Fot. oficjalna strona Jasona Lamy Chappuis

Jason Lamy Chappuis po raz kolejny zaczyna uciekać rywalom. Francuz po dwóch konkursach indywidualnych powiększył przewagę nad Magnusem Moanem, który traci już ponad sto punktów. Czy to koniec walki o Kryształową Kulę? Czy ktoś jeszcze spróbuje postawić się francuskiemu dominatorowi? Przekonamy się już w ten weekend. W Seefeld odbędą się ostatnie w tym sezonie konkursy na skoczni normalnej i Moan musi dwa razy być na podium, najlepiej na pierwszych miejscach, aby powalczyć potem na większych obiektach.

W Schonach Lamy Chappuis wygrał, w Chaux-Neuve zajął szóste miejsce. Po raz kolejny nieco rozczarował kibiców, ale Moan uplasował się dopiero w trzeciej dziesiątce i nie zdołał wykorzystać potknięcia Francuza. Tydzień wcześniej w Niemczech norweski szybkobiegacz stanął na podium, ale Francuz znów finiszował przed nim. W dwóch konkursach indywidualnych Moan stracił do Lamy Chappuis aż 75 punktów. Jedynym zawodnikiem, który nic nie stracił do reprezentanta trójkolorowych jest Akito Watabe. Japończyk dwukrotnie stanął na podium i wywalczył 140 punktów. Watabe, podobnie jak rok temu, rozgrzewał się bardzo wolno, ale wreszcie zaczyna łapać formę i może być groźny w Val di Fiemme. Nie raz zdoła jeszcze ukąsić Francuza, ale strata ponad 200 punktów może okazać się za duża. Na pewno nie można odmówić Japończykowi walecznej postawy na trasie. Nigdy nie kalkuluje i biegnie ile sił w nogach. Często daje się ogrywać na ostatniej prostej, ale jest pozytywną postacią w Pucharze Świata.

Czteroosobową drużynówkę w Schonach wygrali Norwegowie, którzy znakomicie skakali i w biegu tylko dobili rywali. Drugą lokatę wywalczyli Niemcy. Sensacją było trzecie miejsce Amerykanów, którzy wdrapali się na podium po świetnym biegu. To jednak koniec pozytywnych wiadomości zza oceanu, bo weterani z USA w dalszym ciągu są absolutnie bez formy, a mistrzostwa świata tuż tuż. Czy zdołają się pozbierać? Ich sytuacja wygląda na pewno lepiej niż gospodarzy imprezy, którzy kompletnie nie radzą sobie na skoczni.

W sprincie drużynowym w Chaux-Neuve wygrali odgryzający się po słabym początku sezonu Niemcy. Fantastycznie o drugie miejsce powalczyli Norwegowie i Francuzi, a konkretnie Jørgen Graabak i Lamy Chappuis. Obaj przekraczali metę niemalże na leżąco. Bardziej ofiarnie i skutecznie finiszował Norweg. Tym samym trener Skandynawów Kristian Hammer wyjaśnił, dlaczego lubuje się w wystawianiu Graabaka na ostatnie zmiany w biegach drużynowych. Pokonać Lamy Chappuis na finiszowej prostej to nie lada wyczyn.

Teraz kombinatorzy przenoszą się do Austrii. Zawody w Seefeld, podobnie jak w Chaux-Neuve, mogą pochwalić się najlepszą frekwencją w Pucharze Świata. Na trasie i pod skocznią panuje świetna atmosfera. Zobaczymy jak po kontuzji zaprezentuje się Alessandro Pittin, który zdołał wykurować się przed mistrzostwami świata. Mam nadzieję, że nie nabawił się problemów kardiologiczny, bo oglądanie w fotelu poczynań jego kolegów na pewno nie należało do bezstresowych czynności… Przed własną publicznością nie wystartuje niestety Mario Stecher. Austriak był w świetniej formie, ale po raz n-ty odezwało się kolano i na razie nie wiadomo kiedy powróci. Oby jak najszybciej.

O występach Polaków, którzy na razie jak ognia unikają Puchar Świata, w osobnym artykule. Na początku roku w Wiśle zorganizowano przecież zawody Pucharu Kontynentalnego w kombinacji norweskiej.

Konrad Rakowski, skipol.pl

Fot. oficjalna strona Magnusa Moana

Najlepsi kombinatorzy podczas tego weekendu rywalizowali w Ramsau, a bezpośrednie zaplecze startowało w zawodach Pucharu Kontynentalnego w USA. Po raz kolejny byliśmy świadkami batalii między Magnusem Moanem a Jasonem Lamy Chappuis. Walka trwa w najlepsze i mam nadzieję, że tak będzie do samego końca sezonu. W drugiej lidze startowali nasi kombinatorzy i niestety trudno doszukać się wielu pozytywów po ich występie. Z polską kombinacja jest coraz gorzej.

Zacznę oczywiście od Pucharu Świata. Podczas sobotniego konkursu odrodził się Magnus Moan. Skok na trzecie miejsce z pewnością zszokował wielu rywali i zwycięzca zawodów mógł być tylko jeden. Moan na trasie dopełnił formalności i ponownie objął prowadzenie w klasyfikacji generalnej. Lamy Chappuis zajął piąte miejsce, ale niedziela należała już do podrażnionego Francuza. Co prawda na finiszu przegrał o czubek buta z powracającym do świetnej formy Mikko Kokslienem, ale pozwoliło mu to wrócić na pozycję lidera. Zażarta walka trwa więc w najlepsze. Zwycięzcą tego weekendu jest zdecydowanie Lamy Chappuis. Normalna skocznia miała sprzyjać Moanowi, a tymczasem to reprezentant trójkolorowych zgarnął w Austrii więcej pucharowych punktów i wydaje się faworytem do wywalczenia czwartej z rzędu Kryształowej Kuli.

Trzeba pamiętać, że zawody w Ramsau mają swoją specyfikę. Jest to najmniejsza skocznia w kalendarzu Pucharu Świata, zawodnicy na ogół startują w bardzo małych odstępach czasowych i wyniki są dość dziwne. Dość powiedzieć, że Seppi Hurschler podczas sobotniego konkursu wyskoczył niczym Filip z konopi. Dzięki świetnej postawie na trasie awansował z 45. miejsca na 17. Takie rzeczy na większych skoczniach na ogół się nie zdarzają. Skończyło się więc Eldorado dla szybkobiegaczy. Warto jeszcze odnotować, że punkty w Ramsau wywalczyło dwóch Estończyków. Han-Hendrik Piho w sobotę był 28., a jego starszy brat Kail w niedzielę zajął 22. miejsce. Gdyby mi ktoś 2-3 lata temu powiedział, że do końca roku 2012 w sezonie 12/13 zapunktuje dwóch Estończyków, a Polacy będą ciułać punkty w Pucharze Kontynentalnym, to ordynarnie bym go wyśmiał… Już nawet nie warto się rozwodzić nad tym, że 20-letni Mario Seidl dwukrotnie zapunktował (12. i 29. miejsce), a w wieku juniora regularnie z Polakami przegrywał.

Nasi zawodnicy skakali w Park City, a biegali w Soldier Hollow w zawodach drugiej ligi. Paweł Słowiok w trzech indywidualnych konkursach wywalczył 15 punktów, Szczepan Kupczak 10, a Mateusz Wantulok – zero. Umiarkowanie zadowolony może być Kupczak, dla którego to pierwsze punkty w karierze. Słowiok zaś po raz pierwszy od niemal czterech lat nie zapunktował w pojedynczym konkursie Puchar Kontynentalnego. W PŚ startował nasz rodzynek Tomek Pochwała. Uniknął kompromitacji i dwukrotnie zakwalifikował się do konkursu, ale niestety poza-kadrowicz jest w tym sezonie w fatalnej formie skokowej i biegowej. Pierwszego dnia był 42., a drugiego po słabym skoku odpuścił bieg.

 Konrad Rakowski, skipol.pl

fot. oficjalna strona Jasona Lamy-Chappuis

Po zawodach w Lillehammer większość kibiców kombinacji norweskiej zadawała sobie pytanie czy Magnus Moan będzie w stanie przez cały sezon stawiać opór Jasonowi Lamy-Chappuisowi. Odpowiedź uzyskaliśmy bardzo szybko. Norweski szybkobiegacz oddawał w Kuusamo bardzo przeciętne skoki. Wszystkie plasowały go w trzeciej dziesiątce, a na pewno nie o taką regularność chodzi.

Jeszcze gorszą wiadomością dla Norwega była świetna dyspozycja lidera trójkolorowych. Lamy-Chappuis wygrał sobotni konkurs skoków i na trasie nie dał sobie odebrać zwycięstwa. Tym samym odebrał Moanowi koszulkę lidera Pucharu Świata. Na jak długo? Zdaniem Moana tylko na chwilę. Norweg wie co robił źle i już w Ramsau chce wrócić na pozycję lidera. Niestety po raz kolejny negatywnym bohaterem zawodów była Międzynarodowa Federacja Narciarska. Tydzień temu mieliśmy kontrowersje przy starcie Penalty Race, na których ucierpiał Bernhard Gruber, a podczas tego weekendu pokrzywdzony został Haavard Klemetsen.

Chyba wszyscy telewidzowie wiedzieli jak może się skończyć skok Norwega z tak wysokiej belki i przy tak korzystnym wietrze. Gdy Klemetsen odpychał się od belki, miał ponad 1 m/s pod narty. Na jego szczęście wiatr podczas samego skoku zelżał do 0,7 m/s, ale norweski weteran nie zdołał ustać skoku na 146 metr i skończyły się jego marzenia o objęciu prowadzenia w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata.

Jury niestety nie stanęło na wysokości zadania. Zgodnie z przepisami jego członkowie nie byli zobowiązani do zmiany belki, bo nikt nie przekroczył rozmiaru skoczni. Trener Nik Huber apelował o obniżenie rozbiegu przynajmniej o dwie platformy. W odpowiedzi dostał informację, że jest to jak najbardziej możliwe, ale jeśli belka zostanie obniżona nie z decyzji jury, to jego podopieczny nie dostanie rekompensaty punktowej. Trener postawiony w trudnej sytuacji postanowił zaryzykować i niestety ryzyko się nie opłaciło. Szkoda, że FIS najwięcej kombinuje tam gdzie nie trzeba. Kto zostanie pokrzywdzony za dwa tygodnie w Ramsau? Po Austriaku i Norwegu chyba pora na kolejnego zawodnika z czołówki… Może Niemiec?

W niedzielę odbył się sprint drużynowy, który wygrali Austriacy przed drugą drużyną Norwegii i Francją. Przyznam szczerze, że jest to dla mnie najmniej atrakcyjny format i nie będę się specjalnie rozwodził nad przebiegiem rywalizacji. Chciałbym tutaj wspomnieć o innej istotnej rzeczy. Cofnijmy się w czasie do 2010 roku, a konkretnie do 24 stycznia. W Schonach odbywał się wówczas konkurs drużynowy. Polacy pod nieobecność wielu czołowych ekip zajęli ósme miejsce.

Startowaliśmy w składzie: Tomasz Pochwała, Paweł Słowiok, Adam Cieślar i Marcin Mąka. Do Słoweńców startujących w składzie Mitja Oranic, Gasper Berlot, Marjan Jelenko i Joze Kamenik straciliśmy 43 sekundy. Zostali oni sklasyfikowani oczko wyżej od Polaków. W samym biegu nasi zawodnicy przegrali o nieco ponad pół minuty. Od tego konkursu minęły prawie trzy lata, a potencjał w obu kadrach wydawał się być porównywalny. Polscy kadrowicze szerokim łukiem omijają Puchar Świata, a Słoweńcy w składzie Mitja Oranic i Marjan Jelenko ocierają się o podium w tymże sprincie drużynowym. Dodatkowo Jelenko ma na swoim koncie dwa miejsca w dziesiątce na trzy starty w tym sezonie! Oranic ma trzy miejsca w trzeciej dziesiątce, a Gasper Berlot po świetnych występach w Letniej Grand Prix leczy drobną kontuzję.

Tymczasem u nas wygląda to nieco inaczej. Marcin Mąka skończył karierę, Tomasz Pochwała został wyrzucony z kadry, a nasi zdolni juniorzy zamiast się rozwijać, osiągają coraz słabsze wyniki. Prezes Tajner najpierw mówił, że Słowiok i Cieślar sprawią niespodziankę w Soczi, a teraz nie widzi drużyny kombinatorów w igrzyskach. Oczywiście siostrzeniec Apoloniusza Tajnera, Jakub Michalczuk, trenujący przez pięć lat kadrę kombinatorów, nie popełnił większych błędów szkoleniowych. Przynajmniej zdaniem prezesa. Winni są sami zawodnicy, którzy próbowali się jakoś wygrzebać z tej patowej sytuacji. Jest to na pewno bardzo ciekawa hipoteza prezesa Polskiego Związku Narciarskiego. Przed obecnym sezonem nastąpiła roszada w naszej kadrze. Głównym trenerem został Jan Klimko, ale Jakub Michalczuk wciąż odpowiada za przygotowanie na skoczni. Pozostaje nam tylko czekać na efekty tej zmiany…

O zawodach można by wiele pisać, ale moim zdaniem bohaterami tygodnia są Słoweńcy i Międzynarodowa Federacja Narciarska. Mógłbym się rozpisywać o fatalnej, a wręcz żenującej formie Amerykanów czy Włochów, ale zdaję sobie sprawę z popularności zimowego dwuboju w Polsce i na ogół będę się ograniczał do ciekawszych spostrzeżeń.

Konrad Rakowski, skipol.pl

fot. East News

Najciekawsza dyscyplina narciarstwa klasycznego, łącząca emocje związane ze śledzeniem skoków i biegowych pojedynków na finiszu, nie cieszy się w Polsce szczególnym zainteresowaniem. W tym sezonie pewnie nie będzie inaczej, bo z kombinacją norweską jest trochę jak z piłką wodną. Wszyscy wiedzą mniej więcej, o co chodzi, ale ponieważ nasi zawodnicy nie są w stanie nawiązać walki nawet ze średniakami, to kibicować pewnie będziemy innym. A to już nie budzi aż takiej ekscytacji.

Od kilku lat pytanie na początku sezonu jest następujące – czy Jason Lamy-Chappuis da się komuś przegonić w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, czy też nie? Francuz wygrywał tę rywalizację przez trzy ostatnie sezony z rzędu i na dobrą sprawę nic nie stoi na przeszkodzie, by wyrównał rekord Hannu Manninena i uczynił to po raz czwarty. Oczywiście, konkurenci się zbroją; pewnie od pierwszego startu rzucą się na zdobywanie punktów i będą się starali zapewnić przewagę nad obrońcą trofeum. Ale to już ćwiczyliśmy – na przykład rok temu; najpierw brylantowa forma Tino Edelmanna, potem kapitalne biegi Alessandro Pittina, wreszcie świetna końcówka Akito Watabe. Ale Niemiec stracił formę, Włoch – nieco na własne życzenie, po upadkach na skoczni – wyeliminował się z rywalizacji o pierwsze miejsca, a Japończykowi, skądinąd prezentującemu na trasach biegowych samobójczą taktykę (prowadzenie przez 80% dystansu i przegrane minimalnie końcówki), trochę punktów zabrakło.

Lamy-Chappuis ma nad rywalami tę przewagę, że właściwie nic nie musi i wszystkie możliwe tytuły zdążył zdobyć. Amator awiacji (nie tylko tej kilkusekundowej po wybiciu z progu – Francuz jest pilotem samolotów) ma na swoim koncie tytuły mistrza olimpijskiego, mistrza świata, o kryształowych kulach nie wspominając. To rywale mają sporo do udowodnienia, to ich może połknąć trema związana z możliwością zdobycia złotego medalu w Val di Fiemme czy tryumfu w Pucharze Świata. Kto będzie najgroźniejszy? Jak co roku, bardzo mocną i liczną grupę stanowią Norwegowie. Tacy zawodnicy jak Magnus Moan, Mikko Kokslien czy Magnus Krog mogliby być liderami niemal każdej reprezentacji. Na pewno kolejną próbę detronizacji Lamy-Chappuisa podejmie Watabe; trudno powiedzieć, czy wróci do wysokiej dyspozycji Pittin. Ale w końcu światowy czempionat odbędzie się we Włoszech…

Nie obronią tam pewnie mistrzowskich tytułów w sztafecie Austriacy – pokolenie złotych weteranów albo już zakończyło kariery albo się do tego przymierza. Niemcy – przyczajeni w minionym sezonie – mogą równie dobrze powrócić w wielkim stylu, jak i utrzymać tytuł mistrzów drugiego planu. Do tego nieobliczalni Amerykanie, waleczni Japończycy, coraz mocniejsi Francuzi, dysponujący przyzwoitym potencjałem Czesi… To naprawdę się będzie fajnie oglądało.

No dobrze – a Polacy? Ano, każdy punkt zdobyty w Pucharze Świata to będzie wielka radość. Bodaj dwa lata temu prezes Apoloniusz Tajner snuł wizje związane ze startem kombinatorów na Igrzyskach w Soczi. Tej jesieni dał do zrozumienia, że nie widzi szansy ani potrzeby wysyłania na najbliższe ZIO nikogo w tej dyscyplinie. Niby racja (bo i kogo), ale w ciągu tych dwóch lat z okładem zmarnowano potencjał utalentowanych zawodników, którzy bili się o wysokie lokaty w mistrzostwach świata juniorów. Przed obecnym sezonem zmieniono trenera – ciekawe, czy zmienią się też wyniki? Na korzyść, bo w drugą stronę to nie bardzo jest już jak.

Igor Błachut