja w Londynie.

Jeśli „classico” Bundesligi było pełnokrwistą bitwą, to finał na Wembley zapowiada się na wielką wojnę!