- Jestem jak skrzyżowanie konia z pociągiem, taki wół pociągowy – mówi o sobie Marcin Świerc, mistrz Polski w biegach górskich na długim dystansie, reprezentant Polski. – Kiedyś próbowałem sobie wyobrazić, co by było bez biegania. I nie bardzo potrafiłem znaleźć odpowiedź – dodaje.

Z Marcinem Świercem, reprezentantem Polski, zawodnikiem teamu Salomon Suunto, rozmawia Igor Błachut.

Igor Błachut: Jest tuż po południu, nie muszę więc pytać czy dzisiaj już biegałeś?

Marcin Świerc: – Biegałem… To tak do końca nie jest oczywiste, bo mam cały czas drobne problemy z kontuzją. To się pojawiło już przed Transvulcanią – bóle w kolanie… Potem było lepiej, sam bieg bez większych kłopotów, ale teraz znowu się odezwało i coś czuję. No, ale trenować trzeba.

Twoje podejście do treningu każe z rezerwą traktować Twoje własne słowa, że uważasz się za amatora.

- Ludzie różnie to oceniają, ja tak naprawdę uważam się za pasjonata. Bo zawodowiec – to za dużo powiedziane.

Gdzie tkwi różnica?

- Przede wszystkim w podejściu do biegania i możliwości wykonywania treningu, czyli niby uprawiania tego zawodu. Ci najlepsi, najbardziej znani zawodnicy, zwykle zapraszani są na duże biegowe imprezy dwa tygodnie wcześniej. Tam sobie trenują, przygotowują się do startu. W innych krajach biegacz ultra jest na świeczniku – Kilian, Scott Jurek czy Krupicka. W naszym kraju na świeczniku są piłkarze… To boli. Także czołówka teamu Salomona była ostatnio przez dwa tygodnie na treningu wysokościowym w Stanach Zjednoczonych. Zawodowcy nie muszą się więc martwić o takie rzeczy – ja na trenowanie na wysokości na ogół nie mam za wielkich szans. Ich życie sportowe jest skupione na najważniejszych imprezach – jeżdżą z imprezy na imprezę (patrz Kilian – wygrywa Transvulcanię a wczoraj wygrał Zegama maraton – kolejne zawody z cyklu pucharu świata). Teraz przygotowuję się do mistrzostw świata w biegach górskich, które odbędą się w Szklarskiej Porębie. Coś tam sobie trenuję, więc nie ma co narzekać. Byle tylko zdrowie było.

Twoje życie kręci się wokół biegania. Ciekawe, co byś robił, gdybyś się tym nie zajął kiedyś?

- Nie wiem… Chociaż tak naprawdę, to zacząłem dosyć późno. Bieganie w klubie zacząłem w wieku 16-17 lat. To były zajęcia lekkoatletyczne, ale można powiedzieć, że wiek juniora to raczej przespałem. To nie był zresztą taki bardzo profesjonalny trening. Po raz pierwszy na tartanowej bieżni miałem okazję biegać w wieku 21 lat – to najlepszy dowód, że trudno, żebym coś w tej lekkiej zdziałał. Już wtedy zacząłem się zastanawiać sam, jak sobie lepiej ten trening układać. Z taką też myślą poszedłem na studia, czyli AWF – żeby więcej dowiedzieć się o trenowaniu i jak to dobrze robić. Czyli dosyć późno się to zaczęło; w tym wieku to już raczej jest pozamiatane z wyczynem. Z czasem coraz bardziej wchodziłem w biegi długie. Trudne, górskie dystanse. Pewnie zadecydowały o tym predyspozycje – ja sam uważam, że jestem jak skrzyżowanie konia z pociągiem, taki wół pociągowy. Mogę długo i dość mocno biegać.

Same predyspozycje jednak nie wystarczą?

- Tak, ale tu też trzeba obalić pewne mity. Niektórzy myślą, że robię na treningach po 40 kilometrów dziennie. A ta praca treningowa nie jest prosta; trzeba to wszystko przecież jakoś wpleść w życie. Więc biegam mniej, co nie znaczy, że jest to trening lżejszy. A tak naprawdę to regeneracja jest nawet ważniejsza od samego treningu, więc trzeba jeszcze znaleźć czas na odpoczynek.

No i na pracę jakąś?

- W sumie to całe moje życie kręci się wokół sportu. Prowadzę zawodników, organizuję treningi, obozy… Inne pasje, o ile można tak powiedzieć, też związane są ze sportem – jazda na rowerze na przykład.

Nie boisz się, że kiedyś Ci się to bieganie przeje?

- Kiedyś sam próbowałem sobie wyobrazić, co by było bez biegania. I nie bardzo potrafiłem znaleźć odpowiedź. Zresztą – wiadomo, że nie jest z tym łatwo. Próbowałem znaleźć „normalną” pracę w swoim zawodzie, jako nauczyciel wychowania fizycznego – i nie udało się. Perspektywy nie są nadzwyczajne, jak wiadomo… Do biegów ultra, na szczęście, nikt mnie nie zmusza. Inaczej to zupełnie nie miałoby sensu. A tak, to jest po prostu frajda – pojechać w jakieś ciekawe miejsce, podpatrzeć jak trenują najlepsi, potem próbować się z nimi zmierzyć. Tak jak będziemy próbowali z Piotrkiem Hercogiem na Trans-Alpine w tym roku. Powalczymy, zobaczymy…

Gdzieś w tym wszystkim uciekasz z odpowiedzią o „normalne”, cywilne życie.

-  No tak… Ale moim zdaniem każdy „ultras” to trochę samotnik. Poza tym, ja w ogóle nie lubię być na świeczniku i opowiadać o sobie. Czasami dobrze jest uciec gdzieś w te góry i trochę się schować. Ale, z drugiej strony, ważny jest złoty środek, żeby nie zaniedbać osobistych relacji. I dlatego fajnie jest samemu biegać, ale dobrze też po tych startach i treningach wrócić do domu.

Sportowe Wywiady

BOOT CAMP to bardzo popularna w Europie i Stanach Zjednoczonych forma treningu funkcjonalnego. Metoda została opracowana na podstawie ćwiczeń wykonywanych w trakcie szkoleń armii amerykańskiej. Tak w najprostszych słowach można opisać wkraczającą do Polski nową aktywność sportową. Dowiedzmy się więcej od Tomasza Horeckiego (na zdjęciu), współorganizatora zajęć Boot Camp Polska.

Sportowe Wywiady: Jak najkrócej nazwać to co proponujecie?

- Trening funkcjonalny na świeżym powietrzu z masą pozytywnej energii i dużą dawką zabawy.

Jakie są podstawowe zalety Boot Campu?

- Przede wszystkim jest to forma aktywności fizycznej, która niezależnie od pory roku odbywa się w plenerze – w lesie, w parku, a nawet na plaży. Boot Camp łączy dzięki temu zalety sportów uprawianych w plenerze i ćwiczeń, które można wykonywać przez cały rok w pomieszczeniach zamkniętych. Warto podkreślić, że metodę opracowano na podstawie treningów szkoleniowych armii amerykańskiej i zawiera wiele różnych elementów aktywności fizycznej, w tym także rozmaitych sztuk walki, jak np. krav magi.

Jakie są wady tego rodzaju aktywności?

- To zależy co możemy uznać za wadę jako taką, a co nie, bo praktycznie w każdej formie treningów ktoś może znaleźć jakąś niedogodność. Dla osoby nieprzepadającej za bieganiem podstawową wadą joggingu jest to, że polega właśnie na bieganiu (śmiech). Boot Camp ma tyle różnych elementów, że w zasadzie oferuje „dla każdego coś miłego”. Odbywa się zawsze w plenerze, zatem ktoś, kto nie lubi za dużo przebywać na świeżym powietrzu, zwłaszcza zimą, mógłby powiedzieć, że to wada tej metody.

Jakieś ograniczenia?

- Na pewno nie jest przeszkodą wiek ani kondycja fizyczna, bowiem zgodnie z przesłaniem „Boot Camp dla każdego” z treningów mogą korzystać także osoby, które dopiero w trakcie zajęć nabiorą sportowej krzepy. Tak więc każda zdrowa osoba może uprawiać tę formę aktywności fizycznej.

Czy można uprawiać Boot Camp w formie rywalizacji, zawodów?

- Tak, takie elementy treningu istnieją, a w zasadzie są jednymi z istotniejszych, ponieważ w dużym stopniu nasza metoda opiera się na tzw. team work – ćwiczeniach w parach i grupach oraz wzajemnym motywowaniu się uczestników.

Jeżeli ktoś zacznie uprawiać ten sport, po jakim czasie może liczyć na efekty?

- Poprawę kondycji ogólnej osoba trenująca powinna zauważyć już po miesiącu regularnych zajęć. Jeżeli dla kogoś motywacją jest ukształtowanie sylwetki, to do dwóch miesięcy powinien dostrzec pozytywne efekty. Oczywiście trzeba wziąć pod uwagę, że są to także sprawy indywidualne, więc dla konkretnej osoby może to nastąpić nieco szybciej lub nieco wolniej.

W jak długim czasie Boot Camp może się stać w Polsce popularny?

- Mamy nadzieję, że stanie się to jak najszybciej. Liczymy na zainteresowanie tą nową formą aktywności fizycznej, będącą alternatywą dla sportów sezonowych oraz zajęć w zamkniętych pomieszczeniach. Niedługo zaczyna się „sezon bikini”, dlatego zachęcamy do zainteresowania naszymi treningami panie chcące wyrzeźbić sylwetkę.

Czy wystarczy wam zapału do skutecznego wypromowania Boot Campu w Polsce?

- Z pewnością! Właśnie ruszyliśmy z kampanią promocyjną pod hasłem „Rusz się! Przyjdź na Boot Camp”. W ramach kampanii promocyjnej, wspieranej banerami reklamowymi
w portalach poświęconych fitnessowi oraz zdrowemu trybowi życia i specjalnie na tę okazję zaprojektowaną stroną internetową jako Boot Camp Polska oferujemy wszystkim nowym adeptom bezpłatny udział w pierwszym treningu.

Dziękujemy za rozmowę.

Sportowe Wywiady

Nie wiem jak Hagos Gebrhiwet przebiegł 8 kilometrów morderczego krosu w bydgoskim parku Myślęcinek w 21 minut! 19-letni Etiopczyk jest nowym mistrzem świata juniorów w biegach przełajowych, tej najbardziej ekstremalnej i pierwotnej formie biegów. Kibice, którzy oglądali niedzielne zmagania z bliska (w przełajach, w przeciwieństwie do ścigania się na stadionie, jest to możliwe) musieli poczuć jak piekielnie ciężkie, selekcyjne, zmienne i nieprzewidywalne, a przez to piękne i niesamowite są takie biegi.

Ludzie z IAAF przygotowali bardzo trudną trasę. Swoje dołożyła matka-natura, bo w pierwszą niedzielę wiosny na Pomorzu panowała zima. Pod nogami biegacze mieli wszystko – błoto, zmarzniętą ziemię, śnieg i lód. By poprawić przyczepność, w niektórych miejscach wysypane zostały trociny. Do kilkukrotnego pokonania była 2-kilometrowa pętla pełna zakrętów, a na niej hopki, rzucone w poprzek grube drzewo, a na koniec stromy podbieg i równie ostry zbieg do mety. Czysty przełajowy hardcore!

Szybki bieg po takiej trasie szybko niszczy. Pokonanie wzniesienia, a to na nim dla przykładu obronę tytułu wśród juniorek zapewniła sobie Faith Kipyegon, wymagało siły konia pociągowego. Chwilę później na gwałtownym zbiegu po trocinowej poduszce w cenie była technika i wyostrzony zmysł równowagi.

Juniorki biegnące jako pierwsze w samo południe miały jeszcze resztki śniegu i lodu pod nogami. Startujący później seniorzy, a także kończący całe mistrzostwa amatorzy zastali na trasie potworne błoto, w którym nawet lekkoatletyczne kolce nie chwytały dobrze podłoża. W tak trudnych i zmiennych warunkach, biegacz walczy z przeciwnikiem, samym sobą i naturą. Wiem co mówię, bo choć biegam amatorsko od ponad dekady, to jednak to, co przeżyłem (przebiegłem) w Myślęcinku było niesamowite. Dało ogromnie dużo satysfakcji, pokory i doświadczenia.

Tym bardziej nie jestem sobie w stanie wyobrazić jak można pokonać tak diabelsko ciężką, tak wyniszczającą trasę ze średnią prędkością niewiele ponad 2 i pół minuty na kilometr! A taką uzyskał Hagos Gebrhiwet, jeden z genialnych biegaczy z Afryki Wschodniej, którzy ponownie zdominowali przełajowe mistrzostwa. Tym większe mam uznanie dla mistrza Polski Błażeja Brzezińskiego, który był 28., a metę osiągnął jako trzeci najlepszy Europejczyk. Osiągnął ją 8 sekund przed obecnym mistrzem Kenii Philemonem Rono! Jeszcze wyższe miejsce zajęła Sofia Ennaoui, 26. wśród juniorek. Brawo!

Cross country to przepiękna odmiana biegów, bardzo telewizyjna, otwarta dla kibiców, którzy stoją tuż przy trasie, widowiskowa, najbliższa korzeni. W przełajach jest takie brutalne, instynktowne piękno – biegnąc wyglądasz jak uciekająca ofiara albo oprawca goniący zdobycz. Bydgoszcz, a dokładnie park Myślęcinek, gdzie po raz drugi odbyły się mistrzostwa świata, to jedna ze stolic takiego dzikiego biegania.

40. Mistrzostwa Świata w Biegach Przełajowych, Bydgoszcz 24.03.2013

Juniorki (6 km)
1. Faith Kipyegon (KEN) 17:51
2. Agnes Tirop (KEN) 17:51
3. Alemitu Heroye (ETH) 17:57

26. Sofia Ennaoui (POL) 19:45

Juniorzy (8 km)
1. Hagos Gebrhiwet (ETH) 21:04
2. Leonard Barsoton (KEN) 21:08
3. Muktar Edris (ETH) 21:13

60. Maciej Bielawiec (POL) 23:50

Seniorki (8 km)
1. Emily Chebet (KEN) 24:24
2. Hiwot Ayalew (ETH) 24:27
3. Belaynesh Oljira (ETH) 24:33

51. Agnieszka Mierzejewska (POL) 26:08

Seniorzy (12 km)
1. Japhet Korir (KEN) 32:45
2. Imane Merga (ETH) 32:51
3. Teklemariam Medhin (ERI) 32:54

28. Błażej Brzeziński (POL) 34:11

Tomasz Lach, Eurosport Polska

Fot. Marcin Gajda/exmedio.pl

Z nieskrywaną przyjemnością zapowiadamy czwartą już edycję Rajdu Miejskiego 360 Stopni w Gliwicach. Zawody zostaną zorganizowane w dniach 11-12 maja 2013. Tradycyjnie pierwszego dnia odbędzie się popołudniowy odcinek biegowy z przygodami (25 km). Drugiego zaś etap rowerowy z jeszcze większą dawką przygód, bo sam etap (oprócz zadań specjalnych) zostanie ubarwiony odcinkami kajakowymi, biegu i rowerowej jazdy na orientację, jazdy na rolkach… Suma obu etapów to 100 km, co może budzić respekt, ale zapewniamy – to forma zabawy! Naturalnie, zawsze startują zawodnicy (choćby z rajdów przygodowych), którzy będą walczyć o laury zwycięzców. Jednak lista startowa będzie długa i trafiają na nią osoby, które sport traktują bardzo osobiście. Walczą z własnymi słabościami, a rywalizują z konkurencją na swoim poziomie. W ubiegłych latach pojawiali się uczestnicy od lat kilkunastu (za zgodą rodziców) do naprawdę słusznego wieku (rocznik 1939!).

Liczymy na kolejny rekord frekwencji. W ubiegłych latach lista startowa rozwijała się i coraz bardziej zbliżała do limitu 200 osób. Nie brakowało na niej znanych nazwisk. W Rajdzie Miejskim 360 Stopni w Gliwicach startowali między innymi aktorka Anita Jancia, himalaista Maciej Stańczak oraz gwiazdy sportu Radosław Zawrotniak (wicemistrz olimpijski w szpadzie) i Mateusz Ligocki (największe nazwisko polskiego snowboardu, olimpijczyk).

O zwycięstwie/klasyfikacji w zawodach będzie decydować suma czasów uzyskanych pierwszego i drugiego dnia oraz liczba punktów kontrolnych, które udało się zespołom zlokalizować. Są to bowiem zawody na orientację. To dodatkowy aspekt urozmaicający zabawę. Nawigacja w terenie miejskim stanowi ciekawe wyzwanie!

Łukasz Warmuz (nawigator), Justyna Frączek, Maciej Dubaj oraz Artur Kurek z Salewa Trail Team zdobyli mistrzostwo Europy w rajdach przygodowych. Zawody odbyły się na Ziemi Gorlickiej, w Beskidzie Niskim. Rywalizacja toczyła się na trasie o długości blisko 500 km. Aura była bardziej łaskawa niż podczas ubiegłorocznych zawodów, które odbywała się w temperaturze -35 st. C. Tym razem słupek rtęci wahał się w okolicy 20 stopni poniżej zera. W rywalizacji wystartowało 10 czteroosobowych zespołów. W każdym z nich musiała znajdować się przynajmniej jedna kobieta.

Zawodnicy pokonywali poszczególne odcinki pieszo, na rowerze, na nartach biegowych lub konno. Śmiałkowie musieli również mierzyć się z zadaniami specjalnymi jak np. zjazd z mającej 60 metrów wieży ratuszowej w Bieczu.

Pokonanie 500 km zajmuje ponad 3 doby. Nie ma czasu na sen, jest tylko na drzemki, bo w trakcie odpoczynku czas nie jest zatrzymywany. Zawodnicy meldują się na poszczególnych punktach kontrolnych. Sztab lekarski jest w pełnej gotowości, gdyby potrzebna była pomoc. Uczestnictwo w zimowym rajdzie to duże wyzwanie, ale też wielka przygoda i satysfakcja z osiągnięcia linii mety, a dla najlepszych zaszczytny tytuł.

Imprezą towarzyszącą ME był Zimowy Rajd 360 Stopni (tzw. trasa krótka), w którym zwyciężyli Marek Woźniczka i Stanisław Odróbka (Non Stop Adventure).

Głównym organizatorem ME był Team 360.

SPORTOWE WYWIADY: Wytyczenie tak długich tras musi być niemałym przedsięwzięciem. Jak długo trwały przygotowania?

Dariusz Urbanowicz: Ponad pół roku. Szczerze mówiąc, zaczęliśmy działać już wiosną ubiegłego roku, gdy dowiedzieliśmy się o przyznaniu nam rangi Mistrzostw Europy. Rozważaliśmy miejsca, w których można przeprowadzić imprezę, jak ma wyglądać, jakie mają być zadania. Potem zaczęły się rozmowy z lokalnymi urzędnikami.

Co zdecydowało o wyborze Ziemi Gorlickiej na arenę rywalizacji?

- To ciekawa historia. Zdecydował o tym trochę przypadek. Grałem w tamtych okolicach razem z Igorem Błachutem (współtwórcą i współorganizatorem rajdu – dop. redakcji) w filmie „Ogniem i Mieczem”. Teren zachwycał, był uroczy i zapadł nam w pamięć. Zapoznaliśmy się przy okazji z miejscowymi ludźmi, tam zobaczyliśmy piękne konie ze stajni w Gładyszowie, które „grały” wtedy w filmie służąc Tatarom. Uznaliśmy, że można je wykorzystać w Mistrzostwach. We wrześniu zrobiliśmy szczegółowy rekonesans pod kątem tras, wzniesień, lasów. To idealny teren. Nie mieliśmy wątpliwości.

Były jakieś problemy z otrzymywaniem pozwoleń?

- Raczej nie. Spotykaliśmy się z życzliwością burmistrzów i leśników, bo również ich zgoda jest wymagana. To elementarne sprawy przy organizacji tego rodzaju zawodów, bo jeśli wkroczysz w chroniony teren to są kłopoty. Informowano nas, które miejsca mamy omijać, bo są rezerwatami. W zamian wskazywano nam piękne zakątki, przez które warto wytyczyć trasę. Włodarze powiatu byli zadowoleni z imprezy. W tamtych rejonach niewiele się dzieje, więc zawody o randze europejskiej były atrakcyjną propozycją. Jako ciekawostkę dodam, że przesympatyczna burmistrz z Biecza pani Urszula Niemiec, sama postanowiła sprawdzić się w jednym z zadań i osobiście zjechała po linie z wieży 60-metrowej. Byliśmy pod wrażeniem. Przy okazji dziękujemy wszystkim za pomoc, osobom z Powiatu Gorlickiego, z Uścia.

Zafundowaliście uczestnikom odcinek jazdy konnej, na hucułach. To niecodzienne w tego rodzaju zimowych imprezach.

- To prawda. Jest to zarazem jedyna rzecz, która wymaga z naszej strony korekty w przyszłości. Okazało się, że nie wszyscy dobrze radzili sobie z jazdą. Hucuły z Gładyszowa to piękne konie, ale zdarzyło się, że jeden odmówił posłuszeństwa i nie chciał iść dalej. Jeden z uczestników spadł. Na szczęście nic się nie stało. Jeśli zaplanujemy tego rodzaju zadanie w przyszłości to nie będziemy liczyć czasu. Stopery będą wyłączone, a odcinek będzie na zaliczenie.

Poza tym wszystko poszło jak należy?

- Trochę baliśmy się o pogodę, żeby nie było zbyt zimno, bo wtedy upadki mogą nieść ze sobą większe konsekwencje. Chodzi przecież o to, by każdy ukończył trasę cały i zdrowy. Na szczęście temperatura około 20 st. poniżej zera nie jest zbyt niska w tego typu zawodach. Jesteśmy bardzo zadowoleni, ale organizatorom nie wypada się chwalić. Zawodnicy byli zadowoleni i to jest najważniejsze.

Plany na przyszłość?

- Staramy się, by nasza następna impreza miała równie wysoką rangę – Pucharu Europy, Pucharu Świata. Marzymy o organizacji Mistrzostw Świata. Nie jest to proste i będziemy musieli na to jeszcze trochę poczekać. Mamy duże doświadczenie i wciąż je wzbogacamy, co będzie procentować. Potrzebujemy trochę czasu.

I finansowego wsparcia, jak sądzę.

- O tak. Nie było łatwo dopiąć końca z końcem. Wręcz bardzo trudno. Najważniejsze, że się wszystko udało. Oczywiście dziękujemy serdecznie wszystkim, którzy włączyli się w dzieło organizacji.

Życzymy udanych kolejnych imprez i dziękujemy za rozmowę.

- Również dziękuję i pozdrawiam. Zapraszam na kolejne zawody.

mak

Trwają mistrzostwa Europy w rajdach przygodowych. Areną zmagań jest Beskid Niski i powiat gorlicki. W zawodach wystartowało dziesięć zespołów. Zawodnicy reprezentują Polskę, Czechy, Niemcy, Estonię, Łotwę i Rosję. Trasa ma 500 kilometrów i jest podzielona na etapy piesze, rowerowe, biegówkowe oraz konny. Okrasą zawodów są wysokościowe i logiczne zadania specjalne.

Wyścig rozpoczął się w Gorlicach od kilkukilometrowego prologu. Następnie czteroosobowe ekipy ruszyły na trasę pieszą. Po przebyciu pięćdziesięciu kilometrów uczestnicy dotarli do Biecza, gdzie czekały na nich dwa zadania specjalne: zjazd z 60-metrowej wieży ratuszowej oraz bieg na orientację z GPS. Na całej trasie mogą posługiwać się tylko mapą i kompasem. Po zaliczeniu zadań wsiedli na rowery, by pokonać około 130 kilometrów. Na końcu czekał kolejny trekking, krótszy od pierwszego, za to poprowadzony przez wyższe partie Beskidu Niskiego. Ekipy kończyły ten etap podejściem kątowym na linach pod klif, na którym stoi XVI-wieczny kasztel w Szymbarku. Potem było jeszcze krótkie zadanie pamięciowe – na podstawie zdjęć zawodnicy mieli odnaleźć charakterystyczne miejsca w lokalnym skansenie.

Zespoły są mniej więcej w połowie trasy. Przed nimi 65-kilometrowy etap kolarski i pierwszy z dwóch odcinków na biegówkach. Tuż przed metą, która jest zlokalizowana w gładyszowskiej stadninie koni huculskich, czwórki będą mogły zmierzyć się z naturą ożywioną – będzie to etap jeździecki.

Bardzo dobrze spisuje się polski zespół Salewa Trail Team – Justyna Frączek, Artur Kurek, Maciej Mierzwa i Łukasz Warmuz. Ten ostatni pełni rolę nawigatora. Polacy utrzymują się na czele stawki. O prymat rywalizują z Rosjanami. Trasa zostanie zamknięta w sobotę o godzinie 20:00. W piątek o 10:00 z rynku w Gorlicach zawodnicy wystartują na trasę krótką. Na liście startowej znajduje się ponad 20 dwuosobowych ekip. Do pokonania będzie 160 kilometrów.