Zgodnie z obietnicą, zapraszamy Państwa na drugą część rozmowy z Johanem Kriekiem. Amerykański tenisista, który na początku lat ’80 dwa razy z rzędu wygrał Australian Open, zapowiada występ reprezentantów Polski w pierwszym wielkoszlemowym turnieju w sezonie. Oceni także dalsze perspektywy sióstr Radwańskich, Jerzego Janowicza i najlepszych polskich deblistów.

Kriek, którego żona jest naszą rodaczką i byłą zawodniczką, świetnie się orientuje w polskim tenisie i wspiera go (na zdjęciu Johan Kriek z tenisistkami – Polkami i Polonuskami – podczas spotkania US Open Goes Polish 2010 w nowojorskim konsulacie).

 - W Polsce wszyscy mają wielkie oczekiwania wobec Agnieszki Radwańskiej i Jerzego Janowicza, nie zapominając jednocześnie o pozostałych singlistach i deblistach. To może być wyjątkowy turniej dla Polaków?

- Przez ostatni rok polscy zawodnicy prezentowali się bardzo solidnie. Trzeba podkreślić, że Australian Open jest rozgrywany w czasie, kiedy na antypodach panują najwyższe temperatury w roku i tenisiści muszą przede wszystkim poradzić sobie z upałami. Największe szanse na dobry wynik ma Agnieszka, która wybornie rozpoczęła sezon. Urszulę czeka jeszcze dużo pracy. Jestem pełen uznania dla tego, co w końcówce ubiegłego sezonu dokonał Jerzy Janowicz i myślę, że jest w stanie grać w Melbourne nawet tydzień. To materiał na gracza światowej klasy, mogącego zwyciężać w wielkoszlemowych imprezach. Trudno przewidzieć jak będzie w Australii, ale na wimbledońskiej trawie będzie prawdziwym koszmarem dla rywali! W zasadzie o wszystkich Polakach można powiedzieć coś dobrego. Kubot jest nieobliczalny, przemawia za nim doświadczenie i widowiskowe akcje serve and volley. Z kolei Matkowski z Fyrstenbergiem sporo już osiągnęli, ale teraz muszą ponownie odnaleźć tę magię, która pozwalała im odnosić sukcesy.

- Agnieszka świetnie rozpoczęła rok, ale trudno przewidzieć, jak będzie radziła sobie z rywalkami ze ścisłej czołówki. Możemy realnie myśleć o jej triumfie w Melbourne?

- To klasowa tenisistka, a wszyscy klasowi zawodnicy mają własną broń i swój sposób na wygrywanie. Agnieszka nie dysponuje ani silnym serwisem, ani silnymi uderzeniami z głębi pola. Akurat pod tym względem w cyklu jest wiele lepszych zawodniczek. Polka jest jednak jedną z najbystrzejszych, jeśli nie najbystrzejszą tenisistką w rozgrywkach. Jest do bólu konsekwentna dzięki silnej psychice. Jej atutem jest szeroko rozwinięty wachlarz zagrań, często wybiera niekonwencjonalne rozwiązania i to sprawia, że może wygrać praktycznie z każdym. Uważam, że Polka ma duże szanse, aby zakończyć 2013 rok na pierwszym miejscu w rankingu WTA.

- Kibice w Polsce mają podstawy oczekiwać, że poza Agnieszką nieźle zaprezentuje się też Urszula. Jakiś czas temu Wojciech Fibak powiedział jednak, że młodsza z sióstr nie ma takiego talentu jak Agnieszka. Zgodzi się pan z tymi słowami?

- Mimo że to siostry, są zupełnie innymi typami zawodniczek. Agnieszka na korcie jest dużo spokojniejsza. Ula reaguje bardziej emocjonalnie, czasami nawet zbyt mocno. Poprzedni sezon był dla młodszej z sióstr niezwykle udany, co odzwierciedla jej aktualna pozycja w rankingu. W tym roku dobra passa może trwać pod warunkiem, że zmieni swoje nastawienie psychiczne podczas gry. Nie wykluczam w przyszłości awansu Uli do pierwszej dwudziestki, a nawet dziesiątki. Ma potencjał, aby tego dokonać.

- W pierwszej części wywiadu stwierdził pan, że Janowicz może odnieść spektakularne sukcesy. Na jakiej podstawie?

- Jerzy posiada silną broń w postaci serwisu. Poza tym dysponuje niezłym uderzeniem z forhendu i bekhendu. Do tego ma dobre czucie piłki przy siatce. Nie ma żadnego powodu, dla którego miałby nie wygrać wielkoszlemowej imprezy. I to nawet w tym roku! Myślę, że Jerzy powinien teraz zmienić nastawienie. Zamiast przyjmować swoje wyniki z niedowierzaniem, powinien wyjść za założenia, że to jest jego czas. Czas, w którym może pokonać każdego i wygrywać największe turnieje. Musi sobie powtarzać: „Jestem kilerem, jadę dalej!”.

- Prowadzi pan akademię. Na koniec chcę więc zapytać o to, którzy zawodnicy młodego pokolenia mogą się pokazać w Australii?

- Dzieciaki trenujące w mojej akademii są jeszcze zbyt młode, aby wystartowały w juniorskim Australian Open. Jednak jest kilka zawodniczek, które mają za sobą treningi w mojej akademii, a dzisiaj wspinają się w rankingach WTA i ITF. Aktualnie pracuję z Alicją Sierzputowską, najlepszą polską młodziczką ubiegłego sezonu. Liczę, że pomogę jej stać się kolejną polską gwiazdą. Aktualnie staram się też o sponsorów, dzięki którym w akademii będzie mgło trenować więcej utalentowanych juniorów. Daj mi jeszcze kilka lat, a zobaczysz moich podopiecznych w Wielkim Szlemie!

Rozmawiał Marcin Michalewski

fot. East News

Cieszymy się z sukcesów Jerzego Janowicza, największych w zawodowym tenisie od Wojciecha Fibaka, z drugiej strony jednak rozpoczynający się w poniedziałek tradycyjny Masters trochę będzie smutny. Bez Polaków. A przyzwyczailiśmy się już na dobre, że biało-czerwoni grają w tej prestiżowej imprezie zamykającej sezon. Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski pięciokrotnie – z reguły rzutem na taśmę – kwalifikowali się do zmagań elity deblistów. 2006 rok, 2008, 2009, półfinał w 2010 i finał rok temu. Teraz przegrali jednak w ćwierćfinale w paryskiej hali Bercy z Hindusami Maheshem Bhupathim i Rohanem Bopaną i to rywale jako ósmy debel wybiorą się nad Tamizę. Nasi zostaną w Warszawie.

Jak zwykle tenisowy świat będzie spoglądał z londyńskiej perspektywy na singlistów. Zabraknie Rafy Nadala, wciąż borykającego się z kontuzjowanymi kolanami. Hiszpan być może pokaże się pod koniec grudnia w pokazówce w Abu Dhabi, gdzie dostaje się bajeczne pieniądze. Na marginesie, Hiszpan z Majorki nigdy za dobrze się nie pokazał w Masters, nigdy nie wygrał. Został finalistą w roku 2010. Kolekcjonerem końcowych sukcesów w ATP World Tour Finals jest Roger Federer. Szwajcar zwyciężał najwięcej razy – sześć (2003-04, 06-07, 2010-11). Będzie bronił trofeum a Londyn jest dla niego miejscem magicznym, specjalnym. Wiadomo, jego ulubiony Wimbledon. Pięciokrotnie wygrywali dawni mistrzowie: Ivan Lendl i Pete Sampras. Zdarzały się fuksy. W 2009 roku wygrał Nikołaj Dawydienko, Rosjanin zagrał turniej życia. Przed 7 laty David Nalbandian pokonał w finale Federera 7:6. Argentyńczyk też był wówczas boski.

Novak Djoković, który będzie ponownie numerem jeden na koniec roku bez względu na rezultaty Masters, potrafił zwyciężyć w roku 2008, kiedy jeszcze nie grał tak wspaniale jak w dwóch ostatnich sezonach. Teraz Serb ma wielką chrapkę na pokonanie Rogera, Andy’ego i spółki. „Nole” ma świetny sezon, choć odrobinę gorszy niż dwanaście tygodni temu. Z kolei Murray chciałby znów coś wygrać po raz pierwszy i to na brytyjskiej ziemi. Szkot został mistrzem olimpijskim i wreszcie – po 76 latach oczekiwań – wygrał turniej wielkoszlemowy. US Open w Nowym Jorku.

Skład finału londyńskiego Masters nikogo nie zaskoczył. Jako ostatni zakwalifikował się do elitarnej rywalizacji Janko Tipsarević, który zaraz potem przegrał z łodzianinem Janowiczem w paryskim ćwierćfinale. Serb debiutuje w Masters jako pełnoprawny uczestnik. Przed rokiem był rezerwowym i zastąpił Murraya. Jo-Wilfried Tsonga wystąpił w finale 2011, Juan Martin Del Potro w finale2009, aDavid Ferrer w 2007. Oni nie powinni się włączyć do walki o końcowy sukces. Federer albo Djoković, oni prawdopodobnie wylądują w finale 12 listopada. A Murray? Trzy ostatnie mecze przegrane, w tym z Janowiczem, gdzie zawalił mając piłki meczowe. Coś się w Andym zacina.

Sylwester Sikora

fot. East News

Jerzy Janowicz awansował do półfinału turniej cyklu Masters w Paryżu. Rywal Polaka, dziewiąty w rankingu Serb Janko Tipsarević skreczował przy stanie 3:6, 6:1, 4:1 dla polskiego tenisisty. To największy sukces 21-letniego zawodnika z Łodzi, który przed zawodami w hali Bercy był 69. w rankingu. Polak zaczął od kwalifikacji, wcześniej wygrał pięć spotkań i wyeliminował m.in. Andy’ego Murraya. Po zawodach awansuje do czołowej „40″ rankingu. W półfinale jego rywalem będzie reprezentant gospodarzy Gilles Simon, z którym Janowicz nigdy nie grał.

Natomiast Mariusz Fyrstenberg i Marcin Matkowski przegrali ćwierćfinał z Hindusami Maheshem Bhupathim i Rohanem Bopanną 7:6 (5), 3:6, 4-10. W efekcie Polacy nie zagrają w kończącym sezon turnieju w Londynie. Ich rywalami do ostatniego miejsca w Masters byli właśnie Hindusi.

Karol Stopa:

„Nie jest to zaskoczenie o tyle, że Janowicz mając ten styl gry i takie warunki fizyczne od dawna dobrze rokował. Wspaniały serwis, wzrost świadczyły o tym, że zajdzie daleko. Ten styl w rozgrywkach mężczyzn zaczyna być obowiązujący. Zaskoczeniem może być fakt, że Janowicz wykonał skok tak wcześnie, mając zaledwie 21 lat. Rzeczywiście rzadko zdarza się, by ktoś przeszedł eliminacje a potem po kolei ogrywał wyżej notowanych rywali. Niczego nie ujmując Janowiczowi, po części tłumaczy to zbliżający się koniec sezonu. Organizatorzy tego turnieju planują zresztą przenieść go na inny miesiąc. Po raz kolejny mieliśmy sytuacje, że najlepsi wycofują się, grają od niechcenia albo są bez formy. To pomogło Polakowi, ale oczywiście te zwycięstwa nie są dziełem przypadku i były jego wielką zasługą. Trzeba pamiętać, że zaczynał od kwalifikacji, więc rozegrał już potężną porcję spotkań – tyle co w turnieju wielkoszlemowym, ale w tydzień a nie dwa. Jest to dawka mordercza. Na szczęście szybki kort pasuje do jego gry, a on umie wykorzystać sytuację końcówki sezonu.

Jeśli pokonał tylu mocnych rywali, dlaczego miałby nie wygrać z Simonem. Na pewno jest zmęczony, jego ramię jest nadwyrężone, ale też jest na fali a nie ciąży na nim żadna presja. W sytuacji mniejszej odpowiedzialności za wynik będzie mu się grało łatwiej niż Francuzowi. Problemem może być z reguły nieobiektywna francuska publiczność. Janowicza bardzo tam polubiono, ale w sobotę już nie będzie kochany. Z Francuzami na turniejach w Paryżu zawsze gra się fatalnie.

Podsumowując, uważam, że Jerzy Janowicz jest herosem. Dla mnie jest wielki. Jego sukces to wspaniała wiadomość dla polskiego tenisa. On nie liczy, że ktoś mu zepsuje piłkę. Liczy na swoje akcje, kończące uderzenia z linii końcowej, serwis, woleje i dropszoty. Obraz jego gry jest zdecydowanie pozytywny, fascynuje kibiców i podoba się każdemu. Janowicz, gdy idzie jak burza i niszczy wszystko na swojej drodze, jest jak bokser nokautujący rywali.

Co do Fyrstenberga i Matkowskiego, historia – odwrotnie – jest smutna. Szkoda, że po raz pierwszy od 2007 roku nie zagrają w Masters. Jednak nie jest to zaskoczenie. Polacy mają gorszy rok, właściwie we wszystkich turniejach wypadli gorzej i mieli sporo wpadek. Biorąc pod uwagę naprawdę zły początek sezonu, to i tak dobry wynik, że do końca mieli szansę na Masters. Myślę, że powodem jest gorsze przygotowanie ogólne do gry. Marcin ma nadwagę, co nie pozostało bez wpływu. Moim zdaniem nie jest to znużenie sobą. Wielcy debliści na świecie są od nich starsi, ale ich przygotowanie sprawnościowe jest bez zarzutu, wiedzą, że nie mogą pozwolić sobie na słabości. Dla Fyrstenberga i Matkowskiego jest to dzwonek alarmowy. Muszą na spokojnie porozmawiać, bo jeśli mają grać dalej razem muszą coś zmienić. Może trzeba zejść z utartych ścieżek, wylać trochę więcej potu. Szkoda, bo rok temu byli w finale Masters, mierzyli bardzo wysoko. Muszą potraktować to jako przestrogę.”