Niemal niezauważenie przemknął fakt, że od ubiegłej niedzieli Justyna Kowalczyk nie jest już jedynym sportowcem z Polski, który prowadzi w klasyfikacji łącznej Pucharu Świata w zimowej dyscyplinie lub konkurencji olimpijskiej. Dołączył do niej Zbigniew Bródka, który – dzięki drugiej pozycji w Inzell – lideruje rankingowi łyżwiarzy szybkich na dystansie 1500 m.

Bródka przegrał w Bawarii jedynie z Rosjaninem Denisem Juskowem i to zaledwie o 0,02 sek. Czas Polaka – 1:46.09 – to wynik tylko o 0,61 sek. gorszy od jego rekordu życiowego. Niewiele gorzej wypadł drugi nasz as tego dystansu Konrad Niedźwiedzki, który zajął 5. miejsce z wynikiem 1:46.28 – zaledwie o 0,21 sek. gorszym od zwycięzcy.

– Jestem pod wielkim wrażeniem jazdy obu chłopaków – komentował w rozmowie z nami były reprezentant Polski i olimpijczyk, a obecnie komentator łyżwiarstwa szybkiego Paweł Jaroszek. – Przede wszystkim obaj niesamowicie równo pojechali dystans, to znaczy, że tempo w jakim pokonywali ostatnie 400 m nie było dużo gorsze od pierwszej rundy. Widać było zarazem inne założenia taktyczne – Zbyszek jechał równo wszystkie rundy, a Konrad chciał mocniej pojechać pierwszą, a kolejne dwie równo i obu udało się zrealizować te założenia.

Trzeci czas rywalizacji na 1500 m miał Amerykanin Brian Hansen, a mniej niż sekundę straty do Juskowa miało aż 11 zawodników, z Håvardem Bøkko z Norwegii jako ostatnim. – To również pokazuje na jak wysokim poziomie odbywały się te zawody; naprawdę jestem pod wielkim wrażeniem postawy naszych zawodników; tego, że nie przestraszyli się renomowanych rywali. Przecież w Inzell pojawił się po raz pierwszy w tym sezonie mistrz olimpijski z Vancouver na tym dystansie Holender Mark Tuitert i przegrał z Polakami – podkreśla Jaroszek.

Trzeci z naszych reprezentantów Jan Szymański jako jedyny w grupie A uzyskał czas powyżej 1:50.00 (1:50.01), a w grupie B aż 13 zawodników pobiegło szybciej.

W klasyfikacji łącznej tego dystansu Bródka awansował z 3. miejsca na pierwsze, ale ma w niej tylko 6 punktów przewagi nad brązowym medalistą olimpijskim z Vancouver, Bøkko; trzeci jest zwycięzca niedzielnej rywalizacji Juskow, który traci 20 pkt. Niedźwiedzki spadł z 5. na 6. miejsce, ale od Holendra Maurice’a Vrienda jest gorszy tylko o 5 punktów.

W drugiej olimpijskiej konkurencji rozgrywanej w Inzell – biegu na 5000 m – nie mamy tak dobrych zawodników, ale i tu najlepsze wyniki w sezonie odnotowali Roland Cieślak (8. miejsce w grupie B; 35. pozycja w klasyfikacji łącznej) i Sebastian Druszkiewicz (14. miejsce w grupie B; 47. pozycja na 70 sklasyfikowanych); obaj zdobyli pierwsze punkty w sezonie na tym dystansie.

Wśród pań zdecydowanie najlepiej zaprezentowała się Katarzyna Bachleda-Curuś, która była siódma na 3000 m i dziewiąta na 1500 m. W klasyfikacji łącznej zajmuje odpowiednio 9. i 16. miejsce.

Kolejne zawody Pucharu Świata, a zarazem przedostatnie w sezonie, odbędą się w Erfurcie. To jednak dopiero w pierwszy weekend marca; wcześniej, bo już w najbliższą sobotę i niedzielę wielobojowe mistrzostwa świata w Hamar. Trudno spodziewać się w Norwegii nadzwyczajnych osiągnięć, bo nie mamy zawodników szybko biegających dystanse od 500 do 10000 m.

Równo za rok zaczną się ZIO w Soczi. Zapraszamy na kolejny odcinek cyklu „Kierunek – Kraj Krasnodarski”. Pierwsze zestawienie polskich sportowców reprezentujących dyscypliny zimowe, którzy w rankingach PŚ zajmują lokaty w „30” oraz najlepszych na dalszych miejscach przedstawiliśmy miesiąc temu.

Od tego czasu w czołowej „10” obok Justyny Kowalczyk, reprezentantów w trzech olimpijskich konkurencjach łyżwiarstwa szybkiego i saneczkarskiej sztafety mamy też Kamila Stocha. Jego awans z 17. na piąte miejsce w ciągu minionego miesiąca to największy skok. Utrzymała się też sztafeta saneczkarska, która potwierdziła tę lokatę na MŚ.

Spośród skoczków poprawił się też Maciej Kot (z 23. na 18.); Dawid Kubacki od poprzedniego notowania tylko trzy razy wszedł do „30”; spadł na 34. miejsce i wypadł z rankingu.

W short tracku bardzo dobrze wypadła podczas próby przedolimpijskiej w Soczi nasza kobieca sztafeta, która pierwszy raz w tym sezonie dotarła do czołowej „8”, zajmując czwarte miejsce w finale B.  Czołowa polska łyżwiarka na krótkim torze Patrycja Maliszewska utrzymała 22. miejsce w rankingu na 500 m.

Obniżyły nieco loty biathlonistki (w najmniejszym stopniu – jak na liderkę przystało zresztą – Krystyna Pałka, która jest sklasyfikowana tylko o lokatę niżej). Znacząco (z 26. na 44. miejsce) spadła Julia Piasecka w rankingu specjalistek od jazdy na desce w rynnie (rozegrano dwie rundy w USA). Oby podczas próby przedolimpijskiej w Soczi oraz zawodów w Sierra Nevada (o ile na nie pojedzie) było lepiej.

W snowboardzie w „30” PŚ jest tylko Diana Sadłowski (tak jest w materiałach FIS); wypadły zawodniczki, które przed miesiącem były klasyfikowane w tym gronie (Aleksandra Król, Julia Piasecka i Joanna Zając).

Pojawiło się kilka nowych nazwisk – Maciej Bydliński dzięki 9. pozycji w superkombinacji w Kitzbühel (za Polakiem był tylko Carlo Janka ze Szwajcarii; aż 16 zawodników nie ukończyło rywalizacji) jest 14. w klasyfikacji łącznej. Po raz pierwszy w historii zawodnik reprezentujący nasz kraj wystartował w zawodach PŚ w jeździe po muldach (pochodzący z USA Colin Lang), a Sadłowski urodziła się w Budapeszcie.

Notowanie II; stan na 5-II-2013 r. (kolejno: lokata w PŚ, imię i nazwisko, dyscyplina i ew. konkurencja; w biegach narciarskich i biathlonie miejsca Polaków wyłącznie w klasyfikacji łącznej; w pozostałych wypadkach – w poszczególnych konkurencjach):

• 1.         Justyna Kowalczyk                  biegi narciarskie K
• 3.         Zbigniew Bródka                    łyżwiarstwo szybkie, 1500 m M
• 5.         Konrad Niedźwiedzki              łyżwiarstwo szybkie, 1500 m M
•             drużyna kobiet                       łyżwiarstwo szybkie, wyścig na dochodzenie
•             Kamil Stoch                            skoki narciarskie M
• 8.        Artur Waś                               łyżwiarstwo szybkie, 500 m M
•             drużyna                                  saneczkarstwo, sztafety

• 11.       drużyna kobiet                       short track, sztafeta (na 11 zespołów)
• 12.       Krystyna Pałka                        biathlon K
• 14.       Karolina Riemen                    narciarstwo dowolne, ski cross K
•              Maciej Bydliński                     narciarstwo alpejskie, kombinacja M
• 16.       drużyna mężczyzn                  short track, sztafeta (na 18 zespołów)
• 17.       Magdalena Gwizdoń              biathlon K
• 18.       Maciej Kot                              skoki narciarskie M
• 20.       Dawid Kupczyk                       bobsleje, czwórki
•              A. Petyniak, A. Wanielista      saneczkarstwo, dwójki

• 21.       P. Poręba, K. Mikrut               saneczkarstwo, dwójki
• 22.       Patrycja Maliszewska             short track, 500 m K

•              Dawid Kupczyk                       bobsleje, dwójki
• 26.       A. Gędzius, J. Kowalewski      saneczkarstwo, dwójki
• 27.       Ewa Kuls                                 saneczkarstwo, jedynki K
• 28.       W. Nowakowska-Ziemniak    biathlon K
•              Maciej Kurowski                 saneczkarstwo, jedynki M
• 29.       Diana Sadłowski                 snowboard, slopestyle K

• 32.       Joanna Zając                       snowboard, halfpipe K
• 33.       Aleksandra Król                  snowboard, slalom równoległy K
• 34.       Zuzanna Smykała               snowboard, cross K
•              Piotr Janosz                          snowboard, slopestyle M
• 40.       Maciej Jodko                       snowboard, cross M
• 43.       Michał Ligocki                      snowboard, halfpipe M
• 47.       Szczepan Karpiel                 narciarstwo dowolne, slopestyle M
• 50.       Bartosz Konopko                 short track, 500 m M
• 54        Patrycja Maliszewska          short track, 1000 m K
• 56.       Oskar Bom                           snowboard, slalom równoległy M
• 60.       Paula Bzura                          short track, 1500 m K
• 75.       Dawid Rzemieniecki           short track, 1500 m M
• 78.       Bartosz Konopko                 short track, 1000 m M
• 114.     Maciej Staręga                       biegi narciarskie M

Kolejne notowanie na koniec sezonu. Już teraz zapraszamy.

Paweł Ulbrych

Świetna postawa Zbigniewa Bródki i Konrada Niedźwiedzkiego w Heerenveen na wielobojowych mistrzostwach Europy oraz powrót do zdrowia, choć jeszcze nie do formy Artura Wasia, to najkrótsze podsumowanie początku 2013 r. w łyżwiarstwie szybkim.

Jeszcze nigdy w historii na podium ME nie stanął żaden reprezentant Polski. Najbliżej medali byli: Erwina Ryś-Ferens w 1988 r. w norweskim Kongsbergu, gdzie zajęła 5. miejsce oraz… No właśnie, dotychczas najlepsza była 8. lokata Jaromira Radkego z 1994 r. z Hamar, a 2 lata temu we włoskim Collalbo osiągnięcie to powtórzył Konrad Niedźwiedzki. W tym roku zawodnik LKS Poroniec wyśrubował ten wynik zajmując 7. miejsce.

Zaczęło się od zwycięstwa Niedźwiedzkiego i drugiego miejsca Zbigniewa Bródki na 500 m (35.93 i 36.03 sek.). W czołowej szóstce, na 26 zawodników, był jeszcze trzeci Polak Jan Szymański, który miał właśnie 6. rezultat. Z kolejnym dystansem – 5000 m – trudno było wiązać większe nadzieje i faktycznie: Szymański miał 10. rezultat (6:29.81 min), a Niedźwiedzki i Bródka zajęli odpowiednio 13. i 14. miejsce.

W drugim dniu rozgrywano 1500 m i znów dublet i znów Niedźwiedzki przed Bródką (1:46.32 i 1:46.38 min), a Szymański ponownie z 6. wynikiem! Do ostatniej konkurencji zakwalifikował się jednak tylko Niedźwiedzki i w gronie ośmiu zawodników startujących na 10000 m miał zdecydowanie najsłabszy czas: 13:45.13 min. W klasyfikacji końcowej Polak zajął 7. miejsce; Zbigniew Bródka na 9. pozycji, a Szymański na 11. Dawno nie było tak wielu naszych reprezentantów w czołówce.

– Jeszcze się nie zdarzyło, by podczas ME Polacy w takim stopniu zdominowali krótsze dystanse – zachwycał się występem Polaków w Heerenveen komentator łyżwiarstwa szybkiego Paweł Jaroszek. Dotychczas największymi osiągnięciami były zwycięstwo Niedźwiedzkiego na 500 i drugie miejsce na 1500 m w 2006 r. oraz srebro i brąz Radkego na 5000 i 10000 m w 1994 r.

Wśród pań żadnej z naszych reprezentantek nie udało się wejść do „ósemki”; Natalia Czerwonka zajęła 11. miejsce, Luiza Złotkowska o 2 lokaty niżej, a Katarzyna Woźniak była 18. Wygrali Holendrzy (zdobyli 5 z 6 medali): wśród pań Ireen Wüst, wśród mężczyzn już po raz 6. w karierze Sven Kramer, a brąz wywalczył Norweg Bøkko.

– Tak dobra postawa pozwala z coraz większym optymizmem patrzeć na starty Polaków w wyścigu na dochodzenie, bo w sztafecie w składzie Niedźwiedzki, Bródka, Szymański drzemie ogromny potencjał – dodał Paweł Jaroszek w rozmowie ze SW.

W Calgary tymczasem odbyła się 6. runda Pucharu Świata i były to 3. kolejne zawody, w których biegano tylko sprinty. Artur Waś, którego zabrakło w Warszawie na mistrzostwach Polski, wrócił do rywalizacji, ale na 500 m miał 15. i 19. wynik i w klasyfikacji łącznej spadł na 8. miejsce.

Rewelacyjnie natomiast spisał się Zbigniew Bródka, który zgodnie z zaleceniem prezesa PZŁS Kazimierza Kowalczyka, wystartował na dystansie 1000 m. Co prawda zawodnik UKS Błyskawica Domaniewice biegał w grupie B, w której w obu startach miał 2. wynik, ale w pierwszym dniu czasem 1:07.87 o ponad pół sekundy (0,55 sek.) poprawił rekord Polski Macieja Ustynowicza z grudnia 2009 r. To zarazem czas lepszy od dotychczasowego rekordu życiowego Bródki aż o 2,69 sek.

W ten weekend w Salt Lake City mistrzostwa świata w wieloboju sprinterskim z udziałem Artura Wasia.

Tym razem zacznijmy od mężczyzn. Lider PŚ Martin Fourcade, w Oberhofie w obu biegach indywidualnych poza „10”, w Ruhpolding błyszczał.

To był rzeczywiście fantastyczny tydzień Francuza. Po raz pierwszy w życiu wygrał trzy imprezy rozegrane w jednej miejscowości. W Ruhpolding, obok zwycięstw w sprincie i biegu masowym, pomógł też kolegom wygrać sztafetę; w Oberhofie nie startował w tej konkurencji i Francuzi zajęli 13. miejsce.

Widać było jego wielką radość.

O tak; był tym sukcesem bardzo poruszony, czemu trudno się dziwić. Dodajmy, że strzelanie Francuza było fenomenalne – 40 celnych strzałów na 40 prób! Widać wyraźnie, że nie spieszy się już na strzelnicy tak, jak jeszcze sezon czy dwa wstecz. Praca z Siegfriedem Mazetem przynosi efekty. Fakt; strzela nieco wolniej, ale o ileż skuteczniej, a przede wszystkim – pewniej, równo. Przy takiej dyspozycji o bieg nie musi się martwić; zresztą nic się nie zmieniło – to cały czas jego bardzo mocna strona.

Ale że Rosjanie będą aż tak mocni, a zwłaszcza Małyszko, to się chyba nie spodziewał? Racja. Sam zresztą przyznał, że wiele dała mu do myślenia świetna postawa Dmitrija Małyszki, który tydzień wcześniej w Oberhofie wygrał i sprint i bieg na dochodzenia, a także biegł w zwycięskiej sztafecie. Mówił, że rozmyślał o tym przez cały czas między obiema rundami, ale chyba nie spodziewał się, że już w Ruhpolding wyrówna to osiągnięcie.

Czy chce Pan coś dodać do tego, co mówił o Rosjanach na początku sezonu?

Nie; może poza tym, że robią zdecydowanie lepsze wrażenie niż Norwegowie i można powiedzieć, że dziś są w stanie wystawić dwie równorzędne sztafety, które z powodzeniem mogą walczyć o miejsca na podium. Norwegowie jeszcze nie zeszli całkowicie „do podziemia” dzięki Svendsenowi, który jednak cierpi na – nazywam to – syndrom pudła; od marca 2010 r. ani razu nie udało mu się strzelić na czysto. Można więc o nim mówić, że jest mistrzem świata i medalistą olimpijskim, który ciągle pudłuje. Ole Einar z kolei tylko dwa razy tej zimy był w czołowej „10”.

To rzeczywiście dość smutne. Ale na pocieszenie Norwegowie mają Torę Berger.

Tak. Potwierdza w pełni, że to ona zajęła miejsce po Magdalenie Neuner. Różne rywalki będą ją chciały podgryzać, ale myślę, że żadna nie będzie w stanie odebrać jej Kryształowej Kuli. Groźne będą Francuzki, bo mają niezły zespół, są Niemki, jest Domraczewa z Białorusi i kilka innych, ale nie przekonują mnie do siebie. Najbardziej imponuje mi strzelecka forma Francuzek, a zwłaszcza Marie Laure Brunet, która ma przeciętną w strzelaniu w każdej postawie ponad 90 proc. To niesamowita regularność; jeszcze tylko musi trochę poprawić bieg. Pewnym zaskoczeniem in minus jest natomiast postawa Rosjanek, które przecież mają znakomitego trener Wolfganga Pichlera. Jak dotąd jednak nie przekłada się to na jakieś oszałamiające wyniki.

A Polki?

Co do naszych biathlonistek, również nie mam nic szczególnie nowego do powiedzenia. Powinny regularniej zajmować miejsca w „10”, bo i biegają na poziomie 10. – 12. miejsca. Gdyby więc doszła do tego regularność w precyzyjnym strzelaniu, miejsca na podium byłyby murowane. Podczas tych dwóch rund było to bardzo wyraźnie widać, a najlepszym przykładem niech będzie Monika Hojnisz, która przecież w Oberhofie wypadła najlepiej z naszych w sprincie, ale już w biegu pościgowym było znacznie gorzej. Mimo wszystko uważam, że powinna jak najczęściej dostawać szansę i to ona powinna pobiec w sztafecie na mistrzostwach świata, które na początku lutego odbędą się na Morawach.

Gospodarze też tam będą groźni?

Zdecydowanie tak. Pokazała się już z dobrej strony, skądinąd bardzo urodziwa i ładnie śpiewająca, Gabriela Soukalova. U panów też jest kilku; ot, choćby Ondřej Moravec, który był trzeci w biegu na dochodzenie w Oberhofie. Czesi będą groźni u siebie i trzeba będzie na nich bardzo uważać; zwłaszcza powinny uważać nasze panie. Odpowiedzialnym za męską kadrę życzę, by szybko znaleźli utalentowaną młodzież.

Dziękując za to spotkanie i zapraszając na następne

przypominamy, że w ten weekend

Puchar Świata w Anterselvie - będzie to ostatnia runda przed mistrzostwami świata (których wyniki też zalicza się do pucharowej klasyfikacji).

Klasyfikacja PŚ kobiet: Tora Berger ma 103 pkt. przewagi nad Miriam Gössner (po Pokljuce na koniec 2012 r. było ponad 80); najlepsza z Polek Krystyna Pałka na 12. miejscu (po Pokljuce – 11. lokata).

Klasyfikacja PŚ mężczyzn: Martin Fourcade ma 75 pkt. przewagi nad Emilem Hegle Svendsenem (po Pokljuce było 85).

piu

A co! Nam też udzieliła się noworoczna euforia, pozbawiona wszelkiej dozy krytycyzmu. Dlatego postanowiliśmy już dzisiaj zacząć odliczanie do eksplozji najczystszego, najbardziej spontanicznie spontanicznego szaleństwa podyktowanego wyłącznie racjonalnymi przesłankami, czyli wielkich, medalowych żniw na zimowych igrzyskach w Soczi. Od święta Trzech Króli, czyli od najbliższej niedzieli do ich rozpoczęcia pozostanie równo 13 miesięcy.

Na poważnie – mamy już za sobą ok. 1/3 przedolimpijskiego sezonu i postanowiliśmy co jakiś czas zadręczać Czytelników zestawieniami obrazującymi mniej i bardziej spektakularne osiągnięcia polskich sportowców na śniegu i lodzie.

Jeśli chodzi o śnieg – sprawy z grubsza są oczywiste w narciarstwie klasycznym i biathlonie: klasyfikacje ogólne Pucharu Świata i w poszczególnych konkurencjach. W biathlonie i biegach narciarskich mamy największą  wszechstronność, co oznacza sytuację odwrotną do np. narciarstwa alpejskiego czy łyżwiarstwa szybkiego, w których za wszechstronność medali się nie przyznaje. Na igrzyskach liczą się poszczególne konkurencje lub dystanse. Podobnie rzecz się ma z narciarstwem dowolnym i snowboardem.

Po tym wprowadzeniu czas na kilka wyjaśnień:

nr 1: w biegach narciarskich i biathlonie podajemy miejsca Polaków wyłącznie w klasyfikacji łącznej; w pozostałych wypadkach – w poszczególnych konkurencjach (specjalnościach)

nr 2: podajemy czołową „30” oraz najwyżej sklasyfikowanych w innych dyscyplinach / konkurencjach obecnych w programie olimpijskim

nr 3: niektóre lokaty mogą być zaskakujące, ale np. 11. pozycja w rankingu narciarstwa alpejskiego to zupełnie co innego niż 11. miejsce kobiecej sztafety w short tracku na 11 sklasyfikowanych ekip

nr 4: pomijamy (niestety bez większej szkody dla samego rankingu) łyżwiarstwo figurowe, hokej na lodzie i curling, w których to dyscyplinach albo Polacy nie mają już szans na występ w Soczi (hokeiści) albo taki występ nam „nie grozi” (curling) lub też – jeśli dojdzie do skutku – będzie się wiązać wyłącznie z udziałem w igrzyskach.

Oto zestawienie uwzględniające wyłącznie dyscypliny i konkurencje olimpijskie, ułożone wg najwyższych zajmowanych miejsc, stan na 2-I-2013 r. (kolejno: lokata, imię i nazwisko, dyscyplina i ew. konkurencja):

1.            Justyna Kowalczyk (biegi narciarskie K)

3.            Zbigniew Bródka (łyżwiarstwo szybkie,1500 mM)

4.            Artur Waś (łyżwiarstwo szybkie,500 mM)

5.            Konrad Niedźwiedzki (łyżwiarstwo szybkie,1500 mM)

               drużyna kobiet (łyżwiarstwo szybkie, wyścig na dochodzenie)

8.            drużyna (saneczkarstwo, sztafety)

11.          Krystyna Pałka (biathlon K)

               drużyna kobiet (short track, sztafeta, na 11 zespołów)

12.          Karolina Riemen (narciarstwo dowolne, ski cross K)

14.          Magdalena Gwizdoń (biathlon K)

15.          drużyna mężczyzn (short track, sztafeta, na 16 zespołów)

17.          Kamil Stoch (skoki narciarskie M)

19.          Patryk Poręba, Karol Mikrut (saneczkarstwo, dwójki)

22.          Patrycja Maliszewska (short track,500 mK)

               Artur Petyniak, Adam Wanielista (saneczkarstwo, dwójki)

23.          Artur Gędzius, Jakub Kowalewski (saneczkarstwo, dwójki)

23.          Maciej Kot (skoki narciarskie M)

24.          Aleksandra Król (snowboard, slalom równoległy K)

25.          Weronika Nowakowska-Ziemniak (biathlon K)

26.          Julia Piasecka (snowboard, halfpipe K)

               Dawid Kubacki (skoki narciarskie M)

28.          Ewa Kuls (saneczkarstwo, jedynki K)

               Maciej Kurowski (saneczkarstwo, jedynki M)

               Dawid Kupczyk (bobsleje, czwórki)

               Joanna Zając (snowboard, halfpipe K, na 28 sklasyfikowanych)

               Szczepan Karpiel (narciarstwo dowolne, slopestyle M)

32.          Dawid Kupczyk (bobsleje, dwójki)

35.          Michał Ligocki (snowboard, halfpipe M)

40.          Mateusz Ligocki (snowboard, cross M)

50.          Bartosz Konopko (short track,500 mM)

51.          Patrycja Maliszewska (short track,1000 mK)

55.          Aida Bella (short track,1500 mK)

57.          Oskar Bom (snowboard, slalom równoległy M)

71.          Dawid Rzemieniecki (short track,1500 mM)

75.          Bartosz Konopko (short track,1000 mM)

91.          Maciej Staręga (biegi narciarskie M)

W narciarstwie alpejskim kobiet i mężczyzn, kombinacji norweskiej, biathlonie mężczyzn, skokach narciarskich kobiet, bobslejach kobiet, skeletonie kobiet i mężczyzn oraz pozostałych konkurencjach narciarstwa dowolnego i snowboardu Polacy nie startują bądź jeszcze nie zdobywali punktów PŚ. Pierwsze pucharowe zawody w snowboardowym slopestyle’u dopiero się odbędą.

Paweł Ulbrych

fot. oficjalna strona Tomasza Sikory

Rozpoczyna się nowy sezon biathlonowych zmagań. Przed specjalistkami i specjalistami od szybkiego biegania na nartach i celnego strzelania łącznie 9 rund rywalizacji o Kryształową Kulę, a także mistrzostwa świata, które w I połowie lutego odbędą się w Czechach.

Zdaniem najwybitniejszego w historii polskiego biathlonisty ten sezon nie będzie w istotny sposób różnił się od poprzedniego.

- Nie sądzę, abyśmy mieli być świadkami czegoś szczególnie niespodziewanego – mówi „Sportowym Wywiadom” Tomasz Sikora. – Oczywiście, będą pewnie zawodniczki i zawodnicy, którzy zaskoczą nie raz, nie dwa, ale ogólnie spodziewam się, że będzie tak, jak zeszłej zimy.

Wicemistrz olimpijski z Turynu i 3-krotny medalista mistrzostw świata nie chciał prognozować, kto wywalczy Kryształowe Kule. – Myślę, że Ole Einar Bjørndalen będzie spisywał się lepiej niż zeszłej zimy. Wiem, że jest znacznie lepiej przygotowany do sezonu i na pewno  – mimo 39. urodzin, które będzie obchodzić pod koniec stycznia – nie wolno przekreślać jego szans na częstą obecność w ścisłej czołówce. Nie spodziewam się też jakiejś zasadniczej zmiany w układzie sił wśród pań. Wydaje mi się, że również Polki będą się dobrze prezentować.

- Czy to znaczy, że będą walczyć o miejsca na podium, będą w czołowych dziesiątkach, czy po prostu będą zdobywać punkty do klasyfikacji łącznej?

- Biathlon ma to do siebie, że jest bardzo nieprzewidywalnym sportem – odpowiada Tomasz Sikora. – Widziałem jednak nasze dziewczyny przed sezonem i mogę powiedzieć, że prezentowały się naprawdę dobrze. Dużo gorzej sytuacja wygląda wśród mężczyzn. Ci, nie dość, że nie mają takiego potencjału jak panie, to jeszcze jak na złość tuż przed rozpoczęciem sezonu borykali się z kłopotami zdrowotnymi.

Cykl Pucharu Świata będzie się składał z 9 rund. Początek w szwedzkim Östersund – dziś sztafeta mieszana, a w przyszłą niedzielę bieg na dochodzenie pań na 10 km. Potem kolejne zawody w Hochfilzen w Austrii, słoweńskiej Pokljuce, Oberhofie i Ruhpolding w Niemczech i ostatni sprawdzian przed mistrzostwami świata – Anterselva we Włoszech. Po mistrzostwach w Novem Meście w Czechach, na początku marca odbędzie się próba przedolimpijska w Soczi, a zakończenie sezonu w połowie marca w Chanty-Mansijsku na Syberii.

                                                                                                                                                                                         piu