Miała być pierwsza dwudziestka, taki był plan. Okazuje się, że w zasięgu jest pierwsza piętnastka. Stąd tylko krok do pierwszej dziesiątki w przyszłym roku. Oczywiście nie chwalmy dnia przed zachodem słońca, jeszcze kilka kilometrów trzeba będzie przejechać, ale wszystko wskazuje na to, że nasz duet Małysz – Marton ustrzegli się poważniejszych błędów na trasie kultowej rywalizacji i dojadą w czołówce.

Tuż przed zakończeniem Dakaru zapraszamy na ostatnią, III część grudniowej rozmowy z Adamem Małyszem.

Wszystko jest jak najbardziej zaplanowane, bowiem wkrótce dowiemy się jak wyglądała atmosfera w kabinie podczas tegorocznej edycji. Dzięki takiemu rozwiązaniu będziemy mieli świeżo w pamięci to, co działo się w kabinie w ubiegłym roku.

Igor Błachut: Mnie ciekawi jeszcze jedno… Skoki to jest sport indywidualny. W rajdach jedziesz z pilotem; podczas Dakaru towarzyszy ci on czasem i dwadzieścia godzin na dobę. Razem w samochodzie, przy samochodzie, podczas posiłków, doglądacie ewentualnej naprawy po skończonej jeździe… i tak w kółko. Jak znosisz taką bardzo bliską relację z drugim człowiekiem przez tak długi czas? To może być męczące dla psychiki…

Adam Małysz: - Szczerze mówiąc, byłem zaskoczony, że na poprzednim Dakarze pokłóciliśmy się tylko raz. To było na wydmach; ja miałem swoje zdanie, Rafał miał swoje. Ja podpatrywałem innych zawodników, którzy przejeżdżali, podczas, gdy my byliśmy zakopani… On chciał to zrobić inaczej. Wtedy się pokłóciliśmy i przez  jakieś dziesięć minut jechałem sam. Rafał się do mnie nie odzywał. Później mu trochę przeszło i już zaczął rozmawiać… Ale to i tak był sukces. Tam naprawdę jest ekstremum; dochodzi do takich sytuacji, jak w zeszłym roku, kiedy jeden zawodnik zrezygnował z jazdy i pojechał do domu. Tak się kłócili z pilotem, że tamten po prostu wysiadł i powiedział, że więcej z nim nie pojedzie. Rozeszli się i w połowie rajdu już był dla nich koniec – nie z przyczyn technicznych, jakiejś awarii samochodu, tylko nie mogli się dogadać.

Co robić by się nie pokłócić? Twoim zdaniem co jest najważniejsze, gdy siedzicie razem w kabinie? 

- To jest bardzo ciężka sprawa. Ale na pewno najważniejsze jest zaufanie do tej drugiej osoby. Tak jedna, jak druga strona, muszą mieć zaufanie, wiarę w tę drugą osobę i świadomość, że jadą przecież razem. Poczucie tego, że jest się za kogoś odpowiedzialnym. Na skoczni skaczesz właściwie sam dla siebie; nie masz na plecach kolegi, za którego odpowiadasz. A w rajdach tak jest, więc te relacje muszą być dobre, żeby to mogło współgrać, dobrze funkcjonować.

Da się tak szybko przestawić z tym myśleniem?

- Mnie na pewno było o tyle łatwiej, że zaczynałem od zera. Poświęciłem się całkowicie i nigdy nie negowałem uwag Rafała, tylko wykonywałem to, co mi mówił. Wiadomą sprawą jest to, że z biegiem czasu też zaczynam mieć swoje zdanie na temat prowadzenia samochodu. Każdy ma swoją technikę i swoje przemyślenia, więc także mówię Rafałowi o tych rzeczach. I myślę, że całkiem fajnie się nam współpracuje i dlatego jesteśmy razem w zespole. Wiem też, że jeszcze dużo przede mną i on jest odpowiednią osobą na tym stanowisku obok, bo może mi bardzo wiele przekazać i nauczyć.

A myślałeś, co będzie po rajdach? Teraz masz 35 lat, pojeździsz jeszcze pewnie kilka albo i kilkanaście. I to też będzie cały czas aktywne życie, coś, co wykracza poza codzienną rutynę – przygoda!

- Na pewno nigdy nie chciałem być celebrytą. Zawsze chciałem być związany ze sportem. Jeśli nie będę jeździł, to pewnie chciałbym dalej coś w sporcie robić. Może jako trener, jako osoba pomagająca czy doradzająca innym, może jakiś własny biznes, ale też raczej związany ze sportem… Nigdy się nad tym tak do końca nie zastanawiałem ze względu na to, że zawsze aktywnie uprawiałem i nadal uprawiam sport. To są bardzo trudne decyzje. Czasem są to decyzje podejmowane nagle – a to nie zawsze oznacza, że są właściwe. Czasem korzystniej coś przemyśleć, mieć konkretną wizję i wiedzieć, czego się chce. W mojej sytuacji jest to sport. Lepiej tak, niż później zmieniać wszystko co jakiś czas.

Od poniedziałku, po dniu przerwy, uczestnicy Dakaru stają do dalszej walki na trasie rajdu. Przed zawodnikami kolejnych 6 etapów. Metę w Santiago osiągną w sobotę. Po wycofaniu Krzysztofa Hołowczyca i Szymona Ruty Małysz jest jedynym przedstawicielem Polski w kategorii samochodów. Po 8 etapach zajmuje 17. miejsce. W kategorii quadów Rafał Sonik jest czwarty, a Łukasz Łaskawiec – siódmy. W gronie motocyklistów Jakub Przygoński zajmuje 8. miejsce, Jacek Czachor – 25.

Zapraszamy na drugą część grudniowej rozmowy Igora Błachuta z Adamem Małyszem.

Dziś m.in. o korzyściach płynących ze skoków dla kierowcy rajdowego i o zaliczonych „dachach” w minionym roku.

IB: Niedawno Bode Miller – znakomity amerykański narciarz alpejski, słynący z tego, że jeździł, jak się wszystkim wydawało, na granicy ryzyka – powiedział w jednym z wywiadów, że tak naprawdę przez cały czas wie, że nie może przesadzić, bo może za to zapłacić zdrowiem lub życiem. Czy doświadczenie, które wyniosłeś ze swojego „macierzystego” sportu – też przecież związanego z ogromną adrenaliną i ryzykiem – pomaga ci w jeździe samochodem?

AM: – Przede wszystkim to jest tak, że sam sport bardzo pomaga. Jeśli ktoś już miał do czynienia z jakimkolwiek sportem, a interesuje się motoryzacją, to na pewno jest tak, że jakieś cechy, które wykształcił uprawiając swoją dyscyplinę, może przenieść teraz na to pole. To są różne rzeczy – na pewno podejście do pracy, treningu. Psychika…

Fot. Sportowe Wywiady

Skoki narciarskie też są przecież sportem ekstremalnym, więc w jakimś stopniu to także mi pomaga. Dzięki nim nie boję się szybkości, pozostaje więc po prostu nauka i technika. To jest tu bardzo ważne. Ja zaczynałem skakać mając sześć lat. Wygrywając Puchary Świata miałem już niesamowite doświadczenie. Wiedziałem, czym się to je, jak się to robi, na co mogę sobie pozwolić, a na co nie. Ale zawsze był jeden, wyrazisty cel – osiągnięcie sukcesu, oddanie dobrych skoków. Tak samo jest w tym sporcie… 

Były alpejczyk Luc Alphand z powodzeniem ścigał się w Dakarze. W 2006 roku wygrał. Był to jego dziewiąty start.  

- Ja wiem, że jeszcze długa droga przede mną, ale na pewno postęp robię i robię go dosyć szybko. To mnie cieszy i napędza do kontynuowania tej pracy.  

Trochę inaczej chyba jednak wygląda sam proces szkolenia kierowcy… W skokach można podejrzeć na wideo błąd, który się popełnia i wprowadzać korektę. Jest trener, który prowadzi jak za rękę.

- Na pewno nie da się tak podejrzeć, ale skoki też są bardzo indywidualnym sportem. I bardzo często trener też nie jest w stanie w stu procentach ci podpowiedzieć, co zrobić. Bo możesz się z tymi uwagami nie zgadzać i możesz czuć coś zupełnie innego. Wtedy rodzą się w głowie sprzeczne myśli. W sportach samochodowych też są różne techniki, ale także w gruncie rzeczy zmierzać to ma w jednym kierunku. Moim trenerem jest Rafał Marton, który jeździ przecież nie tylko jako pilot, ale jest także bardzo dobrym kierowcą i to on uczył mnie tego wszystkiego, techniki… To Rafał mówi, kiedy popełniam jakieś błędy.

Podczas nauki zapewne nie da się ich ustrzec…

Na przykład w 2012 roku zaliczyłem trzy albo cztery „dachy”. Za każdym razem, kiedy zbliżał się moment dachowania, doświadczony kierowca by z tego wyszedł. Ja po prostu nie byłem tak rutynowanym zawodnikiem i nie wiedziałem, jak sobie z tym poradzić. Jeszcze bardziej skręcałem, dodawałem gazu, a trzeba było zupełnie na odwrót. To znaczy – gazu może i trzeba było dodać, ale odbić w drugą stronę, żeby samochód z powrotem „posadzić” na drodze. I na ostatnim rajdzie w Czechach, jesienią, znów dwa razy bardzo niewiele brakowało, a zaliczylibyśmy dach, ale wyszedłem z tego. Czyli nauka i poznawanie techniki zaprocentowało. Już gdzieś w głowie się zakodowało, jaka ma być reakcja, jak szybko, w którą stronę… To jednak wymaga czasu, żeby to wszystko opanować, żeby to działo się automatycznie, żeby wyszkolona reakcja pojawiała się sama, a nie trzeba było o tym myśleć. Potrzeba więc treningów, treningów, jeszcze raz treningów oraz startów, czyli doświadczenia.

Szymon Ruta jest kolejnym polskim kierowcą, po Krzysztofie Hołowczycu, który wycofał się z Dakaru. Na 6. etapie załoga Orlen Teamu przekoziołkowała przez przód pomiędzy pierwszym i drugim punktem pomiaru czasu. Zawodnikom nic się nie stało. 

Szymon Ruta: - To dla nas koniec rajdu Dakar 2013. Cieszę się jednak, że wracam o wiele bogatszy w doświadczenia. Generalnie te sześć dni, które udało nam się ukończyć, nie dało nam się mocno we znaki, ale na pewno było dobrą nauką. Mam wielką nadzieję, że uda mi się tu wrócić w przyszłym roku.

Po wypadku pojazd mógł dojechać do biwaku o „własnych siłach”, jednak poważne uszkodzenie klatki bezpieczeństwa wyeliminowało go z dalszej rywalizacji. Do zdarzenia doszło w miejscu, w którym dachowało kilka samochodów.

- Startowaliśmy z dobrej pozycji. Na pierwszych 20 kilometrach wyprzedziliśmy chyba pięciu zawodników. Wszystko wskazywało na to, że tempo będzie dobre. W dalszej części etapu chyba zbyt agresywnie najechaliśmy na jedną z wydm. W chwili przejazdu przez jej szczyt podbiło tył auta. Przód zanurkował w miałkim fesz-feszu, który pokrywał wzniesienie. W efekcie dachowaliśmy przez przód samochodu i spadliśmy na bok auta. Samochód udało się postawić na kołach i można było nim jechać dalej. Klatka bezpieczeństwa została jednak tak mocno wygięta, że zagrażałaby naszemu bezpieczeństwu – w szczególności na wybijających fragmentach trasy. Zdecydowaliśmy wracać trasą assistance na biwak. To było wyjątkowo zdradliwe miejsce. Chwilę po nas dachował kolejny samochód. Braliśmy udział w akcji ratowniczej, gdyż z kierowcą nie było niestety tak dobrze jak z nami – powiedział Ruta.

W rywalizacji samochodów pozostaje tym samym tylko Adam Małysz. Szósty etap ukończył na 32. miejscu. W klasyfikacji generalnej zajmuje 18. pozycję.

Klasyfikacja generalna po 6. etapach – samochody

1. Stephane Peterhansel (FR) 14:36.16
…
18. Adam Małysz (PL) +3:21.05

W quadach kłopoty techniczne Łukasza Łaskawca i strata wynosząca na mecie godzinę i 20 minut. Rafał Sonik stracił do zwycięzcy etapu 24 minuty.

Klasyfikacja generalna po 6. etapach – quady

1. Marcos Patronelli (ARG) 17:42.53
…

3. Rafał Sonik (PL) +1:48.00
…
6. Łukasz Łaskawiec (PL) +2:35.15

W rywalizacji motocyklistów Kuba Przygoński jest coraz wyżej w klasyfikacji generalnej. Obecnie zajmuje 6. miejsce. Tu rywalizacja jest najbardziej zacięta i różnice pomiędzy zawodnikami w czołówce wynoszą jedynie minuty.

Klasyfikacja generalna po 6. etapach – motocykle

1. Olivier Pain (FR) +15:35.23
…

6. Jakub Przygoński (PL) +19.15
…
26. Jacek Czachor (PL) +1:28.29
…

72. Marek Dąbrowski (PL) +5:09.37

Krzysztof Hołowczyc pożegnał się z Rajdem Dakar. Po feralnym zdarzeniu na trasie 3. etapu i upadku samochodu z wydmy przy prędkości ok. 50 km/h polski kierowca doznał złamania żeber i urazu kręgosłupa w odcinku lędźwiowym. Samochód nie ucierpiał, Hołek niestety tak.

Krzysztof Hołowczyc próbował jechać, ale ból nie pozwolił na dalszą walkę. Wezwano pomoc medyczną. Na szczęście wieści ze szpitala, do którego został przetransportowany kierowca, nie były tragiczne. Trzymamy kciuki za szybki powrót do pełni zdrowia. To, że Krzysztof Hołowczyc się nie podda i będziemy go widzieć w Dakarze za rok nie budzi najmniejszych wątpliwości Grzegorza Gaca.

Teraz emocje trochę jakby mniejsze…

- Po raz kolejny okazało się, że Dakar jest kompletnie nieprzewidywalny. Jest niezwykle trudny. Jeden najmniejszy błąd, chwila dekoncentracji mogą przekreślić wielomiesięczne przygotowania do rywalizacji kosztujące wielkie pieniądze. Taka przygoda przytrafiła się niestety Krzysztofowi i może się przytrafić każdemu. Taki jest Dakar i za to go kochamy. Krzysztofa stać było na miejsce w ścisłej czołówce. Pierwsze przejechane przez niego kilometry pokazały dobrą dyspozycję. Jechał bardzo dobrze.

To bardzo przykra i niefortunna sytuacja, zwłaszcza, że Krzysztof, który startuje przecież w nowych barwach, był tym bardziej zmotywowany do osiągnięcia jak najlepszego wyniku. On bardzo chciał, niestety nie chciał los, który nie dał mu na szans na walkę o podium. Znając Krzysztofa nie mam wątpliwości, że szybko się pozbiera z kłopotów i że już teraz rozmyśla o przyszłorocznym starcie.

Małysz?

- Adam pokazuje się z bardzo dobrej strony i pod nieobecność Krzysztofa skupi się na nim cała uwaga polskich kibiców. Mam tu na myśli oczywiście kategorię samochodów. Prezentuje dojrzałą jazdę i wydaje się, że upragnione miejsce w pierwszej dwudziestce jest jak najbardziej w zasięgu. Zwłaszcza po tym, co pokazuje na pierwszych etapach. Ma u boku doświadczonego w Dakarze Rafała Martona, który jest gwarantem solidnej jazdy i w razie, gdyby Adam w którymś z momentów poczuł się zbyt pewnie, z pewnością ostudzi tempo naszego byłego asa przestworzy. Adamowi nie brakuje ani ambicji, ani, jak widać, umiejętności. Doświadczenie jest jedyną rzeczą, o którą musi teraz zabiegać.

Doświadczenia, którego ma aż nadto Peterhansel..

- Mister Dakar – tak na niego mówią i określenie to pasuje jak ulał. To 25. start Francuza, który ma na swoim koncie 10 zwycięstw. Cztery z nich wywalczył w kategorii samochodów, podobnie jak Fin Ari Vatanen. Jeśli wygra w tym roku, będzie to rekordowe zwycięstwo. Nikt nie będzie zaskoczony. Ja na pewno nie.  

Jakub Przygoński ma nadzieję, że tym razem dojedzie do mety bez przykrych niespodzianek.

Kuba to nasza wielka nadzieja. Od kilku lat obserwujemy jego rozwój. Pomimo młodego wieku pokazał już wielokrotnie na co go stać i że potrafi jeździć bardzo szybko. Być może nie w tym roku, a może nawet już teraz, mile nas zaskoczy. Przygoński ma już niezbędne doświadczenie do tego, by powoli myśleć o podium. Jest odważny, ale też rozsądny. Miejmy nadzieję, że tym razem dopisze mu szczęście, którego ostatnio brakowało, jeśli chodzi o Dakar.

Czy tegoroczna edycja Dakaru różni się czymś od pozostałych?

Najważniejsza nowość tegorocznego Dakaru polega na tym, że dotychczasowe edycje rozpoczynały się kilkoma „etapami pokoju”, na których nic się nie działo, albo działo się bardzo niewiele. Kierowcy mieli kilka dni na swoistą rozgrzewkę. Pamiętamy, że pierwsze etapy odbywały się np. w Europie. Dopiero później zaczynał się prawdziwy Dakar.

W tym roku kierowcy od razu mieli przed sobą trudne zadanie. Już na prologu wielu kierowców, w tym Robby Gordon, miało poważne problemy, co się do tej pory nie zdarzało. Gordon poniósł duże straty. Mówi się nawet, że tym razem po kilku dniach stawka może się bardzo przerzedzić. Jest ciekawie i dużo się dzieje. Niestety już bez Krzysztofa, któremu wszyscy życzymy szybkiego powrotu do zdrowia.

Dziękujemy za rozmowę

]]> http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/dakar-2013-bez-holowczyca-w-tym-roku-juz-sam-prolog-byl-wyzwaniem-grzegorz-gac-dla-sw/feed/ 0 http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/dakar-2013-to-bylo-dla-mnie-troche-jak-zbawienie-adam-malysz-w-rozmowie-z-igorem-blachutem-cz-i/ http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/dakar-2013-to-bylo-dla-mnie-troche-jak-zbawienie-adam-malysz-w-rozmowie-z-igorem-blachutem-cz-i/#comments Mon, 07 Jan 2013 00:26:30 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=3577  

W niedzielne popołudnie Justyna Kowalczyk po raz czwarty wygrała prestiżowy cykl Tour de Ski. Jednocześnie niewiele brakowało, by Kamil Stoch po raz pierwszy w karierze stanął na podium Turnieju Czterech Skoczni (zajął 4. miejsce). W tym samym czasie Adam Małysz walczył na trasie Rajdu Dakar. Drugi etap rywalizacji był dla niego dość pechowy. Wraz z Rafałem Martonem (pilotem) najpierw się zakopał i stracił około pół godziny, po czym przejeżdżając przez rzekę w wyniku uderzenia w kamień musiał zmieniać koło. Stracił do zwycięzcy Stephane’a Peterhansela ponad 42 minuty, zajął 25. miejsce. Krzysztof Hołowczyc był ósmy (strata 14 minut). To dopiero początek rajdu. Jesteśmy bardzo ciekawi, jak potoczą się dalsze losy rywalizacji.

Zapraszamy na I część spotkania z Adamem Małyszem, który udzielił nam wywiadu w ostatnich dniach minionego roku. Ekskluzywną rozmowę przeprowadził Igor Błachut.

Dzisiaj o uzależnieniu od Dakaru i okolicznościach, w jakich Małysz zasiadł za kierownicą samochodu do rajdów terenowych.

Igor Błachut: Czy Dakar uzależnia?

Adam Małysz: – Sport na pewno uzależnia, ale też przede wszystkim sam Dakar uzależnia. Kiedy jechałem pierwszy raz, wielu z zawodników, którzy to przeżyli i ścigali się na Dakarze, mówili, że jak już raz pojedziesz, to będziesz chciał tam wrócić. Mimo wszystko. I naprawdę; dostaje się potwornie w tyłek, ale człowiek chce wracać. I jeszcze nie dotarliśmy do kraju z powrotem a już snuliśmy plany, jak by to było fajnie pojechać znowu… Takim autem, tu byśmy to poprawili, tu byśmy coś zrobili inaczej… tak, że już tam na miejscu były plany kolejnego Dakaru, chociaż wiadomo, że było to tylko snucie marzeń. Ale na pewno warto realizować to, co się wcześniej założy i dążyć do tego.

Czy od razu pojawił się plan, żeby się ścigać w największych i najbardziej prestiżowych imprezach? Czy może najpierw zasmakowałeś w tym i pomyślałeś – a może warto by spróbować w Dakarze?

- Na samym początku, jeszcze zanim skończyłem karierę skoczka narciarskiego, przyszły do mnie pewne osoby, które wcześniej miały coś do czynienia – może nie z Dakarem, ale z rajdami terenowymi – i ich propozycja była taka… Od razu z grubej rury: „Czy bym nie pojechał z nimi na Dakar?” Ja na początku się uśmiechnąłem i mówię: „No, dobra, dobra… ale jako kto?” „No jak to, kto? Jako kierowca!”. I zrobiło mi się troszkę inaczej jakoś… Zawsze oglądałem ten rajd, ale nie przypuszczałem, że kiedykolwiek pojadę tam jako kierowca. Raczej to było tak, że oglądając tych ludzi, myślałem sobie: „No, wariaci… Jadą na taką wyprawę, właściwie w ciemno, ścigają się w nieznanym terenie…”. Nigdy nie sądziłem, że będzie mi dane tam wystartować. Wtedy więc jeszcze powiedziałem im, choć gdzieś tam miałem w planach zakończenie kariery, że jestem skoczkiem narciarskim i że dopóki jestem skoczkiem, to na pewno nie będę o tym myślał. Jeżeli będą zainteresowani, jak skończę skakać, to mogą się do mnie odezwać. I nie trwało długo po tym, gdy ogłosiłem zakończenie kariery, kiedy odezwał się telefon i tak jakoś od razu poszło o całą stawkę, czyli chodziło o ten Dakar. A te wszystkie mniejsze rajdy były raczej na dodatek. Zafascynowałem się tym bardzo. Wcześniej miałem jakieś pojęcie, ale nie przypuszczałem, że tym samochodem, którym oni chcą jechać, damy radę ukończyć ten wyścig. Ale projekt był, wszystko super wyglądało i dlatego się zdecydowałem.

Wszystko przebiegało zgodnie z oczekiwaniami?

- Pierwsze moje jazdy na poligonie w Drawsku sprawiły, że od razu się troszkę uspokoiłem – czy może raczej, przeraziłem. Jak wybiło nas na trzech muldach, to miałem dosyć, bo nie wiedziałem, co w ogóle jest grane. Ale to zawsze tak jest, że jak się pakujemy w coś, czego do końca nie znamy i kiedy dochodzi do jakiejś przygody, czy nieprzewidzianej sytuacji, to troszkę człowiek musi przysiąść na ziemi i zdaje sobie sprawę, że przesadzać nie wolno. Że trzeba znać swoje granice i wiedzieć, w jakim miejscu się jest. Doświadczenie, którego się nabiera podczas Dakaru, jest potężne. Ale nie od razu Kraków zbudowano; tutaj naprawdę potrzebny jest czas i przede wszystkim trening, trening i jeszcze raz trening. A, że ja się treningu nigdy nie bałem, to się tego podjąłem i trenowałem. 

Po raz drugi po siedemnastu latach startów Sylwester w domu. Wcześniej zgrupowania i zawody na to nie pozwalały. W powszechnym mniemaniu to nie jest do końca normalna rzecz, że człowieka więcej w domu nie ma, niż jest.

- Ale to w pewnym momencie staje się elementem trybu życia. Jeśli jest się tak od tego uzależnionym i w pewnym momencie zaczyna się to zmieniać, kiedy człowiek osiądzie, to bardzo często zawodnikom zdarza się nawet wpadać w depresję. Nie potrafią sobie znaleźć miejsca, nie mogą się pogodzić z tym, że coś się zmieniło, że coś jest inaczej… Różne rzeczy się wtedy dzieją. Jeśli chodzi o mnie – w depresję to może bym nie wpadł, ale wcześniej sobie marzyłem, że jak zakończę karierę, to przez dwa-trzy lata nic nie będę robił, tylko siedział w ogrodzie czy przed telewizorem, coś tam majstrował i po prostu odpoczywał od sportu. Tyle, że im było bliżej tego zakończenia, tym gorzej wyglądała taka perspektywa, nie wyobrażałem już sobie tego. Kiedy więc przyszła propozycja wejścia w sport motorowy, to było to dla mnie trochę jak zbawienie. Bo robię dalej to, co lubię, jest to moją pasją, chcę się rozwijać, zostają sponsorzy… To jest bardzo ważne. Nie wyobrażam sobie, żebym miał robić coś, co nie sprawia mi przyjemności. To by było dla mnie strasznie męczące. A wiem, że wielu ludzi robi coś z musu, żeby tylko mieć co do garnka włożyć..

Wkrótce kolejna część rozmowy, m.in. podobieństwach jazdy samochodem ze skokami narciarskimi, a potem o stresie, który towarzyszy jeździe i podejmowanym decyzjom – oby tym razem obyło się bez kłótni w kabinie.

Zapraszamy

Fot. Sportowe Wywiady

Z okazji Świąt Bożego Narodzenia i zbliżającego się Nowego Roku przygotowaliśmy dla naszych Czytelników miłą niespodziankę – życzenia od Adama Małysza. Były wybitny skoczek narciarski jest teraz kierowcą rajdowym i szykuje się do Rajdu Dakar. Pracuje również jak komentator telewizyjny. Znalazł jednak czas, by podzielić się kilkoma refleksjami w związku ze Świętami.

Oto życzenia Adama Małysza dla Państwa za pośrednictwem Sportowych Wywiadów:

„Życzę wszystkim ludziom, sobie, innym sportowcom oraz sportowi, żeby nie dotarł do nas kryzys. On idzie wielkimi krokami, co widać wszędzie. Chociaż z drugiej strony, cały czas jest nagłaśniane, że zbliża się kryzys. I to jeszcze pogarsza sytuację. Każdy o tym mówi, a wtedy jeszcze szybciej się to realizuje. Jestem przekonany, iż potęga podświadomości działa w ten właśnie sposób, że nawet jeśli coś nie musi się stać, to intensywne myślenie na ten temat sprawia, że się dzieje. To się samemu wywołuje. Oby więc kryzys do nas nie dotarł, bo w sporcie będzie ciężko. Sport opiera się przede wszystkim na sponsorach, musi mieć dofinansowanie. Jeśli tego nie będzie, to będzie źle.”

Gwiazdka kojarzy się między innymi z prezentami. Czy Adam Małysz szczególnie zapamiętał jakiś świąteczny upominek?

„Nie wiem czy dostałem jakiś wyjątkowy prezent na Mikołaja… Bardziej już na Zajączka pamiętam taki zaskakujący podarunek. Dostałem samochód – duże Ferrari, zdalnie sterowane. To znaczy nie do końca zdalnie, bo z tyłu wystawał duży kabel. Ale wtedy to było coś.

Na Zajączka to jest tak, że tych prezentów się szuka. I ja szukałem po całym domu chyba ze dwie godziny zanim znalazłem w… piekarniku. Rodzice nie mieli litości i nic mi nie podpowiedzieli. Na Mikołaja nie jestem w stanie powiedzieć, czy kiedykolwiek dostałem prezent, który by mnie zaskoczył. Dosyć szybko zaczęliśmy sami chodzić po domach jako Mikołaje i diabły, w korowodach. Najczęściej zdarzało mi się być Mikołajem, ale i diabłem byłem ze dwa razy.”

Wysłuchał Igor Błachut