W sobotę 25 maja Wembley skupi na sobie wzrok piłkarskiego świata. W finale Ligi Mistrzów zmierzą się Borussia Dortmund i Bayern Monachium. Oba zespoły walczyły ze sobą niedługo wcześniej w lidze – Borussia zremisowała u siebie z Bayernem 1:1. Jakub Błaszczykowski asystował przy bramce dla gospodarzy, zaś Robert Lewandowski nie wykorzystał rzutu karnego. Piszczek nie grał. Spotkanie z trybun dortmundzkiej areny oglądał Tomasz Lach, komentator Bundesligi na antenie Eurosportu 2. Oto jak je wspomina dla Sportowych Wywiadów.

Warto przypomnieć tamto wydarzenie – jest doskonałą zapowiedzią nadchodzącego finału Champions League.

Pełnokrwista bitwa

Nawet zjawiskowa „żółta ściana”, czyli dziesiątki tysięcy najbardziej zagorzałych kibiców Borussii, nie była w stanie zdeprymować Manuela Neuera, kiedy ten bronił rzut karny Roberta Lewandowskiego.

Były golkiper znienawidzonego w Dortmundzie Schalke był wygwizdywany przez cały mecz, przed rozpoczęciem 2. połowy ze słynnej północnej trybuny poleciały w jego stronę banany (ten niechlubny zwyczaj dobrze pamięta Oli Kahn, które wielokrotnie zbierał owoce we własnym polu karnym). A jednak Neuer nie pękł i ze zremisowanego niemieckiego „classico” to on i koledzy wynieśli więcej pozytywnego przed finałem Ligi Mistrzów na Wembley.

FCB nie przegrał od 23 kolejek ligowych, na stadionie jedynego w kraju rywala przetrwał pół godziny w osłabieniu. Co więcej, do momentu czerwonej kartki Rafinhi to Bayern lepiej budował akcje ofensywne i miał więcej bramkowych sytuacji. A przecież do klubowego autobusu zmierzającego do Westfalii nie wsiedli Lahm, Dante, Schweinsteiger, Robben i Ribery. Mandżukić i Martinez nie podnieśli się z ławki rezerwowych, a Mueller zagrał przez kwadrans. W meczu nieobecnych Borussia raczej nie miałaby szans, bo z sobotniego preludium finału Champions League „wyabsentowali” się tylko Goetze, Piszczek, Hummels, zaś Reus wszedł na 20 minut.

Mecz na Signal Iduna Park miał niezwykłą oprawę, wysoką temperaturę, a prawdziwe emocje eksplodowały po czerwonej kartce dla Rafinhi. Przy linii bocznej doszło do awantury, a trener Klopp i dyrektor sportowy Sammer omal nie skoczyli sobie do gardeł. Całe zajście jak szybko wybuchło, tak błyskawicznie wygasło, ale jak na spotkanie bez żadnej konkretnej stawki, to działo się bardzo dużo.

- Nasze mecze nigdy nie będą wyglądały jak mecze towarzyskie – stwierdza lapidarnie Juergen Klopp. Zniesmaczony nadmiarem złych emocji na i wokół boiska w Dortmundzie Franz Beckenbauer zaapelował na łamach prasy o spokój, większe poszanowanie dla przeciwnika i zachowanie, które nie nadwątliłoby reputacji piłki niemieckiej przed finałem Ligi Mistrzów, na który patrzył będzie cały świat. Wątpię, by ktokolwiek pamiętał o słowach „cesarza” 25 maja w Londynie.

Jeśli „classico” Bundesligi było pełnokrwistą bitwą, to finał na Wembley zapowiada się na wielką wojnę!

Tomasz Lach

W przyszłym sezonie T-Mobile Ekstraklasa będzie grać w nowej formule. Po 30 kolejkach liga zostanie podzielona na grupę mistrzowską i spadkową. Zdobyte punkty będą dzielone na pół. W rundzie finałowej każdy klub rozegra siedem spotkań – po jednym z każdym rywalem. Zespoły zajmujące wyższe miejsca w tabeli będą gospodarzami większości meczów. Sezon potrwa dłużej.

Sportowe Wywiady: Czy to krok w dobrym kierunku?

Tomasz Lach, dziennikarz Eurosportu, komentator piłki nożnej: Uważam, że obecnie spotkań jest za mało. Ekstraklasa ma mniej kolejek niż 1. liga. Biorąc pod uwagę klimat panujący w Polsce, jest absurdalne, że od połowy maja przez trzy miesiące trwa przerwa. Przecież latem jest najlepsza pogoda do gry w piłkę. W sumie Ekstraklasa gra 6-7 miesięcy. To oznacza, że nasi piłkarze prawie pół roku mają wolne. Z naszego regionu geograficznego gramy najmniej.  Taka zmiana, aby było więcej spotkań, jest konieczna. Dziś, po 2/3 sezonu, blisko 10 drużyn gra o nic – nie grozi im spadek ani nie mają szans na europejskie puchary. Chodzi o to, by uniknąć meczów o nic. Poza tym, jeśli liga ruszy wcześniej, polskie zespoły będą w lepszej formie na początek europejskich pucharów. Formuła to już inna kwestia. Pytanie też z iloma klubami ta zmiana była ustalana. Podniosły się od razu głosy przeciw. Ja jestem bardzo za tą zmianą. Widzę same plusy. Czy ta formuła się przyjmie, to już czas pokaże. Na pewno dłużej utrzyma się napięcie. Zespoły będą walczyć przez 30 kolejek o awans do najlepszej ósemki. Potem o mistrzostwo i spadek. Każdy mecz będzie miał znaczenie. Musi zostać liczba meczów większa niż 30, a formułę za rok lub dwa można zmienić.

Zwiększy się atrakcyjność Ekstraklasy, ale czy wzrośnie też poziom?

- Nie widzę bezpośredniego przełożenia. Nie wiem czy ta reforma podniesie poziom rozgrywek. Jeśli jakiś piłkarz rozegra siedem meczów więcej, nawet decydujących o mistrzostwie i z najlepszymi rywalami, raczej nie wpłynie to na jego umiejętności. Zresztą nie słyszałem, aby w ogóle podnoszono taki argument, że zmiany mają poprawić poziom rozgrywek. Na pewno ważny jest argument finansowy – będzie więcej meczów o stawkę, więc na polskie stadiony przyjdzie więcej kibiców.

Piłkarze będą grać od połowy lipca do połowy lub nawet końca maja. Nie za długo?

- To nie prawda co słyszę, że liga będzie grać niemal 11 miesięcy. Rozgrywki potrwają około 9 miesięcy i to jest moim zdaniem minimum przyzwoitości. Będzie miesiąc przerwy latem. Zostaną też aż dwa miesiące wolnego w zimie. A przecież mamy podgrzewane boiska. Niemcy grają zawsze od 20 stycznia, chociaż klimat mają tylko nieznacznie cieplejszy. Nie przyjmuję argumentu, że to przemęczanie piłkarzy. 37 meczów to wcale nie jest dużo. I jeszcze jedna rzecz – w tym roku reprezentacja znów gra w czerwcu w eliminacjach. Tak jest co dwa lata. Lepiej, aby w przyszłości nasi piłkarze grali o punkty krótko po zakończeniu sezonu ligowego, a nie po trzech tygodniach.

Rozmawiał Adam Dutlinger

Nie wiem jak Hagos Gebrhiwet przebiegł 8 kilometrów morderczego krosu w bydgoskim parku Myślęcinek w 21 minut! 19-letni Etiopczyk jest nowym mistrzem świata juniorów w biegach przełajowych, tej najbardziej ekstremalnej i pierwotnej formie biegów. Kibice, którzy oglądali niedzielne zmagania z bliska (w przełajach, w przeciwieństwie do ścigania się na stadionie, jest to możliwe) musieli poczuć jak piekielnie ciężkie, selekcyjne, zmienne i nieprzewidywalne, a przez to piękne i niesamowite są takie biegi.

Ludzie z IAAF przygotowali bardzo trudną trasę. Swoje dołożyła matka-natura, bo w pierwszą niedzielę wiosny na Pomorzu panowała zima. Pod nogami biegacze mieli wszystko – błoto, zmarzniętą ziemię, śnieg i lód. By poprawić przyczepność, w niektórych miejscach wysypane zostały trociny. Do kilkukrotnego pokonania była 2-kilometrowa pętla pełna zakrętów, a na niej hopki, rzucone w poprzek grube drzewo, a na koniec stromy podbieg i równie ostry zbieg do mety. Czysty przełajowy hardcore!

Szybki bieg po takiej trasie szybko niszczy. Pokonanie wzniesienia, a to na nim dla przykładu obronę tytułu wśród juniorek zapewniła sobie Faith Kipyegon, wymagało siły konia pociągowego. Chwilę później na gwałtownym zbiegu po trocinowej poduszce w cenie była technika i wyostrzony zmysł równowagi.

Juniorki biegnące jako pierwsze w samo południe miały jeszcze resztki śniegu i lodu pod nogami. Startujący później seniorzy, a także kończący całe mistrzostwa amatorzy zastali na trasie potworne błoto, w którym nawet lekkoatletyczne kolce nie chwytały dobrze podłoża. W tak trudnych i zmiennych warunkach, biegacz walczy z przeciwnikiem, samym sobą i naturą. Wiem co mówię, bo choć biegam amatorsko od ponad dekady, to jednak to, co przeżyłem (przebiegłem) w Myślęcinku było niesamowite. Dało ogromnie dużo satysfakcji, pokory i doświadczenia.

Tym bardziej nie jestem sobie w stanie wyobrazić jak można pokonać tak diabelsko ciężką, tak wyniszczającą trasę ze średnią prędkością niewiele ponad 2 i pół minuty na kilometr! A taką uzyskał Hagos Gebrhiwet, jeden z genialnych biegaczy z Afryki Wschodniej, którzy ponownie zdominowali przełajowe mistrzostwa. Tym większe mam uznanie dla mistrza Polski Błażeja Brzezińskiego, który był 28., a metę osiągnął jako trzeci najlepszy Europejczyk. Osiągnął ją 8 sekund przed obecnym mistrzem Kenii Philemonem Rono! Jeszcze wyższe miejsce zajęła Sofia Ennaoui, 26. wśród juniorek. Brawo!

Cross country to przepiękna odmiana biegów, bardzo telewizyjna, otwarta dla kibiców, którzy stoją tuż przy trasie, widowiskowa, najbliższa korzeni. W przełajach jest takie brutalne, instynktowne piękno – biegnąc wyglądasz jak uciekająca ofiara albo oprawca goniący zdobycz. Bydgoszcz, a dokładnie park Myślęcinek, gdzie po raz drugi odbyły się mistrzostwa świata, to jedna ze stolic takiego dzikiego biegania.

40. Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych, Bydgoszcz 24.03.2013

Juniorki (6 km)
1. Faith Kipyegon (KEN) 17:51
2. Agnes Tirop (KEN) 17:51
3. Alemitu Heroye (ETH) 17:57

26. Sofia Ennaoui (POL) 19:45

Juniorzy (8 km)
1. Hagos Gebrhiwet (ETH) 21:04
2. Leonard Barsoton (KEN) 21:08
3. Muktar Edris (ETH) 21:13

60. Maciej Bielawiec (POL) 23:50

Seniorki (8 km)
1. Emily Chebet (KEN) 24:24
2. Hiwot Ayalew (ETH) 24:27
3. Belaynesh Oljira (ETH) 24:33

51. Agnieszka Mierzejewska (POL) 26:08

Seniorzy (12 km)
1. Japhet Korir (KEN) 32:45
2. Imane Merga (ETH) 32:51
3. Teklemariam Medhin (ERI) 32:54

28. Błażej Brzeziński (POL) 34:11

Tomasz Lach, Eurosport Polska