Fot. East News

Emilijus Zubas padł, choć był dzielny. Mur zbudowany przez niego z 497 cegiełek runął pod naporem Vlastimira Jovanovicia. Jeśli ktoś miał wyrwać murarza z Bełchatowa z pięknego snu, to ja się cieszę, że zrobił to Jovanović. Medialne pranie mózgów sprawiło, że kiedy myślimy o najlepszych cudzoziemcach z Ekstraklasy, to przywołujemy nazwiska Ljuboji, Dwaliszwilego, Nakoulmy, może jeszcze Radovicia, a zapominamy o pomocniku z Kielc, który prezentuje dużą klasę i ma tę cenną cechę, że im większe wyzwanie, tym bardziej można na nim polegać.

Runął też mur z napisem „nietykalny” otaczający Daniela Ljuboję. Można krytycznie oceniać grę Serba na wiosnę, można bezkrytycznie przyjmować argumenty trenera Jana Urbana (ponoć Ljuboja nie realizował założeń taktycznych w pierwszej połowie meczu z Zagłębiem), ale trudno oprzeć się wrażeniu, że przede wszystkim rozpoczęło się kontraktowe przeciąganie liny. Oni (zwierzchnicy piłkarza) pokazują, że bez niego drużyna też daje radę i delikatnie szantażują, żeby podpisał nowy kontrakt na ich warunkach, bo jak nie, to droga wolna.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Tu się kruszy, a tam pęka pomnik trenera z brązu (medal z tego kruszcu należał się za rundę jesienną). Wyrzucenie z wózka, na którym mimo wszystko mieli wspólnie jechać trener i drużyna, Wojciecha Szymanka oznacza, że Piotr Stokowiec albo jedzie już zupełnie innym środkiem lokomocji, albo steruje w innym kierunku. Z drużyną coraz bardziej mu nie po drodze.

Mimo czterech kolejnych porażek, to oczywiście rozszerzając perspektywę na cały sezon nadal o wynikach osiągniętych przez Stokowca mogą tylko pomarzyć Bogusław Kaczmarek i Tomasz Kulawik. Jeśli chodzi o pierwszego, to na jego szczęście są konferencje prasowe, na których wypada najlepiej, wręcz bryluje. Ale przecież nie został zatrudniony w charakterze showmana. Drugi w ślady znanego króla nie pójdzie i choć zastał Wisłę drewnianą, to nie zostawi jej murowanej.

Muszę jeszcze dorzucić zdanie o sędziach. Jak wiele zyskałby w moich oczach i odpokutował wiele grzechów Marcin Borski, gdyby nie pokazał Tomaszowi Frankowskiemu żółtej kartki. Wiem, że Franek (na zdjęciu) zdjął koszulkę i naruszył śmiertelnie poważne przepisy gry w piłkę nożną, ale zdjął ją w szlachetnym celu. Podziękować tym, którzy pomogli zdobyć 168 bramek – bezcenne.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Wziąłem kartkę, ołówek i tabelę po rundzie jesiennej. Policzyłem. Wyniki wyszły zgodne z moimi przypuszczeniami. W dwóch pierwszych kolejkach rundy rewanżowej drużyny od 9. miejsca w dół zdobyły 22 punkty, o całe trzy więcej niż drużyny z górnej połówki tabeli. Nikt z całej szesnastki nie potrafił zgarnąć kompletu punktów. Pewni spadkowicze i teoretyczni dostarczyciele punktów i bramek z dwóch ostatnich miejsc nie stracili nawet jednego gola. To też jedyna rzecz, którą może pochwalić się wyblakła Biała Gwiazda z Krakowa. To tyle o matematyce, która jednak z rachunkiem prawdopodobieństwa nie ma nic wspólnego. To jakaś kompletna abstrakcja.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Silni znów cieniują. Wiem, że powtarza się sytuacja z roku poprzedniego. Być może wtedy czułem to samo, ale wyparłem i zapomniałem. Jednak teraz na świeżo mogę napisać z całą świadomością – jestem zdruzgotany poziomem drużyn walczących o mistrza i aspirujących do gry w europejskich pucharach. Nijaka Legia, przewidywalny Lech, ślamazarny Górnik. Beznadzieja. Którejś zimy przeprowadziłbym eksperyment i nie wysłałbym żadnego przedstawiciela Ekstraklasy w ciepłe strony: bez obozów w Hiszpanii, Turcji i Bóg wie gdzie jeszcze byłoby taniej i z pewnością nie gorzej. Bo gorzej się nie da.

Ubawiło mnie to, że do miana najgoręcej komentowanego wydarzenia 17. kolejki urosło coś, co wyprzedziło jej rozegranie o kilka dni. Był to skok dosiężny o zasięgu jordanowskim Miłosza Przybeckiego z Polonii. Inny młodzian Adam Dźwigała nie musiał nawet o centymetr odrywać się od ziemi, żeby głową strzelić swojego pierwszego gola w Ekstraklasie. Widok pękającego z dumy Dariusza Dźwigały był światełkiem w tej ciemniej serii spotkań. Ujęła mnie także dedykacja Piotra Ćwielonga dla Jerzego Wyrobka. Nie zawiódł sędzia Marcin Borski, który myli się nader chętnie, a kiedy nadszedł ten dzień, że podjął dobrą decyzję, to i tak wyszło, że się pomylił. Z drugiej strony nie widziałem w Wiśle piłkarza, który należącego się karnego by wykorzystał.

Tomasz Lipiński

Canal+