Piotr Gruszka niech nam żyje! Tak śpiewali kibice podczas mistrzostw świata w Japonii. Wtedy wydawało się, że to już schyłek kariery znakomitego przyjmującego. Okazało się, że był to dopiero początek sukcesów obieżyświata.

Siatkarz-wędrowiec po trzech latach właśnie wrócił do kraju, a po sześciu do gry w AZS-ie Olsztyn. Jest rekordzistą pod względem występów w reprezentacji (niektóre źródła mówią o 404 meczach). Trudno wyobrazić sobie siatkówkę bez Gruszki, ale Gruszka bez siatkówki też nie potrafi żyć. Mimo, że już dawno mógłby odcinać kupony, leżeć na plaży i odpoczywać, on wciąż kocha grać. Jego piątkowe wejście w meczu z Lotosem Treflem nie rzuciło na kolana, było jednak czymś zdecydowanie więcej, było powrotem króla do kraju i szczęściem maskotki, bo AZS pokonał na wyjeździe gdańszczan 3:2.

Oglądając grę tego niewątpliwego herosa można mieć czasem wrażenie, że mimo iż często zdarza mu się nie kończyć akcji, to jednak kiedy piłka jest posłana w jego stronę można być pewnym, że ta nie wyląduje za chwilę pod jego sznurówkami. Jeśli nie teraz to za chwilę będzie okazja do poprawki. Z podobnego założenia wyszedł Marcin Możdżonek grając do niego w finale mistrzostw Europy sytuacyjną piłkę meczową, którą ówczesny atakujący kadry wykorzystał po profesorsku zdobywając ostatni punkt w meczu.

Oprócz wspomnianego złota mistrzostw Europy, Piotr Gruszka dwa lata później dołożył jeszcze brązowy medal tej samej imprezy i także brązowy krążek w Lidze Światowej. Niewiele brakowało, a pojechałby z kadrą na swoje czwarte igrzyska olimpijskie, tym razem do Londynu. Na pierwszych, w Atlancie, grał w jednej drużynie z obecnym pracodawcą – Mariuszem Szyszko, który jest prezesem olsztyńskiego AZS-u.

Receptą na osiąganie sukcesów jest z pewnością jego niezmienna postawa. Nigdy nie ucieka przed dziennikarzami, co zdarzało się jego kolegom, zawsze stara się „walić” prawdę między oczy, nie owija w bawełnę, jego mina jest często niewzruszona, nie sposób wyprowadzić go z równowagi, po prostu cytując klasyka: „Gdyby nie było Piotra Gruszki, trzeba byłoby go wymyślić”.

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Radiowej Jedynki

Zobacz decydujące fragmenty finału ME 2009

 poprzednia kolejka

Sensacyjnie dobrze radząca sobie Politechnika sensacyjnie przegrała u siebie z Lotosem Treflem. Klub, którego siedziba mieści się w Sopocie, choć w lidze gra jako przedstawiciel Gdańska, od początku pokazywał, że tanio skóry nie sprzeda. Wyjątkową motywację mieli trzej byli siatkarze AZS-u, którzy czasy gry w Warszawie może wspominają nawet miło, ale już stan rachunku bankowego nie do końca zgadzał się im wtedy z przedsezonowymi obietnicami.

As zagrywki Paweł Mikołajczak znowu zrobił swoje w polu serwisowym. Pięć razy bezpośrednio po jego zagraniach drużyna cieszyła się ze zdobycia punktu, dołożył do tego jeszcze trzy cenne bloki. Gorzej szło mu już w ataku, ale wtedy sytuację ratował inny były „warszawiak” Wojciech Żaliński. Najefektowniej zaprezentował się natomiast były rozgrywający kadry Grzegorz Łomacz, starający się wrócić w Trójmieście do wysokiej formy. To m.in. nieszablonowa gra „McGregora” doprowadziła do zwycięstwa gości 3:2. Rozgrywający znad morza odebrał statuetkę dla siatkarza meczu, a ci, którzy postawili na wygraną gości mogli odebrać sześć złotych za każdą zostawioną u bukmacherów złotówkę. Takich typerów można szukać ze świecą, nawet przyjmujący Trefla Mateusz Mika był zaskoczony i po spotkaniu trochę żałował, że nie postawił paru groszy na swoją ekipę.

Politechnika nie wykorzystała historycznej szansy na to, by pierwszy raz w dziejach klubu otwierać tabelę Plus Ligi, ale nic straconego – kolejna szansa już za tydzień, bo aktualny lider też stracił punkty. ZAKSA Kędzierzyn-Koźle przegrała pierwszy raz w tym sezonie ulegając na wyjeździe 2:3, a wygraną „delektowała” się znakomicie grająca ekipa z Bydgoszczy. Widok Felipe Fontelesa i Michała Ruciaka na kolanach po piorunującym serwisie Stephane’a Antigi w końcówce spotkania doskonale oddaje to, co Francuz robił z rywalami. Nazywany kiedyś wzorcem siatkarza z Sevres popularny Stefan rozstrzelał rywali i wprawił w radość kibiców w Łuczniczce. Alternatywnym bohaterem, ale zdecydowanie na siłę, był po meczu komisarz zawodów. Andrzej Wołkowycki statuetkę MVP wręczył Michałowi Masnemu. Słowak od razu pokazał kto bardziej zasłużył na ten zaszczyt, niedoszły wzór komisarza z Ełku był jednak nieugięty i zdania nie zmienił. Dobrze, że wzorzec metra i kilograma przechowują na północy Francji, a nie w północno-wschodniej Polsce.

Tomasz Kowalczyk

Dziennikarz Radiowej Jedynki

poprzednia kolejka