Przed nami nieco dłuższa przerwa w biatlonowym Pucharze Świata. Po ostatniej rundzie, rozegranej w słoweńskiej Pokljuce, nie zaszły istotniejsze zmiany w czołówce klasyfikacji łącznej. By być bardziej precyzyjnym należy stwierdzić, że nie zmieniły się nazwiska liderów rankingu i bynajmniej nie martwi to komentatora biathlonu Krzysztofa Wyrzykowskiego.

SW: Powoli robi się nudno. Ciągle Berger i Fourcade.

KW: Szczerze powiem, że efekty tych naszych pogadanek będzie widać szybciej, ale cóż. Otóż, drogi panie, Szanowni Państwo: Puchary Świata w biathlonie to najwspanialsze i najlepiej zorganizowane imprezy kalendarza zimowego, a to, że mamy w tym sezonie dwójkę zdecydowanych liderów po niespełna 1/3 cyklu, wcale nie zadaje kłamu tej opinii.

- Czy przez kolejne 2/3 Berger będzie spisywać się równie dobrze?

Niewątpliwie Norweżka udała się na przerwę w dobrym nastroju. Wygrała ostatnią konkurencję w Pokljuce – bieg ze startu wspólnego i była to jej czwarta wygrana w sezonie, a szóste podium. Nie powinno to jednak dziwić, bo start masowy to specjalność Tory Berger. Jak już mówiłem w podsumowaniu I rundy Pucharu Świata, Norweżka bardzo poprawiła strzelanie; w tym sezonie spisuje się na strzelnicach bardzo pewnie. Czy dalej tak będzie? Trudno przewidzieć, ale po Pokljuce jej przewaga nad kolejną zawodniczką wzrosła z około 40 punktów do ponad 80.

- Za jej plecami nie ma już Domraczewej z Białorusi, ani Rosjanki Wiljuchiny.

No właśnie. I to jest w biathlonie tak porywające; przynajmniej w biathlonie pań w obecnym sezonie. W przeciwieństwie do mężczyzn, gdzie o najwyższe lokaty walczy 5-6 zawodników, u pań ciągle pojawiają nam się nowe zawodniczki. Tydzień wcześniej w Hochfilzen mieliśmy pierwsze w karierze pucharowe zwycięstwo Synnoeve Solemdal, a tu tryumfowała Gabriela Soukalova z Czech i Niemka Miriam Gössner. Tak się zastanawiam, czy Soukalova ma być czeskim asem na mistrzostwa świata, które przecież odbędą się w jej kraju; zobaczymy. Z tej trójki Gössner będzie chyba najgroźniejszą rywalką Berger. Jest najszybciej biegającą biathlonistką obok Kaisy Mäkäräinen, ale ma jeszcze nad czym pracować w strzelaniu.

- Podobnie jak Polki, zwłaszcza tu, w Pokljuce.

Niestety. Zdenerwowały mnie i zawiodły, przyznaję.  Widać, że stać je na dobre wyniki, ale warunek podstawowy – dobre strzelanie. Zaczęło się jeszcze niezgorzej – od szóstego miejsca Magdaleny Gwizdoń w sprincie, w którym Agnieszka Cyl, też przy jednym pudle, była 19. Dzień później w biegu na dochodzenie Gwizdoń podczas każdej wizyty na strzelnicy miała pudła (w sumie aż pięć), a w pierwszym strzelaniu – dwa! Nie może być tak, że zawodniczka pudłuje podczas pierwszego strzelania w postawie leżąc. Cyl także pięć razy pudłowała, a Pałka miała „tylko” trzy niecelne strzały i przesunęła się z końca trzeciej dziesiątki na 17. miejsce. W biegu masowym Polki dały prawdziwy popis strzeleckiej indolencji: Pałka cztery pudła, Cyl – sześć, a Gwizdoń – siedem. Gdyby Krystyna Pałka strzelała tak, jak średnio strzela, walczyłaby o podium. Przecież mimo tych czterech karnych rund zajęła siódme miejsce. W efekcie wypadła z czołowej „10” klasyfikacji łącznej i do wznowienia rywalizacji po świętach musi się zadowolić 11. pozycją.

- A Martin Fourcade? Wydaje się być nie do doścignięcia…

Można odnieść takie wrażenie. Z trzech biegów w Pokljuce nie wygrał co prawda żadnego, ale dwukrotnie był trzeci, a w ostatnim biegu zajął czwarte miejsce. Z niespełna 50 punktów przewagi nad kolejnym zawodnikiem w klasyfikacji łącznej, jego przewaga wzrosła do 85. Tyle, że na drugim miejscu nie mamy już Andreasa Birnbachera z Niemiec, a Emila Hegle Svendsena. To dzięki wygranej Norwega w sprincie. Birnbacher z dnia na dzień spisywał się coraz lepiej, a uratował się wygrywając swą koronną konkurencję – bieg ze startu wspólnego. Muszę jednak powiedzieć, że Fourcade sprawiał na mnie wrażenie przygaszonego; może już nie mógł doczekać się przerwy? Momentami wydaje mi się, że on stracił serce do biathlonu. Sam zresztą wielokrotnie powtarzał, o czym i my wspominaliśmy, że chce teraz zdobyć medal MŚ w biegu narciarskim, klasycznym. O Ole Einarze Bjørndalenie wspominałem podczas poprzedniej rozmowy i nic się nie zmieniło, a o Polakach też nie będę mówił.

Do mistrzostw zarówno w narciarstwie klasycznym, jak i biathlonie pozostaje jeszcze trochę czasu. Na razie mamy przerwę do okolic święta Trzech Króli. Wtedy, po zawodach w Oberhofie, zapraszamy na kolejną pogawędkę.

piu

Fot. Sportowe Wywiady

Druga runda Pucharu Świata w biathlonie, rozegrana w miniony weekend w Hochfilzen, w dużej mierze potwierdziła to, czego byliśmy świadkami na inaugurację w szwedzkim Östersund. Miłym akcentem była dobra postawa Krystyny Pałki i Magdaleny Gwizdoń w sprincie oraz niezły występ Polek w sztafecie 4×6 km. Rozmowę z Krzysztofem Wyrzykowskim na temat ostatnich wydarzeń w biathlonowym Pucharze Świata zaczynamy tradycyjnie od pań.

SW: Czyżby Tora Berger polubiła Hochfilzen?

KW: Na to wygląda. Norweżka, która zaczęła ten sezon od trzech zwycięstw w trzech biegach indywidualnych, dotychczas nie spisywała się najlepiej w tym austriackim ośrodku niedaleko Kitzbühel. Jak dotąd ani razu nie była na podium, a debiutowała tu w poważnych zawodach jeszcze w połowie ubiegłej dekady – w mistrzostwach świata. Tym razem nastąpił przełom – najpierw trzecie miejsce w sprincie, potem druga pozycja w biegu pościgowym i wreszcie zwycięstwo z koleżankami w biegu rozstawnym. Oczywiście Berger umocniła się na prowadzeniu w klasyfikacji łącznej.

- Czy podczas kolejnej rundy PŚ w Pokljuce ktoś ją dogoni?

- Z bardzo dobrej strony pokazała się w Hochfilzen Kaisa Mäkäräinen. Finka, która zdecydowanie najlepiej biega wśród biathlonistek, wydaje się wracać do wysokiej dyspozycji. Tu była o lokatę przed Berger w sprincie i bezpośrednio za nią w biegu pościgowym i po Östersund, gdzie tylko raz była w „10”, w klasyfikacji łącznej wdrapała się już na piąte miejsce…

- Jest tuż przed Krystyną Pałką.

-  Tak; myślę, że nasze panie zwłaszcza w sprincie potwierdziły dobre przygotowanie: Krystyna Pałka była piąta, a Magdalena Gwizdoń tuż za nią. Szkoda tylko, że dzień później, w biegu pościgowym było dużo gorzej; znacznie gorzej w porównaniu z tym, na co obie Polki stać. Przecież Pałka, która strzela najlepiej, „zawaliła” strzelanie w tej łatwiejszej postawie, leżąc. I Pałka i Gwizdoń miały po cztery pudła i skończyły w drugiej „10”. Szkoda, ale czasem takie potknięcia są potrzebne; oby szybko wyciągnęły właściwe wnioski.

- Ale już szóste miejsce w sztafecie to tyle, na ile stać nasze panie?

- I tak, i nie. To z pewnością dobry punkt odniesienia; dobry – nazwijmy to sobie – punkt odbicia; odbicie w górę, które na mistrzostwach świata da miejsce…. Hmmmm; chciałem powiedzieć „czwarte”, ale przecież byście mi za to głowę zmyli. Więc dobrze – to dobry punkt odbicia do walki o medal; choć szczerze mówiąc nawet brąz wydaje się bardzo mało prawdopodobny.

- A kto się Panu najbardziej podobał?

- Norweżki; w sztafecie ta młodziutka, 19-letnia Hilda Fenne, która była przeszczęśliwa z tego, że utrzymała pozycję zespołu. Do tego Synnoeve Solemdal, która nie dość, że świetnie wypadła w sztafecie, to jeszcze wygrała bieg pościgowy.

- Czas na mężczyzn.

- Nie będziemy wyżywać na tych naszych biednych biathlonistach, których w sztafecie zdublowano. Na otarcie łez można powiedzieć, że ten przykry los spotkał w sumie siedem ekip na 25 startujących. Norwegowie – i to dla nich jest otarciem łez – wygrali, bo indywidualnie spisują się bardzo źle. Od 17 lat nie zdarzyło się jeszcze, by w pierwszych pięciu biegach indywidualnych nowego sezonu ani razu norweski biathlonista nie stał na żadnym stopniu podium! To niebywałe! Co więcej, który z Norwegów był najlepszy w biegu pościgowym?

- Ole Einar?

- Właśnie; stary Ole Einar, który wciąż biega przepięknie, ale nie ma już tej szybkości i wytrzymałości. Tak jak Norwegowie są nie do zatrzymania w sztafecie – wygrywają wszystko, tak indywidualnie wiedzie im się jak dotąd mizernie, choć i w biegu rozstawnym bardzo dobrze spisał się Vetle Christiansen.

- Skoro nie Norwegowie, to Fourcade?

- Francuz wciąż imponuje. Nie wygrał sprintu na własne życzenie, bo kiedy około kilometra przed metą po raz pierwszy miał przewagę nad Andreasem Birnbacherem, chyba za wcześnie poczuł się zwycięzcą. Można było odnieść takie wrażenie patrząc na jego zdziwienie na mecie, gdy dowiedział się, że przegrał z Niemcem o 0,4 sek. W biegu pościgowym ciągnął z kolei Jakova Faka i w końcówce dał się ograć Słoweńcowi. Było więc miejsce drugie i trzecie (w pościgowym przegrał też z Dmitrijem Małyszką z Rosji), ale w Pucharze Świata prowadzi wyraźnie.

Dziękując za tę rozmowę, zapraszamy na kolejną, po następnej rundzie, która już od czwartku do niedzieli włącznie w słoweńskiej Pokljuce.

Za nami pierwsza runda Pucharu Świata w biathlonie. Czy na podstawie tego, co wydarzyło się w Östersund można już pokusić się o jakieś prognozy? Czy można wskazać faworytów i czy uzasadnione jest wypatrywanie Polaków w gronie tych, którzy powinni walczyć o czołowe lokaty? Po zawodach w Szwecji wybitny komentator Krzysztof Wyrzykowski podzielił się ze Sportowymi Wywiadami swoimi spostrzeżeniami.

SW: Panie Krzysztofie. Jakie są Pańskie pierwsze wrażenia? Pewnie zaczniemy od Tory Berger i to nie tylko dlatego, że jest Pan dżentelmenem?

KW: Rzeczywiście, ale chyba nikogo nie powinno to dziwić. Trudno wręcz nie zacząć od osoby, która trzy kolejne starty kończy jako zwyciężczyni. To doprawdy nieczęsto spotykana sytuacja, abstrahując już nawet od tego, czy to Puchar Świata, czy mistrzostwa, czy nawet igrzyska. W odstępie 4 dni wygrała wszystkie biegi indywidualne i to jest duża rzecz.

Bo któż przypuszczał, że będzie aż tak dobra?

No właśnie. Zastanawiano się, kto wypełni miejsce po urodziwej Magdalenie Neuner, która już zakończyła karierę i odpowiedź na to pytanie, a przynajmniej bardzo mocna propozycja takiej odpowiedzi, przyszła nadspodziewanie szybko i jest nader wymowna. Berger dała się już poznać jako dobra biegaczka, jak to Norweżka, ale teraz strzela jak na zawołanie; szybko i celnie. Widać, że jest dużo bardziej pewna siebie niż w poprzednich sezonach.

A Polki? Też lepiej strzelają?

Hmmmm… To trudne pytanie. Niewątpliwie najlepiej strzela Krystyna Pałka…. Szkoda tylko, że nie biega tak, jak Weronika Nowakowska czy Magdalena Gwizdoń. Gdyby połączyć umiejętności strzeleckie pierwszej i biegowe tych dwóch, mielibyśmy… Magdalenę Gwizdoń z najlepszych lat, kiedy szybko biegała oraz celnie i szybko strzelała. Życzyłbym sobie, by choćby u jednej z naszych pań wreszcie to zaskoczyło. Wówczas będziemy mieć zawodniczkę nie tylko na pierwszą „5” światowej czołówki. Jest też młoda Monika Hojnisz; w sprincie strzelała znakomicie, ale… nie zmieściła się w „60”.

U mężczyzn Fourcade?

Tu też mamy do czynienia z podobną sytuacją. Co prawda, w przeciwieństwie do Neuner, Ole Einar Bjørndalen nie skończył kariery, ale ona sama mu się kończy. W tej sytuacji pytanie brzmiało – kto po nim? I rzeczywiście młodszy brat Simona Fourcade’a, Martin w naturalny sposób na takiego lidera nam wyrósł. Dwa zwycięstwa plus 10. miejsce w sprincie to jest coś.

I Francuz też nigdy nie miał kłopotów z szybkim bieganiem.

Tak. Dużo gorzej było ze strzelaniem, ale to, co pokazał w Szwecji było imponujące. Spodziewałem się, że będzie z tym dużo lepiej, ale że aż tak? Wystarczy zresztą przywołać jego trenera, Siegfrieda Mazeta, który powiedział, że dziś na jedną wizytę na strzelnicy Martin potrzebuje średnio 4 sek. mniej niż jeszcze w zeszłym sezonie. Nawet jeśli nie zawsze trafia. Nie ma bardziej deprymującej rzeczy jak widzieć rywala, który nie dość, że trafia, to jeszcze strzela dużo szybciej od nas. Co do biegania – jeszcze jako junior był w ścisłej czołówce biegaczy narciarskich we Francji. A teraz marzą mu się sukcesy zarówno w biathlonie, jak i biegach narciarskich.

Czyli Berger i Fourcade?

Ach, Wy! Wcale nie tacy młodzi, ale z całą pewnością – pożal się Boże – dziennikarze. Wszystko chcecie mieć podane na tacy, niczym nieprzyprawione, byle szybciej. Biathlon to dyscyplina, której urok – jak zresztą całego sportu – tkwi w tym, że jest nieprzewidywalna. Chyba nikt by nie chciał, żeby od dziś do końca marca z wyjątkami potwierdzającymi regułę, wszystko wygrywała ta dwójka. Bardzo dobrze prezentują się np. Rosjanie, u których widać, że operacja Soczi idzie pełną parą. Świetnie biathloniści wypadli zwłaszcza w biegu na dochodzenie, w którym było ich aż pięciu w czołowej „10”, choć na podium stał tylko Anton Szipulin. U pań może nie ma tak wielu zawodniczek z Rosji, ale Olga Wiluchina też się pokazała z dobrej strony.

Bo o naszych biathlonistach to pewnie lepiej nie mówić?

Z przykrością muszę się zgodzić. Niestety mamy już prawo wystawiać tylko 3 zawodników w zawodach Pucharu Świata; skończyły się centralne zgrupowania kadry, wspólne obozy; raz w miesiącu odbywają się konsultacje, po których wybiera się tę trójkę, poza tym zawodnicy trenują w klubach.

Dziękując za tę rozmowę, zapraszamy na kolejną, po rundzie PŚ w Hochfilzen, która odbędzie się w najbliższy weekend; a w programie:

- w piątek sprinty,

- w sobotę biegi na dochodzenie,

- w niedzielę biegi rozstawne.

piu