Fot. oficjalna strona Jasona Lamy Chappuis

Jason Lamy Chappuis po raz kolejny zaczyna uciekać rywalom. Francuz po dwóch konkursach indywidualnych powiększył przewagę nad Magnusem Moanem, który traci już ponad sto punktów. Czy to koniec walki o Kryształową Kulę? Czy ktoś jeszcze spróbuje postawić się francuskiemu dominatorowi? Przekonamy się już w ten weekend. W Seefeld odbędą się ostatnie w tym sezonie konkursy na skoczni normalnej i Moan musi dwa razy być na podium, najlepiej na pierwszych miejscach, aby powalczyć potem na większych obiektach.

W Schonach Lamy Chappuis wygrał, w Chaux-Neuve zajął szóste miejsce. Po raz kolejny nieco rozczarował kibiców, ale Moan uplasował się dopiero w trzeciej dziesiątce i nie zdołał wykorzystać potknięcia Francuza. Tydzień wcześniej w Niemczech norweski szybkobiegacz stanął na podium, ale Francuz znów finiszował przed nim. W dwóch konkursach indywidualnych Moan stracił do Lamy Chappuis aż 75 punktów. Jedynym zawodnikiem, który nic nie stracił do reprezentanta trójkolorowych jest Akito Watabe. Japończyk dwukrotnie stanął na podium i wywalczył 140 punktów. Watabe, podobnie jak rok temu, rozgrzewał się bardzo wolno, ale wreszcie zaczyna łapać formę i może być groźny w Val di Fiemme. Nie raz zdoła jeszcze ukąsić Francuza, ale strata ponad 200 punktów może okazać się za duża. Na pewno nie można odmówić Japończykowi walecznej postawy na trasie. Nigdy nie kalkuluje i biegnie ile sił w nogach. Często daje się ogrywać na ostatniej prostej, ale jest pozytywną postacią w Pucharze Świata.

Czteroosobową drużynówkę w Schonach wygrali Norwegowie, którzy znakomicie skakali i w biegu tylko dobili rywali. Drugą lokatę wywalczyli Niemcy. Sensacją było trzecie miejsce Amerykanów, którzy wdrapali się na podium po świetnym biegu. To jednak koniec pozytywnych wiadomości zza oceanu, bo weterani z USA w dalszym ciągu są absolutnie bez formy, a mistrzostwa świata tuż tuż. Czy zdołają się pozbierać? Ich sytuacja wygląda na pewno lepiej niż gospodarzy imprezy, którzy kompletnie nie radzą sobie na skoczni.

W sprincie drużynowym w Chaux-Neuve wygrali odgryzający się po słabym początku sezonu Niemcy. Fantastycznie o drugie miejsce powalczyli Norwegowie i Francuzi, a konkretnie Jørgen Graabak i Lamy Chappuis. Obaj przekraczali metę niemalże na leżąco. Bardziej ofiarnie i skutecznie finiszował Norweg. Tym samym trener Skandynawów Kristian Hammer wyjaśnił, dlaczego lubuje się w wystawianiu Graabaka na ostatnie zmiany w biegach drużynowych. Pokonać Lamy Chappuis na finiszowej prostej to nie lada wyczyn.

Teraz kombinatorzy przenoszą się do Austrii. Zawody w Seefeld, podobnie jak w Chaux-Neuve, mogą pochwalić się najlepszą frekwencją w Pucharze Świata. Na trasie i pod skocznią panuje świetna atmosfera. Zobaczymy jak po kontuzji zaprezentuje się Alessandro Pittin, który zdołał wykurować się przed mistrzostwami świata. Mam nadzieję, że nie nabawił się problemów kardiologiczny, bo oglądanie w fotelu poczynań jego kolegów na pewno nie należało do bezstresowych czynności… Przed własną publicznością nie wystartuje niestety Mario Stecher. Austriak był w świetniej formie, ale po raz n-ty odezwało się kolano i na razie nie wiadomo kiedy powróci. Oby jak najszybciej.

O występach Polaków, którzy na razie jak ognia unikają Puchar Świata, w osobnym artykule. Na początku roku w Wiśle zorganizowano przecież zawody Pucharu Kontynentalnego w kombinacji norweskiej.

Konrad Rakowski, skipol.pl

fot. East News

Najciekawsza dyscyplina narciarstwa klasycznego, łącząca emocje związane ze śledzeniem skoków i biegowych pojedynków na finiszu, nie cieszy się w Polsce szczególnym zainteresowaniem. W tym sezonie pewnie nie będzie inaczej, bo z kombinacją norweską jest trochę jak z piłką wodną. Wszyscy wiedzą mniej więcej, o co chodzi, ale ponieważ nasi zawodnicy nie są w stanie nawiązać walki nawet ze średniakami, to kibicować pewnie będziemy innym. A to już nie budzi aż takiej ekscytacji.

Od kilku lat pytanie na początku sezonu jest następujące – czy Jason Lamy-Chappuis da się komuś przegonić w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, czy też nie? Francuz wygrywał tę rywalizację przez trzy ostatnie sezony z rzędu i na dobrą sprawę nic nie stoi na przeszkodzie, by wyrównał rekord Hannu Manninena i uczynił to po raz czwarty. Oczywiście, konkurenci się zbroją; pewnie od pierwszego startu rzucą się na zdobywanie punktów i będą się starali zapewnić przewagę nad obrońcą trofeum. Ale to już ćwiczyliśmy – na przykład rok temu; najpierw brylantowa forma Tino Edelmanna, potem kapitalne biegi Alessandro Pittina, wreszcie świetna końcówka Akito Watabe. Ale Niemiec stracił formę, Włoch – nieco na własne życzenie, po upadkach na skoczni – wyeliminował się z rywalizacji o pierwsze miejsca, a Japończykowi, skądinąd prezentującemu na trasach biegowych samobójczą taktykę (prowadzenie przez 80% dystansu i przegrane minimalnie końcówki), trochę punktów zabrakło.

Lamy-Chappuis ma nad rywalami tę przewagę, że właściwie nic nie musi i wszystkie możliwe tytuły zdążył zdobyć. Amator awiacji (nie tylko tej kilkusekundowej po wybiciu z progu – Francuz jest pilotem samolotów) ma na swoim koncie tytuły mistrza olimpijskiego, mistrza świata, o kryształowych kulach nie wspominając. To rywale mają sporo do udowodnienia, to ich może połknąć trema związana z możliwością zdobycia złotego medalu w Val di Fiemme czy tryumfu w Pucharze Świata. Kto będzie najgroźniejszy? Jak co roku, bardzo mocną i liczną grupę stanowią Norwegowie. Tacy zawodnicy jak Magnus Moan, Mikko Kokslien czy Magnus Krog mogliby być liderami niemal każdej reprezentacji. Na pewno kolejną próbę detronizacji Lamy-Chappuisa podejmie Watabe; trudno powiedzieć, czy wróci do wysokiej dyspozycji Pittin. Ale w końcu światowy czempionat odbędzie się we Włoszech…

Nie obronią tam pewnie mistrzowskich tytułów w sztafecie Austriacy – pokolenie złotych weteranów albo już zakończyło kariery albo się do tego przymierza. Niemcy – przyczajeni w minionym sezonie – mogą równie dobrze powrócić w wielkim stylu, jak i utrzymać tytuł mistrzów drugiego planu. Do tego nieobliczalni Amerykanie, waleczni Japończycy, coraz mocniejsi Francuzi, dysponujący przyzwoitym potencjałem Czesi… To naprawdę się będzie fajnie oglądało.

No dobrze – a Polacy? Ano, każdy punkt zdobyty w Pucharze Świata to będzie wielka radość. Bodaj dwa lata temu prezes Apoloniusz Tajner snuł wizje związane ze startem kombinatorów na Igrzyskach w Soczi. Tej jesieni dał do zrozumienia, że nie widzi szansy ani potrzeby wysyłania na najbliższe ZIO nikogo w tej dyscyplinie. Niby racja (bo i kogo), ale w ciągu tych dwóch lat z okładem zmarnowano potencjał utalentowanych zawodników, którzy bili się o wysokie lokaty w mistrzostwach świata juniorów. Przed obecnym sezonem zmieniono trenera – ciekawe, czy zmienią się też wyniki? Na korzyść, bo w drugą stronę to nie bardzo jest już jak.

Igor Błachut