Fot. Sportowe Wywiady

Walka Tomasza Adamka i Steve’a Cunninghama zakończyła się bardzo kontrowersyjnie. Polak został uznany zwycięzcą niejednogłośną decyzją sędziów. Początkowo anonser ogłosił remis, po czym odczytał nowy werdykt wskazujący na Adamka. Po walce większość polskich komentatorów twierdziła, że Polak zasłużył na zwycięstwo. Może rzeczywiście byli tego zdania, a może nie chcieli przyznać, że Amerykanina oszukano. Komentator boksu Edward Durda nie boi się wyrazić opinii:

„Moim zdaniem Adamek przegrał tę walkę. Uważam, że sędziowie skrzywdzili Cunninghama. Polak bardzo rozczarował, był statyczny, polował na cios, myślał, że zmiecie rywala jedną kombinacją. Cunningham był szybszy. Na szczęście, Amerykanin przy swoim zasięgu nie ma uderzenia. Gdyby Cunningham miał nokautujący cios i mocniej trafiał, Adamek miałby straszne problemy – pewnie zostałby znokautowany. Nasz reprezentant walczył bez pomysłu. Liczył, że przeciwnik sam nawinie się pod rękę, ale tak się nie stało. Adamek powinien był iść do półdystansu ze względu na mniejszy zasięg ramion.

Po walce mam nastrój pesymistyczny. Adamek nie idzie we właściwą stronę. Przytył i stracił szybkość. Sprawia wrażenie przemęczonego, szybko tracił siły, w ogóle nie było po nim widać radości boksowania. Być może jest to wina trenera. Fakty są takie, że Adamek stanął w rozwoju. A wręcz cofa się.

Wydaje mi się, że to już końcówka kariery Polaka. Adamek próbuje jeszcze odcinać kupony od swojej dawnej sławy, ale zostawił złe wrażenie. Oczywiście w stosunku do swoich najlepszych walk. Nie boksował jak amator, ale w porównaniu na przykład z pierwszym pojedynkiem z Cunninghamem zaprezentował się blado.

Jako kandydat do walki o mistrzostwo świata, Adamek zdecydowanie rozczarował. Od sędziów dostał prezent pod choinkę. Amerykańscy eksperci jednogłośnie stwierdzili, że wygrał Cunningham. Rok 2012 skończył się paroma skandalami sędziowskimi, a to był jeden z nich.

Jeśli dojdzie do drugiej walki Polaka o mistrzowski pas z Kliczką – tym razem byłby to Władimir – to Adamek zaprezentuje się jeszcze słabiej niż w 2011 roku. Jednak najpierw musi pokonać Kubrata Pulewa. Po sobotniej walce obawiam się, że Bułgar może Adamka mocno obić.”

adu

Profesor to profesor! Bez względu na rytm bicia naszych serc i tego, jak bardzo pragniemy sukcesu polskich pięściarzy należy obiektywnie przyznać, że zajęcia u braci Kliczko, a raczej wykłady, w wyrazisty sposób ukazują wiekuistą szkolną hierarchię. Nie ma wątpliwości kto nauczyciel, a kto uczeń.

Dwa podejścia do detronizacji mistrzów świata w królewskiej kategorii bokserskiej – braci Kliczko, spełzły na niczym. Minionej jesieni Tomasz Adamek napiął się żeby strącić z piedestału starszego z braci Witalija. Niestety na stadionie we Wrocławiu nie pomogły ani własne ściany, ani żadne siły nadprzyrodzone. Tomek dostał po nosie i ulotnił się lizać rany za ocean. A przecież w dniach poprzedzających walkę coraz butniej wypowiadał się dla mediów, że zwycięży nie tylko Witalija, ale za chwilę także jego brata Władimira.

Przypomniałem sobie te przechwałki sprzed roku przy okazji wypowiedzi kolejnego naszego pretendenta do mistrzowskich pasów wagi ciężkiej. Mariusz Wach, wypisz wymaluj, idąc tropem Tomasza Adamka zapewniał, że nie tylko pobije w ringu Władimira Kliczkę ale także, niedługo później, zrobi to samo z Witalijem. Po laniu w Hamburgu Mariusz rzeczywiście poszedł tropem Tomka, bo i on wyjechał leczyć rany fizyczne i psychiczne.

Jak nie z tej, to z tamtej!

A że każdemu wolno mieć marzenia, to Tomasz Adamek i obóz Mariusza Wacha już snują plany, jak to Tomek, odwracając kolejność, najpierw obezwładni Władimira i potem Witalija, a Mariusz Wach rozprawi się tym razem z Witalijem, a potem da lekcję boksu Władimirowi. Jak nie z tej, to z tamtej! Oby tylko w tej przepychance z Kliczkami obaj Polacy nie wpadli na siebie, bo nabiją sobie guza.

Edward Durda

Cliff diving to ekstremalna forma skoków do wody. Jak sama nazwa wskazuje, skacze się z klifów, urwistych skał, a najwyższa wysokość, z jakiej skacze się na basenie – 10 m, to niespełna 1/3 wysokości, na jakiej umieszczona jest platforma w cliff divingu. I właśnie na taki skok zdecydował się Mariusz Wach, rzucając wyzwanie Władimirowi Kliczce – uważa komentator boksu Janusz Pindera. Jego zdaniem sam fakt, że Polak dotrwał do końca 12. rundy to duży sukces 33-letniego pięściarza pochodzącego z Krakowa.

fot. East News

– Nie było żadnych racjonalnych przesłanek, by widzieć w Wachu zwycięzcę tego pojedynku, a jego przebieg tylko potwierdził tę opinię – mówi Sportowym Wywiadom Janusz Pindera. – Nie spodziewałem się jednak, że Polak będzie w stanie tak długo wytrzymać. To była dla niego znakomita lekcja, która pokazała jak dużo jeszcze mu brakuje do klasy Kliczki, przede wszystkim jeśli chodzi o szybkość i siłę ciosów.

– Spodziewałem się bardziej zdecydowanych ataków Polaka na początku walki. Tak się nie stało, co pozwoliło Ukraińcowi na szybkie przejęcie inicjatywy i dyktowanie własnych warunków – komentuje Pindera. – Zazwyczaj Kliczko „uruchamia” swą prawą rękę w późniejszej fazie; tu już w I rundzie widzieliśmy kombinacje lewych i prawych prostych. Ale skoro tak, to tym większe uznanie dla Wacha, że był w stanie to wytrzymać. Prawy Polaka w końcówce V rundy, po którym Kliczko wpadł na liny pokazał, że Wach wie, w którą stronę ma iść. Myślę zresztą, że w dużej mierze komplementy, które po walce wygłosił Kliczko pod adresem swego adwersarza były szczere – powiedział Janusz Pindera.

Można powiedzieć, że po swoim „skoku” Wach przede wszystkim o własnych siłach wyszedł z wody, jego ewolucja  w powietrzu była nieco spóźniona, a przy wejściu do wody był zbyt duży rozprysk. Następnym razem powinno być znacznie lepiej.

Co do Kliczki – trzynastka okazała się szczęśliwa, bo już 13. raz boksował o zachowanie tytułu mistrza świata wagi ciężkiej.

Sportowe Wywiady

piu

Szanse były znikome. Mimo to podczas pojedynku był moment w którym faworyt po ciosach Polaka poważnie zachwiał się na nogach. Zdołał przetrwać. Trudne chwile przeżywał również Wach, ale i on uniknął zakończenia walki przed czasem. Werdykt sprawiedliwy. Pewne zwycięstwo Kliczki podobnie jak pewne jest to, że Polak pokazał serce do walki.

fot. East News

Sprawdziło się tym samym wszystko, co powiedział nam przed walką Piotr Onami, dziennikarz i komentator Eurosportu. Szkoda, że się nie mylił:

 - Szanse Mariusza Wacha na zwycięstwo oceniam na 30%. Jest wyższy, ma równie mocny cios, co Kliczko i wydaje się, że pod okiem trenera Juana De Leona jest zdecydowanie bardziej pewny siebie. Poprawił umiejętności czysto bokserskie. Wierzy, że zdoła mile nas zaskoczyć. Trudno powiedzieć, jaka taktyka jest najlepsza w walce z przeciwnikiem, bo ciężko przewidzieć w jakiej kondycji psychicznej jest Władimir. Od śmierci jego trenera, Emanuela Stewarda, minęło ledwie kilkanaście dni. Wiele będzie więc zależeć od tego, czy Kliczko zaatakuje od pierwszych minut i zdecyduje się na jak najszybsze zakończenie pojedynku. Ewentualne zwycięstwo zadedykuje z pewnością wspomnianemu trenerowi i przyjacielowi. Ale to może się okazać dla niego zgubne. Jeśli tak zrobi, szanse Mariusza zdecydowanie wzrosną, bo warto podkreślić, że Władimir jest znacznie mniej odporny na ciosy w szczękę niż jego starszy brat, Witalij. Kontry Wacha mogą okazać się zabójcze. Nie da się jednak ukryć, że zdecydowanym faworytem tego pojedynku jest Kliczko.

Liczę - dodał Onami - że Polak zaprezentuje się znacznie lepiej niż inni rodacy – Albert Sosnowski i Tomasz Adamek, którzy w swoich walkach o mistrzostwo świata przegrywali przed czasem. Wprawdzie był to Witalij, ale stawką pojedynku było to samo – pas mistrza świata.

Nic dodać, nic ująć. Zgodnie z przypuszczeniami Kliczko zadedykował zwycięstwo z Mariuszem Wachem swojemu zmarłemu przed kilkunastoma dniami trenerowi.  Czekamy na kolejne emocje. Kto następny?

mac