Fot. Sportowe Wywiady

Marcel Hirscher przypieczętował tryumf w Pucharze Świata podczas finałów w Lenzerheide. W Szwajcarii odwołano zjazd i supergigant, a w gigancie i slalomie Austriak był drugi. Hirscher jest pierwszym narciarzem od dekady, który obronił trofeum. Zawodnik z Austrii wyprzedził o ponad 300 punktów Norwega Aksela Lunda Svindala. Hirscher zdobył też małą Kryształową Kulę za slalom.

Sportowe Wywiady: Przed finałowymi zawodami w Lenzerheide Svindal teoretycznie mógł dogonić Hirschera.

Witold Domański, komentator narciarstwa alpejskiego: Teoretycznie tak, gdyby supergigant i zjazd doszły do skutku i gdyby Hirscherowi podwinęła się noga. Teoretycznie tak, ale praktycznie nie. Podczas finałów w Lenzerheide Svindal koncentrował się głównie na tym, by utrzymać prowadzenie w klasyfikacji supergiganta. Zresztą obie konkurencje szybkościowe nie odbyły się, co ostatecznie załatwiło sprawę. Warto podkreślić, że w tym sezonie były dwie konkurencje miejskie: slalomy równoległe w Monachium i Moskwie. Z obu zaliczono punkty do Pucharu Świata, z czego skorzystał Hirscher. Daje to powiększenie puli punktów dla konkurencji technicznych. Nie powiększono jednocześnie puli dla konkurencji szybkościowych i specjaliści od nich, jak Svindal, mieli trudniejszą sytuację.

Fot. oficjalna strona Marcela Hirschera

Oczywiście Hirscher jest gwiazdą pierwszej wielkości. Wygrał drugi raz z rzędu bazując tylko na konkurencjach technicznych. Wygrywanie Pucharu Świata wyłącznie zawodami technicznymi lub szybkościowymi jest rzeczą niezwykle rzadką. Austriak zapewne rozszerzy swoje umiejętności, pewnie dołączy supergigant, i w następnych sezonach będzie jeszcze groźniejszy.

Hirscher został też mistrzem świata w slalomie i był królem sezonu. Jednak Svindal zdobył małe Kryształowe Kule za zjazd i supergigant oraz mistrzostwo świata w zjeździe. Chyba nie można powiedzieć, że Norweg miał słaby sezon?

- Nie, absolutnie nie. Miał pecha na koniec, bo odwołano obie konkurencje szybkościowe finałów w Lenzerheide. A nuż stałby się cud i Hirscher dałby się wyprzedzić… Z całą pewnością drugie miejsce jest dla Svindala dobre. Sam powiedział, że sezon uznaje za udany. Ma mistrzostwo świata i dwie Kryształowe Kule. Wciąż jest w czołówce, chociaż nie jest już najmłodszy. Svindal jest starszy od Hirschera o siedem lat. To duża różnica. Kiedy Svindal był już zawodnikiem wygrywającym, utytułowanym, Hirschera nie było jeszcze w Pucharze Świata.

Trzecim bohaterem sezonu był Ted Ligety. Amerykanin do mistrzostwa świata w gigancie, supergigancie i superkombinacji dołożył małą Kryształową Kulę za gigant.

- Był też trzeci w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata, tak jak Hirscher i Svindal zdobył ponad tysiąc punktów. Jak rzadko kto zdominował jedną konkurencję. W tym sezonie w gigancie ani razu nie zszedł z podium. Tacy zawodnicy trafiają się bardzo rzadko. Ligety doprowadził technikę jazdy w nowych nartach, które nawiasem mówiąc krytykuje, do perfekcji. Jest wzorem dla wszystkich. Hirscher powiedział, że będzie szedł w kierunku gigantowej techniki Ligety’iego. A jest to konkurencja techniczna, w której Hirscher jest drugi. Dodam, że obok Amerykanina i Austriaka pojawił się trzeci młody zawodnik, który wkrótce będzie walczyć o najwyższe trofea, może nawet o Puchar Świata. To Francuz Alexis Pinturault. W tym sezonie wygrał trzy starty, był szósty łącznie, a trzeci w gigancie. Trzeba wspomnieć, że sezon zaczął z opóźnieniem, bo miał kontuzję.

Trzy tygodnie temu rozmawialiśmy o sezonie kobiet (link poniżej). Tina Maze w końcówce jeszcze powiększyła przewagę i biła kolejne rekordy. Czy kiedykolwiek ktoś tak zdominował sezon – kobiet lub mężczyzn – jak teraz Słowenka?

- Nie, nigdy. Maze zdobyła więcej punktów niż wynosił rekord Hermanna Maiera, który doszedł do poziomu dwóch tysięcy. Ona doszła wyżej. Można próbować cofnąć się do Stenmarka, ale są to tak odlegle czasy, że nie ma co porównywać. Zmieniło się oblicze narciarstwa alpejskiego, konkurencja jest dużo większa. Patrząc na jej wszechstronność – zdobywa punkty we wszystkich konkurencjach – i umiejętności, można przypuszczać, że prędko nie zrezygnuje z wygrywania. W tym sezonie nie miała też żadnej kontuzji. Nie jest już młoda, ale też nie jest jeszcze stara. Jeśli będzie zdrowa i będzie tak jeździć, może dominować dalej. Techniki jej nikt nie odbierze.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Fot. Sportowe Wywiady

Tina Maze praktycznie zapewniła sobie zwycięstwo w klasyfikacji generalnej Pucharu Świata. 30-letnia Słowenka zdominowała walkę o Kryształową Kulę, a w niedawnych mistrzostwach świata w Schladming była najbardziej utytułowaną wśród kobiet ze złotym medalem w supergigancie i srebrnymi w gigancie oraz superkombinacji.

Sportowe Wywiady: Tina Maze zostanie pierwszą Słowenką w historii, która zdobyła Puchar Świata.

Witold Domański, komentator narciarstwa alpejskiego: W ostatnich trzech sezonach zajmowała czwarte, trzecie a potem drugie miejsce w Pucharze Świata. W tym roku będzie pierwsza. Maze startuje w Pucharze Świata od dawna. Odnosiła sukcesy, ale nie największego kalibru. W 2008 roku stworzyła własny team. Ma swojego trenera i fizjoterapeutę. Specjalnie dla niej narty robi szwajcarska firma Stoeckli, która zniknęła już z rynku, ale teraz wróciła dzięki Maze. Odkąd Słowenka zaczęła sama zajmować się swoimi interesami, jej wyniki bardzo się poprawiły.

Maze odniosła już osiem zwycięstw w tym sezonie. Była 18 razy na podium, czym wyrównała rekord Pernilli Wiberg i Hanni Wenzel.

- Można spodziewać się, że jeszcze wiele razy stanie na podium. Należy podkreślić, że jest to jedna z nielicznych zawodniczek, która zdobywa punkty we wszystkich konkurencjach. I to dużo punktów. W każdej konkurencji jest na podium albo blisko podium. W tym sezonie nie wygrała tylko zjazdu. W tych czasach to bardzo rzadka rzecz. Na ogół zawodnicy mają „przechył” w stronę konkurencji technicznych lub szybkościowych, a w pozostałych tylko podpierają się.

Może ustanowić jeszcze inny rekord – zostać pierwszą kobietą, która zdobyła dwa tysiące punktów. Ma 1844, a do końca sezonu pozostało dziewięć startów.

- Z pewnością tak się stanie. Zdecydowanie jest dominującą postacią kobiecego narciarstwa alpejskiego. Maze to tym większy fenomen, że właściwie jest jedyną Słowenką, która liczy się w Pucharze Świata. Pozostałe są bardzo daleko od czołówki. Inne Słowenki są tak słabe, że trenowanie z nimi nie miałoby dla Tiny Maze żadnego sensu.

Na koniec zapytam też o mężczyzn. Lider, Marcel Hirscher powiększył przewagę nad Akselem Lundem Svindalem. Reszta nie liczy się.

- Reszta nie liczy się od dawna. Svindal powiedział przed ostatnimi zawodami w Garmisch-Partenkirchen, że jest zmęczony sezonem i nie wierzy w nawiązanie walki z Hirscherem. Wygląda, że Norweg poddał się. Gigant w Ga-Pa zakończył się tryumfem Hirschera i szanse Svindala na Kryształową Kulę zmalały niemal do zera. Austriak był pierwszy a Norweg szósty i praktycznie nie ma już szans. Svindal musiałby wygrywać wszystko, a Hirscher wszystko przegrywać.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Fot. Sportowe Wywiady

Po dwóch tygodniach rywalizacji zakończyły się mistrzostwa świata w narciarstwie alpejskim. W Schladming najwięcej złotych medali zdobyli Amerykanie (cztery, z czego trzy Ted Ligety). Gospodarze, Austriacy oraz Francuzi wywalczyli po dwa złote krążki. MŚ rozegrane równo rok przed Igrzyskami Olimpijskimi w Soczi podsumowujemy w rozmowie z komentatorem Eurosportu Witoldem Domańskim.

Sportowe Wywiady: Królem polowania na medale oczywiście Ted Ligety.

Witold Domański: Jest pierwszym, który zdobył trzy złote krążki w jednej imprezie tej rangi od Igrzysk w 1968 roku. Spodziewany był jeden – w gigancie. Absolutnie niespodziewany był złoty medal w supergigancie. Niespodziewany był też w superkombinacji. Jednak Amerykaninowi sprzyjały stoki. Supergigant można było wygrać mając dobrą dyspozycję gigantową, bo decydujący był odcinek, na którym trzeba było dobrze skręcać, mniejsza o szybkość. Jeśli chodzi o superkombinację, zaryzykował wszystko w slalomie i poradził sobie. W gigancie jest klasą sam dla siebie. Tak jak Marcel Hirscher jest klasą sam dla siebie w slalomie, który wygrał pewnie. Trzecim bohaterem wśród mężczyzn był Aksel Lund Svindal w zjeździe – zwycięstwo Norwega też można było przewidzieć.

Tina Maze zdobyła złoty i dwa srebrne medale. Czy liderka Pucharu Świata ma powód, by czuć niedosyt?

- Słowenka wyraziła niedosyt po drugim miejscu w superkombinacji, gdzie bardzo liczyła na złoty medal. Jednak jakoś pogodziła się z tym. Złoto i dwa srebra to i tak wielki sukces. Lepszy wyczyn, jak Ligety’ego, zdarza się bardzo rzadko. Konkurencja jest ostra, w mistrzostwach świata liczy się dyspozycja dnia. Oprócz umiejętności i odporności psychicznej ważne jest szczęście. Druga ważna postać wśród kobiet, obok Maze, to Mikaela Shiffrin, najlepsza w slalomie. Nie pamiętam, kiedy 17-latka została mistrzynią świata. Na ogół wygrywają ludzie bardziej doświadczeni. Shiffrin jest cudownym dzieckiem. Pokazała się po raz pierwszy w poprzednim sezonie Pucharu Świata. Można się zastanawiać, co będzie dalej…

Austriacy mają mistrzostwo świata w drużynie i jeden tryumf indywidualny Marcela Hirschera w slalomie. Dla gospodarzy to chyba rozczarowanie?

- Olbrzymie rozczarowanie. Austriacy szykowali się na wielką fetę. Ten drugi złoty medal, w drużynie, jest taki „przyszywany”. Właściwie do ostatniego dnia gospodarze nie mieli złota. Trzeba jednak przyznać, że pechowo kilka razy zajmowali czwarte miejsca. W roli głównej wystąpili Amerykanie. Dawniej Amerykanie podglądali metody treningowe Austriaków. Teraz Austriacy będą zastanawiali się, jak to robią Amerykanie.

Co należy uznać za największą niespodziankę mistrzostw? Tryumf Marion Rolland w zjeździe?

- Z całą pewnością. Francuzka nie odgrywa poważnej roli w Pucharze Świata. Jedyną wskazówką, że może powalczyć o medal były wyniki z poprzedniego sezonu, gdy w finałach Pucharu Świata w Schladming była druga w zjeździe i supergigancie. Te stoki bardzo jej odpowiadają. W supergigancie jej nie wyszło, ale w zjedzie zadziwiła wszystkich. W konkurencjach szybkościowych zaważyła nieobecność Lindsey Vonn. Wydawało się, że Amerykanka będzie mocna, bo już zdołała wygrać po przerwie w startach. Jednak doznała kontuzji, co zaburzyło konkurencję. Trzeba jeszcze wspomnieć o cudownym powrocie po kontuzji Marlies Schild. Kilka dni przed slalomem okazało się, że wystartuje, co długo utrzymywano w tajemnicy. Zajęła 9. miejsce. Biorąc pod uwagę, że nie jeździła dwa miesiące, można powiedzieć, iż potwierdziła swoją klasę.

Wydaje się, że Francuzi wypadli nadspodziewanie dobrze.

- Tak. Byli bardzo dobrze przygotowani. W supergigancie pierwszą niespodziankę sprawił Gauthier de Tessières zdobywając srebrny medal. Mniejszą niespodzianką był brąz Davida Poissona w zjeździe. Potem złoty medal Rolland. Francuzi znakomicie pokazali się w konkurencjach szybkościowych. Zrobili wynik ponadnormatywny.

Za rok Igrzyska w Soczi…

- Z całą pewnością Hirscher będzie polował na dwa medale: w slalomie i w gigancie. Sam mówił, że podpatruje technikę gigantową Ligety’ego. Poza Hirscherem nie wiadomo co pokażą Austriacy, bo nie – licząc tego zawodnika – wypadli zadziwiająco słabo. Na pewno mocni będą Amerykanie za sprawą Ligety’ego i Shiffrin, która może walczyć o złoty medal w slalomie nawet z najlepiej dysponowaną Schild. Co do Ligety’ego, można spodziewać się, że zdobędzie co najmniej jedno złoto.

Rozmawiał Adam Dutlinger