Fot. East News

Zamknięto okienko transferowe w Ekstraklasie. Z naszej ligi odeszło kilku ciekawych zawodników, a straty nie zostały odpowiednio powetowane. Wychodzi więc na to, że bilans sprzedaży jest na plus. W Polsce, jak i na całym świecie, w modzie jest oszczędzanie i doskonale widać to po ostatnich dwóch miesiącach. Kto został królem polowania? Opcje są dwie – obie słuszne. Legia Warszawa i Lech Poznań.

Oba kluby przyjęły zdecydowanie inną taktykę. Legia postawiła na pozyskiwanie graczy otrzaskanych już w polskiej lidze, którzy nie powinni negatywnie zaskoczyć. Dzięki takim posunięciom ryzyko pomyłek transferowych miało zostać zredukowane do minimum. „Wojskowi” pozyskali pięciu graczy i trzeba przyznać, że zrobili to tanim kosztem, bo nie wydali nawet 25 procent pieniędzy zarobionych na sprzedaży Rafała Wolskiego do Fiorentiny (utalentowany Polak wciąż nie powąchał murawy w Serie A). Nowy sternik klubu z Łazienkowskiej zagrał na nerwach Lechowi Poznań podkradając z Wielkopolski Bartosza Bereszyńskiego, który na razie jest melodią przyszłości. Ważnym ogniwem będzie Władimir Dwaliszwili, który najlepiej czuje się w ataku, a w optymalnej formie jest jednym z pięciu najlepszych graczy naszej ligi. Do tego dorzucić trzeba solidnego Tomasza Brzyskiego, który może występować na lewej stronie obrony lub pomocy, a także stopera Śląska Wrocław Tomasza Jodłowca oraz Ukraińca Igora Berezowskiego, który ma terminować i uczyć się bramkarskiego fachu od Duszana Kuciaka i trenera Krzysztofa Dowhania.

Lech nie chciał być gorszy. Liczbowo przegrał. „Kolejorz” pozyskał trzech zawodników, w tym dwóch, którzy z miejsca mają stanowić o sile wielkopolskiej lokomotywy. Kasper Hamalainen to ofensywny pomocnik, który już w debiucie pokazał, że może być wielkim wzmocnieniem w środku pola. Fin może być dla ekipy Mariusza Rumaka kimś takim, jak w przeszłości był dla poznaniaków Semir Stilić. Z Polonii został podkupiony Łukasz Teodorczyk, który jesienią pokazał przy Konwiktorskiej, że ma niemałe możliwości.

Ekstraklasa straciła czterech ciekawych piłkarzy: wspomnianego już Wolskiego, Edgara Caniego, Arkadiusza Piecha, a przede wszystkim 18-letniego Arkadiusza Milika. Młody Ślązak odszedł do Bayeru Leverkusen za ponad trzy miliony euro i póki co jego głównym zadaniem będzie czerpanie nauk z treningów, bo wielu szans na grę mieć nie będzie.

Czy ktoś jeszcze zasługuje na uwagę? Z pewnością interesującą postacią jest Eric Mouloungui, którego na pół roku z Al-Wahda wypożyczył Śląsk Wrocław. Gabończyk to były partner świetnie znanego już na polskich boiskach Danijela Ljuboi z Nicei. Razem tworzyli tam bramkostrzelny duet, ale ostatnie miesiące były dla Afrykańczyka zupełnie stracone przez kontuzję kostki. Napastnik miał związać się z Servette Genewa, ale nie przeszedł badań lekarskich. Wrocławianie twierdzą, że nic na tym nie tracą. Czas pokaże czy rację mieli mistrzowie Polski czy jednak lekarze z kraju szczycącego się neutralnością…

Kto po zimie jest faworytem ligi? Legia. Póki co stołeczny zespół zanotował słaby start w wiosennych zmaganiach, ale pozostało jeszcze 13 kolejek do końca rozgrywek. Na pewno nie podda się poznański Lech, który na Rumaku będzie chciał zdobyć mistrzostwo. Groźny będzie Śląsk, który nie składa jeszcze broni. Powalczą także zawodnicy Górnika Zabrze i Polonii, którą wielu widziało już upadłą. Do czerwca będzie bardzo ciekawie!

Piotr Kamieniecki

Fot. East News

Jak chyba każdy z Was, zimowe wyczekiwanie na rundę wiosenną skracałem sobie śledzeniem newsów: transfery, wyniki sparingów, obozy, powroty. Zimą ponoć poważnie się trenuje, ale poważnie się nie gra, nie ma presji, więc z każdej strony gazet i internetu zalewała nas gigantyczna fala optymizmu. Wszyscy uśmiechnięci, bo wszytko przecież udało się zrealizować, a nawet ciut więcej. Jedni mówili, że w sparingach, do wyników których oczywiście nie przywiązywali żadnej wagi, wyglądali tak dobrze, że nawet przypadkowi goście z zagranicy chwalili. Drudzy upierali się, że nikt nie zrobił i długo nie zrobi tak dużych wzmocnień, trzeci zapewniali, że jedna gwiazda zgasła, ale nowa zabłyśnie oślepiającym światłem itp., itd.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Kiedy to przepuszczałem przez siebie, przypomniał mi się skecz Janusza Gajosa „Koncert chopinowski”. Pianista wychodzi na scenę, popatrzy tu, popatrzy tam, łbem zarzuci, stołka poprawi, ogony od fraka fru na boki, szpony do góry, po mankietach spojrzy i… już wie, że tego stołka za blisko sobie przysunął… Bo najlepszen jest ten, który w ogóle nie zagra.

Skecz się nie zestarzał, inauguracja wiosny dla paru pianistów przyszła za wcześnie. Gdyby nie ona, po zimowym praniu mózgów nadal tkwilibyśmy w przekonaniu, że wszędzie jest dobrze, że każdemu się udało. Że Abdou Razacka Traore nie ma co żałować, bo Rahoui ma taki strzał jak trzech Traorów. Może i ma, ale przy swoim poprzedniku wygląda na piłkarskiego analfabetę. Że wiedza i zapał Piotra Stokowca cenniejsze będą od pieniędzy Ireneusza Króla i ambitny trener jednak bat ukręci. Po tym co zobaczyłem, to raczej wątpię. Że Ebi Smolarek po pełnym cyklu przygotowań będzie nie tym samym piłkarzem. Tymczasem jakby pozostał odporny na nauki Tomasza Hajty. Że Legia to Guliwer, który rozdepcze wszystkich na polskich trawnikach, a już liliputom z Kielc wystarczyły zaledwie trzy marne linki, żeby rzucić go na kolana.

Oczywiście byli też tacy, którym występ opinii nie zszargał i żeby ich oglądać wcale nie trzeba było mieć – kolejny cytat z Gajosa – żelazowej woli. Kasper Hamalainen podobał się i Sebastian Mila zrobił swoje, ze 200 procent normy wypracowali obrońcy. Policzyliście o ile ich goli wzbogaciła się inauguracja? Na jednej ręce nie da rady sporządzić rachunku. Siedem. Pod tym względem lepiej być już nie musi, pod kilkoma innymi mam nadzieję, że tak.

Tomasz Lipiński

Canal+