Zgodnie z obietnicą, zapraszamy Państwa na drugą część rozmowy z Johanem Kriekiem. Amerykański tenisista, który na początku lat ’80 dwa razy z rzędu wygrał Australian Open, zapowiada występ reprezentantów Polski w pierwszym wielkoszlemowym turnieju w sezonie. Oceni także dalsze perspektywy sióstr Radwańskich, Jerzego Janowicza i najlepszych polskich deblistów.

Kriek, którego żona jest naszą rodaczką i byłą zawodniczką, świetnie się orientuje w polskim tenisie i wspiera go (na zdjęciu Johan Kriek z tenisistkami – Polkami i Polonuskami – podczas spotkania US Open Goes Polish 2010 w nowojorskim konsulacie).

 - W Polsce wszyscy mają wielkie oczekiwania wobec Agnieszki Radwańskiej i Jerzego Janowicza, nie zapominając jednocześnie o pozostałych singlistach i deblistach. To może być wyjątkowy turniej dla Polaków?

- Przez ostatni rok polscy zawodnicy prezentowali się bardzo solidnie. Trzeba podkreślić, że Australian Open jest rozgrywany w czasie, kiedy na antypodach panują najwyższe temperatury w roku i tenisiści muszą przede wszystkim poradzić sobie z upałami. Największe szanse na dobry wynik ma Agnieszka, która wybornie rozpoczęła sezon. Urszulę czeka jeszcze dużo pracy. Jestem pełen uznania dla tego, co w końcówce ubiegłego sezonu dokonał Jerzy Janowicz i myślę, że jest w stanie grać w Melbourne nawet tydzień. To materiał na gracza światowej klasy, mogącego zwyciężać w wielkoszlemowych imprezach. Trudno przewidzieć jak będzie w Australii, ale na wimbledońskiej trawie będzie prawdziwym koszmarem dla rywali! W zasadzie o wszystkich Polakach można powiedzieć coś dobrego. Kubot jest nieobliczalny, przemawia za nim doświadczenie i widowiskowe akcje serve and volley. Z kolei Matkowski z Fyrstenbergiem sporo już osiągnęli, ale teraz muszą ponownie odnaleźć tę magię, która pozwalała im odnosić sukcesy.

- Agnieszka świetnie rozpoczęła rok, ale trudno przewidzieć, jak będzie radziła sobie z rywalkami ze ścisłej czołówki. Możemy realnie myśleć o jej triumfie w Melbourne?

- To klasowa tenisistka, a wszyscy klasowi zawodnicy mają własną broń i swój sposób na wygrywanie. Agnieszka nie dysponuje ani silnym serwisem, ani silnymi uderzeniami z głębi pola. Akurat pod tym względem w cyklu jest wiele lepszych zawodniczek. Polka jest jednak jedną z najbystrzejszych, jeśli nie najbystrzejszą tenisistką w rozgrywkach. Jest do bólu konsekwentna dzięki silnej psychice. Jej atutem jest szeroko rozwinięty wachlarz zagrań, często wybiera niekonwencjonalne rozwiązania i to sprawia, że może wygrać praktycznie z każdym. Uważam, że Polka ma duże szanse, aby zakończyć 2013 rok na pierwszym miejscu w rankingu WTA.

- Kibice w Polsce mają podstawy oczekiwać, że poza Agnieszką nieźle zaprezentuje się też Urszula. Jakiś czas temu Wojciech Fibak powiedział jednak, że młodsza z sióstr nie ma takiego talentu jak Agnieszka. Zgodzi się pan z tymi słowami?

- Mimo że to siostry, są zupełnie innymi typami zawodniczek. Agnieszka na korcie jest dużo spokojniejsza. Ula reaguje bardziej emocjonalnie, czasami nawet zbyt mocno. Poprzedni sezon był dla młodszej z sióstr niezwykle udany, co odzwierciedla jej aktualna pozycja w rankingu. W tym roku dobra passa może trwać pod warunkiem, że zmieni swoje nastawienie psychiczne podczas gry. Nie wykluczam w przyszłości awansu Uli do pierwszej dwudziestki, a nawet dziesiątki. Ma potencjał, aby tego dokonać.

- W pierwszej części wywiadu stwierdził pan, że Janowicz może odnieść spektakularne sukcesy. Na jakiej podstawie?

- Jerzy posiada silną broń w postaci serwisu. Poza tym dysponuje niezłym uderzeniem z forhendu i bekhendu. Do tego ma dobre czucie piłki przy siatce. Nie ma żadnego powodu, dla którego miałby nie wygrać wielkoszlemowej imprezy. I to nawet w tym roku! Myślę, że Jerzy powinien teraz zmienić nastawienie. Zamiast przyjmować swoje wyniki z niedowierzaniem, powinien wyjść za założenia, że to jest jego czas. Czas, w którym może pokonać każdego i wygrywać największe turnieje. Musi sobie powtarzać: „Jestem kilerem, jadę dalej!”.

- Prowadzi pan akademię. Na koniec chcę więc zapytać o to, którzy zawodnicy młodego pokolenia mogą się pokazać w Australii?

- Dzieciaki trenujące w mojej akademii są jeszcze zbyt młode, aby wystartowały w juniorskim Australian Open. Jednak jest kilka zawodniczek, które mają za sobą treningi w mojej akademii, a dzisiaj wspinają się w rankingach WTA i ITF. Aktualnie pracuję z Alicją Sierzputowską, najlepszą polską młodziczką ubiegłego sezonu. Liczę, że pomogę jej stać się kolejną polską gwiazdą. Aktualnie staram się też o sponsorów, dzięki którym w akademii będzie mgło trenować więcej utalentowanych juniorów. Daj mi jeszcze kilka lat, a zobaczysz moich podopiecznych w Wielkim Szlemie!

Rozmawiał Marcin Michalewski

Jako zapowiedź Australian Open przygotowaliśmy dla Czytelników SW wywiad z Johanem Kriekiem, dwukrotnym zwycięzcą tej imprezy i znawcą polskiego tenisa. Urodzony w RPA amerykański tenisista wygrał wielkoszlemowe zawody w Melbourne w 1981 i 1982 roku. Był półfinalistą Rolanda Garrosa i US Open. Odniósł w sumie 14 turniejowych zwycięstw i zajmował siódme miejsce w rankingu. Pokonywał takich rywali jak McEnroe, Borg czy Connors.

Mieszka w USA, gdzie wraz z żoną – Polką i także byłą zawodniczką – prowadzi akademię tenisową. Państwo Kriek utrzymują kontakt z uprawiającymi tenis Polakami i Polonusami – na zdjęciu poniżej Dagmara i Johan Kriek (pierwsi z lewej) na spotkaniu przed US Open 2012 z tenisistami oraz polskim konsulem w Nowym Jorku Ewą Junczyk-Ziomecką. Do swojej akademii zapraszają zaś na treningi młodych polskich zawodników. W planach mają stworzenie całego programu dla juniorów z Polski.

Oto pierwsza cześć wywiadu, poświęcona głównie turniejowi Australian Open, jego faworytom oraz osobistym wspomnieniom Johana Krieka. W niedzielę opublikujemy drugi fragment, w którym rozmówca koncentruje się na polskim wątku – szansach Radwańskich, Janowicza, Kubota czy deblistów w Melbourne i w dalszej części sezonu (fot. Polki i Polacy w ambasadzie w Nowym Jorku u boku Państwa Kriek, pierwszych od lewej).

- Jeśli chodzi o kandydatów do zwycięstwa zawsze wymienia się tzw. wielką czwórkę. Teraz została trójka: Djoković, Federer i Murray. Między nimi rozstrzygnie się walka o zwycięstwo?

- Wydaje mi się, że właśnie tak będzie. Przed wielką szansą na obronę tytułu staje Djoković, ale nigdy nie skreślam Federera. Z kolei Murray, jeśli tylko jest w pełni formy, gra fantastycznie i wówczas stać go na zwycięstwo. Moim faworytem jest jednak Djoković. Mam też czarnego konia. Oczywiście w osobie Jerzego Janowicza.

- Przed rokiem Djoković i Nadal w finale zgotowali nam kapitalne widowisko. Teraz Hiszpana zabraknie w Melbourne. Jak bardzo jego brak może być odczuwalny podczas turnieju?

- Nieobecność Rafy to na pewno duża strata pod względem sportowym, ale nie sądzę, aby ten fakt wpłynął w jakikolwiek sposób na zainteresowanie turniejem. W Melbourne pojawią się największe gwiazdy z Federerem, Djokoviciem i Murrayem na czele. Przypuszczam nawet, że w tym roku po raz kolejny zostanie pobity rekord frekwencji.

- Przez przedłużającą się przerwę w grze Nadala coraz głośniej mówi się, że ma on coś na sumieniu i boi się kontroli antydopingowych. Jak traktuje pan te doniesienia?

- Słyszałem te pogłoski i… sam nie wiem, co o tym myśleć. Doping jest problemem w takich dyscyplinach jak kolarstwo, ale czy tak samo może być z tenisem? Trudno powiedzieć. Na pewno ludzie z góry powinni zająć się tą sprawą, wprowadzić przepisy, które będą zapobiegać albo przynajmniej mocno ograniczać możliwość stosowania dopingu. Zdaję sobie sprawę, że ludziom podobają się takie widowiska jak 11-godzinny mecz Nicolasa Mahuta z Johnem Isnerem, ale w naszych czasach pojedynki, szczególnie mężczyzn, i tak są coraz dłuższe. Po rozegraniu w przeciągu kilku dni spotkań trwających po 4-5 godzin organizm nie może się zregenerować. W tenisie na pierwszy plan wysunęła się wytrzymałość fizyczna. Dlatego nie widzimy teraz 17-latków wygrywających turnieje Wielkiego Szlema. Kiedyś w tym wieku robili to Becker, Chang czy Wilander. Ci młodzi gracze są zwyczajnie zbyt słabi fizycznie. Tenis zmienił się na tyle, że odpowiedni ludzie powinni się temu dogłębnie przyjrzeć.

- W ostatnim czasie w czołówce mamy coraz więcej wysokich zawodników jak John Isner, Milos Raonic, Sam Querrey, Juan Martin del Potro czy Janowicz. Nadchodzi „era wieżowców”?

- Zawsze powtarzałem, że tenis będzie dyscypliną zdominowaną przez wysokich zawodników. I to się teraz potwierdza. Wysocy, silni i szybcy najprawdopodobniej będą lepsi od niskich, silnych i szybkich, gdyż posiadają atut w postaci serwisu. Chociaż ta teoria się nie sprawdza jeśli weźmiemy pod uwagę przypadek Davida Ferrera. Kocham tego chłopaka za jego styl gry! Jednak potwierdzeniem tego, że tenis staje się dyscypliną „wielkich ludzi” może być zwycięstwo del Potro w US Open. Był to jego pierwszy wielkoszlemowy sukces, ale zapewne nie ostatni. Jeśli chodzi o Janowicza, to ma jeszcze większe szanse na wygrywanie imprez tego kalibru.

- W turnieju kobiecym zdecydowaną faworytką jest Serena Williams. W obecnej dyspozycji ktoś jest w stanie jej zagrozić?

- O wielkości i sile Sereny świadczą wyniki, które odnosi po wielu groźnych kontuzjach. Kiedy znajduje się w optymalnej dyspozycji serwisowej jest bezkonkurencyjna. Rywalki swoje szanse mogą mieć wtedy, gdy Amerykanka jest rozproszona. Najczęściej zdarza się jej to, kiedy słabo wchodzi w mecz. Myślę, że jeżeli Serena ma się potknąć, może się to stać tylko w początkowej fazie turnieju.

- Jak zatem powinny grać z Amerykanką jej rywalki, między innymi Agnieszka Radwańska, aby ją pokonać?

- Na pewno muszą być gotowe na trzy sety rywalizacji i powinny próbować grać różnorodny tenis. Muszą utrzymywać dobry serwis i jednocześnie liczyć na słabszy return Sereny z forhendu. Dziewczyny prezentujące podobny styl do Agnieszki sprawiają Amerykance zdecydowanie więcej problemów. Częste skracanie gry i urozmaicone zagrania nie pozwalają jej bowiem na złapanie właściwego rytmu. To chyba jedyny sposób na detronizację Sereny.

- Jest pan dwukrotnym triumfatorem Australian Open. Na antypodach święcił największe sukcesy. Często wraca pan wspomnieniami do tamtych czasów?

- Pamiętam tamte czasy bardzo dobrze, tak jakby to było wczoraj. Wtedy grało się jeszcze na kortach trawiastych, choć warunki pogodowe były podobne do tych, które panują w Australii teraz. Było bardzo gorąco, ale ja byłem w gazie. Kocham Australię i tamtejszych kibiców. Dla mnie to wyjątkowa impreza, jedna z najlepszych w tenisowym kalendarzu.

Sportowe Wywiady

Rozmawiał Marcin Michalewski