fot. Sportowe Wywiady

Nie da się ukryć, że od poniedziałku świat jest jakiś inny. Nie żeby coś zmieniło się w globalnych trendach gospodarczych, czy choćby życiu Doroty Rabczewskiej, ale od Świąt niemal co dzień towarzyszyliśmy skoczkom narciarskim. Jak trenowali, kwalifikowali się (bądź nie), wreszcie, jak walczyli o zwycięstwo. Turniej Czterech Skoczni (a w sumie to jeszcze wcześniej świąteczne zawody w Wiśle i Puchar Kontynentalny) przedłużony o polski odcinek Pucharu Świata był serialem emocjonującym nie tylko ze sportowego punktu widzenia.

Przyjemność sprawiała nam rosnąca forma Polaków. No, może prawie wszystkich, bo Dawid Kubacki i zwłaszcza Klemens Murańka wyraźnie obniżyli, że się tak wyrażę, loty. Ale Kamil Stoch walczący o podium w TCS, regularnie kończący zawody w pierwszej dziesiątce Maciej Kot, Stefan Hula wyrzucający w serii KO Severina Freunda albo zdobywający w końcu – w jedenastym starcie w PŚ – punkty w Zakopanem Jan Ziobro to były miłe momenty. O walce o zwycięstwo w drużynówce nie wspominając.

Za granicą też fajnie. Słabujący okrutnie Austriacy (poza Gregorem Schlierenzauerem), Simon Ammann, który nie potrafi wejść do czołowej trzydziestki, Niemcy tacy sobie… Za to Norwegowie na fali, Słoweńcy też, Czesi mocno odbijający się od dna. Bardzo to ciekawe, zwłaszcza w kontekście przygotowań do mistrzostw świata. Czy ci słabsi teraz jeszcze się odnajdą, czy ci mocni dziś utrzymają formę do przełomu lutego i marca? No, zobaczymy.

Ale wyniki sportowe to jedno, a tak zwane okoliczności to drugie. A te były smakowite. Eksplozja formy Norwegów szybko okazała się efektem zastosowania przez nich cudownych butów. Zapewne latających. Ale same buty to za mało, więc przez kibicowskie fora przetoczyły się dyskusje, jak bardzo pomogli Schlierenzauerowi w drugim z rzędu zwycięstwie w Turnieju sędziowie. Sam Schlieri też się momentami zachowywał nie jak gwiazda sportu, tylko piłkarz, więc owe spory były tym gorętsze.

Potem główne wydania wszelkich mediów zdominowała straszliwa wieść o tym, jak to narobiliśmy sobie wstydu na cały świat okradając w Wiśle Norwegów. Dzielna policja zapewniała, że ma na oku zamaskowaną szajkę podającą się za dziennikarzy. Ta grupa przestępcza była „wyspecjalizowana”, jak dodawali za policjantami dziennikarze. Wyspecjalizowana w okradaniu skoczków? Nic dziwnego, że musieli się uwijać na robocie… Sezon mają krótki jak sprzedawcy przydymionych szkiełek na zaćmienie słońca. No ale potem pojawiły się doniesienia, że ta szajka nie była tak do końca zamaskowana, a wręcz przeciwnie. Ech, nie sposób się nudzić z tymi skokami. Dobrze, że już za kilka dni konkursy w Sapporo. Ciekawe, co się tym razem wydarzy. Na skoczni też.

Igor Błachut

Fot. Sportowe Wywiady

Sprinty atutem Kowalczyk w Tour de Ski. Nie myślmy o butach skoczków! Kombinują z butami, z rękawicami, ale nie ma co zawracać sobie tym głowy – uważa Marek Rudziński. Po pierwszych startach sezonu zimowego 2012/2013 kibice w Polsce nie mieli powodów do zadowolenia. Przetoczyła się fala krytyki, którą tonował nasz rozmówca. Czołowy dziennikarz i komentator wydarzeń sportowych wiele widział i wiele przeżył. Bronił „rozkręcającej się” Justyny Kowalczyk i Łukasza Kruczka, którego funkcja zadrżała w posadach po fatalnym początku sezonu. Stwierdził, że należy poczekać z nerwowymi decyzjami i nie pozbawiać kredytu zaufania kadry szkoleniowej pod wpływem impulsu.

- I nadal podtrzymuję to zdanie – powiedział nam Marek Rudziński. Nie było powodu by na początku sezonu robić rewolucję w sztabie szkoleniowym skoczków. Nie należy za wszystko winić trenera i od razu go wyrzucać. Było zamieszanie związane z kombinezonami. Obliczono, że po zmianie przepisów (kombinezony mają przylegać do ciała, „luz” może wynosić maksymalnie 2 cm – dopisek redakcji) zawodnicy stracili ok. 15% powierzchni nośnej. Taki stan spotęgował potrzebę działań służących zrekompensowaniu tej różnicy. Słyszymy o eksperymentach dotyczących butów. Okazuje się, że kombinuje się nie tylko z butami, ale też z rękawicami, by ich zmodyfikowana konstrukcja wpłynęła na poprawę powierzchni nośnej zawodników. Nie ma co zawracać sobie tym zbytnio głowy. Forma ma decydujące znaczenie.

Tour de Ski padnie łupem Justyny Kowalczyk?

- Sądzę, że pod nieobecność Marit Bjoergen nasza reprezentantka nie da sobie odebrać zwycięstwa. TdS, podobnie jak cały sezon, składa się z biegów długodystansowych i sprintów. Justyna w sprintach nie dominuje, ale radzi sobie znacznie lepiej od najgroźniejszej konkurentki Norweżki Johaug, dlatego jestem przekonany, że nawet nie długie dystanse, ale sprinty dają decydującą przewagę Kowalczyk nad Therese. Przecież Johaug jeszcze nie tak dawno w ogóle nie startowała w sprintach, więc nie potrafi tego robić. Doświadczenie Justyny, trener i cała ekipa nie są tu również bez znaczenia. Oczywiście to sport i wszystko może się wydarzyć, ale jestem raczej spokojny, choć z niesmakiem patrzę na zatrzymywanie się przed metą jednej z Norweżek, by wyprzedziła ją inna. FIS powinna się tym zająć.

Wracając do skoków. O butach sporo się ostatnio mówiło, ale o rękawicach raczej nie.

- Większe rękawice o zmodyfikowanej konstrukcji mogą w naturalny sposób zwiększyć powierzchnię nośną zawodnika, gdyby zrobić z nich coś na kształt… powiedzmy „płetw”. Takie kombinacje będą zawsze miały miejsce. Walka o każdy metr trwa i tak już zostanie. Ale jak mówię – to w dużym stopniu tematy zastępcze, bo albo ktoś jest w formie i skacze, albo nie. Widzimy to nieustannie. Do Adama Małysza, gdy był w formie, nikt nie był w stanie się zbliżyć, dlatego zawodnicy nie powinni zawracać sobie głowy niuansami, tylko skupić wyłącznie na doskonaleniu dyspozycji fizycznej i psychicznej.

Konkursy Turnieju Czterech Skoczni oglądamy z coraz większym zainteresowaniem.

- Polacy się rozkręcili. Kamil potrzebuje jeszcze ustabilizować formę. Cieszę się, że Maciek Kot pokazał w Ga-Pa swój potencjał i Stoch nie jest naszą jedyną nadzieją na dobry wynik. Chciałbym, by jak najszybciej nadszedł moment, w którym niemile zaskakuje nas słaby skok, a nie, tak jak obecnie – dobra próba wywołuje zachwyt. Chłopaków na to stać.

Fot. Sportowe Wywiady

Przerwa w zawodach… Niby powinno być nudno, ale gdzie tam. I u nas ciekawie, i za granicą niezgorzej.

Poczynając od naszych skoczków, jestem zdania, że Łukasz Kruczek znakomicie opanował zasady rządzące show-businessem, czyli dzisiejszym sportem. Amator ogłosiłby skład reprezentacji na Turniej Czterech Skoczni, wyjaśnił, czemu kogoś bierze albo nie – i już. A gdzie wątek, który daje możliwość kontynuacji serialu „Polskie Skoki” w mediach? Tu trzeba zawodowca. Zatem trener Kruczek skład ogłosił, ale niepełny, podał bowiem sześć z siedmiu nazwisk.

Ten siódmy szczęśliwiec zostanie wyłoniony w ramach dogrywki, na którą mają składać się zawody w Wiśle 26 grudnia oraz Puchar Kontynentalny w Engelbergu 27 i 28 grudnia. W tej sprawie też zresztą pojawiały się sprzeczne komunikaty (raz, że wcześniej, innym razem, że tak właśnie), ale zdaje się, że na dziś potencjalnego siódmego uczestnika Turnieju czeka najpierw triduum kwalifikacyjne. I fajnie. Jest tylko mały problem logistyczny: z Wisły do Szwajcarii i zaraz potem do Niemiec (kwalifikacje w Oberstdorfie są 29 grudnia) trzeba się będzie jakoś dostać i nie pogubić przy tym nart. Oraz formy, bo intensywne podróże raczej nie służą jej utrzymaniu.

Cały problem wziął się zresztą stąd, że jesteśmy w tych skokach straszliwą potęgą. Siedem miejsc startowych na TCS (nie licząc tzw. kwot narodowych dla organizatorów danego konkursu) mają – poza Polską – tylko Austria i Norwegia. Takie są wskazania światowego rankingu, gdzie wśród 55 najwyżej sklasyfikowanych jest sześciu naszych skoczków. Ciut dziwne, ale ranking uwzględnia zawody z wiosny i lata… To jest sześć miejsc, zaś siódme wyskakał w Kazachstanie Klemens Murańka. Polak był tam dwukrotnie drugi i taką lokatę zajmuje też w klasyfikacji generalnej Pucharu Kontynentalnego. Pierwsza trójka rankingu PK zdobywa zaś dodatkowe miejsce w Turnieju. Klimek (a co za tym idzie Polska) mógł to miejsce stracić po zmaganiach zaplanowanych w połowie grudnia w Lahti, ale zawody się nie odbyły. Pogoda sprzyjała bardziej bojerowcom niż skoczkom.

No i stąd ten kłopot bogactwa. Wprawdzie w pierwszych konkursach Pucharu Świata trudno było znaleźć choćby trzech Polaków, którzy przeskoczyli bulę, ale to już za nami. I teraz będziemy się emocjonować, kto dołączy do Stocha, Kubackiego, Kota, Żyły, Murańki i Krzysztofa Miętusa, a zaraz potem, jak też sobie ten szczęśliwiec i jego pewni już wyjazdu koledzy poradzą.

To u nas, ale za granicą równie zajmująco. Austriacy trzymają kciuki za powrót do formy Thomasa Morgensterna. Świetny skoczek podczas ostatnich zawodów Pucharu Świata (Soczi, Engelberg) prezentował dyspozycję cokolwiek średniawą. Raz nie wszedł do drugiej serii, raz był trzydziesty, raz piętnasty… Oficjalna wykładnia jest taka, że „Morgi” zmagał się z wirusem grypy. No, w takim razie życzymy zdrowia.

Na temat grypy nic nie wspominał Simon Ammann, który na swoim terenie w Engelbergu też dał plamę. Szwajcar zapowiadał przed sezonem, że chce walczyć o Puchar Świata. Po Soczi utrzymywał, że forma idzie w górę… Coś nam to przypomina? To tak na ukojenie, żeby nie było, że inni nie mają problemów.

Na przykład tego rodzaju – wystartować czy oszczędzić sobie tego luksusu? Przed takim dylematem stoi Martin Schmitt. Wspaniały przed laty zawodnik odgrażał się, że jeśli nie zmieści się do kadry Niemiec na TCS, to kończy ze skakaniem. Najwyraźniej młodsi koledzy nie pojęli aluzji, bo na wyścigi pchali się do pierwszej dziesiątki w zawodach Pucharu Świata, podczas gdy Schmitt nie był w stanie skutecznie powalczyć nawet w Pucharze Kontynentalnym w Kazachstanie. Jeśli dojdzie do uroczystego pożegnania Schmitta, np. w Garmisch, to przyjdzie się ponownie cieszyć, że właściwej chwili na zakończenie kariery nie przegapił Adam Małysz.

Nie każdy bowiem ma takie zdrowie i zamiłowanie do skoków, jak Noriaki Kasai… Co ciekawe, z wyników krajowych zawodów w Japonii można wywnioskować, że Kasai wcale nie jest najstarszy. Otóż pojawia się w owych rezultatach nazwisko Takanobu Okabe, który w 2013 roku skończy 43 lata! No, chyba, że to zbieżność nazwisk. Ale na TCS Okabe nie przyjedzie. Będzie za to wracający do międzynarodowej rywalizacji Daiki Ito.

I jak tu się nudzić, mimo, że zawodów nie ma?

Igor Błachut