Robert Lewandowski to już nie tylko napastnik, to giełdowa spółka, której posiadanie ma niebagatelne znaczenie. Jej akcje sięgnęły zenitu, teraz, gdy na oczach całego piłkarskiego świata, w arcyważnym meczu z potężnym Realem Madryt, Lewandowski strzelił cztery gole niemal przesądzając o awansie Dortmundu do finału Ligi Mistrzów.

„Lewy” jest wciąż młodym snajperem. 31 sierpnia skończy 25 lat. Jest młodszy o 3 lata od Cristiano Ronaldo i o rok od Leo Messiego. W Polsce ma grono zagorzałych wielbicieli, podobnie jak Kuba Błaszczykowski, Łukasz Piszczek i cała drużyna z Dortmundu. Tyle, że Lewandowski jest frontmanem i podobnie jak rzecz ma się w muzyce, gdy wokalista zostawia zespół, zabiera ze sobą znaczną część jego popularności. W świecie dźwięków prawda okazuje się często bardziej brutalna – dobry wokalista bierze wszystko. Nie zostawia absolutnie nic poza tym, co wydarzyło się z jego udziałem.

Ewentualne przejście Roberta Lewandowskiego do Bayernu (choć Bawarczycy ponoć dementują podpisanie kontraktu z Polakiem) wpłynie w znacznym stopniu na wzrost popularności drużyny z Monachium wśród polskich kibiców. To nie jest bez znaczenia, gdyż Polska to duży kraj i istotny „rynek zbytu”, choćby dla koszulek Bayernu, które nie sprzedają się obecnie jak ciepłe bułki. Jeśli nasz reprezentacyjny napastnik pozostanie w Niemczech wówczas zmieni się niewiele. Bundesliga, która ze względu na swoją jakość z pewnością zasługuje na uwagę kibiców, utrzyma silną pozycję.

Poza mającymi się dobrze ligami hiszpańską i angielską, są jeszcze ligi włoska i francuska, a te obecnie niezwykle rzadko trafiają na czołówki wiadomości sportowych w naszym kraju. Odwrócenie tego stanu teoretycznie nie jest skomplikowane. Wyobraźmy sobie, że oto Lewandowski przechodzi do jednego z klubów Serie A? Nie tylko przykładowy Milan, czy Juventus mógłby czerpać z tego marketingowe korzyści (pomijając istotny wynik sportowy), ale całe ligowe rozgrywki. Zresztą już to przerabialiśmy. Wszak Zbigniew Boniek kierował naszą uwagę na poczynania futbolistów w gorącej Italii, tyle tylko, że parę lat już minęło. Faktem jednak jest, że tak to działa.

Podobnie jak sam jeden Robert Kubica spopularyzował w Polsce Formułę 1, tak wracając do futbolu przydałoby się jeszcze dwóch kolejnych Robertów Lewandowskich do zasilenia lig francuskiej i włoskiej. Wówczas mielibyśmy większą świadomość, lub w ogóle byśmy wiedzieli bez zasięgania informacji, że we Francji liderem jest PSG z przewagą 9 punktów nad Marsylią, a we Włoszech Juventus o 11 punktów wyprzedza Napoli i aż o 18 AC Milan. W obu ligach do końca rozgrywek pozostaje 5 kolejek. Bez gwiazdy z Polski tego typu informacje będziemy musieli raczej wyszukiwać. Ciekawe kto i kiedy to zmieni? We włoskim Udinese rośnie w siłę Piotr Zieliński, 18-letni ofensywny pomocnik pochodzący z Ząbkowic Śląskich. Poczekajmy.

Tymczasem jeszcze raz wielkie brawa dla Roberta Lewandowskiego. Pokazał na co go stać w najlepszym z możliwych momentów w dotychczasowej karierze. Jak sam mówi skromnie – dopisało szczęście. Pewnie i dopisało, musiało. We wszystkim w życiu trzeba mieć trochę szczęścia, bo bez niego ani rusz. Szczęściu trzeba również dopomóc i z tego zadania Lewandowski wywiązuje się w 100 procentach. Ciężką pracą. Otrzymał dar i go nie marnuje. Panie, Panowie, wstajemy z krzeseł – oklaski dla Roberta!

Marek Kaleta

Fot. East News

David Beckham, mimo że najlepsze lata kariery ma już za sobą, i tak był jednym z bardziej łakomych kąsków na rynku transferowym. Anglik był do wzięcia za darmo, po tym jak wygasła jego umowa z Los Angeles Galaxy. Żeby wejść do gry o największy marketingowy magnes w futbolu, trzeba było położyć na stole gigantyczne pieniądze. Licytację wygrali ostatecznie szejkowie, do których należy PSG i to oni mogli cieszyć się z dołożenia lekko wyblakłego króla do swojej talii.

Beckham związał się z paryskim klubem kontraktem do końca sezonu 2012/2013. Za niespełna pół roku gry we Francji „Becks” dostanie trzy miliony funtów, czyli ponad 14 milionów złotych! Praktycznie od razu jeden z najbardziej rozpoznawalnych Brytyjczyków ogłosił, że pieniądze zostaną przeznaczone na cele charytatywne, czym zaskarbił sobie serca kibiców oraz dziennikarzy dosłownie na całym świecie, gdyż transfer ten interesował wszystkich od USA po Chiny. Żywa legenda Manchesteru United nie od dziś dba o wizerunek. Oddanie petrodolarów na rzecz dzieci robi pomocnikowi kapitalną reklamę. Warto pamiętać, że z racji kontraktów reklamowych na konto piłkarza spływa rocznie około 13 milionów funtów.

Wielu zastanawiało się czy Beckham w ogóle będzie mieścił się w planach trenera Carlo Ancelottiego, który i tak ma spory ból głowy przy ustalaniu składu ze względu na duże nagromadzenie gwiazd występujących na Parc des Princes. Anglik musiał poczekać na debiut, który nadszedł w niedzielę 24 lutego. Paryżanie podejmowali Olympique Marsylia, a samo spotkanie zapowiadane było jako hit Ligue 1. Brytyjczyk pojawił się na murawie na ostatni kwadrans i zmienił Javiera Pastore, który przed sezonem za grube miliony przyszedł do PSG z Palermo. 15 minut wystarczyło, aby 38-latek udowodnił, że nie będzie jedynie maskotką i kurą znoszącą złote jaja ze sprzedaży pamiątek ze swoim nazwiskiem. Już w doliczonym czasie gry idealnie dograł do niezwykle skutecznego Zlatana Ibrahimovicia i dzięki temu zanotował asystę przy trafieniu Szweda.

Cztery dni później PSG ponownie zmierzyło się z marsylczykami i ponownie było 2:0. Różnica była jedna – Beckham w pucharowej potyczce zagrał 86 minut, po których zmienił go Christophe Jallet. Francuz wchodził na murawę przy owacji, która jeszcze żegnała Anglika. Beckham, mimo brakach w szybkości i przygotowaniu fizycznym, nadal potrafił posyłać fantastyczne i groźne piłki. „Byłem bardzo zdenerwowany. Debiut po trzech tygodniach od podpisania umowy był dla mnie wielkim przeżyciem” – stwierdził Brytyjczyk, który jednak troszeczkę przesadził z tą tremą. Nikt nie ma wątpliwości, że „Becks” nadal potrafi dobrze grać w piłkę i może być jeszcze ważnym ogniwem w batalii o mistrzostwo Francji. A że przyniesie zyski większe niż inna gwiazda? O to właścicielom klubu chodziło.

Piotr Kamieniecki