Fot. East News

Postawiłem sobie wyzwanie, żeby po kolejce, w której wszyscy uwiesili się u gardeł sędziów i zacisnęli zęby, nie napisać o nich ani słowa. Język świerzbi, ręka się wyrywa, ale jak nie, to nie. I bez nich była to fajna kolejka.

Weźmy taką Wisłę. Tak grającej to jej kibice jeszcze za czasów Tomasza Kulawika (a on wykonał już pełen rundowy obrót) nie widzieli. Biała Gwiazda walczyła, kreowała, nie poddawała się, trzymała do końca. Nic dziwnego, że fani obu drużyn szybko zapomnieli o tym, że stawili się na stadionie nie po to, żeby obrażać siebie wzajemnie, ale dopingować. To był jeden z bardziej emocjonujących meczów tej rundy i jedna z większych niesprawiedliwości.Lepsi na pewno nie wygrali.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Pod Wawelem drastycznie zmalała liczba cudzoziemców (przeciw Legii było ośmiu do trzech dla naszych). Także jakby coś wreszcie ruszyło w Lubinie, gdzie od kilku lat szczycą się pracą z młodzieżą i różnymi wymiernymi sukcesami. Na tym polu jak równy z równym szli z Legią. Wszystko dobrze, tyle że nic z tego nie miała pierwsza drużyna. To już czas przeszły. Adrian Błąd i Adrian Rakowski wyłamali drzwi, przez które przejdą następni. Kwestia czasu.

Mniej więcej rok temu o tej same porze Pogoni też było mocno pod górkę. Pewny wydawało się awans do Ekstraklasy stanął pod dużym znakiem zapytania. Po kolejnym meczu, w którym portowcy zatonęli na stadionie przeciwnika, Radosław Janukiewicz wygarnął całą prawdę w oczy słuchających go dziennikarzy. Oczywiście prawdę nie o nich, tylko o odrabiających pańszczyznę swoich kolegach z zespołu. I zrobił to w tak brawurowy i bezkompromisowy sposób, że został bohaterem internetu. Niepotrzebny był obraz, wystarczył sam dźwięk. Kto nie słyszał, ten kiep. I tak sobie myślę, że nadszedł moment, żeby Janukiewicz znów wyszedł przed szereg i wygłosił równie emocjonalny speech. Inaczej to nie Pogoń będzie uciekała, ale goniła, na co zresztą może być już za późno. Na wykorzystywanych od czasu do czasu karnych Ediego daleko się nie zajedzie, zwłaszcza kiedy po drugiej stronie stoi Robert Demjan (siedem goli na wiosnę), który prawie połyka Daniela Ljuboję.

Tomasz Lipiński

Canal+

Fot. East News

Emilijus Zubas padł, choć był dzielny. Mur zbudowany przez niego z 497 cegiełek runął pod naporem Vlastimira Jovanovicia. Jeśli ktoś miał wyrwać murarza z Bełchatowa z pięknego snu, to ja się cieszę, że zrobił to Jovanović. Medialne pranie mózgów sprawiło, że kiedy myślimy o najlepszych cudzoziemcach z Ekstraklasy, to przywołujemy nazwiska Ljuboji, Dwaliszwilego, Nakoulmy, może jeszcze Radovicia, a zapominamy o pomocniku z Kielc, który prezentuje dużą klasę i ma tę cenną cechę, że im większe wyzwanie, tym bardziej można na nim polegać.

Runął też mur z napisem „nietykalny” otaczający Daniela Ljuboję. Można krytycznie oceniać grę Serba na wiosnę, można bezkrytycznie przyjmować argumenty trenera Jana Urbana (ponoć Ljuboja nie realizował założeń taktycznych w pierwszej połowie meczu z Zagłębiem), ale trudno oprzeć się wrażeniu, że przede wszystkim rozpoczęło się kontraktowe przeciąganie liny. Oni (zwierzchnicy piłkarza) pokazują, że bez niego drużyna też daje radę i delikatnie szantażują, żeby podpisał nowy kontrakt na ich warunkach, bo jak nie, to droga wolna.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Tu się kruszy, a tam pęka pomnik trenera z brązu (medal z tego kruszcu należał się za rundę jesienną). Wyrzucenie z wózka, na którym mimo wszystko mieli wspólnie jechać trener i drużyna, Wojciecha Szymanka oznacza, że Piotr Stokowiec albo jedzie już zupełnie innym środkiem lokomocji, albo steruje w innym kierunku. Z drużyną coraz bardziej mu nie po drodze.

Mimo czterech kolejnych porażek, to oczywiście rozszerzając perspektywę na cały sezon nadal o wynikach osiągniętych przez Stokowca mogą tylko pomarzyć Bogusław Kaczmarek i Tomasz Kulawik. Jeśli chodzi o pierwszego, to na jego szczęście są konferencje prasowe, na których wypada najlepiej, wręcz bryluje. Ale przecież nie został zatrudniony w charakterze showmana. Drugi w ślady znanego króla nie pójdzie i choć zastał Wisłę drewnianą, to nie zostawi jej murowanej.

Muszę jeszcze dorzucić zdanie o sędziach. Jak wiele zyskałby w moich oczach i odpokutował wiele grzechów Marcin Borski, gdyby nie pokazał Tomaszowi Frankowskiemu żółtej kartki. Wiem, że Franek (na zdjęciu) zdjął koszulkę i naruszył śmiertelnie poważne przepisy gry w piłkę nożną, ale zdjął ją w szlachetnym celu. Podziękować tym, którzy pomogli zdobyć 168 bramek – bezcenne.

Tomasz Lipiński

Canal+