Fot. oficjalna strona Justyny Kowalczyk

Zakończył się prestiżowy, a zarazem morderczy cykl Tour de Ski. Dla nas znów wyjątkowy z racji zwycięstwa Justyny Kowalczyk. Specjaliści narciarstwa biegowego odetchnęli z ulgą, że włoską Golgotę mają już za sobą.

W rywalizacji kobiet większej niespodzianki nie było. Kowalczyk po raz czwarty z rzędu wbiła polską flagę na szczycie Alpe Cermis i dała do zrozumienia wielu konkurentkom, że w tej specjalności jest niedościgniona. Therese Johaug robiła co mogła, ale po sporych stratach poniesionych w biegach techniką klasyczną, musiała zadowolić się drugim miejscem (czasowo była pierwsza). Norwegowie są załamani. Podwójna porażka siódmy raz z rzędu – kto by się spodziewał zważywszy na fakt, że przekaz słów kierowanych przed cyklem przez Wikingów był dość wyrazisty… Muszę przyznać, że reprezentantka Finlandii Krista Laehteenmaeki pokazała się z bardzo mocnej strony. Kibicuję tej dziewczynie i obserwuję ją od samego początku. Wykonała ogromny postęp i na Cermis wspinała się dzielnie. Jestem szalenie ciekaw, jak wyglądałaby sytuacja, gdyby do pokonania miała jeszcze chociażby500 metrów. Podejrzewam, że trzecia Steira miałaby ogromne problemy z obronieniem pudła, a wtedy Norwegowie poczuliby się nieco urażeni.

Norwegowie ponieśli podwójną porażkę, ponieważ Petter Northug także nie podołał zadaniu. Northug, najbardziej kontrowersyjna postać narciarstwa biegowego, zainwestował sporo pieniędzy w swój udział w TdS. Wszystko miało zmierzać ku zwycięstwu, począwszy od słynnego „busa” Norwega, a skończywszy na jego zachowaniu i drwieniu z przeciwników. Czyżby zagrywka się nie udała? Na to wygląda. Czwarte miejsce dla buntownika to chyba najgorsza pozycja, jaką mógł sobie wymarzyć. Poza konającym na podbiegu Northugiem, walka o pozostałe miejsca na podium obfitowała w spore emocje. Szczególnie starcie Cologna-Wylegżanin o drugą pozycję, z którego zwycięsko wyszedł Szwajcar, trzykrotny triumfator TdS. Wygrał Rosjanin Aleksander Legkow, który tym razem nie spalił się psychicznie i pokazał, że potrafi walczyć z całych sił. Triumf Legkowa można uznać za swego rodzaju hołd złożony rodakom, którzy zginęli w niedawnym wypadku na Cermis.

Podczas siódmego cyklu Tour de Ski zawodnikom towarzyszyły łzy rozpaczy i radości, zaciekła rywalizacja oraz niestety przykre okoliczności. Zwycięzcą śmiało może czuć się każdy, kto ukończył wszystkie etapy. Proszę mi wierzyć, zmaganie się z takim dystansem i słynną ścianą wymaga nie tylko dobrej dyspozycji fizycznej, ale także psychicznej.

Piotr Walkowiak, skipol.pl

Fot. Sportowe Wywiady

Sprinty atutem Kowalczyk w Tour de Ski. Nie myślmy o butach skoczków! Kombinują z butami, z rękawicami, ale nie ma co zawracać sobie tym głowy – uważa Marek Rudziński. Po pierwszych startach sezonu zimowego 2012/2013 kibice w Polsce nie mieli powodów do zadowolenia. Przetoczyła się fala krytyki, którą tonował nasz rozmówca. Czołowy dziennikarz i komentator wydarzeń sportowych wiele widział i wiele przeżył. Bronił „rozkręcającej się” Justyny Kowalczyk i Łukasza Kruczka, którego funkcja zadrżała w posadach po fatalnym początku sezonu. Stwierdził, że należy poczekać z nerwowymi decyzjami i nie pozbawiać kredytu zaufania kadry szkoleniowej pod wpływem impulsu.

- I nadal podtrzymuję to zdanie – powiedział nam Marek Rudziński. Nie było powodu by na początku sezonu robić rewolucję w sztabie szkoleniowym skoczków. Nie należy za wszystko winić trenera i od razu go wyrzucać. Było zamieszanie związane z kombinezonami. Obliczono, że po zmianie przepisów (kombinezony mają przylegać do ciała, „luz” może wynosić maksymalnie 2 cm – dopisek redakcji) zawodnicy stracili ok. 15% powierzchni nośnej. Taki stan spotęgował potrzebę działań służących zrekompensowaniu tej różnicy. Słyszymy o eksperymentach dotyczących butów. Okazuje się, że kombinuje się nie tylko z butami, ale też z rękawicami, by ich zmodyfikowana konstrukcja wpłynęła na poprawę powierzchni nośnej zawodników. Nie ma co zawracać sobie tym zbytnio głowy. Forma ma decydujące znaczenie.

Tour de Ski padnie łupem Justyny Kowalczyk?

- Sądzę, że pod nieobecność Marit Bjoergen nasza reprezentantka nie da sobie odebrać zwycięstwa. TdS, podobnie jak cały sezon, składa się z biegów długodystansowych i sprintów. Justyna w sprintach nie dominuje, ale radzi sobie znacznie lepiej od najgroźniejszej konkurentki Norweżki Johaug, dlatego jestem przekonany, że nawet nie długie dystanse, ale sprinty dają decydującą przewagę Kowalczyk nad Therese. Przecież Johaug jeszcze nie tak dawno w ogóle nie startowała w sprintach, więc nie potrafi tego robić. Doświadczenie Justyny, trener i cała ekipa nie są tu również bez znaczenia. Oczywiście to sport i wszystko może się wydarzyć, ale jestem raczej spokojny, choć z niesmakiem patrzę na zatrzymywanie się przed metą jednej z Norweżek, by wyprzedziła ją inna. FIS powinna się tym zająć.

Wracając do skoków. O butach sporo się ostatnio mówiło, ale o rękawicach raczej nie.

- Większe rękawice o zmodyfikowanej konstrukcji mogą w naturalny sposób zwiększyć powierzchnię nośną zawodnika, gdyby zrobić z nich coś na kształt… powiedzmy „płetw”. Takie kombinacje będą zawsze miały miejsce. Walka o każdy metr trwa i tak już zostanie. Ale jak mówię – to w dużym stopniu tematy zastępcze, bo albo ktoś jest w formie i skacze, albo nie. Widzimy to nieustannie. Do Adama Małysza, gdy był w formie, nikt nie był w stanie się zbliżyć, dlatego zawodnicy nie powinni zawracać sobie głowy niuansami, tylko skupić wyłącznie na doskonaleniu dyspozycji fizycznej i psychicznej.

Konkursy Turnieju Czterech Skoczni oglądamy z coraz większym zainteresowaniem.

- Polacy się rozkręcili. Kamil potrzebuje jeszcze ustabilizować formę. Cieszę się, że Maciek Kot pokazał w Ga-Pa swój potencjał i Stoch nie jest naszą jedyną nadzieją na dobry wynik. Chciałbym, by jak najszybciej nadszedł moment, w którym niemile zaskakuje nas słaby skok, a nie, tak jak obecnie – dobra próba wywołuje zachwyt. Chłopaków na to stać.

Fot. oficjalna strona Justyny Kowalczyk

Nadchodzi siódma edycja cyklu Tour de Ski. Ramówki przedstawiać nie trzeba, każdy fanatyk narciarstwa biegowego zapewne ją zna. Jedni twierdzą, że może być nudno, bo nie ma Bjoergen, a co za tym idzie Kowalczyk zwycięży w cuglach. Drudzy mają inne zdanie.

Z jednej strony mamy osamotnioną Justynę (startują także pozostałe nasz panie, ale ciężko tu mówić o jakiejś pomocy zważywszy na fakt, że trio wystąpi jedynie w Niemczech i Szwajcarii), a z drugiej niesamowitą Therese Johaug, agresywną Heidi Weng, wojowniczą Kristę Laehteenmaeki, sensacyjną Anne Kylloenen. Do tego jeszcze Charlotte Kalla i kilka innych zawodniczek. Młodość powalczy z doświadczeniem, na dodatek człowiek nacieszy oko nie tylko samą rywalizacją.

Mydlana opera napędzana w obecnej chwili przez Pierre’a Mignereya skróciła swoje odcinki z 9 do 7. Wytrzymać napięte scenariusze w morderczym tempie wcale nie jest łatwo. Przekonało się o tym kilkoro specjalistów biegówek, szczególnie na ostatnim etapie. Jedni skakali z radości (jeśli byli w stanie), a drudzy mieli myśli… może nie samobójcze, ale co najmniej dziwne. Warto nadmienić pomysł Petry Majdić, by amputować sobie nogi. Ból był nie do wytrzymania, to chore! – takie komentarze padały z ust buntowników. Jednak gdy od początku jest się w grze, a na szczyt stoku wspina się w czołówce, jest to powód do chwały. Uważam, że ukończenie w trzydziestce jest sporym wyczynem.

Rok wcześniej Bjoergen i Northug mieli wbić norweską flagę na Cermis, ale stało się inaczej. W tym roku Marit także była pewna swego. Cała nadzieja leży w rękach drobniutkiej Johaug. To ona ma walczyć o honor narodu norweskiego i pokonać Kowalczyk. Sir Petter Northug z kolei ma giermków, którzy mają za zadanie pomagać swemu Panu w osiągnięciu celu i pokonaniu szwedzkiej armii oraz szwajcarskiego uniwersalnego żołnierza Dario Cologni. Pięknie. Norweski Związek Narciarski może wydać powieść, która – pod warunkiem, że plan podopiecznych się powiedzie – będzie mogła aspirować do miana bestsellera.

Jeszcze kilka słów poświęcę dwóm norweskim paniom. Dynamicznej Weng już chyba nie trzeba przedstawiać. W tym sezonie zagrała na nerwach wielu biegaczkom, ale nie tylko. Do „fanów” mieszkanki Ytre Enebakk dołączyli norwescy konserwatyści, którzy są oburzeni faktem zawiązania paktu i publicznego popijania Red Bulla przez Heidi. Odstawiając na bok wszelkie za i przeciw decyzji Weng, nie zmienia to faktu, że nie pozostanie obojętna na szusy rywalek. Pamiętajmy – gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta. Druga, Ingvild Flugstad Oestberg, wesolutka, ambitna, ale zadziorna, wdarła się do kadry na miejsce Bjoergen. I tutaj plus! Liczę na przyjemny dla oka występ i wtrącenie swoich trzech groszy przez multimedalistkę mistrzostw świata juniorek.

Kowalczyk na swojej drodze spotka wiele przeciwniczek z kilku krajów. Nie powinna ich lekceważyć ani skupiać się na samej Johaug. W męskim gronie można wymienić wielu kandydatów do podium. Jednak poczekajmy na pierwsze biegi w Oberhofie. Startują także Polacy Maciej Kreczmer i Maciej Staręga. Oby starcie z Tour de Ski nie okazało się walką z wiatrakami.

Zatem na cykl Tour de Ski czekam z niecierpliwością, ale nie samym Pucharem Świata człowiek żyje. W Polsce też się dzieje! W sobotę Bieg Sylwestrowy w Jakuszycach, a co za tym idzie kolejna walka o FIS punkty w celu zakwalifikowania się do mistrzostw świata juniorów, które odbędą się w czeskim Libercu oraz na Europejski Festiwal Młodzieży, który będzie miał miejsce w rumuńskim Braszowie. Szykuję się pożegnać stary rok na biegówkach, do usłyszenia!

Piotr Walkowiak, skipol.pl

Zakończył się weekend pełen emocji, jeśli chodzi o zmagania specjalistów od narciarstwa biegowego. Nie ukrywam, iż bardzo cieszy mnie fakt, że Puchar Świata powrócił do pięknego Canmore, gdzie odbywały się istotne pojedynki na trasach biegowych podczas Igrzysk Olimpijskich w Calgary w 1988 roku.

Bieg łączony pań ze startu wspólnego na 15 kilometrów przyniósł nam sporo satysfakcji. Świetny był występ Justyny Kowalczyk. Polka w odpowiednim momencie zaatakowała rywalki, które zmagały się nie tylko z konkurentkami, lecz także z niekorzystną temperaturą śniegu, o czym szczególnie przekonały się na pierwszym odcinku rozgrywanym techniką klasyczną. Wpadła żółta kamizelka liderki Pucharu Świata, kolejne zwycięstwo – czego chcieć więcej, by pięknie zakończyć niedzielną wieczerzę? Poza Justyną, bardzo uszczęśliwiła mnie Anne Kylloenen, która znów wywalczyła drugie miejsce. Finka biegła cały czas przyczajona, w środku swojej grupy, a na finiszu pokazała moc. Magnar Dalen miał świetny pomysł, aby wysłać swoją podopieczną do Kanady. Wygląda na to, że mieszkanka Kajaani obejmuje wyraźne prowadzenie w swojej drużynie. Pozytywnie zaskoczyła mnie Japonka Masako Ishida, która naprawdę mocno przepracowała letni sezon i poprawiła technikę łyżwową. Pamiętam jak zawodniczka, która specjalizuje się w bieganiu techniką klasyczną, często męczyła się w łyżwie. W niedzielę pokazała, że tak wielkich problemów już nie ma. Nie tylko Justyna Kowalczyk, ale też Paulina Maciuszek wywalczyła punkty Pucharu Świata. Podopieczna trenera Ivana Hudaca zajęła całkiem przyzwoitą 27. pozycję. Oby tak dalej!

Bieg łączony mężczyzn na 30 kilometrów, także ze startu wspólnego, koncentrował się głównie wokół dużej grupy zawodników, którzy przez większą część dystansu rywalizowali wspólnie. Jednak kilka smaczków, a zarazem niespodzianek, warto wyróżnić. Przy okazji komentowania tych zawodów, mnie i Bogdana Chruścickiego zaciekawiła postawa mniej utytułowanego reprezentanta Norwegii Pettera Eliassena, który przez długi czas nadawał mocne tempo i próbował porwać stawkę. Na końcowych kilometrach okazało się, że pełnił funkcję „zająca”, pracował na rzecz swoich kolegów z drużyny. Niestety, po raz kolejny przykry incydent spotkał Rosjanina Aleksandra Biessmiertnego, który znów zaliczył upadek podczas ucieczki z kolegą Jewgienijem Biełowem. Kto wie jakby potoczyły się losy tego biegu, gdyby Rosjanom udała się „dezercja”. Zwyciężył Maurice Manificat, który na finiszu ograł Rolanda Clarę. Ciekawy atak zaprezentował nam zwycięzca, który po raz drugi w karierze stanął na najwyższym stopniu podium. Nie przejdę obojętnie obok startu Maćka Kreczmera. Polak był tuż tuż od wywalczenia symbolicznego, jednego punktu Pucharu Świata. Zabrakło, takie życie.

Mimo, że na trasach w Canmore nie ujrzeliśmy Pettera Northuga, Dario Cologni i reszty spółki, która na Starym Kontynencie przygotowuje się do cyklu Tour de Ski, to jednak zawody stały na wysokim poziomie, a rywalizacji nie było końca. Do tego wszystkiego dochodzą występy naszych reprezentantów. Docierają głosy, że pozostali fachowcy narciarstwa biegowego w Europie biorą czynny udział w innych zawodach, tych mniejszej rangi. Oj podkręcają tempo przed Tour de Ski, a apetyt rośnie w miarę jedzenia. Czemu akurat teraz nadchodzi przerwa? Może jednak to dobrze, obiad rozpoczynający się w Oberhofie będzie lepiej smakował.

Piotr Walkowiak, skipol.pl