Fot. oficjalna strona Justyny Kowalczyk

Zakończył się prestiżowy, a zarazem morderczy cykl Tour de Ski. Dla nas znów wyjątkowy z racji zwycięstwa Justyny Kowalczyk. Specjaliści narciarstwa biegowego odetchnęli z ulgą, że włoską Golgotę mają już za sobą.

W rywalizacji kobiet większej niespodzianki nie było. Kowalczyk po raz czwarty z rzędu wbiła polską flagę na szczycie Alpe Cermis i dała do zrozumienia wielu konkurentkom, że w tej specjalności jest niedościgniona. Therese Johaug robiła co mogła, ale po sporych stratach poniesionych w biegach techniką klasyczną, musiała zadowolić się drugim miejscem (czasowo była pierwsza). Norwegowie są załamani. Podwójna porażka siódmy raz z rzędu – kto by się spodziewał zważywszy na fakt, że przekaz słów kierowanych przed cyklem przez Wikingów był dość wyrazisty… Muszę przyznać, że reprezentantka Finlandii Krista Laehteenmaeki pokazała się z bardzo mocnej strony. Kibicuję tej dziewczynie i obserwuję ją od samego początku. Wykonała ogromny postęp i na Cermis wspinała się dzielnie. Jestem szalenie ciekaw, jak wyglądałaby sytuacja, gdyby do pokonania miała jeszcze chociażby500 metrów. Podejrzewam, że trzecia Steira miałaby ogromne problemy z obronieniem pudła, a wtedy Norwegowie poczuliby się nieco urażeni.

Norwegowie ponieśli podwójną porażkę, ponieważ Petter Northug także nie podołał zadaniu. Northug, najbardziej kontrowersyjna postać narciarstwa biegowego, zainwestował sporo pieniędzy w swój udział w TdS. Wszystko miało zmierzać ku zwycięstwu, począwszy od słynnego „busa” Norwega, a skończywszy na jego zachowaniu i drwieniu z przeciwników. Czyżby zagrywka się nie udała? Na to wygląda. Czwarte miejsce dla buntownika to chyba najgorsza pozycja, jaką mógł sobie wymarzyć. Poza konającym na podbiegu Northugiem, walka o pozostałe miejsca na podium obfitowała w spore emocje. Szczególnie starcie Cologna-Wylegżanin o drugą pozycję, z którego zwycięsko wyszedł Szwajcar, trzykrotny triumfator TdS. Wygrał Rosjanin Aleksander Legkow, który tym razem nie spalił się psychicznie i pokazał, że potrafi walczyć z całych sił. Triumf Legkowa można uznać za swego rodzaju hołd złożony rodakom, którzy zginęli w niedawnym wypadku na Cermis.

Podczas siódmego cyklu Tour de Ski zawodnikom towarzyszyły łzy rozpaczy i radości, zaciekła rywalizacja oraz niestety przykre okoliczności. Zwycięzcą śmiało może czuć się każdy, kto ukończył wszystkie etapy. Proszę mi wierzyć, zmaganie się z takim dystansem i słynną ścianą wymaga nie tylko dobrej dyspozycji fizycznej, ale także psychicznej.

Piotr Walkowiak, skipol.pl

Fot. East News

Trzeci etap morderczego cyklu Tour de Ski, który zawitał do Val Muestair, rodzinnej miejscowości Dario Cologni, obfitował nie tylko w świetnie przygotowaną, selektywną trasę, zaciętą rywalizację i szwajcarskie dzwony. Całą otoczkę przyćmił incydent z udziałem Norwegów, którego nie omieszkam skomentować.

Trwał półfinał sprintu. Na finiszowych metrach o drugą pozycję gwarantującą awans do finału walczyły dwie Norweżki: Ingvild Flugstad Oestberg i Kristin Stoermer Steira. Ta pierwsza miała pewną przewagę nad drugą, ale przed metą zahamowała obracając głowę w tył, a zarazem przepuszczając koleżankę, która w klasyfikacji TdS znajduje się znacznie wyżej. Steira na mecie nie kryła radości i szczerze podziękowała młodszej koleżance. Ingvild fartem trafiła do finału, a następnie wywalczyła drugi stopień podium. Norweżka po zakończeniu płakała co nie miara, ale nie ze szczęścia, a w związku z zadaniem jakie powierzył jej trener, który na ostatniej prostej przypomniał podopiecznej o norweskim planie.

Taktyka norweskiego sztabu szkoleniowego nie jest godna poszanowania. Gdzie tutaj zasady fair play? Naród, który jest potęgą w wielu sportach zimowych, czepia się na około wszystkich, a sam nie należy do świętych. Bogaty Norweski Związek Narciarski najchętniej dawałby łapówki pozostałym organizacjom, by ich zawodnicy wiedli prym w każdej dziedzinie sportu. Gdzie tu szacunek dla przeciwnika i olimpijskiego ceremoniału? W jakim świetle postawili młodziutką Oestberg? Skazali ją na krytykę, która może wpłynąć na jej psychikę. Przykro mi, że biegaczka, której kibicuję prowadzona jest przez ludzi, którzy zrobią wszystko by osiągnąć swój a nie sportowców cel. Podobnie jest w męskiej ekipie, ale tam karty rozdaje Petter Northug, który przy okazji docina i poniża niemalże wszystkich swoich przeciwników zaznaczając, że jest pępkiem świata. Poczekajmy na kolejne etapy TdS. Nasuwa się jedno pytanie: czy coś jeszcze nas zaskoczy?

Piotr Walkowiak, skipol.pl

Fot. Sportowe Wywiady

Lepiej późno niż wcale! Biję się w piersi, mocno (słychać, co?), odwołuję wszystko to co dobrego mówiłem o norweskim sporcie. Ja, zapalony domorosły wprawdzie historyk, bo bez kierunkowego wykształcenia, ale który przeczytał setki książek na ten temat, trochę zapomniałem kim są Norwegowie.

Pamiętamy z historii, że naród ten w znaczącej części wielbił Adolfa Hitlera i nazizm! Byłem pod wrażeniem sukcesów sportowych tego małego, niegdyś biednego choć łupieżczego narodu. Byłem bezkrytycznym wielbicielem osiągnięć ich narciarzy, wioślarzy, kolarzy. A dziś? Chętnie sprawdziłbym z czego tak naprawdę ich sukcesy wynikały! Czy tylko z tego, że wielu z nich uprawia sport od wczesnego dzieciństwa i wybierają najtwardszych czy też… nie chce mi się postawić jednej kropki.

Twarz norweskiego sportu nie jest taka, do której chciałbym się przytulić. Nie chce mi się zagłębiać w inne dyscypliny sportu, pozostanę przy narciarstwie. Czy oskarżenia austriackich skoczków o niedozwolonej konstrukcji butów Norwegów są bezpodstawne? Mam wątpliwości, bo nagle skaczący jak połamańcy z Wisły Ustronianki zawodnicy są niedoścignieni w Turnieju Czterech Skoczni. I to w dwa tygodnie po przeciętnym występie w Pucharze Świata w Szwajcarii. Cud się stał pewnego razu… Ale cud w kraju, w którym forsy jest jak lodu a raczej jak ropy naftowej po dnem Morza Północnego, zdarzył się już nie po raz pierwszy. Nie od dziś wiadomo, że funkcjonariusze międzynarodowego  ruchu sportowego (nie wyłączając MKOl) są wyjątkowo łasi na kasę i mogą przymknąć oko na wszystko. Co jak co, ale uwielbiają pławić się w luksusach i wakacje (obrady rzekomo) na wyspach Hula-Gula to jest to czego pragną najbardziej.

Fot. East News

Norweskie podejście do sportowej rywalizacji mieliśmy, wątpliwej zresztą jakości, okazję oglądać w dzień Nowego Roku w Szwajcarii. Pani Ingvild Flugstad Oestberg zatrzymała się tuż przed metą, by do finału na pewno awansowała Kristin Stoermer Steira (na zdjęciu), jej koleżanka, która ma o wiele wyższą pozycję w klasyfikacji łącznej i może teoretycznie walczyć z Kowalczyk. Idzie przecież o to by zgodnie z teorią Quislinga Norwegia była ponad wszystkimi…

Oczywiście władze FIS nie zareagują (narty pewnie same zatrzymały się Norweżce), bo pecunia non olet, czyli pieniądze nie śmierdzą, a tych akurat Norwegom nie brakuje. Na koniec, trzymam kciuki za Justynę, bo to oczywiste, ale także za Dario Colognę lub jednego z Rosjan. Wlejcie Northugowi jak Szwedzi w półfinale sprintu (a może zostaną zdyskwalifikowani, bo przecież na szali położone zostaną petrokorony).

Fot. oficjalna strona Justyny Kowalczyk

Nadchodzi siódma edycja cyklu Tour de Ski. Ramówki przedstawiać nie trzeba, każdy fanatyk narciarstwa biegowego zapewne ją zna. Jedni twierdzą, że może być nudno, bo nie ma Bjoergen, a co za tym idzie Kowalczyk zwycięży w cuglach. Drudzy mają inne zdanie.

Z jednej strony mamy osamotnioną Justynę (startują także pozostałe nasz panie, ale ciężko tu mówić o jakiejś pomocy zważywszy na fakt, że trio wystąpi jedynie w Niemczech i Szwajcarii), a z drugiej niesamowitą Therese Johaug, agresywną Heidi Weng, wojowniczą Kristę Laehteenmaeki, sensacyjną Anne Kylloenen. Do tego jeszcze Charlotte Kalla i kilka innych zawodniczek. Młodość powalczy z doświadczeniem, na dodatek człowiek nacieszy oko nie tylko samą rywalizacją.

Mydlana opera napędzana w obecnej chwili przez Pierre’a Mignereya skróciła swoje odcinki z 9 do 7. Wytrzymać napięte scenariusze w morderczym tempie wcale nie jest łatwo. Przekonało się o tym kilkoro specjalistów biegówek, szczególnie na ostatnim etapie. Jedni skakali z radości (jeśli byli w stanie), a drudzy mieli myśli… może nie samobójcze, ale co najmniej dziwne. Warto nadmienić pomysł Petry Majdić, by amputować sobie nogi. Ból był nie do wytrzymania, to chore! – takie komentarze padały z ust buntowników. Jednak gdy od początku jest się w grze, a na szczyt stoku wspina się w czołówce, jest to powód do chwały. Uważam, że ukończenie w trzydziestce jest sporym wyczynem.

Rok wcześniej Bjoergen i Northug mieli wbić norweską flagę na Cermis, ale stało się inaczej. W tym roku Marit także była pewna swego. Cała nadzieja leży w rękach drobniutkiej Johaug. To ona ma walczyć o honor narodu norweskiego i pokonać Kowalczyk. Sir Petter Northug z kolei ma giermków, którzy mają za zadanie pomagać swemu Panu w osiągnięciu celu i pokonaniu szwedzkiej armii oraz szwajcarskiego uniwersalnego żołnierza Dario Cologni. Pięknie. Norweski Związek Narciarski może wydać powieść, która – pod warunkiem, że plan podopiecznych się powiedzie – będzie mogła aspirować do miana bestsellera.

Jeszcze kilka słów poświęcę dwóm norweskim paniom. Dynamicznej Weng już chyba nie trzeba przedstawiać. W tym sezonie zagrała na nerwach wielu biegaczkom, ale nie tylko. Do „fanów” mieszkanki Ytre Enebakk dołączyli norwescy konserwatyści, którzy są oburzeni faktem zawiązania paktu i publicznego popijania Red Bulla przez Heidi. Odstawiając na bok wszelkie za i przeciw decyzji Weng, nie zmienia to faktu, że nie pozostanie obojętna na szusy rywalek. Pamiętajmy – gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. Druga, Ingvild Flugstad Oestberg, wesolutka, ambitna, ale zadziorna, wdarła się do kadry na miejsce Bjoergen. I tutaj plus! Liczę na przyjemny dla oka występ i wtrącenie swoich trzech groszy przez multimedalistkę mistrzostw świata juniorek.

Kowalczyk na swojej drodze spotka wiele przeciwniczek z kilku krajów. Nie powinna ich lekceważyć ani skupiać się na samej Johaug. W męskim gronie można wymienić wielu kandydatów do podium. Jednak poczekajmy na pierwsze biegi w Oberhofie. Startują także Polacy Maciej Kreczmer i Maciej Staręga. Oby starcie z Tour de Ski nie okazało się walką z wiatrakami.

Zatem na cykl Tour de Ski czekam z niecierpliwością, ale nie samym Pucharem Świata człowiek żyje. W Polsce też się dzieje! W sobotę Bieg Sylwestrowy w Jakuszycach, a co za tym idzie kolejna walka o FIS punkty w celu zakwalifikowania się do mistrzostw świata juniorów, które odbędą się w czeskim Libercu oraz na Europejski Festiwal Młodzieży, który będzie miał miejsce w rumuńskim Braszowie. Szykuję się pożegnać stary rok na biegówkach, do usłyszenia!

Piotr Walkowiak, skipol.pl

Rywalizacja w ostatnim etapie Ruka Triple odbywała się przy dosyć gęsto padającym śniegu. W biegu pań niespodzianki jeśli chodzi o pierwszą pozycję nie było. Zgodnie z oczekiwaniami zwyciężyła Marit Bjoergen. Jednak walkę o pozostałe miejsca na podium i rywalizację mężczyzn można określić jako kwintesencję niedzielnych startów nieopodal Kuusamo.

Podczas biegu pościgowego kobiet, w kwestii walki o pozostałe miejsca piedestału, ostatnia pętla była bardzo emocjonująca. Myślę, że warto poświęcić parę linijek tej rywalizacji. Bardzo mądry plan taktyczny zrealizowała Justyna Kowalczyk i w odpowiednim momencie na decydującym okrążeniu zaatakowała Norweżki. Heidi Weng, która przez niemal cały dystans wykonywała ogromną pracę, nagle zaczęła tracić na początkowych podbiegach. Podczas batalii na finałowej wspinaczce, Kowalczyk zdołała urwać sporo metrów i „odciąć” się od Therese Johaug. Nagle niczym Feniks z popiołów przebudziła się Weng, która uporała się ze swoją koleżanką z drużyny i ruszyła w pogoń za Kowalczyk. Skąd ta dziewczyna zdołała wykrzesać z siebie tyle sił na ostatnich metrach rywalizacji? Na finiszu była tuż za plecami Polki. Weng z kolejnymi startami nie przestaje mnie zadziwiać. W tej młodej dziewczynie drzemie ogromny potencjał, który uwalniany jest z każdym kolejnym biegiem. Wręcz śmieszne wydają się stwierdzenia norweskich konserwatystów, że Red Bull, z którym Heidi podpisała niedawno kontrakt, dodaje jej skrzydeł. Pytam przede wszystkim panią dietetyk Lise von Krogh czy w końcówce minionego sezonu także jej towarzyszył?

Muszę przyznać, że całkiem dobrze przebiegała współpraca między Kikkan Randall i Kristą Laehteenmaeki, które nie dały się złapać w sidła Vibeke Skofterud. Amerykanka i Finka praktycznie od początku sezon pokazują, że trzeba będzie się z nimi liczyć. Śmieszy mnie bardzo przykry, a zarazem żałosny fakt, że wielu samozwańczych „specjalistów” narciarstwa biegowego nadal twierdzi, że Randall to sprinterka. Amerykanka postanowiła już w minionym sezonie skupić się także na zmaganiach przebiegających na dłuższych dystansach i potrafi zajmować w nich znaczące pozycje, a zarazem liczyć się w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. Mam nadzieję, że waleczna Randall w tym sezonie jeszcze wyraźniej da do zrozumienia poszczególnym jednostkom, że nie chce być szufladkowana jako sprinterka.

W biegu mężczyzn w pogoni za Petterem Northugiem uczestniczyła znacznie większa grupa zawodników. Wszystko zaczęło się na przedostatniej pętli. Na szczególną pochwałę zasługują Rosjanie. Świetny, lecz nieco pechowy Dmitrij Japarow, który zdołał porwać sporą stawkę rywali Norwega. W efekcie, po upadku przed wjazdem na stadion, zawodnik został wytrącony z równowagi. Mimo to obronił miejsce w ‘10’. Także Maksim Wylegżanin, który na finiszu znacząco zbliżył się do Northuga i praktycznie miał nowego lidera Pucharu Świata na wyciągnięcie ręki. Jestem bardzo ciekaw, jak potoczyłaby się rywalizacja, gdyby przed głównymi artystami był jeszcze jeden odcinek trasy do przebiegnięcia. Trzeci w biegu, dla wielu zupełnie „odrodzony”, reprezentant Kazachstanu Aleksiej Połtoranin nie ukrywał, że weźmie odwet za złoty trykot lidera. Ostatnim zdobywcą Kryształowej Kuli z kraju Wielkich Stepów był Władimir Smirnow, a miało to miejsce aż 18 lat temu. Pozytywnie zaskoczył mnie Emil Joensson, który nie wycofał się z ostatniego etapu Ruka Triple, wystartował w biegu na dystansie i zdołał utrzymać miejsce w czołowej dziesiątce. Renomowany sprinter pokazuje, że być może powoli wychodzi ze swoistej specjalizacji i zaczyna interesować się nieco dłuższymi kilometrami.

Zakończył się mroźny, a zarazem wyjątkowy weekend święta narciarstwa klasycznego w Ruce koło Kuusamo. Dla Norwegów i kilku innych nacji całkiem przyjemny, myślę, że także dla Finów (z perspektywy występów biegaczek). Biało-czerwonym niedzielę po fatalnych występach polskich skoczków, o których wypowiadali się już Igor Błachut oraz Emil Dudzik, osłodziła Justyna Kowalczyk. Do samych zmagań sportowych dochodzi także cała otoczka: piękna okoliczna tundra, selektywne, dobrze przygotowane trasy narciarskie, temperatura znacznie poniżej zera, a do tego wszystkiego spacerujące renifery pod skocznią oraz Święty Mikołaj, który zawitał z Rovaniemi. Mam nadzieję, że zarówno skoczkom jak i pozostałym polskim biegaczom życzył udanych występów i dał złapać się za brodę. Może efekty poznamy już w następny weekend? Marzenia…

Piotr Walkowiak, skipol.pl