fot. oficjalna strona Novaka Djokovicia

Za nami już ostatni akcent w rozgrywkach ATP. Po nieoficjalny tytuł Mistrza Świata w tenisie sięgnął Serb Novak Djoković, który pokonał w dwóch setach sześciokrotnego mistrza tej imprezy Szwajcara Rogera Federera. NO.1VAK, jak wskazuje sama sygnatura wymyślona przez sztab ludzi pracująca wokół Serba, kończy sezon jako nr. 1 światowego rankingu zawodowych tenisistów. Z kolei Federer, często określany jako peRFect, tak perfekcyjny w poniedziałek już nie był. Szwajcarski mistrz miał swoje szanse, prowadzenie z przełamaniem w secie pierwszym, dwie piłki setowe przy własnym podaniu w drugiej partii, ale wszystko uciekło. Kiedy nie wykorzystuje się szans z Djokoviciem szala bardzo szybko przechyla się na drugą stronę. Federer przekonał się o tym nie po raz pierwszy, pamiętamy przecież doskonale kiedy to w półfinale US Open 2011 nie wykorzystał dwóch piłek meczowych przy swoim podaniu w decydującej piątej partii. Djoković po raz kolejny pokazał wielką klasę zwyciężając po raz 13. z tenisistą z Bazylei, tym samy sięgając po swój drugi tytuł w finałach ATP World Tour.

Tyle o finale. Pamiętajmy, że coroczne finały rozgrywek ATP to ósemka najlepszych tenisistów świata, którzy do ostatniego momentu walczą o punkty w rankingu Race to London. Przyjrzyjmy się zatem pozostałym występom w fazach grupowych i półfinałach…

Jak wiemy, nie zawiedli gracze z wielkiej czwórki, którzy zgodnie zameldowali się w fazie półfinałowej. Djoković wygrał grupę nie ponosząc przy tym ani jednej porażki. Andy Murray przegrał z Djokoviciem, a Federer z Argentyńczykiem Juanem Martinem Del Potro. Mistrz US Open z 2009 roku moim zdaniem zasługuje na spore uznanie. Zwycięstwo ze Szwajcarem zapewniło mu awans do półfinału, a tym samym przekreśliło szanse Hiszpana Davida Ferrera, który występował w Londynie z numerem czwartym pod nieobecność rodaka Rafaela Nadala, który znajduje się o jedno oczko wyżej w rankingu.

Wróćmy do Del Potro. Tenisista z Argentyny po półfinałowej porażce z Djokoviciem zapowiedział, że na przyszły sezon za cel stawia sobie rozbicie wielkiej czwórki. Trzeba przyznać, że byłoby to pewnym urozmaiceniem w rozgrywkach panów, gdzie od paru lat niepodzielnie panują Federer, Nadal, Djoković i Murray. Warto zauważyć, że od roku 2004, a więc na 36 (!) ostatnich rozegranych turniejów Wielkiego Szlema tylko 3 (!) zostały wygrane przez tenisistów spoza wymienionej czwórki. To Gaston Gaudio (RG 2004), Marat Safin (AO 2005) i Del Potro (US Open 2009). Skala dominacji wydaję się wręcz niewiarygodna. Doskonale wiemy, że Argentyńczyk Gaudio i Rosjanin Safin dawno już zakończyli kariery tenisowe, a więc z tego zestawiania jasno wynika, że tenisistą będącym najbliżej zamieszania w szeregach wielkiej czwórki jest właśnie Del Potro. Trzymajmy go zatem za słowo, jednocześnie trzymając także kciuki za to, aby kolejne problemy zdrowotne nie zniweczyły planów najlepszego aktualnie argentyńskiego tenisisty.

W turnieju Mistrzów mieliśmy także finalistę Wimbledonu Czecha Tomasa Berdycha, finalistę Australian Open Francuza Jo-Wilfrieda Tsongę oraz serbską rakietę nr. 2 Janko Tipsarevicia, którzy przeszli jak gdyby trochę obok turnieju nie odgrywając w nim znaczącej roli. Dla Tipsarevicia udział w turnieju był już sukcesem samym w sobie. Natomiast po Berdychu i Tsondze można było spodziewać się czegoś więcej. Być może któryś z nich też w końcu zdoła zaatakować wielką czwórkę. Czas najwyższy, Panowie!

Kolejny rok, kolejne Wielkie Szlemy do zgarnięcia. Czy lista się zmieni, czy też w dalszym ciągu tylko 4 nazwiska będą naprzemiennie grawerowane na najważniejszych tenisowych trofeach? A może pojawi się ktoś zupełnie nowy? Może Jerzy Janowicz zaprezentuje prawdziwą skalę swoich umiejętności? Czas pokaże. Póki co nie zapeszajmy, ale bądźmy dobrej myśli!

Michał Lewandowski

fot. East News

 Andy Murray czy Novak Djoković mogą śledzić wydarzenia z paryskiego turnieju już tylko w telewizji. Podobnie jak Roger Federer czy Rafael Nadal, którzy w stolicy Francji nie występowali. Piszę o tym nie bez kozery, ponieważ zastanawiam się co sobie myślą o tym dwumetrowym chłopaku z Łodzi patrząc na jego kolejne występy. My Polacy, wiadomo, jesteśmy pod ogromnym wrażeniem. Jak się okazuje nie tylko my. Anglojęzyczni komentatorzy po meczu z Murrayem powiedzieli na zakończenie transmisji „Jerzy, see you in Top 10”. Pewnie podtrzymują swoje zdanie śledząc kolejne występy Janowicza w hali Bercy. Polak imponuje grą niemal na każdym polu. To, że potrafi regularnie serwować z prędkością przekraczającą 230 km/h wiedzieliśmy już od dawna. W tym momencie łodzianin udowadnia całemu światu, że nie jest to jego jedyny atut w grze. Na obserwatorach dyscypliny może robić wrażenie poruszanie się po korcie tego tenisowego giganta. Momentami wręcz zdumiewająco dobra gra w defensywie. Złota rączka przy skrótach à la Agnieszka Radwańska (swoją drogą robi nam się polska tenisowa specjalność). Konsekwencja w poszczególnych wyborach taktycznych czy też umiejętne dopasowywanie tempa gry do aktualnych wydarzeń na korcie. I tak mógłbym wymieniać jeszcze długo… 

Tak się zastanawiam pisząc te słowa czy to aby na pewno opis tenisisty zajmującego aktualnie 69. miejsce w rankingu ATP? Jak wiemy pozycja ta nie jest już tak do końca aktualna, bowiem od poniedziałku Jerzy Janowicz zawita w pierwszej „30” zawodowych graczy, a jeśli wygra cały turniej i powiększy swój dorobek o 1000 punktów to zapuka do drzwi pierwszej „20” rankingu. Obok takiej pozycji nie można już przejść obojętnie. Pamiętajmy, że sezon 2012 kończy się, w połowie stycznia mamy Australian Open, gdzie jak wiemy rozstawia się 32 pierwszych zawodników z listy rankingowej. W takiej sytuacji jest wielce prawdopodobne, że najlepszy aktualnie polski tenisista załapie się do tego grona, a nie tak dawno przecież, bo podczas US Open 2012, grał po raz pierwszy w turnieju głównym wielkiego szlema bez konieczności przebijania się przez kwalifikacje… Zatem od eliminacji do grona rozstawionych, od finałów challengerów do finałów turniejów cyklu Masters. Oby tak dalej!

Michał Lewandowski

fot. East News

Cieszymy się z sukcesów Jerzego Janowicza, największych w zawodowym tenisie od Wojciecha Fibaka, z drugiej strony jednak rozpoczynający się w poniedziałek tradycyjny Masters trochę będzie smutny. Bez Polaków. A przyzwyczailiśmy się już na dobre, że biało-czerwoni grają w tej prestiżowej imprezie zamykającej sezon. Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski pięciokrotnie – z reguły rzutem na taśmę – kwalifikowali się do zmagań elity deblistów. 2006 rok, 2008, 2009, półfinał w 2010 i finał rok temu. Teraz przegrali jednak w ćwierćfinale w paryskiej hali Bercy z Hindusami Maheshem Bhupathim i Rohanem Bopaną i to rywale jako ósmy debel wybiorą się nad Tamizę. Nasi zostaną w Warszawie.

Jak zwykle tenisowy świat będzie spoglądał z londyńskiej perspektywy na singlistów. Zabraknie Rafy Nadala, wciąż borykającego się z kontuzjowanymi kolanami. Hiszpan być może pokaże się pod koniec grudnia w pokazówce w Abu Dhabi, gdzie dostaje się bajeczne pieniądze. Na marginesie, Hiszpan z Majorki nigdy za dobrze się nie pokazał w Masters, nigdy nie wygrał. Został finalistą w roku 2010. Kolekcjonerem końcowych sukcesów w ATP World Tour Finals jest Roger Federer. Szwajcar zwyciężał najwięcej razy – sześć (2003-04, 06-07, 2010-11). Będzie bronił trofeum a Londyn jest dla niego miejscem magicznym, specjalnym. Wiadomo, jego ulubiony Wimbledon. Pięciokrotnie wygrywali dawni mistrzowie: Ivan Lendl i Pete Sampras. Zdarzały się fuksy. W 2009 roku wygrał Nikołaj Dawydienko, Rosjanin zagrał turniej życia. Przed 7 laty David Nalbandian pokonał w finale Federera 7:6. Argentyńczyk też był wówczas boski.

Novak Djoković, który będzie ponownie numerem jeden na koniec roku bez względu na rezultaty Masters, potrafił zwyciężyć w roku 2008, kiedy jeszcze nie grał tak wspaniale jak w dwóch ostatnich sezonach. Teraz Serb ma wielką chrapkę na pokonanie Rogera, Andy’ego i spółki. „Nole” ma świetny sezon, choć odrobinę gorszy niż dwanaście tygodni temu. Z kolei Murray chciałby znów coś wygrać po raz pierwszy i to na brytyjskiej ziemi. Szkot został mistrzem olimpijskim i wreszcie – po 76 latach oczekiwań – wygrał turniej wielkoszlemowy. US Open w Nowym Jorku.

Skład finału londyńskiego Masters nikogo nie zaskoczył. Jako ostatni zakwalifikował się do elitarnej rywalizacji Janko Tipsarević, który zaraz potem przegrał z łodzianinem Janowiczem w paryskim ćwierćfinale. Serb debiutuje w Masters jako pełnoprawny uczestnik. Przed rokiem był rezerwowym i zastąpił Murraya. Jo-Wilfried Tsonga wystąpił w finale 2011, Juan Martin Del Potro w finale2009, aDavid Ferrer w 2007. Oni nie powinni się włączyć do walki o końcowy sukces. Federer albo Djoković, oni prawdopodobnie wylądują w finale 12 listopada. A Murray? Trzy ostatnie mecze przegrane, w tym z Janowiczem, gdzie zawalił mając piłki meczowe. Coś się w Andym zacina.

Sylwester Sikora