Specjaliści od kombinacji norweskiej mogą już być myślami przy Igrzyskach Olimpijskich w Soczi. To znaczy, teraz zapewne myślą głównie o odpoczynku, o wakacjach. Jednak jeśli chodzi o sprawy czysto sportowe, mogą koncentrować się na sezonie olimpijskim, bo przedolimpijski właśnie dobiegł końca. Zimowi dwuboiści zakończyli walkę o Puchar Świata w piątek i sobotę w Oslo – tydzień wcześniej niż biegacze i skoczkowie.

Sezon bez wątpienia miał dwóch bohaterów: Niemca Erika Frenzela i Francuza Jasona Lamy Chappuis. Ten pierwszy zdobył Puchar Świata i Puchar Narodów. W rywalizacji indywidualnej był zdecydowanie najlepszy. Odniósł najwięcej zwycięstw (sześć), zajmował też niższe miejsca na podium. W drugiej połowie stycznia miał fenomenalną serię czterech tryumfów z rzędu. Stanął na podium w każdym ze swoich 11 ostatnich startów w cyklu (wliczając trzy zawody drużynowe). Walka o pierwszą w karierze Kryształową Kulę przyniosła mu zarobek w wysokości niemal stu tysięcy franków szwajcarskich. Forma Frenzela w sezonie 2012/2013 była kluczowa również w Pucharze Narodów. Wszystkie jego sukcesy bardzo pomogły Niemcom wygrać. Sukcesy indywidualne, ale i w drużynie. Z pięciu zespołowych startów w sezonie Niemcy wygrali trzy. Czterokrotnie byli w czołowej trójce, za każdym razem z Frenzelem w składzie. Ten urodzony w byłej NRD 25-latek miał też udane mistrzostwa świata w Val di Fiemme. Jak na reprezentanta Niemiec wręcz bardzo udane. Nasi zachodni sąsiedzi mieli wielkie apetyty – dwa lat wcześniej zdobywali medale w każdej konkurencji (w sumie sześć krążków). W MŚ 2013 było dużo gorzej. Jednak akurat Frenzel nie ma powodów do narzekania – został mistrzem świata indywidualnie (skoki na dużym obiekcie – na zdjęciu powyżej) i brązowym medalistą w debiutującym w mistrzowskiej imprezie sprincie drużynowym. Zgarnął połowę medali dla Niemiec, a co najważniejsze dla niego – jedyny złoty.

Frenzel odebrał Puchar Świata Lamy Chappuis. Francuz zdobył go wcześniej trzy razy z rzędu. Jednak w tym sezonie jego celem były mistrzostwa świata. Lamy Chappuis osiągnął co chciał, a może nawet więcej. Urodzony w USA reprezentant Francji został pierwszym w historii zimowym dwuboistą, który zdobył trzy złote medale w jednych mistrzostwa świata (na zdjęciu obok). Do dwóch tryumfów drużynowych i jednego indywidualnego dołożył jeszcze brązowy krążek w rywalizacji ze skokami na dużym obiekcie. Zdobył więc medal w każdym starcie. W sumie ma już cztery tytuły mistrza świata. Francuz przebił Feliksa Gottwalda czy Hannu Manninena, zrównał się z Ronnym Ackermannem i Kenjim Ogiwarą. Do rekordu pięciu złotych medali MŚ Bjarte Engena Vika brakuje mu jednego krążka. Słynny Norweg startował do trzydziestki. Lamy Chappuis we wrześniu skończy 27 lat. Najbliższy cel – Soczi.

A skoro o igrzyskach mowa, co z reprezentacją Polski? W Pucharze Świata niemal nie istnieliśmy, w mistrzostwach świata nie było naszych zawodników. Nie tak dawno słyszeliśmy zapowiedzi o możliwej niespodziance w Soczi. Czy aby na pewno tą niespodzianką miała być rezygnacja z udziału w Igrzyskach 2014? Na to się niestety zanosi. Myślę, że należy wstrzymać się jeszcze z ogłoszeniem śmierci polskiej kombinacji norweskiej. Jednak czarny scenariusz jest coraz bardziej prawdopodobny. Władze PZN powinny słyszeć ostatni dzwonek. Oby za rok przy podsumowaniach sezonu olimpijskiego nie trzeba było pisać, że tę dyscyplinę w Polsce zniszczono.

Adam Dutlinger

Francuzi zostali pierwszymi w historii mistrzami świata w sprincie drużynowym w kombinacji norweskiej. Konkurs dwuosobowych reprezentacji narodowych był ostatnim w MŚ (na zdjęciu po lewej). Znów najlepszym zespołem, po „drużynówce” metodą Gundersena, okazała się Francja. Jej lider Jason Lamy Chappuis wygrał też pierwsze zmagania indywidualne. Drugim mistrzem świata jest Niemiec Eric Frenzel.

Mistrzostwa stały na wysokim poziomie. Konkursy skoków, może za wyjątkiem sprintu drużynowego, kończyły się bardzo dobrymi próbami. Również na trasach biegowych emocje były ogromne. Dwa początkowe starty to porywające, sprinterskie finisze. Najpierw medalistów indywidualnych dzieliło 0,3 sekundy, a o drugim miejscu zdecydowano po analizie fotofiniszu (zdjęcie poniżej). Dwa dni później Francuzi o mniej niż pół sekundy pokonali drużynę Norwegów. Emocjonująca była jeszcze walka o srebrny i brązowy medal w drugim konkursie indywidualnym. Nie zabrakło też ucieczek oraz pościgów – samotnych i grupowych. Byliśmy świadkami wielu wspaniałych poczynań biegowych pod względem techniki, taktyki czy wytrzymałości.

Starty zimowych dwuboistów w Val di Fiemme mają zdecydowanych bohaterów. Indywidualnie to Lamy Chappuis, drużynowo – reprezentacja Francji. Lamy Chappuis zdobył medal w każdej z czterech konkurencji, a trzy krążki Francuza są złote. Marit Bjoergen wywalczyła więcej medali w ogóle i więcej złotych, ale nie była na podium we wszystkich konkurencjach. Można więc śmiało zastanawiać się czy Lamy Chappuis nie został królem całych mistrzostw. Królem kombinacji norweskiej jest na pewno. Reprezentacja Francji ze swoim asem w składzie jest zaś największym wygranym drużynowo. Tak jak Niemcy dwa lata temu w Oslo, tym razem trójkolorowi mają medale ze wszystkich konkurencji. A co najważniejsze, dla Sébastiena Lacroix, Maxime’a Laheurte’a i François Brauda to życiowy sukces. Lacroix, który raz zajął trzecie miejsce w zawodach Pucharu Świata, został podwójnym mistrzem świata (tradycyjna rywalizacja drużynowa i sprint drużynowy). Laheurte i Braud, którzy nigdy nie byli na podium mistrzostw świata, igrzysk olimpijskich ani Pucharu Świata, zdobyli złote medale w klasycznej „drużynówce”.

Natomiast największymi przegranymi są Akito Watabe i – jednak – reprezentacja Niemiec. Japończyk jest jedynym zawodnikiem z czołowej szóstki Pucharu Świata, który nie zdobył żadnego medalu. W tym sezonie PŚ dziewięć razy zajmował miejsca w najlepszej „10″, a czterokrotnie znalazł się na podium. Z Val di Fiemme lider japońskiej reprezentacji wyjeżdża z pustymi rękoma. Niemcom trochę uratował te mistrzostwa Frenzel. Lider Pucharu Świata wygrał jeden konkurs indywidualny i walnie przyczynił się do trzeciego miejsca w sprincie drużynowym. Jednak nasi zachodni sąsiedzi wywalczyli o połowę mniej medali niż w Oslo. Ponadto, przed dwoma laty mieli złoty i cztery srebrne (oraz brązowy), a tym razem złoty i dwa brązowe.

Adam Dutlinger

Biegaczki we wspaniałym stylu zakończyły występy w mistrzostwach świata w Val di Fiemme. Ostatnim, niewątpliwie pięknym aktem był bieg na 30 kilometrów ze startu wspólnego rozgrywany techniką klasyczną. Dystans, tak pamiętny z Igrzysk Olimpijskich w Vancouver, znów okazał się dla nas szczęśliwy.

Choć w rewanżu triumfowała Marit Bjoergen przed Justyną Kowalczyk oraz Therese Johaug, to trzeba przyznać, że rywalizacja była arcyciekawa i trzymała w niepewności do końca. W zasadzie kluczowe ataki zaczęły się w okolicach 16. kilometra. Wówczas utworzyła się grupa zawodniczek, w której skład wchodziły późniejsze medalistki oraz Heidi Weng i Nicole Fessel. W pościg za rywalkami udały się: Anna Haag, Kerttu Niskanen i Kristin Stoermer Steira. Występ Haag był dużym zaskoczeniem, a jej katorżnicza praca jest godna pochwały. Ogromne problemy na trasie miała Charlotte Kalla, która w pewnym momencie po prostu męczyła się niemiłosiernie! Technika klasyczna Szwedki jest daleka od łyżwowej. Podobny przypadek zdarzył się Aino-Kaisie Saarinen, która przygotowywała się do tego startu pod okiem indywidualnego trenera Jarmo Riskiego. Warto zaznaczyć, że od 2007 roku w każdej mistrzowskiej imprezie „Aikku” zdobywała co najmniej jeden medal. Weng i Fessel nie utrzymały tempa rywalek. Jednak obie biegaczki mogą być zadowolone z bardzo dobrego występu. Przed zawodniczką z Ytre Enebakk jeszcze długa kariera. Jestem zdania, że podczas Igrzysk w Soczi będzie jedną z głównych bohaterek. Broniąca tytułu Johaug osłabła na ostatnim podbiegu zwanym „Zorzi”. Kowalczyk była pierwsza na wjeździe na stadion, ale na finiszowej prostej lepsza okazała się Bjoergen, która zdobyła swój 12. złoty medal.

Tym razem panie zamieniły się miejscami. Podczas Igrzysk Olimpijskich to Kowalczyk stanęła na najwyższym stopniu podium. W Val di Fiemme sięgnęła po srebrny medal. Bjoergen zrewanżowała się Polce. Ciekawe jak czują się ci, którzy skreślili już Kowalczyk i wysłali ją na emeryturę. Zdobywczyni dużej kryształowej kuli wróci z Doliny Płomieni z medalem i to wywalczonym w niesamowitej bitwie, w epickim spektaklu mistrzostw świata.

Piotr Walkowiak

Fot. Sportowe Wywiady

Kamil Stoch został mistrzem świata w skokach narciarskich na dużym obiekcie. Polak, który na skoczni normalnej był ósmy, prowadził po pierwszej serii. W drugiej wytrzymał napięcie i wyprzedził Słoweńca Petera Prevca o sześć punktów. Trzecie miejsce zajął Anders Jacobsen z Norwegii. O sukcesie Stocha rozmawiamy z Igorem Błachutem, który jest w Predazzo i komentował konkurs dla Eurosportu.

Sportowe Wywiady: W sobotę w pierwszym konkursie Stoch był drugi po pierwszej serii, ale spadł na ósme miejsce. Dziś poradził sobie z presją.

Igor Błachut: Kamil strasznie przeżył to ósme miejsce na normalnej skoczni. Miał świadomość, że te mistrzostwa są jego ogromną szansą. Myślę, że długo rozmawiał z trenerem Łukaszem Kruczkiem i upewnił się, że stać go na medal. Dobrze zrobił mu też przyjazd Adama Małysza, który wiele razy był w takiej sytuacji i mógł powiedzieć Kamilowi co zrobić, uspokoić go. To wszystko złożyło się na fakt, że Stoch miał większą pewność siebie. Jest w rewelacyjnej formie. Dobrze skakał na treningach, w kwalifikacjach i serii próbnej. W konkursie po prostu przeskoczył rywali. Po pierwszej serii miał dużą przewagę. W drugiej części Kamil i trener Kruczek dobrze zareagowali na taktyczne zagrywki innych ekip. Konkurs stał na bardzo wysokim poziomie. Stoch nie pozostawił wątpliwości rywalom. Nie miał przeciwnika. Wracając do szkoleniowca, Kruczka zwalniano tak często jak chyba nikogo innego w polskim sporcie. Okazało się, że niesłusznie. Stoch jest mistrzem świata. Poza tym jest kilku zawodników, którzy w MŚ skaczą na poziomie drugiej i trzeciej dziesiątki. Czyli jest drużyna, która będzie bić się o wysokie miejsca.

Fot. oficjalna strona K. Stocha

W sobotę na tej samej skoczni odbędzie się konkurs drużynowy.

- Nie wiem czy będzie medal, ale jest szansa. W polskiej ekipie panuje dobry nastrój. Zawodnicy mocno trzymają ze sobą. Chętnych na medale jest sporo, ale Polacy też mogą być wysoko. Są Niemcy, Austriacy, Norwegowie, ale na przykład Słoweńcy – poza Prevcem – skaczą tutaj słabo. Dodam jeszcze, że w tych mistrzostwach trochę brakuje klimatu. Na trasach biegowych atmosferę ratują Norwegowie. Dziś w Predazzo najwięcej było Polaków, którzy głośno śpiewając hymn stworzyli atmosferę na miarę wielkiej światowej imprezy. Słowa uznania dla Stocha, ale też dla kibiców, którzy sadząc z flag przyjechali tu z całej Polski.

Dziś jest dziesiąta rocznica złotego medalu Małysza na skoczni normalnej w Predazzo. W poprzednich mistrzostwach świata w Val di Fiemme Małysz wygrał oba konkursy.

- Trudno porównywać Kamila Stocha i Adama Małysza. Na pewno Kamil jest zawodnikiem, który jeszcze kilka lat będzie skakać i ma potencjał. Może zdobyć więcej medali. Dzisiaj w dużej części został zażegnany jego problem z psychiką. On już wie, że potrafi wygrywać z zawodnikami, którzy uchodzili za lepszych, bardziej utalentowanych, odporniejszych psychicznie. Stoch odniósł sukces, którego nie można porównać z jego tryumfami w Pucharze Świata.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Przed wtorkowym startem zakładano, że Marit Bjoergen sięgnie po kolejny mistrzowski tytuł. Jednak jej rodaczka Therese Johaug startowała nieco później niż dwukrotna złota medalistka tego czempionatu, a co za tym idzie doskonale znała sytuację na trasie.

Bieg indywidualny na 10 kilometrów techniką dowolną miał oczywiście start interwałowy co 30 sekund. Walka na trasie Bjoergen z Johaug o zwycięstwo trwała do samego końca. Johaug przez pół dystansu utrzymywała minimalną stratę do starszej koleżanki. Gdy rozpoczęła się druga część zmagań, sytuacja uległa zmianie. Po przebiegnięciu 6,8 km przewaga nowej mistrzyni świata rosła. 600 metrów przed metą Johaug miała już komfortową sytuację i na mecie zaznaczyła swoją wyższość.

Starcie o trzecie miejsce też zapierało dech w piersiach. Biegaczka kontra biathlonistka, czyli Julia Czekaliewa i Miriam Goessner. Ta druga z niecierpliwością oczekiwała na Rosjankę spoglądając na swój czas. Czekaliewa, która dwukrotnie w tym sezonie stawała już na podium zawodów Pucharu Świata i od Tour de Ski plasuje się w czołówce, okazała się lepsza od Niemki o pół sekundy! Obrazek przypomniał wielu osobom podobną walkę, która odbyła się wiele lat temu. Jeden z najwspanialszych biegaczy narciarskich, reprezentant Finlandii Juha Mieto w biegu na dystansie 15 kilometrów podczas Igrzysk Olimpijskich w Lake Placid w 1980 roku przegrał złoty medal ze Szwedem Wassbergiem o sześć setnych sekundy. W przeliczeniu na odległość było to nieco mniej niż 6 centymetrów!

Amerykanka Elizabeth Stephen po raz kolejny udowodniła, że w biegach na dystansie czuje się bardzo mocna. Dobrze wypadła Heidi Weng. Choć norwescy specjaliści oczekiwali medalu, to jednak młodziutka Weng bardzo mocno przeżywa te mistrzostwa i wielokrotnie zmaga się z zupełnie niepotrzebnym napięciem. Warto zwrócić uwagę na przyzwoity wynik Włoszek oraz Coraline Hugue z Francji. Trochę więcej oczekiwałem od Kristy Laehteenmaeki, która biegła w dwóch uroczych kitkach. Finka przegrała między innymi ze swoją rodaczką biathlonistką Kaisą Maekaeraeinen. Zawiodła przede wszystkim siebie Charlotte Kalla, która finiszowała z siódmym czasem. Szwedka z racji stylu łyżwowego miała ogromną szansę, by sięgnąć po medal. Stawiano ją w gronie tych, które przeszkodzą Norweżkom w dzieleniu miejsc na podium.

Polki niestety tym razem zakończyły zmagania poza trzydziestką. Paulina Maciuszek przez pierwszą część dystansu biegła w ścisłej czołówce, potem troszkę zabrakło czasu.

Piotr Walkowiak

Fot. oficjalna strona J. Diggins

Warto wrócić do tego, co działo się w niedzielę na trasach biegowych ośrodka Lago di Tesero, gdzie temperatura wielokrotnie sięgała maksimum. Szczególnie w rywalizacji kobiet, które w dramatycznym, a zarazem pięknym boju w sprincie drużynowym techniką łyżwową dały z siebie wszystko.

Na początku mogliśmy zauważyć miły polski akcent, bo do finału po bardzo dobrym biegu awansowały Agnieszka Szymańczak i Sylwia Jaśkowiec. Dla tej pierwszej był to już drugi występ w Val di Fiemme. Jaśkowiec zadebiutowała i wraz z koleżanką spisała się naprawdę dobrze. Zaskoczył nieco skład Finek. Krista Laehteenmaeki akurat zaskoczeniem nie była, bo to zawodniczka, która już zdobyła medal w tej specjalności. Przed dwoma laty z Aino-Kaisą Saarinen wywalczyła srebrny krążek, tylko wówczas bieg odbywał się stylem klasycznym. W tym roku Aikku zastąpiła Riikka Sarasoja-Lilja i był to niewątpliwie dobry ruch trenera Magnara Dalena. Zaskoczeniem okazała się absencja Mony-Liisy Malvalehto oraz Anne Kylloenen. Bardzo prawdopodobne, że Finki wskutek konfliktu z serwismenem mogły zostać pozbawione startu. Bądź trener postawił na doświadczenie. Reprezentantki Suomi uzupełniły podium i zdobyły brązowy medal, w tym pierwszy Sarasoji-Lilji. Szwedki w składzie Charlotte Kalla i Ida Ingemarsdotter sięgnęły po srebro i siłą rzeczy nie obroniły mistrzowskiego tytułu. Negatywnie zaskoczyły Niemki, bo Hanna Kolb, brązowa medalistka MŚ w Libercu w sprincie, traciła na swoich zmianach sporo. Denise Herrmann próbowała odrobić stratę, ale skończyło się dopiero na ósmej pozycji, tuż przed Polkami. Zwycięski team z Liberca z zawodów PŚ, czyli Maiken Caspersen Falla i Ingvild Flugstad Oestberg poniósł klęskę. Wszystko wskutek upadku Oestberg, którego skutkiem była dopiero czwarta pozycja.

Największy smaczek zostawiłem na koniec. Oglądałem wiele walk na arenach narciarskich świata, ale to co w niedzielę zrobiła Jessica Diggins jest co najmniej godne podziwu! Na swojej ostatniej zmianie waleczna Amerykanka złamała kijek. Mimo to biegnąc przez około 50 metrów nie oddała prowadzenia. Po otrzymaniu dłuższego kijka, biegaczka nie poddała się i przekazała komfortową sytuację Kikkan Randall, która pobiegła po zwycięstwo. Diggins wykonywała zadanie niczym Herkules. Każdy kto widzi w sporcie coś więcej niż suchy wynik czy zdobyty medal, musiał w tym momencie uznać, że jest wielkim sportowcem. Nie tylko dlatego, że biegła kilkadziesiąt metrów jakby poza granicami ludzkich możliwości.

Piotr Walkowiak