Orientację sportową, jako rekreację, mogę jak najbardziej polecić także atrakcyjnym dziewczynom – mówi Anna Kamińska, mistrzyni świata w rowerowej jeździe na orientację w rozmowie z Igorem Błachutem.

Igor Błachut: Czy wyobrażasz sobie dzień bez roweru?

Anna Kamińska: – O tak, nawet bardzo… już czekam na ten tydzień po mistrzostwach, kiedy wreszcie będę mogła od niego odpocząć.

Zmuszasz się do jeżdżenia? 

- Nie, tego nie mogę powiedzieć. Ale naprawdę przyda się trochę wolnego, bo ostatnio dzień w dzień ciężko trenuję. Idzie w ruch trenażer, ćwiczę na tyle intensywnie, że po treningu spadam z roweru. Przerwa więc nie zaszkodzi, bo potem ruszają przygotowania do mistrzostw świata i na trzy tygodnie wyląduję w Zieleńcu.

Trenażer w taką pogodę?

- Tak. To są treningi wykonywane niezależnie od pogody. Ważne jest zachowanie konkretnych przełożeń i obciążeń. Na szosie, a tym bardziej w terenie, trudno to utrzymać. Tego rodzaju parametry można uzyskać tylko na trenażerze.

A kiedy już w końcu przychodzi ta przerwa, to jak odpoczywasz?

- Nie wyobrażam sobie zalegnięcia gdzieś plackiem bez ruchu. Kiedy nie jeżdżę, to chodzę na basen, na ściankę, na dłuższy spacer… No i mogę się pobawić z dziećmi siostry na placu zabaw! 

Huśtawka, zjeżdżalnia?

- Za wysoka już jestem, nie wpuszczają!

Jesteś dziewczyną atrakcyjną, więc odpada w tym wypadku teza, że uprawiasz sport, bo miałaś nadmiar wolnego czasu. Nie żałujesz trochę wyboru tej drogi?

- Nie uważam, żeby rower blokował mnie w jakiś sposób, jeśli chodzi o cieszenie się życiem. Powiem nawet, że po codziennych treningach i wykonaniu swojej pracy, to wachlarz możliwości spędzania wolnego czasu jest naprawdę szeroki. Choć muszę się przyznać, że teraz akurat jestem sama i poza rachunkami nie muszę obecnie o cokolwiek martwić.

Poza formą przygotowywaną na ważne starty.

Każdy sport uprawiany w miarę poważnie, profesjonalnie, sprawia, że życie trzeba dopasować do reżimu treningowego. Tak samo jest w pływaniu, bieganiu, czy jeżdżeniu na rowerze. Co do orientacji sportowej – tu dochodzi jeszcze ten czynnik, że po przebijaniu się przez jakieś krzaki i chaszcze na nogach lub ramionach zostają pamiątki w postaci zadrapań i rys. Trzeba się liczyć z takim ryzykiem, zwłaszcza będąc kobietą. Każdy sport wymaga jednak ofiar: cielesnych, zdrowotnych, rodzinnych. Ale szczerze mówiąc, to orientację sportową, jako rekreację, mogę jak najbardziej polecić także atrakcyjnym dziewczynom…

A jakieś plusy tego profesjonalnego podejścia?

- Są. Można poznać wiele osób z kraju i zza granicy, można obejrzeć masę ciekawych rzeczy, które dla zwykłych turystów są często niedostępne. No i można się cieszyć z dobrych wyników!

I tego życzymy.

Sportowe Wywiady

Fot. Jan Cegiełka

90 zawodniczek i zawodników z 14 krajów będzie walczyć o medale Mistrzostw Europy w Rowerowej Jeździe na Orientację (MTBO). Areną zmagań trwających od 15 do 23 czerwca będą lasy Roztocza oraz Zamość, gdzie rozegrany zostanie sprint. Poza ME seniorów, na Zamojszczyźnie ścigać się będą także juniorzy i młodzieżowcy, dla których impreza ma rangę Pucharu Europy. Dodatkowo zaś rozegrane zostaną trzydniowe zawody otwarte, w których udział mogą wziąć wszyscy chętni.

Mistrzostwa Europy trafiają do Polski po raz drugi. Poprzednio odbyły się w Warszawie w 2006 roku. Był to pierwszy europejski czempionat w tej dyscyplinie. Polacy nie występowali wówczas w rolach głównych; w kategoriach seniorskich najlepsi zawodnicy zajmowali po miejsca pod koniec drugiej dziesiątki. Korzystniej zaprezentowały się juniorki; Anna Bryk była druga, podobnie jak sztafeta, w której jechała obok Anity Nowakowskiej i Anny Sobczyk.

Tym razem apetyty polskich kibiców MTBO są znacznie większe, głównie za sprawą Anny Kamińskiej. Warszawianka ma w dorobku trzy indywidualne medale mistrzostw świata (złoty, srebrny i brązowy) oraz brąz ME wywalczony przed dwoma laty. Kamińska na najważniejszych imprezach sezonu regularnie jeździ skutecznie, stąd nadzieje Polaków na zdobycz medalową także na Roztoczu. Kto poza Kamińską? Jeśli chodzi o kobiety, niestety trudno uznać którąś z pozostałych polskich zawodniczek za faworytkę. Nieco lepiej może być wśród mężczyzn, ale i tam rywalizacja jest na tyle wyrównana, że trudno byłoby wskazać na któregoś z zawodników (nawet spoza Polski) jako murowanego kandydata do miejsca na podium.

Od poprzednich mistrzostw w Warszawie trochę się zmieniło. Pomijając fakt, że za sprawą Kamińskiej Polska zaczęła liczyć się w największych zawodach, dotychczasowe potęgi straciły przewagę nad rywalami. Finowie, wśród których największą gwiazdą poprzedniej dekady był 10-krotny mistrz świata Mika Tervala, nadal są mocni. Jednak nie dominują już tak bezwzględnie. Obok nich to Duńczycy, Rosjanie, Francuzi, Czesi czy Szwajcarzy są zespołami, które z równym powodzeniem powinny walczyć o miejsca na podium w konkurencjach indywidualnych i sztafetach. Do tego pojedynczy zawodnicy z Austrii, Włoch czy Polski… Na pewno śledzenie tej rywalizacji będzie interesujące. I – miejmy nadzieję – dające satysfakcję polskim kibicom.

Program zawodów:

15 czerwca (sobota) – trening

16 czerwca (niedziela) – ceremonia otwarcia

17 czerwca (poniedziałek) – sprint

18 czerwca (wtorek) – średni dystans

19 czerwca (środa) – sztafeta

20 czerwca (czwartek) – dzień przerwy

21 czerwca (piątek) – długi dystans

22 czerwca (sobota) – mieszane sztafety sprinterskie, zakończenie zawodów