Fot. East News

Zamknięto okienko transferowe w Ekstraklasie. Z naszej ligi odeszło kilku ciekawych zawodników, a straty nie zostały odpowiednio powetowane. Wychodzi więc na to, że bilans sprzedaży jest na plus. W Polsce, jak i na całym świecie, w modzie jest oszczędzanie i doskonale widać to po ostatnich dwóch miesiącach. Kto został królem polowania? Opcje są dwie – obie słuszne. Legia Warszawa i Lech Poznań.

Oba kluby przyjęły zdecydowanie inną taktykę. Legia postawiła na pozyskiwanie graczy otrzaskanych już w polskiej lidze, którzy nie powinni negatywnie zaskoczyć. Dzięki takim posunięciom ryzyko pomyłek transferowych miało zostać zredukowane do minimum. „Wojskowi” pozyskali pięciu graczy i trzeba przyznać, że zrobili to tanim kosztem, bo nie wydali nawet 25 procent pieniędzy zarobionych na sprzedaży Rafała Wolskiego do Fiorentiny (utalentowany Polak wciąż nie powąchał murawy w Serie A). Nowy sternik klubu z Łazienkowskiej zagrał na nerwach Lechowi Poznań podkradając z Wielkopolski Bartosza Bereszyńskiego, który na razie jest melodią przyszłości. Ważnym ogniwem będzie Władimir Dwaliszwili, który najlepiej czuje się w ataku, a w optymalnej formie jest jednym z pięciu najlepszych graczy naszej ligi. Do tego dorzucić trzeba solidnego Tomasza Brzyskiego, który może występować na lewej stronie obrony lub pomocy, a także stopera Śląska Wrocław Tomasza Jodłowca oraz Ukraińca Igora Berezowskiego, który ma terminować i uczyć się bramkarskiego fachu od Duszana Kuciaka i trenera Krzysztofa Dowhania.

Lech nie chciał być gorszy. Liczbowo przegrał. „Kolejorz” pozyskał trzech zawodników, w tym dwóch, którzy z miejsca mają stanowić o sile wielkopolskiej lokomotywy. Kasper Hamalainen to ofensywny pomocnik, który już w debiucie pokazał, że może być wielkim wzmocnieniem w środku pola. Fin może być dla ekipy Mariusza Rumaka kimś takim, jak w przeszłości był dla poznaniaków Semir Stilić. Z Polonii został podkupiony Łukasz Teodorczyk, który jesienią pokazał przy Konwiktorskiej, że ma niemałe możliwości.

Ekstraklasa straciła czterech ciekawych piłkarzy: wspomnianego już Wolskiego, Edgara Caniego, Arkadiusza Piecha, a przede wszystkim 18-letniego Arkadiusza Milika. Młody Ślązak odszedł do Bayeru Leverkusen za ponad trzy miliony euro i póki co jego głównym zadaniem będzie czerpanie nauk z treningów, bo wielu szans na grę mieć nie będzie.

Czy ktoś jeszcze zasługuje na uwagę? Z pewnością interesującą postacią jest Eric Mouloungui, którego na pół roku z Al-Wahda wypożyczył Śląsk Wrocław. Gabończyk to były partner świetnie znanego już na polskich boiskach Danijela Ljuboi z Nicei. Razem tworzyli tam bramkostrzelny duet, ale ostatnie miesiące były dla Afrykańczyka zupełnie stracone przez kontuzję kostki. Napastnik miał związać się z Servette Genewa, ale nie przeszedł badań lekarskich. Wrocławianie twierdzą, że nic na tym nie tracą. Czas pokaże czy rację mieli mistrzowie Polski czy jednak lekarze z kraju szczycącego się neutralnością…

Kto po zimie jest faworytem ligi? Legia. Póki co stołeczny zespół zanotował słaby start w wiosennych zmaganiach, ale pozostało jeszcze 13 kolejek do końca rozgrywek. Na pewno nie podda się poznański Lech, który na Rumaku będzie chciał zdobyć mistrzostwo. Groźny będzie Śląsk, który nie składa jeszcze broni. Powalczą także zawodnicy Górnika Zabrze i Polonii, którą wielu widziało już upadłą. Do czerwca będzie bardzo ciekawie!

Piotr Kamieniecki

Fot. East News

Wziąłem kartkę, ołówek i tabelę po rundzie jesiennej. Policzyłem. Wyniki wyszły zgodne z moimi przypuszczeniami. W dwóch pierwszych kolejkach rundy rewanżowej drużyny od 9. miejsca w dół zdobyły 22 punkty, o całe trzy więcej niż drużyny z górnej połówki tabeli. Nikt z całej szesnastki nie potrafił zgarnąć kompletu punktów. Pewni spadkowicze i teoretyczni dostarczyciele punktów i bramek z dwóch ostatnich miejsc nie stracili nawet jednego gola. To też jedyna rzecz, którą może pochwalić się wyblakła Biała Gwiazda z Krakowa. To tyle o matematyce, która jednak z rachunkiem prawdopodobieństwa nie ma nic wspólnego. To jakaś kompletna abstrakcja.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Silni znów cieniują. Wiem, że powtarza się sytuacja z roku poprzedniego. Być może wtedy czułem to samo, ale wyparłem i zapomniałem. Jednak teraz na świeżo mogę napisać z całą świadomością – jestem zdruzgotany poziomem drużyn walczących o mistrza i aspirujących do gry w europejskich pucharach. Nijaka Legia, przewidywalny Lech, ślamazarny Górnik. Beznadzieja. Którejś zimy przeprowadziłbym eksperyment i nie wysłałbym żadnego przedstawiciela Ekstraklasy w ciepłe strony: bez obozów w Hiszpanii, Turcji i Bóg wie gdzie jeszcze byłoby taniej i z pewnością nie gorzej. Bo gorzej się nie da.

Ubawiło mnie to, że do miana najgoręcej komentowanego wydarzenia 17. kolejki urosło coś, co wyprzedziło jej rozegranie o kilka dni. Był to skok dosiężny o zasięgu jordanowskim Miłosza Przybeckiego z Polonii. Inny młodzian Adam Dźwigała nie musiał nawet o centymetr odrywać się od ziemi, żeby głową strzelić swojego pierwszego gola w Ekstraklasie. Widok pękającego z dumy Dariusza Dźwigały był światełkiem w tej ciemniej serii spotkań. Ujęła mnie także dedykacja Piotra Ćwielonga dla Jerzego Wyrobka. Nie zawiódł sędzia Marcin Borski, który myli się nader chętnie, a kiedy nadszedł ten dzień, że podjął dobrą decyzję, to i tak wyszło, że się pomylił. Z drugiej strony nie widziałem w Wiśle piłkarza, który należącego się karnego by wykorzystał.

Tomasz Lipiński

Canal+

Pamiętam Polonię z 2000 roku. Wtedy sukces wykuwał się w codziennej żmudnej pracy, dzięki charakterowi, zawziętości, zasadzie, że słabsza kość pęka oraz takiej indywidualności jak Emmanuel Olisadebe. Tamta Polonia budziła szacunek, czasami strach, ale jej mecze zbyt dużych walorów estetycznych nie dostarczały. Teraz to zupełnie co innego. Są polot, technika, skuteczność, młodość, nienasycenie i najważniejsze: talent. Coś, co niedługo na pniu się sprzeda i będzie po długach.

Przepraszam z góry wszystkich kibiców Polonii, że zgrzeszę, ale porównam ich drużynę do Legii. Nie, nie do tej dzisiejszej, choć pewnie na takie porównania niedługo przyjdzie czas. Ale tamtej z sezonu po Lidze Mistrzów. Wszyscy z niej pouciekali, zespół poszedł w rozsypkę, było biednie i pesymistycznie, wróżący z fusów prorokowali spadek. Wbrew problemom trener Mirosław Jabłoński zbudował na rundę jesienną sezonu 1996-97 fajny zespół. Nie miał wyjścia i na wcześniej niespotykaną w Legii skalę wprowadził młodych. Oni dali jakość i radość z gry w piłkę. Legia włączyła się do walki o mistrzostwo. Piłkarze grali, jakby w imię udowodnienia wszystkim naokoło, że potrafią więcej niż to, na ile ich oceniano. Grali w imię lepszego jutra, które nadeszło w postaci Daewoo i wszystko znów poszło w rozsypkę.

Tej Polonii bardziej niż lepszego jutra, życzę zachowania pustych żołądków. Tak sobie myślę, że im dłużej jej zawodnicy pozostaną głodni i będą gonili za czymś lepszym (kontraktami, transferami), tym podium, a może nawet coś więcej nabierać będzie coraz bardziej realnych kształtów. Gorzej jeśli dogonią za wcześnie.

                                                                                                                     Tomasz Lipiński Canal +

poprzednia kolejka