Drugiego dnia mistrzostw świata w narciarstwie klasycznym w Val di Fiemme rywalizowali nie tylko kombinatorzy norwescy. Swój występ miały także kobiety w skokach narciarskich. Działo się sporo! Emocje wielokrotnie sięgały zenitu!

Faworytki do złotego medalu były dwie: Japonka Sara Takanashi oraz Amerykanka Sarah Hendrickson (na zdjęciu). Prywatnie przyjaciółki, na skoczni wielkie, a zarazem godne siebie rywalki. Takanashi w tym sezonie praktycznie zwyciężała wszystko. Począwszy od zawodów Pucharu Świata, po mistrzostwo świata juniorek w Libercu. Zapewniła sobie już kryształową kulę za triumf w klasyfikacji generalnej. Jednak w kluczowej imprezie sezonu musiała ustąpić pierwszeństwa Amerykance, która do tej pory była numerem dwa. Skoczkinie rozegrały przepiękny bój o zwycięstwo w drugiej serii. Takanashi pofrunęła na odległość103 metrów. Natomiast kończąca zmagania nowa mistrzyni świata wyrównała odległość rywalki, ale uzyskała świetne noty za styl i to w dużej mierze przesądziło o zwycięstwie reprezentantki USA. Trzecie miejsce wywalczyła świetnie spisująca się ostatnio Austriaczka Jacqueline Seifriedsberger. Przebywająca pod skocznią, kontuzjowana w tym sezonie Daniela Iraschko była bardzo szczęśliwa z sukcesu młodszej rodaczki. Zwróciłbym uwagę na bardzo dobry występ powracającej Finki Julii Kykkaenen (10.) oraz – to zupełna niespodzianka – Rosjanki Iriny Awwakumowej (13.). Równy występ zaliczyła Chiara Hoelzl, rodaczka brązowej medalistki. Zawiodły mocne w tym sezonie Słowenki, ale usprawiedliwić ich postawę może fakt, że złapały infekcję wirusową.

Hendrickson wielokrotnie w tym sezonie była podłamana, szczególnie w Libercu, gdzie nie wywalczyła medalu. Mimo że Amerykanka nie obroniła Pucharu Świata, w tym momencie jest najszczęśliwszą osobą na świecie. Teraz towarzyszą jej łzy radości. Po czterech latach tytuł mistrzowski powrócił do Stanów Zjednoczonych!

Piotr Walkowiak

Fot. oficjalna strona J. Seifriedsberger

Po zmaganiach w Sapporo, kobiety pozostały w Japonii, aby powalczyć (czy też zrewanżować się) w Zao. Wiatr znów pokrzyżował plany organizatorom i oba konkursy rozegrano w niedzielę. Reprezentantka gospodarzy Sara Takanashi udowodniła, że nie bez powodu przoduje w tym sezonie, a to co miało miejsce przed tygodniem można uznać za przypadek, zwykłą wpadkę, która nawet najlepszym musi się przytrafić. Okazała się bezapelacyjnie najlepsza i to dwukrotnie, ale to co działo się za jej plecami było równie ciekawe. Sarah Hendrickson zaprezentowała obrazek podobny do tego z Liberca: drugi skok poniżej oczekiwań, a przy tym złapanie się za głowę. Skończyło się na czwartej pozycji. Wykorzystała to Carina Vogt, która co prawda broniła drugiego miejsca po pierwszej serii, ale nie kryła radości z najniższego stopnia. Było to jej pierwsze podium w karierze. Vogt to jedna z najbardziej perspektywicznych niemieckich skoczkiń. Podczas MŚJ w Erzurum w 2012 roku wywalczyła brązowy medal. Druga, Jacqueline Seifriedsberger podtrzymuję dobrą passę. Zwolenniczka powiedzenia „No risk, no fun” już nie zastępuje kontuzjowanej Danieli Iraschko, a objęła dowodzenie w ekipie austriackiej.

W drugim konkursie Takanashi zbliżyła się do swojego rekordu skoczni, który wynosi102,5 metra. Japonce zabrakło zaledwie pół metra, by wyrównać swój wyczyn sprzed roku. Dwa zwycięstwa jednego dnia, a do tego Seifriedsberger ponownie druga. Hendrickson tym razem zamieniła się miejscami z Vogt. Warto zwrócić uwagę na dobrą postawę Amerykanek. W dziesiątce znalazły się Jessica Jerome i Lindsey Van. Podobnie zaprezentowały się Słowenki. Sporą niespodziankę sprawiła Atsuko Tanaka. Skacząca w barwach Kanady Japonka była na ósmym miejscu. Co prawda nie przyjechały Włoszki oraz Norweżki (prócz Line Jahr, która tym razem musiała się zadowolić 9. i 12. miejscem).

W klasyfikacji generalnej Takanashi zwiększyła przewagę nad Hendrickson. Pod nieobecność Coline Mattel i Anette Sagen, Seifriedsberger wskoczyła na trzecią pozycję i powoli zbliża się do Hendrickson. Wychodzimy na ostatnią prostą przed mistrzostwami świata. Kolejnym przystankiem będzie słoweńskie Ljubno. Słowenki mają w planach podium. Reszta też nie śpi. A liderka Japonek, filigranowa Takanashi ma wszystko pod kontrolą, zaś we śnie wybiega w przyszłość i odbiera złoty medal w Val di Fiemme.

Piotr Walkowiak

Fot. Facebook

Europejskie starty skoczkiń zostały przerwane długą podróżą na kontynent azjatycki, do Sapporo, gdzie w 2007 roku miały miejsce mistrzostwa świata w narciarstwie klasycznym. Zawody były opóźniane i w pierwszym dniu kobiety oddały tylko jedną próbę. Faworytka Sara Takanashi wreszcie miała okazję zaprezentować się na własnej ziemi. Tyle że tak kolorowo, jak na start w Kraju Kwitnącej Wiśni przystało, nie było. Szkoda, bo filigranowa Japonka mogła podtrzymać pasmo zwycięstw. Cóż poradzić, wyszło inaczej. Miejsc 12. i piątego Takanashi raczej nie wzięłaby w ciemno. Widownia zgromadzona pod skocznią pewnie też. Nieco wyżej, lecz także bez fajerwerków, uplasowała się Sarah Hendrickson. Wyniki serii próbnej pierwszego dnia sugerowały rywalizację tych dwóch zawodniczek. Solidarnie Amerykanka też nie stanęła na podium, a przed oddaniem skoku znów się denerwowała i robiła czerwona. Szkoda mi tej niezwykle sympatycznej zawodniczki, która nie może sobie poradzić z presją. Jednak dzień później zdołała wcisnąć się na najniższy stopień podium. Sukces z Soczi powtórzyła Francuzka Coline Mattel przed Austriaczką Jacqueline Seifriedsberger i Norweżką Anette Sagen. Stosunkowo blisko była Eva Logar, kolejna Słowenka w czołówce, oraz Włoszka Elena Runggaldier, której przyszły mąż także świetnie się spisał, ale na biegówkach w oddalonym troszkę Soczi.

Drugiego dnia warunki były łaskawsze, ale faworytki znów wypadły poniżej oczekiwań. Pod nieobecność Danieli Iraschko, nowa liderka Austrii Seifriedsberger odniosła pierwsze zwycięstwo w karierze przed Sagen i Hendrickson. Austriaczka oczekiwała dobrych skoków i utrzymania formy, ale czy spodziewała się triumfu? Raczej nie. Sama zresztą stwierdziła, że teraz przejmuje na barki odpowiedzialność Iraschko i siłą rzeczy będzie obciążona presją, ale lubi wyzwania i postara się im podołać. Jak na razie wszystko idzie po jej myśli.

W Pucharze Świata Takanashi nadal przoduje, choć niesmak po japońskim starcie zapewne pozostał. Pytanie, czy nastąpi rewanż w Zao? Sam nie mogę się doczekać, by uzyskać odpowiedź na to pytanie! W rywalizacji kobiet sporo się dzieje, a wyniki nieraz nas zaskoczą. Dziewczyny pokazują, że grzeszą nie tylko urodą, ale i walką o zwycięstwo. Naprawdę przyjemnie ogląda się fruwające kobiety. To tak jak anioły, tyle że z nartami.

Piotr Walkowiak

Fot. Facebook

Słowenka Anja Tepeš wierzy, że Polska może mieć mocną reprezentację w skokach narciarskich kobiet. Córka wicemistrza olimpijskiego Mirana Tepeša i siostra skoczka Jurija, powiedziała w wywiadzie, że marzy o złotym medalu olimpijskim w Soczi oraz… o poprowadzeniu naszej kadry skoczkiń narciarskich.

Czemu upodobałaś sobie akurat tę dyscyplinę?

Anja Tepeš: Mój pierwszy kontakt ze skokami narciarskimi nastąpił, kiedy miałam zaledwie kilka miesięcy. Mama zabrała mnie na konkurs do Planicy, aby podziwiać skoki mojego taty. Oczywiście tego nie pamiętam. Moja historia ze skokami zaczęła się, gdy Jurij miał 6 lat i zdecydował się uprawiać ten sportu. Ja miałam wówczas 4 lata, chciałam pójść w ślady brata i zaczęłam skakać.

Jesteś zadowolona z obecnego sezonu? Starty sprostały oczekiwaniom?

- Jest o wiele lepszy niż poprzedni, ale nie tak dobry jak tego oczekiwałam. Mam sporo problemów ze zdrowiem i z racji tego nie mam tyle mocy ile powinnam. Jest to widoczne w jakości moich skoków.

Czy w tym roku chciałabyś udowodnić coś szczególnego?

- Moim głównym celem jest wywalczenie kwalifikacji do Igrzysk Olimpijskich w Soczi. Sobie chciałabym udowodnić, że mogę rywalizować i gościć w grupie najlepszych zawodniczek Pucharu Świata.

Czym interesujesz się poza sportem? Chodzi mi o coś więcej niż można to wyczytać na stronie FIS-u.

- Z pewnością muzyka jest częścią mojego życia, towarzyszy mi praktycznie cały czas – gdy trenuję, podróżuję oraz w wolnym czasie. Jeśli chodzi o zespoły, to na pewno Coldplay, Green Day, Nirvana, Queen i jeszcze kilka innych. Kolejną moją pasją jest fotografia i sztuka.

Czy Słoweński Związek Narciarski kładzie mocny nacisk na skoki kobiet, czy faworyzuje jedynie męską reprezentację?

- Muszę przyznać, że sytuacja dla nas, z perspektywy krajowego związku, jest z roku na rok coraz lepsza, co nas bardzo cieszy.

Posiadasz sportowego idola?

- Oczywiście, mam ich sporo. Po pierwsze, z oczywistych racji, mój brat, od którego zawsze się wiele uczę. Simon Ammann i jego cztery złote medale. Jewgienij Pluszczenko, bo zawsze był bardzo dobry. Shaun White, ponieważ udowadniał, że można żyć sportem nawet po zakończeniu kariery.

Jakie jest twoje największe marzenie?

- Moim największym marzeniem jest wywalczenie tytułu pierwszej mistrzyni olimpijskiej w historii skoków narciarskich kobiety. A wtedy wyruszyłabym do Polski, gdzie trenowałabym polskie dziewczyny, które także zdobywałyby medale. Poza sportem, chciałabym ukończyć uniwersytet oraz znaleźć chłopaka/męża i stworzyć rodzinę.

Rozmawiał Piotr Walkowiak