Fot. oficjalna strona Justyny Kowalczyk

Nadchodzi siódma edycja cyklu Tour de Ski. Ramówki przedstawiać nie trzeba, każdy fanatyk narciarstwa biegowego zapewne ją zna. Jedni twierdzą, że może być nudno, bo nie ma Bjoergen, a co za tym idzie Kowalczyk zwycięży w cuglach. Drudzy mają inne zdanie.

Z jednej strony mamy osamotnioną Justynę (startują także pozostałe nasz panie, ale ciężko tu mówić o jakiejś pomocy zważywszy na fakt, że trio wystąpi jedynie w Niemczech i Szwajcarii), a z drugiej niesamowitą Therese Johaug, agresywną Heidi Weng, wojowniczą Kristę Laehteenmaeki, sensacyjną Anne Kylloenen. Do tego jeszcze Charlotte Kalla i kilka innych zawodniczek. Młodość powalczy z doświadczeniem, na dodatek człowiek nacieszy oko nie tylko samą rywalizacją.

Mydlana opera napędzana w obecnej chwili przez Pierre’a Mignereya skróciła swoje odcinki z 9 do 7. Wytrzymać napięte scenariusze w morderczym tempie wcale nie jest łatwo. Przekonało się o tym kilkoro specjalistów biegówek, szczególnie na ostatnim etapie. Jedni skakali z radości (jeśli byli w stanie), a drudzy mieli myśli… może nie samobójcze, ale co najmniej dziwne. Warto nadmienić pomysł Petry Majdić, by amputować sobie nogi. Ból był nie do wytrzymania, to chore! – takie komentarze padały z ust buntowników. Jednak gdy od początku jest się w grze, a na szczyt stoku wspina się w czołówce, jest to powód do chwały. Uważam, że ukończenie w trzydziestce jest sporym wyczynem.

Rok wcześniej Bjoergen i Northug mieli wbić norweską flagę na Cermis, ale stało się inaczej. W tym roku Marit także była pewna swego. Cała nadzieja leży w rękach drobniutkiej Johaug. To ona ma walczyć o honor narodu norweskiego i pokonać Kowalczyk. Sir Petter Northug z kolei ma giermków, którzy mają za zadanie pomagać swemu Panu w osiągnięciu celu i pokonaniu szwedzkiej armii oraz szwajcarskiego uniwersalnego żołnierza Dario Cologni. Pięknie. Norweski Związek Narciarski może wydać powieść, która – pod warunkiem, że plan podopiecznych się powiedzie – będzie mogła aspirować do miana bestsellera.

Jeszcze kilka słów poświęcę dwóm norweskim paniom. Dynamicznej Weng już chyba nie trzeba przedstawiać. W tym sezonie zagrała na nerwach wielu biegaczkom, ale nie tylko. Do „fanów” mieszkanki Ytre Enebakk dołączyli norwescy konserwatyści, którzy są oburzeni faktem zawiązania paktu i publicznego popijania Red Bulla przez Heidi. Odstawiając na bok wszelkie za i przeciw decyzji Weng, nie zmienia to faktu, że nie pozostanie obojętna na szusy rywalek. Pamiętajmy – gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. Druga, Ingvild Flugstad Oestberg, wesolutka, ambitna, ale zadziorna, wdarła się do kadry na miejsce Bjoergen. I tutaj plus! Liczę na przyjemny dla oka występ i wtrącenie swoich trzech groszy przez multimedalistkę mistrzostw świata juniorek.

Kowalczyk na swojej drodze spotka wiele przeciwniczek z kilku krajów. Nie powinna ich lekceważyć ani skupiać się na samej Johaug. W męskim gronie można wymienić wielu kandydatów do podium. Jednak poczekajmy na pierwsze biegi w Oberhofie. Startują także Polacy Maciej Kreczmer i Maciej Staręga. Oby starcie z Tour de Ski nie okazało się walką z wiatrakami.

Zatem na cykl Tour de Ski czekam z niecierpliwością, ale nie samym Pucharem Świata człowiek żyje. W Polsce też się dzieje! W sobotę Bieg Sylwestrowy w Jakuszycach, a co za tym idzie kolejna walka o FIS punkty w celu zakwalifikowania się do mistrzostw świata juniorów, które odbędą się w czeskim Libercu oraz na Europejski Festiwal Młodzieży, który będzie miał miejsce w rumuńskim Braszowie. Szykuję się pożegnać stary rok na biegówkach, do usłyszenia!

Piotr Walkowiak, skipol.pl

oficjalna strona Marit Bjoergen

Czwarty konkurs Pucharu Świata w biegach narciarskich, można śmiało powiedzieć, padł znów łupem Marit Bjoergen, która trzykrotnie stawała na najwyższym stopniu podium: indywidualnie i raz w drużynie. Wszystko wskazuje na to, że zdobywczyni Pucharu Świata w minionym sezonie z łatwością sięgnie po zwycięstwo w cyklu Ruka Triple.

Osobiście przyznam, że triumf znakomitej Norweżki nie zaskoczył mnie. Bjoergen od startu do mety biegła równym, mocnym tempem. Spodziewałem się, że jej koleżanki z drużyny namieszają w czołówce, z pewnymi urozmaiceniami, chociażby w postaci drugiej w sobotę Kikkan Randall. Jednak gdyby ktoś przed startem powiedział mi, że plany dziewcząt z Krainy Wikingów pokrzyżuje Rosjanka Julia Czekaliewa, to podszedłbym do tego stwierdzenia ze sporym dystansem. Zawodniczka po ponad rocznej przerwie spowodowanej macierzyństwem powróciła do gry w Pucharze Świata. Po jej występach w Gaellivare liczyłem na pozycję w czołowej dziesiątce – piętnastce, ale zasilenie podium przez mieszkankę Wołogdy nie przyszło mi do głowy.

Po raz kolejny pozytywnie zaskoczyła mnie młoda, wschodząca gwiazda norweskiego narciarstwa biegowego Heidi Weng. Ta dziewczyna naprawdę aspiruje do miana czołowej zawodniczki tego sezonu. Pokazuje swoją waleczność, wolę walki, determinację, a do tego nie chce być określana mianem drugiej Johaug czy Bjoergen.

Po cichu liczyłem, że Justyna Kowalczyk zdoła namieszać w czołówce, jednak naszej zawodniczce po pokonaniu 1,4 kilometra nie biegło się już zbyt dobrze. Jedenasta pozycja zapewne nie zadowala Justyny, ale jest to pewnego rodzaju progres w stosunku do tego, co miało miejsce przed tygodniem w Gaellivare, jeśli chodzi o walkę z czasem. Myślę, że warto podkreślić fakt, że znów młoda Finka Krista Laehteenmaeki okazała się lepsza od Polki. Nie ukrywam, kibicuję mieszkance Luhalahti. Ktoś bowiem musi wskrzesić tą fińską tradycję zdobywania wielkich sukcesów.

Jeśli chodzi o występ naszych pozostałych reprezentantek, to na drobną pochwałę zasługuje Paulina Maciuszek. Użyłem sformułowania „drobną”, ponieważ zawodniczkę klubu LKS Poroniec Poronin stać na wiele więcej. Była naprawdę bliska zdobycia chociażby symbolicznego, jednego punktu Pucharu Świata. Szkoda, że w końcówce troszkę osłabła, podobnie zresztą jak Sylwia Jaśkowiec. Być może coś zaczyna następować w kwestii „walki o medale w Soczi”. Przez chwilę zapachniało mi wystawieniem pozytywnych stopni w czołowej trzydziestce nie tylko jednej Polce. Daleka od tego wyczynu była Kornelia Marek, przepraszam, już Kubińska, jednak póki co przyzwoitych wyników od powrotu biegaczki do kadry Polski jeszcze nie widać.

W niedzielę odbędą się biegi pościgowe. Marit Bjoergen ma bezpieczną przewagę, by na dystansie 10 kilometrów techniką klasyczną sięgnąć po złoty laur w Ruka Triple. Walka o pozostałe miejsca podium z perspektywy odstępów czasowych pozostałych zawodniczek winna się toczyć między Kikkan Randall, Kristą Laehteenmaeki oraz Justyną Kowalczyk. Trzeba liczyć się z faktem, że Weng i Johaug będą jednak ścigać konkurentki.

W biegu mężczyzn bardzo pozytywnie zaskoczył mnie Aleksander Legkow. Może nie o tyle swoją dyspozycją, co psychiką. W minionych sezonach Rosjanin wielokrotnie „palił” się psychicznie nie tylko na wielkich eventach. Przed rozpoczęciem tegorocznej rywalizacji w Pucharze Świata sam zainteresowany oznajmił wszem i wobec, że zdołał ustabilizować swoją psychikę i sytuacje z poprzednich lat nie wchodzą w grę. W Gaellivare tak kolorowo jednak nie było. W Kuusamo w biegu indywidualnym Rosjanin zwyciężył. Jestem ciekaw czy chimeryczny biegacz uporządkował swoje myśli na stałe, czy jednak pokaże swoje drugie oblicze w następnych zawodach. Swego rodzaju niespodzianką okazała się 14. pozycja Paala Golberga. Norweski sprinter zdołał wywalczyć na dość selektywnej trasie miejsce, które powinno go satysfakcjonować. Nadal nie mam pojęcia, co dzieje się z drużyną niemiecką. Najwyżej sklasyfikowanym z naszych zachodnich sąsiadów był Jens Filbrich, który ukończył zmagania na 22. pozycji. Być może nadal biegacze nie mogą się „zgrać” z nowym trenerem reprezentacji Frankiem Ullrichem.

Panowie w niedzielę przystąpią także do biegu pościgowego rozgrywanego techniką klasyczną, jednak na dystansie 15 kilometrów. Ciężko przewidzieć, co może wydarzyć się w czołówce. Jako pierwszy wystartuje Petter Northug. Pewną przewagę ma, ale po tym „wariacie” można się wszystkiego spodziewać.

W kwestii występów naszych dwóch reprezentantów (nie przypadkowo zostawiłem sobie dwóch biało-czerwonych na deser), nietrenujący w kadrze i pełniący funkcję poniekąd pomocnika Justyny Kowalczyk, biegający dla przyjemności Maciej Kreczmer zdołał wywalczyć 44. miejsce. Drugi z naszych reprezentantów Maciej Staręga na 107 zawodników uplasował się dopiero na 94. pozycji. Warto zaznaczyć, że Staręga, który w kadrze określany jest jako sprinter, wspólnie finiszował z Maćkiem Kreczmerem, jednak wystartował półtorej minuty wcześniej. Dodatkowo można przytoczyć słowa Maćka, który poinformował, że szykuje się do startów w Kanadzie. Na dziś wyniki męskich biegaczy spuentuję milczeniem. Poczekajmy na dalsze występy, chociażby te w Kanadzie.

Piotr Walkowiak, skipol.pl