W tym tygodniu reprezentacja polskich szczypiornistów rozgrywa dwa eliminacyjne mecze ze Szwecją. Biało-czerwoni i ich obecni rywale wygrywali wcześniejsze konfrontacje z Holendrami i Ukraińcami. W przyszłorocznych mistrzostwach Europy na pewno zagrają dwie najlepsze drużyny. Mecze na szczycie grupy piątej odbędą się w czwartek w Malmoe i w niedzielę w Gdańsku. Na koniec eliminacji Polacy zmierzą się na wyjeździe z Holandią i u siebie z Ukrainą.

Sportowe Wywiady: Polska i Szwecja powinny poradzić sobie z Ukrainą i Holandią. Mecze ze Skandynawami zapowiadają się więc jako decydujące o pierwszym miejscu w grupie, które zapewni rozstawienie przed losowaniem grup mistrzostw Europy.

Sylwester Sikora, dziennikarz Przeglądu Sportowego i Eurosportu, komentator piłki ręcznej: Obawiam się, że w Szwecji nie za bardzo mamy czego szukać. Słychać głosy, by trener Michael Biegler wypróbował w tych meczach zmienników. Tylko kogo? W tej kadrze różnica miedzy podstawowymi a rezerwowymi jest rażąca. Trener nie bardzo ma z kogo wybierać. Ma siódemkę do grania, licząc z Bartłomiejem Jaszką, który dwa tygodnie temu miał operację wyrostka a ostatnio uszkodził palec na treningu. Na zdrowy rozum mecz w Malmoe przegramy, chyba że Sławomir Szmal zacznie bronić jak w transie i będzie miał 50% odbitych piłek albo Karol Bielecki rzuci 12 goli. Szwedzi to zespół chimeryczny, zdarzają im się potknięcia. Graliśmy z nimi wiele razy w eliminacjach ME i MŚ. W 2005 roku pokonaliśmy ich i pojechaliśmy na mistrzostwa Europy. To był pierwszy turniej z trenerem Bogdanem Wentą. Gracze obu reprezentacji znają się, bo sporo Szwedów występuje w Bundeslidze. Zdecydowanie łatwiej będzie wygrać u nas. Pewnie o pierwszym miejscu będzie decydować różnica bramek. Jednak ja uważam, że rozstawienie nie ma wielkiego znaczenia, bo w mistrzostwach Europy gra mało drużyn – tylko 16 – i poziom jest bardzo wyrównany.

W Malmoe nie wystąpią Michał Jurecki i Krzysztof Lijewski. To duże osłabienie?

- Jest to bardzo duże osłabienie naszej reprezentacji po prawej stronie. Mam na myśli zarówno rozgrywanie jaki i skrzydło. Bez nich nasza prawa strona jest słaba. Lijewski był najlepszym graczem meczu Ligi Mistrzów Vive Targi Kielce – Pick Szeged. To właśnie brak Lijewskiego będzie najgorszy. W obu spotkaniach 1/8 finału Ligi Mistrzów grał rewelacyjnie, nie tylko w ataku, ale też w obronie.

Skąd brać optymizm po nieudanych mistrzostwach świata, na których Polska odpadła już w 1/8 finału wysoko przegrywając z Węgrami?

- To nie była pierwsza, tylko kolejna wpadka z Węgrami. Kolejny raz przegraliśmy z nimi w bardzo ważnym spotkaniu. I to bardzo wysoko. Od 2009 roku, od brązowego medalu MŚ w Chorwacji, wszystkie kolejne imprezy były dla naszej drużyny narodowej nieudane. Mistrzostwa Europy 2010 i 2012, mistrzostwa świata 2011 i te ostatnie w styczniu, a do tego brak awansu do Igrzysk Olimpijskich w Londynie. Jeszcze niedawno lekceważyliśmy Węgrów, którzy teraz nas biją. Nie ma z czego brać optymizmu. Trener to moim zdaniem nietrafiona decyzja związku. Za Wentą piłkarze szli w ogień. Biegler nic w sobie nie ma. Poza tym to pokolenie sukcesów z lat 2007-2009 kończy się. Marcin Lijewski zrezygnował definitywnie, tak samo Grzegorz Tkaczyk i Mariusz Jurasik, Bielecki na szczęście wrócił, ale też nie jest wieczny. Do tej drużyny 2007-09 z niezłych graczy doszedł tylko Michał Kubisztal, który ma 33 lata. A powinni dochodzić zawodnicy mający niewiele ponad 20 lat. Pokolenie się kończy, a w grupach młodzieżowych nie widać następców.

Przy okazji zapytam o Ligę Mistrzów. W tym miesiącu Vive Targi Kielce zagrają o awans do Final Four. Jak oceniasz szanse mistrzów Polski na przejście Metalurga Skopje?

- Wymarzony przeciwnik, życzyli sobie Metalurga i go mają, więc wręcz nie wypada przegrać. Wylosowali najgorszą drużynę z ćwierćfinalistów, ale wcale nie będzie łatwo ich pokonać. Ciężko będzie zwłaszcza na wyjeździe. Jeśli w Macedonii przydarzy się porażka różnicą pięciu goli, to zespół z Kielc będzie mieć problem. Zapowiada się bój na śmierć i życie. Szanse mistrzów Polski oceniam na 50%.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Fot. oficjalna strona Vive Targi Kielce

Szczypiorniści Vive Targi Kielce przeszli do historii. To pierwsza polska drużyna, która znalazła się w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W 1/8 finału piłkarze trenowani przez Bogdana Wentę wyeliminowali Pick Szeged. Po przegranej na wyjeździe 25:26, w Kielcach ekipa Vive Targi tryumfowała 32:27. Już we wtorek poznamy kolejnego rywala mistrzów Polski. Mecze ćwierćfinałowe odbędą się w drugiej połowie kwietnia. Stawką jest awans do czerwcowego turnieju finałowego w Kolonii.

Sportowe Wywiady: Po porażce na Węgrzech trzeba było odrobić straty. Udało się z nawiązką.

Sylwester Sikora, komentator piłki ręcznej: Kiedyś mawiało się: „Wynik lepszy niż gra”. Vive Targi cały czas mają szczęście. Najpierw wyrzucono im z grupy Kopenhagę, której pewnie by nie wyprzedzili. Potem wylosowali Pick Szeged, tak jak sobie wymarzyli. To zespół, który w grupie nie wygrał ani razu na wyjeździe. Ze szczęściem mistrzowie Polski zagrali też na Węgrzech, gdzie długo przegrywali czterema golami, ale w końcówce zbliżyli się na jeden. Gdyby przegrali czterema bramkami, w rewanżu byłoby dużo trudniej. Co więcej, rywalom wypadł ze składu kontuzjowany František Šulc. Brak słowackiego rozgrywającego był dużym osłabieniem węgierskiej ekipy. Trzeba się cieszyć z awansu, ale nie było to wielkie zwycięstwo. Zespół Vive Targi wcale nie grał dobrze, było wiele mankamentów, długimi fragmentami szło jak po grudzie.

Fot. Sportowe Wywiady

Co najmniej do 20 minuty mecz był wyrównany. Po przerwie jeszcze dwa razy prowadzenie malało do dwóch bramek. Nie było wcale łatwo z rywalem, o którym w Kielcach marzono. Goście, jak na drużynę swojego parkietu, sprawili sporo kłopotów. Zadziwiał fakt, że Vive Targi, zespół z taką siłą ognia z drugiej linii, słabo poczynał sobie w ataku pozycyjnym. A przecież grają tam Bielecki, Tkaczyk, Jurecki czy Buntić. Vive Targi uratował Krzysztof Lijewski, który grał fantastycznie w obronie i w ataku. Ale czy to całe szczęście będzie dalej trwać…?

Zespół z Kielc przeszedł do historii. Czy awans do ćwierćfinału jest spełnieniem ich marzeń o sukcesie w Lidze Mistrzów?

- Na pewno nie. W Kielcach apetyty są ogromne. Właściciel klubu Bertus Servaas zaangażował ogromne pieniądze. Od początku było wiadomo, że przy takich nakładach finansowych celem jest Final Four. Oficjalnie Servaas tego nie mówi, ale jest to oczywiste. Budżet drużyny jest taki, że trener Wenta na każdej pozycji ma dwóch bardzo dobrych graczy. Piłka ręczna to nie siatkówka – tu są większe pieniądze i mistrzów Polski ciągle nie stać na największe gwiazdy. Jednak apetyty są. W 1/8 finału piłkarze Vive Targi grali trzeci raz. Wreszcie udało im się awansować i chcą więcej.

Fot. oficjalna strona Vive Targi Kielce

W ćwierćfinale rywalami mogą być Flensburg, Kilonia, Atletico Madryt lub Metalurg Skopje. Poza tym ostatnim zespołem, piekielnie trudni przeciwnicy.

- Powiem szczerze, że jeśli trafią na innego rywala niż Metalurg to przegrają. Z ekipą z Macedonii grali już w grupie. Oba mecze wygrali, ale po ostrej walce i niewielką różnicą. Kilonia broni tytułu i byłaby najgorszym losowaniem. Wtedy daję mistrzom Polski 1% szans na awans. Flensburg to niby zespół bez wielkich gwiazd, ale zajmuje trzecie miejsce w lidze niemieckiej ze stratą tylko czterech punktów do Kilonii. Tutaj dałbym Vive Targi 20%. Z kolei Atletico ma kolosalne kłopoty finansowe, ale skład jest wspaniały. Pokazali to wygrywając w niedzielę na wyjeździe z Füchse Berlin. W Berlinie nie wygrywa się łatwo, w dodatku przy 9 tysiącach widzów. W rywalizacji z Atletico szanse oceniam na 30%. Przed losowaniem trzeba się modlić, żeby to był Metalurg. W każdym innym wypadku sytuacja będzie bardzo trudna.

Rozmawiał Adam Dutlinger

]]> http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/trzeba-sie-modlic-o-metalurg-sylwester-sikora-o-wystepach-vive-targi-kielce-w-lidze-mistrzow/feed/ 0 http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/dwie-przegrane-tego-sezonu/ http://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/dwie-przegrane-tego-sezonu/#comments Sun, 21 Oct 2012 22:05:15 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=726 Moskiewski turniej o Puchar Kremla był imprezą pocieszenia dla tenisistek zaraz poza czołową ósemką, która od wtorku będzie rywalizować w Masters w Stambule. Karolina Woźniacka (nr 11 WTA) zgłosiła się do imprezy w ostatniej chwili, zagrała dzięki dzikiej karcie. Nasza Dunka czuła, że forma odrobinę poszła w górę, więc dobrze byłoby odmienić fatalny obraz, jaki jej ostatnio towarzyszy. Przecież Karo rozpoczynała sezon jako liderka rankingu WTA, ba, lata 2010 i 2011 też kończyła przodując w klasyfikacji zawodowych tenisistek. A tu w październiku 2012 jedenasta! Ale plama.

Woźniacka w Hali Olimpijskiej już trochę przypominała dawną znakomitość. Grała wytrwale, imponowała wytrzymałością, wiele razy przypominała ścianę, od której odbijały się piłki. Od ćwierćfinału z Dominiką Cibulkovą, przez półfinał z Sofią Arvidsson, aż po finał z Samanthą Stosur, pierwszą rezerwową na Stambuł, musiała walczyć w trzysetówkach. Wytrzymała świetnie.

W Moskwie Karolina triumfowała po raz dwudziesty w karierze, wygrała drugi (poprzednio w Seulu kilka tygodni temu) turniej, lecz dużo ważniejszy. Z cyklu Premier. Ma jeszcze zagrać w Sofii w turnieju mistrzyń, czyli zwyciężczyń turniejów serii International (najniższa ranga, 220 tys. dol. w puli nagród). Ostatnie tygodnie na pewno Dunce dodały wiary w powrót do ścisłej czołówki.

Jej finałowa rywalka z Pucharu Kremla, Sam Stosur, to także przegrana tego sezonu. Piąta rakieta świata podczas Australian Open a nie wygrała żadnego turnieju w tym roku. Sensacyjna triumfatorka US Open 2011 w ostatnich 52 tygodniach wystąpiła raptem w dwóch finałach. Kończy sezon na dziewiątym miejscu klasyfikacji WTA. Wiele zawodniczek marzy o takiej pozycji w rankingu, ale Australijka chyba mierzyła wyżej.

Sylwester Sikora

Jesień. Ludzie odchodzą jak zawsze częściej niż wiosną. Zmiany w związkach sportowych. Nowi – a czasem bardzo starzy, zaprawieni w bojach – prezesi zasiadają na stołkach, bo po igrzyskach olimpijskich następują wybory. Tylko ten Grzesio mielecki, choć tak naprawdę malborski, nie stanął w szranki. Zaszczuli go a współpracownicy zostawili.

Z ciekawością oczekuję walnego Polskiego Komitetu Olimpijskiego. Instytucja szacowna, szanowana, ale oglądana przez publiczność z przymrużeniem oka. No bo co ona może, co może szef PKOl? Zebrać grosz na stroje dla olimpijczyków i działaczy, zapewnić nagrody za medale – dobrze, że ostatnio nasi sportowcy trafiają tylko w dziesiątkę – reprezentować nas godnie tu i tam, współpracować z Polonią, dbać o olimpijskie zapędy młodzieży, należycie utrzymywać kosztowne centrum olimpijskie nad Wisłą.

Chciałbym, żeby szefem PKOl został, niech tam, prezydent Aleksander Kwaśniewski. Nie, nie dlatego, żebym nie lubił dotychczasowego bossa a także wodza piłkarzy ręcznych – właśnie wybranego na kolejną kadencję – Andrzeja Kraśnickiego. Skądże znowu. Idzie mi o rzecz ważniejszą, która mocno chodziła po głowie poprzedniemu prezesowi PKOl, tragicznie zmarłemu w smoleńskiej katastrofie – Piotrowi Nurowskiemu.

Otóż, wydaje mi się, że jedynym ratunkiem naszego sportu zawodowego, najczęściej utożsamianego z olimpijskim, jest przejęcie wszelkich obowiązków, ze szkoleniem, płaceniem, leczeniem i co tam jeszcze się należy najlepszym, przez PKOl. Komitet dałby sobie radę ze zgromadzeniem odpowiednich funduszów – pewnie też z przejęciem klubu Londyn – stworzeniem struktury szkolenia, znalezieniem trenerów, wzięciem na siebie wielu obowiązków związków sportowych. Tak jest w niektórych krajach, choćby we Włoszech. A wspaniałe ministerstwo spraw sportowych z tabunem urzędniczych mózgów? A niech się zajmują sportem młodzieżowym i szkolnym, tak, tak szkolnym, oraz dyscyplinami nieolimpijskimi. Dlaczego? Ano dlatego, że od lat ministerstwo nie daje sobie rady ze sportem zawodowym. Brakuje ludzi, organizatorów, speców, którzy w tym siedzą, rozumieją, potrafią zorganizować a nie tylko wymagają ton bzdurnych papierów, pieczątek, planów – łącznie z przyszłymi wynikami – sprawozdań, których i tak nikt nie rozumie. Kimś takim był nota bene przyjaciel prezesa Piotra Nurowskiego – także zmarły przedwcześnie, choć naturalnie Stefan Paszczyk.

Wiem, że szanse na olimpijską prezesurę byłego prezydenta RP są niemal żadne. W dużej mierze Aleksandra Kwaśniewskiego dałem jako przykład. Kogoś, kto mógłby wprowadzić logiczny ład do polskiego sportu zawodowego. Kogoś z klasą, obyciem, pozycją, znajomościami, siłą przebicia. Ech tam, pomarzyć dobra rzecz.

Sylwester Sikora