Fot. Facebook

17 stycznia 2013 zapadł w pamięci wielu fanów, przede wszystkim kolarstwa, ale sportu w ogóle. Wszystko za sprawą tego, co wydarzyło się w talk show popularnej amerykańskiej prezenterki Oprah Winfrey. Podczas trwającej dwie i pół godziny rozmowy Lance Armstrong nie tylko przyznał się do stosowania niedozwolonych środków, ale również opowiedział jak to się stało, że kontrole antydopingowe nie dały pozytywnego wyniku.

W ostatnich 20 edycjach Tour de France po zwycięstwa sięgnęło 11 kolarzy, z czego sześciu było zamieszanych w doping. Spowiedź Armstronga spowodowała wznowienie dyskusji na ten temat. Jedno z pytań brzmi: „Czy doping może sprawić, że od kolarstwa odsuną się sponsorzy?”.

Decyzje UCI oraz WADA skutkują nie tylko utratą tytułów przez Armstronga. Poza skreśleniem z listy zwycięzców TdF, uszczupli się również portfel Amerykanina. Majątek byłego kolarza grupy US Postal to około 125 milionów dolarów. Jednak w kolarstwie, jak w każdym sporcie, tylko niewielka część pieniędzy pochodzi z nagród za zwycięstwa. Lwią część przychodów stanowią wpływy od sponsorów. Gratyfikacje za triumfy, które Amerykanin otrzymał od organizatorów TdF, to zaledwie 3,9 miliona dolarów.

Poza żądającymi zwrotu nagród organizatorami Touru, do Amerykanina zgłosili się niektórzy sponsorzy. Jednak szacuje się, że kwota, jaką Armstrong będzie musiał oddać sponsorom, nie przekroczy 20 milionów dolarów. Najwięcej będzie musiał zwrócić firmie, która ubezpieczyła jego grupę od wypłaty dodatkowych premii za szóste zwycięstwo z rzędu w TdF. Jest to 7,5 miliona. Kilku drobnym sponsorom będzie musiał oddać około 12 milionów.

Według adwokatów i specjalistów od prawa gospodarczego, pozostali sponsorzy nie będą sądzić się z Amerykaninem. Zanim Armstrongowi udowodniono stosowanie niedozwolonych środków, był gwiazdą największego kalibru. Dzięki temu sponsorzy zarobili krocie na wykorzystaniu jego wizerunku. Szacuje się, że amerykańska poczta US Postal dzięki Armstrongowi zyskała około 103 milionów, a wydała na to 32 miliony. Sponsorzy podpisując umowę zawsze robią bilans zysków i strat. Również w tym przypadku, mimo wpadki wspieranej postaci i poniesionych w związku z tym strat, rachunek wychodzi na plus. Specjaliści od marketingu policzyli też, że największe straty Armstrong poniesie z tytułu przepadku potencjalnych umów reklamowych. Szacuje się, że rocznie koło jego nosa może przejść 30 milionów dolarów.

Mimo problemów związanych z dopingiem, nie wydaje się, aby sponsorzy mieli odsunąć się od wspierania kolarstwa. Koniec największego kolarza w historii nie oznacza końca dyscypliny. Wszystko wskazuje na to, że doping nie zabije kolarstwa. Mimo afer, telewizja wciąż będzie pokazywać wyścigi, które będą oglądać miliony widzów na całym świecie. A skoro obraz trafi do tak licznej grupy potencjalnych klientów, nie mogą tego nie wykorzystać sponsorzy. Oni się od kolarstwa nie odwrócą.

Jakub Karbownik

fot. Sportowe Wywiady

Wiara przenosi góry. Ta złota myśl nie wydaje mi się zbytnio trafna, bo jak widzę Tatry, Alpy czy Kaukaz stoją w tych samych miejscach co dawniej. Żarty na bok, oczywiście jest to przenośnia, ale także mam wątpliwości co do jej słuszności. Skłaniają mnie do tego liczne przypadki sportowców przyłapanych na stosowaniu dopingu i ukaranych za to. Czasem nawet bardzo dotkliwie jak rosyjska dyskobolka Daria Piszczalnikowa. I zamiast wyciągnąć wnioski z takiego wydarzenia, mają w sobie głęboką wiarę, że tym razem się uda! Wiara wszak przenosi góry, wiara w nowy środek, w trenera lub lekarza podającego go dla uzyskania lepszego wyniku. A także przekonanie, że ścigający zabroniony proceder to frajerzy, którym raz się udało, ale powtórki nie będzie. A tu niespodzianka, góry stoją w tym samym miejscu, więc była kolejna wpadka, a ty razem będzie dożywotnie wyłączenie ze sportowego życia. Takie z pewnością dotknie Piszczalnikową, jeśli zarzuty WADA potwierdzą się. A co do tego trudno mieć wątpliwości, bo narzędzia jakimi dysponuje obecnie Światowa Agencja Antydopingowa są niemal doskonałe, pomyłki są w zasadzie wykluczone.

Doprawdy trudno mi zrozumieć ludzi wkraczających na drogę recydywy i ich opiekunów, bo oni sami rzadko podejmują amoralne decyzje. Najnowszy przykład z aferą wokół Lance’a Armstronga pokazuje dobitnie, że za biorącym sportowcem stoją doskonale zorganizowane przestępcze siatki a zawodnik jest tylko końcowym produktem funkcjonującego mechanizmu. Dlatego trudno mi zrozumieć nawrót do zabronionego procederu. Nie wierzę, że recydywiści i ich opiekunowie żyją w próżni, nic nie wiedza co się dzieje wokół nich w sporcie, nie czytają, nie słuchają. A przecież ze wszystkich stron słychać, że WADA jest coraz skuteczniejszym, potężniejszym policjantem, któremu dostarczane są, jak już wspomniałem, coraz skuteczniejsze metody ścigania przestępców.

Piszczalnikową czeka pewnie ten sam los co białoruską kulomiotkę Ostapczuk. Straci olimpijski medal, dostanie dożywotni zakaz wstępu na sportowe obiekty. I bardzo dobrze! A na marginesie tych dwóch spektakularnych osiągnięć WADA dodam, że opowiadam się za zakazem startu raz przyłapanego sportowca w kolejnych igrzyskach. Są to bowiem potencjalni recydywiści, a potem są inne kłopoty. Trzeba odbierać medale, unieważniać wyniki, zabierać nagrody. Po co to komu?