Robert Lewandowski to już nie tylko napastnik, to giełdowa spółka, której posiadanie ma niebagatelne znaczenie. Jej akcje sięgnęły zenitu, teraz, gdy na oczach całego piłkarskiego świata, w arcyważnym meczu z potężnym Realem Madryt, Lewandowski strzelił cztery gole niemal przesądzając o awansie Dortmundu do finału Ligi Mistrzów.

„Lewy” jest wciąż młodym snajperem. 31 sierpnia skończy 25 lat. Jest młodszy o 3 lata od Cristiano Ronaldo i o rok od Leo Messiego. W Polsce ma grono zagorzałych wielbicieli, podobnie jak Kuba Błaszczykowski, Łukasz Piszczek i cała drużyna z Dortmundu. Tyle, że Lewandowski jest frontmanem i podobnie jak rzecz ma się w muzyce, gdy wokalista zostawia zespół, zabiera ze sobą znaczną część jego popularności. W świecie dźwięków prawda okazuje się często bardziej brutalna – dobry wokalista bierze wszystko. Nie zostawia absolutnie nic poza tym, co wydarzyło się z jego udziałem.

Ewentualne przejście Roberta Lewandowskiego do Bayernu (choć Bawarczycy ponoć dementują podpisanie kontraktu z Polakiem) wpłynie w znacznym stopniu na wzrost popularności drużyny z Monachium wśród polskich kibiców. To nie jest bez znaczenia, gdyż Polska to duży kraj i istotny „rynek zbytu”, choćby dla koszulek Bayernu, które nie sprzedają się obecnie jak ciepłe bułki. Jeśli nasz reprezentacyjny napastnik pozostanie w Niemczech wówczas zmieni się niewiele. Bundesliga, która ze względu na swoją jakość z pewnością zasługuje na uwagę kibiców, utrzyma silną pozycję.

Poza mającymi się dobrze ligami hiszpańską i angielską, są jeszcze ligi włoska i francuska, a te obecnie niezwykle rzadko trafiają na czołówki wiadomości sportowych w naszym kraju. Odwrócenie tego stanu teoretycznie nie jest skomplikowane. Wyobraźmy sobie, że oto Lewandowski przechodzi do jednego z klubów Serie A? Nie tylko przykładowy Milan, czy Juventus mógłby czerpać z tego marketingowe korzyści (pomijając istotny wynik sportowy), ale całe ligowe rozgrywki. Zresztą już to przerabialiśmy. Wszak Zbigniew Boniek kierował naszą uwagę na poczynania futbolistów w gorącej Italii, tyle tylko, że parę lat już minęło. Faktem jednak jest, że tak to działa.

Podobnie jak sam jeden Robert Kubica spopularyzował w Polsce Formułę 1, tak wracając do futbolu przydałoby się jeszcze dwóch kolejnych Robertów Lewandowskich do zasilenia lig francuskiej i włoskiej. Wówczas mielibyśmy większą świadomość, lub w ogóle byśmy wiedzieli bez zasięgania informacji, że we Francji liderem jest PSG z przewagą 9 punktów nad Marsylią, a we Włoszech Juventus o 11 punktów wyprzedza Napoli i aż o 18 AC Milan. W obu ligach do końca rozgrywek pozostaje 5 kolejek. Bez gwiazdy z Polski tego typu informacje będziemy musieli raczej wyszukiwać. Ciekawe kto i kiedy to zmieni? We włoskim Udinese rośnie w siłę Piotr Zieliński, 18-letni ofensywny pomocnik pochodzący z Ząbkowic Śląskich. Poczekajmy.

Tymczasem jeszcze raz wielkie brawa dla Roberta Lewandowskiego. Pokazał na co go stać w najlepszym z możliwych momentów w dotychczasowej karierze. Jak sam mówi skromnie – dopisało szczęście. Pewnie i dopisało, musiało. We wszystkim w życiu trzeba mieć trochę szczęścia, bo bez niego ani rusz. Szczęściu trzeba również dopomóc i z tego zadania Lewandowski wywiązuje się w 100 procentach. Ciężką pracą. Otrzymał dar i go nie marnuje. Panie, Panowie, wstajemy z krzeseł – oklaski dla Roberta!

Marek Kaleta

Lionel Messi został pierwszym w historii, który cztery razy otrzymał Złotą Piłkę, nagrodę dla najlepszego piłkarza świata. Tak jak przed rokiem, Argentyńczyk rywalizował o wyróżnienie z kolegą klubowym z Barcelony Andrésem Iniestą, a przede wszystkim z Cristiano Ronaldo z Realu Madryt. Messi wygrał plebiscyt czwarty raz z rzędu. Cristiano Ronaldo wciąż ma jedną Złotą Piłkę, którą dostał rok przed pierwszym tryumfem Messiego. Podczas gali w Zurychu przyznano wiele innych wyróżnień, m.in. wybrano drużynę roku.

Dla Sportowych Wywiadów wydarzenie ocenił Maciej Murawski, były reprezentant Polski, uczestnik MŚ, trener i komentator telewizyjny:

„Messi i Cristiano Ronaldo to wybitni zawodnicy. Portugalczyk też miał dobry sezon, zdobył mistrzostwo Hiszpanii, strzelił bardzo dużo goli. Jednak Messi strzelił jeszcze więcej. Poza tym Argentyńczyk miał wspaniałą końcówkę roku, w której Barcelona była nie do pokonania. Tymczasem Real miał słabszą rundę jesienną. Cristiano Ronaldo miał pecha, bo nie tylko on, ale cały Real miał gorszą końcówkę roku. Mistrzostwo Hiszpanii to był argument za Portugalczykiem. Sądzę też, że Cristiano Ronaldo jest lepszy od Messiego w kilku elementach. Jednak bardziej cenię Messiego i oddałbym głos na Argentyńczyka. Messi jest tylko jeden i został nagrodzony zasłużenie. Uważam, że jest piłkarzem z innej planety. Zawsze robi różnicę. Było wielu graczy wybitnych, jak Maradona czy Pele. Jednak trzeba brać pod uwagę, jak zmieniła się piłka i jak dziś trudno jest w nią grać. Moim zdaniem Messi, który ma tylko 26 lat, po zakończeniu kariery zostanie uznany najlepszym piłkarzem wszech czasów. Argumentem przeciwko jest fakt, że nie został mistrzem świata. I być może nigdy nie zostanie, a Pele był mistrzem świata trzy razy. Tyle, że kilkadziesiąt lat temu gra w piłkę była czymś zupełnie innym.

Gdybym miał szukać głównego konkurenta dla Messiego, to nie wybrałbym Cristiano Ronaldo, ale Ikera Casillasa. Nie twierdzę, że Casillas jest lepszym piłkarzem od Argentyńczyka, ale zdobył mistrzostwo Hiszpanii, a przede wszystkim obronił mistrzostwo Europy. Oczywiście jest to bramkarz, ciężko go porównać do skrzydłowego. Bramkarze to jakby inna dyscyplina sportu. Jednak Casillas podoba mi się też jako człowiek, mam duży szacunek dla jego postawy na boisku i poza nim.

W finałowej trójce plebiscytu na pewno byli trzej najlepsi gracze z pola na świecie. Eksperci nie pomylili się. Więcej uwag mam do jedenastki roku, w której poza Radamelem Falcao byli tylko piłkarze Realu Madryt i Barcelony. Coś w tym jest, bo to rzeczywiście są dwa najlepsze kluby świata, ale można było poszukać jeszcze zawodników w lidze angielskiej, a nawet włoskiej czy niemieckiej. Chociażby Andrea Pirlo – mistrz Włoch z Juventusem Turyn i wicemistrz Europy.”

adu