Na rok 2013 wnioskowaliśmy o dofinansowanie w wysokości 3,5 mln zł na przygotowania do Igrzysk Olimpijskich w Soczi 2014 (udział w PŚ, MŚ, zgrupowania, wynagrodzenia pracowników, sprzęt, stypendia itd.) – czytamy na oficjalnej stronie PZBiath.

W dniu 30.01.2013 PZBiath otrzymał decyzję o dofinansowaniu przygotowań w wysokości miliona 330 tys. zł oraz na przygotowania kadr młodzieżowych i juniorskich w wysokości 818 tysięcy 855 zł.

POLECAMY

Doceńmy ich trud!

Brązowy medal Moniki Hojnisz w biegu ze startu wspólnego biatlonowych MŚ, wraz z wcześniejszym krążkiem Krystyny Pałki, stanowią mocny argument w rozmowach biatlonowego związku z Ministerstwem Sportu, do których dojdzie – jak się dowiedzieliśmy – w najbliższych dniach. Ogłoszone cięcie poziomu finansowania biathlonu o kolejne 10 % spowoduje łączną, realną redukcję dofinansowania o ok. 40% względem poprzedniego sezonu. Tego rodzaju oszczędności mogą zniweczyć wieloletni trud biathlonistek, który na naszych oczach przyniósł owoce w postaci medali. A Igrzyska za pasem…

- My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie – mówi Adam Kołodziejczyk, szef wyszkolenia Polskiego Związku Biathlonu. – Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk – dodaje.

„Dobijanie” przez ministerstwo sportów, które dziś nie przynoszą medali jest z gruntu złe. Gdzie są mądrzy doradcy, bo kompetencje obecnych wydają się bardzo wątpliwe? Jak można twierdzić, że w dyscyplinie, w której nie mamy dzisiaj medali nie ma talentów, które za chwilę przyniosą ich worek? Czyj to był pomysł, który już po kilku dniach okazuje się chybiony w swoich założeniach? Na szczęście nie jest za późno, by wprowadzić korekty, bądź ogłosić przedstawioną koncepcję jako pomyłkę. Lepiej się przyznać do błędu, zamiast w nim tkwić i działać na szkodę.

Sportowe Wywiady: Gratulujemy wspaniałego wyniku pań w mistrzostwach świata. To historyczny wyczyn dający nadzieję na realną walkę o medale na Igrzyskach w Soczi.

Adam Kołodziejczyk: – Dziękuję bardzo. Wszyscy jesteśmy szczęśliwi, że ciężka praca przyniosła wreszcie owoce. Byliśmy przekonani, że tak się stanie, choć nie sądziliśmy, że już w trakcie tych mistrzostw i to w postaci dwóch medali.

Monika Hojnisz ma 21 lat. Wcześniej zdobywała medale juniorskie, również złote, a teraz sięgnęła po seniorski. Dokładnie 21 lat miał Tomasz Sikora, gdy wywalczył pierwszy medal MŚ.

- Rozwój Moniki, i nie tylko Moniki, przebiega bardzo poprawnie i oby tak dalej. Zrobiła nam miłą niespodziankę. W zawodach PŚ wielokrotnie sygnalizowała, że może walczyć o pierwszą dziesiątkę, ale brakowało jej trochę szczęścia. Teraz świetnie pobiegła. Po słabszym występie w sztafecie, gdzie była bardzo zmęczona, narty jej chyba nie jechały i po prostu jakoś nie szło, dzisiaj była rewelacyjna.

Wyniki nie przychodzą same. Dziewczyny walczą z przeciwniczkami na trasie jak równy z równym. Czemu to zawdzięczamy? Musiało się coś zmienić w systemie szkolenia?

- I zmieniło się. Dwa lata temu, od kiedy pracujemy razem, zostało wdrożonych wiele nowych elementów treningu. Wielką pomocą jest dla nas również doświadczenie starszych zawodniczek i to, co zrobiły wcześniej z trenerami.

Co zostało zmienione, bądź wprowadzone? 

- Podnieśliśmy poziom indywidualizacji pracy, bo każda czegoś innego potrzebuje. Robimy więcej treningów tempowych, stosujemy krótsze dystanse. Zmniejszyliśmy objętość treningów, ale znacznie zwiększyliśmy ich intensywność. Wprowadziliśmy trening siłowy na wysokim poziomie i z dużymi obciążeniami. Tych elementów jest wiele. Ściśle współpracujemy z dietetykiem i fizjologiem.

Te medale to dobry moment, żeby udać się do ministerstwa i porozmawiać z decydentami, którzy uznali, że biathlon nie jest „na medal”. Może warto?

- Prezes jest już umówiony w tym tygodniu na spotkanie w ministerstwie. Myślę, że dzięki ostatnim wynikom będzie jakaś reakcja urzędu, bo niestety wstawienie biathlonu do drugiego „koszyka” dyscyplin, w połączeniu z i tak okrojonym dofinansowaniem, nie wróży dobrze. Po wcześniejszych zmianach i kolejnej zapowiadanej redukcji będziemy mieć mniej środków o jakieś 40% w porównaniu z poprzednim sezonem.

Czy jest aż tak źle? 

- Tak. Przed rozpoczęciem tych mistrzostw dowiedzieliśmy się, jakimi pieniędzmi będziemy mogli dysponować. Praktycznie powinniśmy zwinąć interes i nie startować do końca cyklu PŚ, żeby nam zostało parę groszy na przygotowania do Igrzysk. W dodatku nie mamy już większego, zewnętrznego finansowego wsparcia, ponieważ dotychczasowy tytularny sponsor rozwiązał umowę po odejściu Tomka Sikory.

Jak całą sytuację odbierają sportowcy?

- Prezes spotkał się zawodnikami i zawodniczkami na początku mistrzostw i powiedział, jaka jest sytuacja. Oznajmił, że mamy do wyboru: albo – albo. Albo stypendia albo szkolenia, albo sprzęt albo obozy. Nie ma szans, by pieniądze, które mamy dostać, starczyły na wszystkie niezbędne rzeczy. Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk.

A jeśli chodzi o bazę treningową? Jak wygląda sytuacja?

- Z tym, co jest, możemy sobie już radzić. Jak na nasze polskie warunki można uznać, że nie jest źle. W Dusznikach Zdroju przeprowadzono remont, zrobiono system dośnieżania, oświetlono strzelnicę. Wprawdzie nie mamy obiektów, które upoważniają nas do starań o organizację imprez rangi mistrzowskiej (ME, MŚ – dop. redakcji), ale nie narzekamy. Trudno. Jest jak jest. Można jednak śmiało powiedzieć, że juniorzy mają zaplecze i dobre warunki do treningu. Seniorki, tak czy inaczej, muszą uczestniczyć w obozach wysokogórskich. W Polsce nie da się tego zrobić, więc muszą wyjechać. Ponieważ fundusze są jakie są, przed mistrzostwami świata mieliśmy zgrupowanie na Kubalonce. Wszystkie reprezentacje porozjeżdżały się po całym świecie, a my postanowiliśmy trenować u siebie. Było trochę problemów z pogodą, która w całym kraju płatała figle, mieliśmy opady deszczu, śnieżyce, gęste mgły, ale daliśmy radę. Nie narzekamy. Efekty są pozytywne. Nie jest źle. My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie.

Dziękujemy za rozmowę.

Marek Kaleta

Fot. Sportowe Wywiady

Ministra sportu radośnie ogłosiła koniec komuny, ale mnie marzy się również koniec socjalizmu. Nie tylko w sporcie, ale od czegoś trzeba zacząć.

Z kratka, jak mawiają Czesi, to reforma kastracyjna polskiego sportu nie przyniesie nic poza obniżeniem poziomu we wszystkich dyscyplinach. Wszystkich, bowiem grupa „złota” – poza narciarstwem przygotowującym się do IO w Soczi – też dostanie po kieszeni. A ponieważ nie słyszałem, by w ramach wiekopomnej reorganizacji planowano ograniczenie czegokolwiek poza finansami, to po prostu mniej dostaną sportowcy i ośrodki szkoleniowe.

Dlatego podrzucam pomysł następujący: w ramach walki z komuną, etatyzmem, biurokracją i zbędnymi kosztami czas zlikwidować ministerstwo sportu. Pomijając fakt, że haniebna ranga tego urzędu sprawia, iż trafiają tam na stanowiska mężowie (i żony) stanu tej rangi co Mirosław Drzewiecki, błyskotliwa Elżbieta Jakubiak czy wszechkompetentna Joanna Mucha, to sam sens istnienia resortu „od wuefu” jest mocno wątpliwy.

Oczywiście minister Jakubiak wytłumaczyłaby mi, że bez urzędników piłkarze kopaliby się w głowę a lekkoatleci przewracali o własne nogi, ale będę brnął dalej. Na sport przeznaczana jest co roku określona suma pieniędzy z budżetu, wyrażana w procentach. Czy też ułamkach procent. W minionym, olimpijskim roku 2012, na ministerstwo p. Muchy zadatkowano w budżecie pół miliarda złotych. Dużo? Sam Król Bul, czyli kancelaria prezydencka, kosztowała ponad 30% tej sumy. Wszystko z fotoradarów, jak założył Jan vel Vincent. Czyli – kwota nieznaczna. A przecież trzeba z niej opłacić niemałą liczbę urzędników, jak również koszty funkcjonowania resortu. Nie lepiej byłoby pozostawić decyzję dotyczącą wydania tych pieniędzy tym, którzy je zarabiają (o ile w ogóle mamy za to płacić)? Oczywiście teraz to nie do pomyślenia, żebym sam miał decydować, czy chcę dotować boks czy łucznictwo, ale skoro żegnamy komunę…?

Nie jest problemem określenie, jaki procent podatków obywatele i firmy mogliby przeznaczać na sport, skoro istnieje odpowiedni zapis w budżecie. Wszystko zostałoby po staremu, ale uniknęlibyśmy centralnego rozdzielnika. Pozostałe „sportowe procenty” z podatków (których nie brakuje, skoro Dzień Wolności Podatkowej – wedle rozmaitych obliczeń – wypada bądź to pod koniec czerwca, bądź w lipcu) mogłyby zaś zostawać do dyspozycji samorządów. Taka sportowa autonomia. W czym lepsza od planowania centralnego? Bo lepiej wiadomo, czego w gminie czy powiecie potrzeba sportowcom, taniej można to wykonać, no i trudniej ukraść po drodze. Bo mniej pośrednich ogniw…

No dobrze, ale jeśli wszyscy znienacka pokochają, dajmy na to, curling a nikt nie zadeklaruje wpłaty na rzecz gimnastyków? Ano, trudno. Widoczny będzie to znak, że curlerzy bardziej się starają przyciągnąć zainteresowanie i pieniądze podatników. Byłby to też sygnał dla związkowych działaczy, żeby swoje dyscypliny promować i ułatwiać ich uprawianie chętnym. Uproszczenie przepisów, likwidacja setek bzdurnych zapisów w statutach związków, także – wobec zlikwidowania ministerstwa – byłyby prostsze.

I niech mi nikt nie jęczy, że w ten sposób polegniemy na Igrzyskach. Myślę, że dużo gorzej być nie może. A wolałbym 10 milionów sprawnych, ćwiczących amatorsko jakikolwiek sport (za swoje, wydane celowo, pieniądze) Polaków, niż 10 medali w Rio. To co, likwidujemy tę komunę?

Igor Błachut