Fot. East News

Wziąłem kartkę, ołówek i tabelę po rundzie jesiennej. Policzyłem. Wyniki wyszły zgodne z moimi przypuszczeniami. W dwóch pierwszych kolejkach rundy rewanżowej drużyny od 9. miejsca w dół zdobyły 22 punkty, o całe trzy więcej niż drużyny z górnej połówki tabeli. Nikt z całej szesnastki nie potrafił zgarnąć kompletu punktów. Pewni spadkowicze i teoretyczni dostarczyciele punktów i bramek z dwóch ostatnich miejsc nie stracili nawet jednego gola. To też jedyna rzecz, którą może pochwalić się wyblakła Biała Gwiazda z Krakowa. To tyle o matematyce, która jednak z rachunkiem prawdopodobieństwa nie ma nic wspólnego. To jakaś kompletna abstrakcja.

Fot. archiwum własne Tomasza Lipińskiego

Silni znów cieniują. Wiem, że powtarza się sytuacja z roku poprzedniego. Być może wtedy czułem to samo, ale wyparłem i zapomniałem. Jednak teraz na świeżo mogę napisać z całą świadomością – jestem zdruzgotany poziomem drużyn walczących o mistrza i aspirujących do gry w europejskich pucharach. Nijaka Legia, przewidywalny Lech, ślamazarny Górnik. Beznadzieja. Którejś zimy przeprowadziłbym eksperyment i nie wysłałbym żadnego przedstawiciela Ekstraklasy w ciepłe strony: bez obozów w Hiszpanii, Turcji i Bóg wie gdzie jeszcze byłoby taniej i z pewnością nie gorzej. Bo gorzej się nie da.

Ubawiło mnie to, że do miana najgoręcej komentowanego wydarzenia 17. kolejki urosło coś, co wyprzedziło jej rozegranie o kilka dni. Był to skok dosiężny o zasięgu jordanowskim Miłosza Przybeckiego z Polonii. Inny młodzian Adam Dźwigała nie musiał nawet o centymetr odrywać się od ziemi, żeby głową strzelić swojego pierwszego gola w Ekstraklasie. Widok pękającego z dumy Dariusza Dźwigały był światełkiem w tej ciemniej serii spotkań. Ujęła mnie także dedykacja Piotra Ćwielonga dla Jerzego Wyrobka. Nie zawiódł sędzia Marcin Borski, który myli się nader chętnie, a kiedy nadszedł ten dzień, że podjął dobrą decyzję, to i tak wyszło, że się pomylił. Z drugiej strony nie widziałem w Wiśle piłkarza, który należącego się karnego by wykorzystał.

Tomasz Lipiński

Canal+

W Warszawie ci, którzy odważyli się zaparkować od strony ulicy Łazienkowskiej, tym razem po zejściu z wymiecionych trybun meczu nie zastali pisuarów na przednich siedzeniach swoich aut. Wcześniej zobaczyli pierwsze prawdziwe zwycięstwo tej jesieni młodej Kosy. Starsza wszechobecna (wiadomo wybory) ostrzy ostrze do walki na innym polu.

Tomasz Kulawik z fryzury Zagłoba, z wyglądu Pan Wołodyjowski z zawodu strażak Sam nie zawrócił kijem Wisły. Niby kapitan zmienił się na bardziej przewidywalnego i ugodowego, a jakby nadal zbyt wielu najemnych żeglarzy spod bandery Białej Gwiazdy wiosłowało pod prąd.

Nie popisała się Pogoń, która nie uszanowała urodzin. Zwyczaj nakazuje, że jak goście przychodzą do jubilata to z prezentami, nawet skromnymi. A portowcy zamiast obdarować Alexa Bruno z Widzewa, to sami zabrali się za rozpakowywanie. Z domu niedawnego lidera wynieśli trzy paczki i trzy punkty. A nie, przepraszam, jeden gość ze Szczecina wyłamał się i zachował klasę. Dokładnie dwa razy starszy Edi Andradina z ojcowską wyrozumiałością pocieszył nastoletniego rodaka swoją koszulką.

Chyba powoli warto inwestować w koszulkę Arkadiusza Milika. Na to przynajmniej stać prawie każdego, bo na jego nogi już bardzo nielicznych i trzeba by ich raczej szukać w Bundeslidze. Dzięki nowemu Lubańskiemu (a co tam, nie bójmy się wielkich nazwisk) Adam Nawałka może każdemu wypalić prosto w twarz, że wcale nie każda passa musi się kiedyś skończyć. Z Robertem Kasperczykiem nigdy nie przegrał, prawie zawsze wygrywał i znów wygrał. Chyba nawet łatwiej niż kiedykolwiek.

Śląskowi służy ruch Levystronny. Nie wiadomo jak, nie wiadomo dlaczego, ale obrońcy tytułu z czeskim kierowcą pokonują kolejne kilometry i nadrabiają dystans, choć pod silnikiem zgrzyta, choć koła niedopompowane i choć brakuje benzyny. Ale ponoć albańskie drogi wymagają jeszcze większego kunsztu. Skoro więc tam dojechał do mety przed innymi, to może wszędzie sobie poradzi?

Fot. Archiwum własne Tomasza Lipińskiego