„Wystarczy jeśli MEN da nam takie same subwencje, jakie przeznacza na uczniów w szkołach artystycznych. Dlaczego dzieci marzące o reprezentowaniu naszego kraju są inaczej traktowane?” – pyta Barbara Sobańska, dyrektor Zespołu Szkół Mistrzostwa Sportowego w Zakopanem. „Marzę przede wszystkim o tym, byśmy jak najczęściej słyszeli Mazurka Dąbrowskiego. To najbardziej wzruszające chwile ze wszystkich miłych, jakie się w życiu zdarzają” – dodaje.

Szkoły Mistrzostwa Sportowego mają wyjątkowy charakter – hartują ducha, uczą rywalizacji i niezbędnej w życiu samodyscypliny. Uczą też patriotyzmu jak żadna inna szkoła, bowiem wkrótce na piersi ucznia ląduje Orzeł, zaś wywalczony medal jest „naszym” medalem, naszą wspólną radością. Sport to wreszcie ważna gałąź gospodarki i turystyki, a jego popularyzacja wśród społeczeństwa to zdrowsze społeczeństwo. Same plusy.

Przyszłość polskiego sportu spoczywa w dużym stopniu w rękach Ministerstwa Edukacji Narodowej, podobnie jak pojawienie się nowej Justyny Kowalczyk czy kolejnego Kamila Stocha. Tymczasem kuźnia sportowych talentów w Zakopanem, nosząca imię Stanisława Marusarza, od lat walczy o swój byt. Czy w tym roku również uda się przetrwać, czy może już nie i trzeba będzie zamknąć placówkę? Trudno odpowiedzieć dzisiaj na to pytanie.

JAK WYGLĄDA RZECZYWISTOŚĆ?

Sportowe Wywiady: Przede wszystkim gratulacje za osiągnięcia absolwentów waszej szkoły, mam tu na myśli głównie Justynę Kowalczyk i Kamila Stocha.

Barbara Sobańska, dyrektor ZSMS w Zakopanem: - Dziękuję bardzo. To niezwykle ważne wydarzenia, także ze względu na kolejne pokolenia naszych podopiecznych. Mają się na kim wzorować i widzą, że można wspiąć się na szczyt, że warto pracować. To bardzo cenne.

Kamil Stoch niedawno sięgnął po złoto MŚ. Może wróćmy na moment do mistrzostw. Trudno było powstrzymać wzruszenie?

- Bardzo przeżywaliśmy złoty medal Kamila Stocha. Po pierwszym konkursie na skoczni normalnej był niedosyt, nie tylko u Kamila, ale u nas wszystkich. Ale to jest sport. Nie udało się. Potem bardzo się zmobilizował i pokazał na co go stać. Bardzo się cieszę, że mogłam oglądać konkurs na żywo, a zwłaszcza, że miałam okazję wysłuchać Mazurka Dąbrowskiego, bo zawsze odbierany jest przez nas bardzo emocjonalnie.

Justyna Kowalczyk zdobyła czwartą już Kryształową Kulę. Wyrównała rekord Adama Małysza. Na MŚ bardzo niewiele zabrakło do złota.

- Jej bieg na 30km był świetny. Justyna pobiegła bardzo dobrze technicznie i taktycznie. Narty były dobrze posmarowane. Niestety na finiszu koleżanka była lepsza. Dosyć trudno rywalizować samotnie z grupą dziewcząt, które ze sobą współpracują i mają opracowaną taktykę na zmęczenie koleżanki. Ona sobie z tym świetnie poradziła, ale niestety trochę zabrakło na finiszu. Ale bardzo cenimy i szanujemy zarówno Justynę jak i chłopaków za wszystko co osiągnęli przez cały sezon. Justyna nie robiła żadnych uników, startowała wszędzie i dla nas jest bezsprzecznie najlepszą biegaczką świata.

Trener Wierietielny miał ponoć żal do Justyny, że nie woziła się na plecach rywalek, tylko przez długi czas przewodziła stawce przez co zabrakło jej sił na finiszu.

- To trudne do oceny. Ona czuła się dobrze. Jej to tempo odpowiadało. Ona lubi prowadzić i dyktować warunki. Dobrze się w tym czuje. Denerwowało ją takie szarpanie i zwalnianie tempa, to co robiły koleżanki, więc momentami wysuwała się do przodu. Nie wiem, czy to był powód tego, że nie zdobyła złota. Dla mnie to ogromnie cenny krążek.

Jest szansa, żeby któraś z dziewczyn poprawiła dyspozycję do igrzysk w Soczi na tyle, by była wsparciem dla Justyny? Psychicznie czułaby się znacznie lepiej.

- Cieszy bardzo dobra postawa Koli Kubińskiej (Kornelii – dop. redakcji). Dopiero w tym roku dołączyła do drużyny po długiej przerwie i zajęła 23. miejsce. Dziewczyny prześladowały kontuzje, były przerwy w treningu. Rozczarowała nas sztafeta. Liczyłyśmy na ósemkę, a może nawet na szóstkę. Niestety pobiegły poniżej oczekiwań. Będziemy szukać przyczyny, będziemy to analizować w najbliższych dniach na zarządzie związku. Ale to wśród nich musimy szukać wsparcia dla Justyny. Dziewczyny są dobrze wyselekcjonowane, to są najlepsze z Polek w chwili obecnej.

Kto jeszcze jest bliski światowemu poziomowi?

- Taką naszą nadzieją jest na przykład Ewelina Marcisz, która ukończyła szkołę dwa lata temu, ale boryka się z kłopotami zdrowotnymi. Jeśli sobie z nimi poradzi, to jest to dziewczyna, która może dołączyć do tej grupy. Na razie mamy to co mamy.

A młodsze roczniki?

- W juniorkach młodszych jest kilka fajnych dziewczynek, ale to wymaga spokojnej pracy. One się nie nadają jeszcze do tego, aby je włączyć do grupy szkoleniowej i przygotowywać do najważniejszych imprez. Myślę, że będzie można wyselekcjonować kilka z nich do kolejnego etapu szkolenia.

Czyli wszystko układa się pomyślnie.

- Tak.

Prognozy na przyszły rok?

- Na razie martwimy się co zrobić, by przetrwać do przyszłego roku. Mamy trudną sytuację finansową. Zresztą rok rocznie szarpiemy się i zastanawiamy co dalej.

W jakim sensie „co dalej”?

- Żyjemy w niepewności, która siłą rzeczy udziela się też zawodnikom. Chcą trenować i zrobimy wszystko co się da, choć brakuje nam już trochę sił. Staramy się pozyskiwać dodatkowe środki od sponsorów, samorząd również się stara. Czasami jakiś rodzic zorganizuje wsparcie.

Czy to znaczy, że bez przychylności sponsorów funkcjonowanie szkoły jest zagrożone?

- Tak. Autentycznie jesteśmy zagrożeni likwidacją. Specjalizujemy się w sportach zimowych szkoląc młodzież w siedmiu dyscyplinach. Nasza szkoła jest jedną z największych tego typu w Polsce. Jesteśmy samodzielną placówką. Zatrudniamy 14 trenerów, co jest bardzo dużym obciążeniem budżetu, do tego płace dla pozostałych pracowników, utrzymanie budynku, internatu, media. Otrzymujemy dotację z Powiatu Tatrzańskiego, który nas zorganizował i mocno wspiera, ale byt szkoły oparty jest w największym stopniu o środki z Ministerstwa Edukacji Narodowej, które przyznaje subwencje na ucznia.

Są niewystarczające?

- Chcemy, by były choć zrównane z subwencjami dla szkół artystycznych. Cały czas nie możemy zrozumieć, dlaczego uczniowie uprawiający sport nie mogą być traktowani na równi z koleżankami i kolegami ze szkół artystycznych. Dlaczego nie można nas potraktować tak samo? To nas boli. Stawia się nas w sytuacji takiej, że z roku na rok czujemy niepewność.

Jest cały czas źle, czy coraz gorzej?

- Starostwo otrzymało w tym roku na edukację w całym powiecie mniej pieniędzy o milion 400 tysięcy. To duże cięcie. Przy czym jeśli ma jakieś środki, które może przekazać, to nam je daje. Walczymy jak możemy, a pomimo to nasza szkoła po raz kolejny jest zagrożona. Brakuje nam 600 tysięcy, by związać koniec z końcem. Realnie grozi nam likwidacja, jeśli nie uda się nic wymyślić. Stres i niepewność. Mamy wyniki, nasi absolwenci zdobywają medale, nasi uczniowie również. Potrafimy udowodnić swoją wartość. Czujemy się potrzebni i doceniani, ale niekoniecznie przez ministerstwo.

Może się nie przypominacie? Informujecie urzędników o kłopotach?

- Poszły pisma do Ministerstwa Edukacji Narodowej, rozmawialiśmy zresztą również z panią Minister Sportu, skąd otrzymujemy dotacje na szkolenie sportowe, które obecnie zabezpiecza minimum działalności sportowej naszej szkoły.

W jakich warunkach pracujecie?

- W ciężkich, ale się nie poddajemy. Realizujemy zadania nie mając m.in. sali gimnastycznej. Korzystamy z obiektów COS-u, za co musimy płacić. Obiekty specjalistyczne (skocznie, trasy biegowe) Centralnego Ośrodka Sportu są przestarzałe, nie spełniają wymogów, nie mają homologacji, przez co nie mogliśmy np. korzystać ze średniej skoczni. Borykamy się na co dzień z szeregiem problemów. Tak naprawdę tylko z nazwy jesteśmy szkołą „mistrzowską”, natomiast warunki w jakich pracujemy mistrzowskie nie są. Mamy zdolne dzieci, ambitne, które chcą uprawiać sport. Mamy zdeterminowanych nauczycieli, oddanych trenerów, doświadczonych, sprawdzonych szkoleniowców, ale co z tego? Za chwilę przez to wszystko z czym musimy się zmagać zabraknie nam motywacji do pracy i będziemy mieli wszystkiego zwyczajnie dosyć. To nie może być tak, żeby każdego roku walczyć o być albo nie być. W dodatku za każdym razem musimy udowadniać, że zasługujemy na to, żeby istnieć i drżymy czy się uda. Każdy człowiek potrzebuje otuchy, my również. Bezskutecznie upominamy się o to na co naszym zdaniem w pełni zasługujemy. Dotyka nas uczucie bezsilności.

Jesteście każdego roku rozliczani z wyników?

- Jesteśmy rok rocznie rozliczani z wyników edukacyjnych i sportowych. Stres, brak stabilizacji, brak komfortu pracy. Chcemy planować przyszłość. Chcielibyśmy się rozwijać, rozszerzać swoją działalność, zwiększać ofertę. Coraz więcej dzieci rwie się do sportu. Pojawia się czasem żal, bo wiemy, że moglibyśmy dać im więcej, gdybyśmy tylko spotkali się z życzliwością, a przede wszystkim zrozumieniem. Albo z równouprawnieniem, przynajmniej.

Dzieci rwące się do sportu to powód do radości.

- Tak. Jesteśmy w szalenie ważnym, wyjątkowym momencie rozwoju w Polsce sportów zimowych. Doczekaliśmy się wreszcie autorytetów. Mogę je zapraszać na spotkania z uczniami. Nie ma nic bardziej motywującego do pracy dla młodych zawodników i zawodniczek jak możliwość rozmowy z mistrzem. Mają motywację. Justyna Kowalczyk, Kamil Stoch, Krystyna Pałka, Luiza Złotkowska, Natalia Czerwonka, Kasia Woźniak – to wizytówki naszej szkoły, absolwenci, którzy często nas odwiedzają. Spotykają się z młodzieżą, dzielą swoim doświadczeniem i zachęcają do systematycznej pracy. Przyjdzie czas, że będą przekazywać swoją wiedzę i wsparcie młodszemu pokoleniu, jak to czyni obecnie Adam Małysz. Młodzi chłopcy sami podkreślają, jak ważna jest dla nich jego obecność. Ze sportem nie rozstał się Tomasz Sikora. Udanie rozpoczął pracę z młodzieżą, dla której jest niekwestionowanym autorytetem i dowodem na to, że można. To coś fantastycznego. Tego nam brakowało. Błysku, wyniku sportowego i współczesnych autorytetów.

Na szczęście to się zmieniło.

- Wcześniej w sportach zimowych mieliśmy talenty, ale nie mieliśmy wybitnych osiągnięć. Wreszcie się doczekaliśmy. Nasi mistrzowie, nasi absolwenci są dowodem na to, że można. Na przykład w biegach przez lata nie wierzyliśmy, że można zdobywać medale. Justyna udowodniła, że ciężką pracą, talentem i hartem ducha można dojść do tak wysokiego poziomu. I to pójdzie, tylko musimy mieć możliwość spokojnej pracy. Musimy być elastyczni na zmiany. Zmieniają się konkurencje, zmieniają się metody treningowe, musimy posiadać nowoczesny sprzęt, by nie odstawać od pozostałych. Na to potrzebne są środki, a tych jest coraz mniej. Zmniejsza się wsparcie finansowe z Ministerstwa Sportu, które trafia do nas za pośrednictwem Polskich Związków Sportowych (narciarskiego, łyżwiarstwa szybkiego, biathlonu, snowboardu – dop. redakcji) i ma za zadanie zabezpieczyć koszta związane z organizacją i uczestnictwem młodzieży w zawodach, obozach, czy zakupie sprzętu. Chcemy iść do przodu, a nie dreptać w miejscu bądź się cofać…

Może jest jednak jakieś światełko w tunelu?

- W obecnej sytuacji mamy związane ręce. Mamy piękny teren, wspaniały plan budowy sali gimnastycznej z zapleczem do odnowy biologicznej i rozbudowy części dydaktycznej. Marzymy o realizacji tych planów. Jeśli udowodniliśmy, że powinniśmy istnieć w systemie szkolenia, to stwórzmy chociaż jedną w Polsce szkołę z prawdziwego zdarzenia w sportach zimowych. Ileż można opierać się na półśrodkach. Zwłaszcza na tym etapie edukacji, kiedy kształtujemy młodego człowieka, motywujemy do uprawiania sportu i zaszczepiamy wyczynowe podejście. Tymczasem wciąż skazani jesteśmy na prowizorkę. Gdyby nie determinacja i miłość do sportu to już by nas nie było.

Nie ma nikogo, kto mógłby nie „wysłuchać”, tylko „usłyszeć” o kłopotach? Przecież cały kraj pasjonuje się osiągnięciami sportowców. Telewizje chwalą się rekordami oglądalności.

- Ja się nie mogę skarżyć. Jak się kiedyś poskarżyłam w ministerstwie, że chciałabym poprawić warunki treningowe uczniom, to mi powiedzieli, żebym zrezygnowała z danej dyscypliny, skoro nie mam warunków do treningu. Tak to wygląda. To nie jest problem ministerstwa, to jest nasz problem i problem samorządu. Oni się tym nie przejmują.

Może nie trzeba się poddawać i pukać do wrót Ministerstwa Edukacji Narodowej?

- Oczywiście. Ale odbijamy się tam jak od ściany. Jeśli problemem jest zmiana rozporządzenia o funkcjonowania szkół mistrzostwa sportowego? W czerwcu złożyliśmy propozycje do rozporządzenia, które ułatwiłyby funkcjonowanie szkół naszego typu, a pani minister wydaje w październiku rozporządzenie, w którym w dwóch zdaniach są tylko kosmetyczne zmiany, nic nie wnoszące. To o czym tu mówić… Wyraziliśmy również swoją opinię na ten temat u Minister Sportu, podczas spotkania. Na razie cisza. Czekamy.

Czyli Ministerstwo Edukacji Narodowej w umiarkowany sposób docenia i dba o dzieci chcące wyczynowo uprawiać sport i reprezentować nas na arenie międzynarodowej?

- Zabiegamy jedynie o to, by zrównać subwencje na szkoły mistrzostwa sportowego z poziomem subwencji dla szkół artystycznych. Zwłaszcza chodzi o szkoły będące samodzielnymi placówkami, specjalistyczne, w których każdy uczeń uprawia sport. Zabezpieczamy naukę i szkolenie w okresie sześciu lat. Od gimnazjum do końca liceum. W każdym oddziale uczniowie uprawiają siedem dyscyplin. To wielki wysiłek organizacyjny, ale udaje nam się wszystko skoordynować. Potrafimy sobie z tym poradzić. Marzymy jednak, by móc normalnie funkcjonować, by skupić się na pracy, na rozwoju. Jak na razie cieszymy się z tego, że udaje się przetrwać. Nie chcemy żyć wiecznie na minimum, na granicy egzystencji szkoły. Staramy się wypełniać obowiązki edukacyjne i szkoleniowe na najwyższym poziomie. Chcemy, by było to doceniane.

Czy ministerstwo ze swojej strony wychodzi z jakimiś inicjatywami?

- Tak. Na przykład usłyszałam sugestię, że nasza szkoła, mimo że nasi uczniowie bezpośrednio zasilają kadry, jest zbyteczna. Że lepszym systemem jest, by dziecko chodziło do normalnej szkoły i trenowało w ośrodkach sportowych. Tymczasem w naszych dyscyplinach, w sportach zimowych, popołudniowo-wieczorne treningi oznaczają tak naprawdę treningi o zmierzchu bądź w ciemnościach. Nie mamy sztucznie oświetlanych obiektów, które pozwoliłyby na takie rozwiązanie. Więc jak to zrobić, nawet jeśli? Poza tym czy zasadne jest demontowanie systemu, który przynosi efekty? Trzon kadr olimpijskich w skokach narciarskich, biegach, narciarstwie alpejskim, biathlonie, łyżwiarstwie szybkim czy snowboardzie to nasi absolwenci. Wymienianie reprezentantów Polski, którzy opuścili mury naszej szkoły zajęłoby naprawdę dużo czasu. Nie chcę tego robić teraz także dlatego, by kogoś nie pominąć.

Sportowcom trudno potem rozstać się ze sportem, więc wychowujecie jednocześnie przyszłą kadrę trenerską.

- Tak. Absolwenci zasilają ekipy, są trenerami, serwismenami, otaczają trenerów Kruczka czy Wierietielnego. Większość z nich idzie na AWF, kontynuują rozwój. Myślę, że spełniamy swoją misję. Dziwię się czasami sama, że w takich warunkach mamy tyle osiągnięć i nam się to wszystko udaje. To chyba jakiś cud (śmiech).

Moglibyśmy spędzić na rozmowie wiele godzin. Długo jest pani związana ze szkołą?

- 34 lata. Podjęłam tu pracę zaraz o studiach, byłam trenerką, między innymi Justyny Kowalczyk w pierwszej klasie liceum. Od 13 lat jestem dyrektorem, dlatego tak bardzo walczę o przyszłość szkoły.

Pani marzenia po naszej rozmowie są łatwe do przewidzenia.

- Byśmy byli tak samo traktowani jak szkoły artystyczne i szkoły etniczne, narodowościowe. To nie będzie duży koszt, ale zagwarantuje nam komfort pracy i pozbawi lęku o jutro. Marzę o rozbudowie szkoły, a przed wszystkim o tym, byśmy jak najczęściej słyszeli Mazurka Dąbrowskiego. To najbardziej wzruszające chwile ze wszystkich miłych, jakie się w życiu zdarzają.

Dziękuję za rozmowę. 

Marek Kaleta

Brązowy medal Moniki Hojnisz w biegu ze startu wspólnego biatlonowych MŚ, wraz z wcześniejszym krążkiem Krystyny Pałki, stanowią mocny argument w rozmowach biatlonowego związku z Ministerstwem Sportu, do których dojdzie – jak się dowiedzieliśmy – w najbliższych dniach. Ogłoszone cięcie poziomu finansowania biathlonu o kolejne 10 % spowoduje łączną, realną redukcję dofinansowania o ok. 40% względem poprzedniego sezonu. Tego rodzaju oszczędności mogą zniweczyć wieloletni trud biathlonistek, który na naszych oczach przyniósł owoce w postaci medali. A Igrzyska za pasem…

- My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie – mówi Adam Kołodziejczyk, szef wyszkolenia Polskiego Związku Biathlonu. – Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk – dodaje.

„Dobijanie” przez ministerstwo sportów, które dziś nie przynoszą medali jest z gruntu złe. Gdzie są mądrzy doradcy, bo kompetencje obecnych wydają się bardzo wątpliwe? Jak można twierdzić, że w dyscyplinie, w której nie mamy dzisiaj medali nie ma talentów, które za chwilę przyniosą ich worek? Czyj to był pomysł, który już po kilku dniach okazuje się chybiony w swoich założeniach? Na szczęście nie jest za późno, by wprowadzić korekty, bądź ogłosić przedstawioną koncepcję jako pomyłkę. Lepiej się przyznać do błędu, zamiast w nim tkwić i działać na szkodę.

Sportowe Wywiady: Gratulujemy wspaniałego wyniku pań w mistrzostwach świata. To historyczny wyczyn dający nadzieję na realną walkę o medale na Igrzyskach w Soczi.

Adam Kołodziejczyk: – Dziękuję bardzo. Wszyscy jesteśmy szczęśliwi, że ciężka praca przyniosła wreszcie owoce. Byliśmy przekonani, że tak się stanie, choć nie sądziliśmy, że już w trakcie tych mistrzostw i to w postaci dwóch medali.

Monika Hojnisz ma 21 lat. Wcześniej zdobywała medale juniorskie, również złote, a teraz sięgnęła po seniorski. Dokładnie 21 lat miał Tomasz Sikora, gdy wywalczył pierwszy medal MŚ.

- Rozwój Moniki, i nie tylko Moniki, przebiega bardzo poprawnie i oby tak dalej. Zrobiła nam miłą niespodziankę. W zawodach PŚ wielokrotnie sygnalizowała, że może walczyć o pierwszą dziesiątkę, ale brakowało jej trochę szczęścia. Teraz świetnie pobiegła. Po słabszym występie w sztafecie, gdzie była bardzo zmęczona, narty jej chyba nie jechały i po prostu jakoś nie szło, dzisiaj była rewelacyjna.

Wyniki nie przychodzą same. Dziewczyny walczą z przeciwniczkami na trasie jak równy z równym. Czemu to zawdzięczamy? Musiało się coś zmienić w systemie szkolenia?

- I zmieniło się. Dwa lata temu, od kiedy pracujemy razem, zostało wdrożonych wiele nowych elementów treningu. Wielką pomocą jest dla nas również doświadczenie starszych zawodniczek i to, co zrobiły wcześniej z trenerami.

Co zostało zmienione, bądź wprowadzone? 

- Podnieśliśmy poziom indywidualizacji pracy, bo każda czegoś innego potrzebuje. Robimy więcej treningów tempowych, stosujemy krótsze dystanse. Zmniejszyliśmy objętość treningów, ale znacznie zwiększyliśmy ich intensywność. Wprowadziliśmy trening siłowy na wysokim poziomie i z dużymi obciążeniami. Tych elementów jest wiele. Ściśle współpracujemy z dietetykiem i fizjologiem.

Te medale to dobry moment, żeby udać się do ministerstwa i porozmawiać z decydentami, którzy uznali, że biathlon nie jest „na medal”. Może warto?

- Prezes jest już umówiony w tym tygodniu na spotkanie w ministerstwie. Myślę, że dzięki ostatnim wynikom będzie jakaś reakcja urzędu, bo niestety wstawienie biathlonu do drugiego „koszyka” dyscyplin, w połączeniu z i tak okrojonym dofinansowaniem, nie wróży dobrze. Po wcześniejszych zmianach i kolejnej zapowiadanej redukcji będziemy mieć mniej środków o jakieś 40% w porównaniu z poprzednim sezonem.

Czy jest aż tak źle? 

- Tak. Przed rozpoczęciem tych mistrzostw dowiedzieliśmy się, jakimi pieniędzmi będziemy mogli dysponować. Praktycznie powinniśmy zwinąć interes i nie startować do końca cyklu PŚ, żeby nam zostało parę groszy na przygotowania do Igrzysk. W dodatku nie mamy już większego, zewnętrznego finansowego wsparcia, ponieważ dotychczasowy tytularny sponsor rozwiązał umowę po odejściu Tomka Sikory.

Jak całą sytuację odbierają sportowcy?

- Prezes spotkał się zawodnikami i zawodniczkami na początku mistrzostw i powiedział, jaka jest sytuacja. Oznajmił, że mamy do wyboru: albo – albo. Albo stypendia albo szkolenia, albo sprzęt albo obozy. Nie ma szans, by pieniądze, które mamy dostać, starczyły na wszystkie niezbędne rzeczy. Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk.

A jeśli chodzi o bazę treningową? Jak wygląda sytuacja?

- Z tym, co jest, możemy sobie już radzić. Jak na nasze polskie warunki można uznać, że nie jest źle. W Dusznikach Zdroju przeprowadzono remont, zrobiono system dośnieżania, oświetlono strzelnicę. Wprawdzie nie mamy obiektów, które upoważniają nas do starań o organizację imprez rangi mistrzowskiej (ME, MŚ – dop. redakcji), ale nie narzekamy. Trudno. Jest jak jest. Można jednak śmiało powiedzieć, że juniorzy mają zaplecze i dobre warunki do treningu. Seniorki, tak czy inaczej, muszą uczestniczyć w obozach wysokogórskich. W Polsce nie da się tego zrobić, więc muszą wyjechać. Ponieważ fundusze są jakie są, przed mistrzostwami świata mieliśmy zgrupowanie na Kubalonce. Wszystkie reprezentacje porozjeżdżały się po całym świecie, a my postanowiliśmy trenować u siebie. Było trochę problemów z pogodą, która w całym kraju płatała figle, mieliśmy opady deszczu, śnieżyce, gęste mgły, ale daliśmy radę. Nie narzekamy. Efekty są pozytywne. Nie jest źle. My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie.

Dziękujemy za rozmowę.

Marek Kaleta

Krystyna Pałka wywalczyła tytuł wicemistrzyni świata w biathlonie w biegu na dochodzenie. Jest pierwszą Polką w historii, która stanęła na podium imprezy tej rangi. Panie zasługiwały na sukces w biathlonowej rywalizacji od dłuższego czasu, dlatego wynik ten sprawił wszystkim tym większą radość.

Twierdzenie, że sport jest źródłem wspaniałych emocji zobrazujmy w tym wypadku wizerunkiem duetu Krzysztof Wyrzykowski / Tomasz Jaroński, wykonanym po skomentowaniu zawodów z Krystyną Pałką w roli głównej. Życzmy sobie, by Panowie jak najczęściej kończyli pracę w podobnych nastrojach, bo jest to równoznaczne z sukcesami polskich sportowców.

Sportowe Wywiady: Krzysztof Wyrzykowski powiedział wcześniej: „Mam nadzieję, że po raz pierwszy w historii medal mistrzostw świata zdobędzie polska biathlonistka”. Czy powiedziałby to samo Tomasz Jaroński, a jeśli „tak”, to ile byłoby w tym wiary, nadziei, a ile przekonania? Poprosimy w procentach.

Tomasz Jaroński: – Tak, powiedziałbym i wszystko na 100%. To dlatego, że nasze zawodniczki, nie tylko Krystyna Pałka, pokazywały w tym sezonie, że stać je na bardzo dobre wyniki. Podium Pucharu Świata, czy MŚ jak w tym przypadku, było w zasięgu. Brakowało zawsze tylko pewnej dozy szczęścia, która w biathlonie jest niezwykle potrzebna. O układzie czołówki decyduje w dużym stopniu postawa poszczególnych zawodniczek na strzelnicy.

Wreszcie doczekaliśmy się pudła mistrzostw świata w rywalizacji kobiet.

- Bardzo się cieszę, że wszystko zagrało właśnie teraz, podczas mistrzostwa świata. Polski kobiecy biathlon przynajmniej już od kilku lat zasługiwał na podobny sukces. Mamy sporą grupę zawodniczek, które wielokrotnie zajmowały miejsca w czołówce - od 5. do 15. Wreszcie wszystko zagrało jak należy. Widać, że Krystyna Pałka i jej koleżanki są znakomicie przygotowane. Pokazuje to ich bieganie. Mam nadzieję, że ten wynik będzie przełamaniem i doczekamy się wkrótce podobnych sukcesów. Wierzę w to bardzo mocno.

To nie koniec emocji związanych z mistrzostwami.

- W środę bieg indywidualny, w piątek sztafeta, w niedzielę bieg ze startu wspólnego, w którym na pewno wystartuje Krystyna Pałka, na pewno Magdalena Gwizdoń, prawie na pewno Monika Hojnisz i walczy o to Weronika Nowakowska. W gronie 30 najlepszych biathlonistek możemy mieć aż cztery Polki.

Sukces Krystyny Pałki przyszedł w najlepszym momencie dla polskich kibiców. Istniało niebezpieczeństwo, że zakończenie kariery przez Tomasza Sikorę, który wielokrotnie stawał na podium najważniejszych imprez, wpłynie na spadek popularności biathlonu.

- Po odejściu Sikory rzeczywiście powstała pewna pustka, ale tylko teoretyczna, ponieważ nie było pustki potencjału. Mieliśmy się czym emocjonować. Dziewczyny od dłuższego czasu konsekwentnie dobijały się do światowej czołówki. Ale to prawda, że rynek medialny jest tak zbudowany, że muszą być znaczące sukcesy i medale. Tak to działa. Kibice śledzący biathlon wiedzieli, że nie jest źle, ale przeciętny obywatel dowiaduje się o tym tak naprawdę dopiero teraz, gdy mamy Krystynę Pałkę na podium mistrzostw świata.

Oprócz Krystyny Pałki doskonale spisała się również Monika Hojnisz, która zajęła 13. miejsce. Ma 21 lat.

- Hojnisz od dawna pokazuje swój talent. Zdobywała medale w młodszych kategoriach i powolutku pnie się w górę w rywalizacji seniorek. Jej rozwój przebiega jak najbardziej właściwie. Puka do pierwszej dziesiątki.

W ostatnich tygodniach wszyscy pytali zapewne was tylko o Lance’a Armstronga. Teraz możecie odetchnąć z ulgą, bo jest okazja, by mówić o czymś znacznie przyjemniejszym.

- No tak. Armstrong był i minął, i myślę, że powinni się nim zajmować Amerykanie, bo to ich dotyczy. A skoro jest tak, że obie te dyscypliny łączy moja skromna osoba, to mam nadzieję, że nasi młodzi kolarze startujący w rozmaitych grupach, przyniosą nam w tym sezonie podobną radość jak Krystyna Pałka. Wierzę, że w kolarstwie również nastąpi pewne przełamanie i będziemy się zajmować Rafałem Majką, Michałem Kwiatkowskim czy Michałem Gołasiem, a nie aferami związanymi z Armstrongiem, co brał, a czego nie i czy pójdzie do więzienia.

mak