- Serce bije dla Polonii, ale oczywiście szczerze kibicuję również Legii – mówi Michał Listkiewicz, były szef PZPN. – Polonia nigdy nie była oczkiem w głowie władzy. Ten klub jest trochę jak naród węgierski, który jest nieszczęśliwy, bo miał historycznie pecha – dodaje były arbiter międzynarodowy. – Zbigniew Boniek na razie radzi sobie świetnie. Wszystko funkcjonuje. Mamy poprawę wizerunku związku, są dobre pomysły – zauważa Listkiewicz.

To, w której lidze zagra Polonia Warszawa, nie jest jeszcze pewne. Trzecia, bądź – bardziej prawdopodobne – czwarta liga jest jej obecnym przeznaczeniem. Szkoda, że stolicę tak dużego kraju będzie reprezentować w ekstraklasie tylko jedna drużyna. Wprawdzie we Francji Paryż miał w ubiegłym sezonie samotne PSG, w Niemczech nie lepiej, ale na przykład Anglia (Arsenal, Chelsea, Fulham, QPR, Tottenham, West Ham), Hiszpania (Real, Atletico, Rayo Vallecano), czy Rosja (CSKA, Dinamo, Lokomotyw, Spartak) mają więcej stołecznych drużyn w najwyższej lidze.

Polonia Warszawa powstała w 1911 roku, dwa lata po pierwszym warszawskim klubie – Koronie. Co ciekawe, Korona, która przestała istnieć w 1928 roku, została reaktywowana w 2011 roku i w chwili obecnej gra w B klasie. Wróćmy do Polonii. To m.in. pierwszy wicemistrz Polski w naszej historii i pierwszy mistrz Polski po II wojnie światowej (1946). Drugi tryumf w ekstraklasie miał miejsce w roku 2000. Polonia jest również zdobywcą Pucharu Polski w 1952 i 2001 roku.  W czasach stalinizmu „przechrzczona” na  Kolejarza Warszawa, odzyskała pierwotną nazwę w 1956 roku.

Patrzę na wszystko z optymizmem

Sportowe Wywiady: Pańska sympatia zdaje się być po stronie Polonii.

Michał Listkiewicz: – Serce bije dla Polonii, ale oczywiście szczerze kibicuję również Legii. Kibicuję każdej drużynie, która walczy o Ligę Mistrzów, bo już tak długo nie ma nas w Champions League, a są Słowacy, Węgrzy, Rumuni, Białoruś… Są wszyscy. Wydaje mi się, że obecnie Legia ma największe szanse, żeby przełamać tą fatalną serię, wieloletnią.

Kłopoty Polonii nie mają ostatnio końca.

- Tak. Przykro mi, że z rąk człowieka bardzo zamożnego, ale trochę ekscentrycznego i niecierpliwego (Józef Wojciechowski – red.), Polonia trafiła do rąk człowieka równie ekscentrycznego, ale nie mającego tyle pieniędzy (Ireneusz Król – red.). Tamten przynajmniej miał ich więcej.

Pech?

- Ten klub jest trochę jak naród węgierski, który jest nieszczęśliwy, bo miał historycznie pecha. Został okrojony, zabrano mu 2/3 terytorium. Viktor Orban mówi, że Węgry to kraj, który graniczy sam ze sobą. W sąsiednich państwach żyją bardzo liczne mniejszości węgierskie. Tak samo Polonia ma pecha. Klub zawsze był uważany za „reakcyjny”, za jakiś taki „nadinteligencki”. Nigdy nie był oczkiem w głowie władzy. Cieszę się, że Legia dostała pieniądze, nasze, podatników warszawskich, i bardzo dobrze. Ale dlaczego nic się nie dzieje ze stadionem Polonii? Obiekt jest jaki jest i trochę przykro patrzeć, że w środku miasta jest „coś” takiego.

Nie jest to cacko dla oka i nic nie słychać, żeby coś miało się zmienić. Traktowany po macoszemu.

Pan Kopaniak (dyrektor WOSiR – red.) też chyba nienajlepiej podchodzi do sprawy, jeśli mamy sytuację taką, w której koszt wynajmu obiektu jest zależny od zamożności wynajmującego. Tak czytałem. Czyli bezdomni z Dworca Centralnego, którzy nie mają przecież pieniędzy, mogą zagrać na Polonii za złotówkę? Ktoś wynajmuje stadion za tyle, a Polonia za więcej, bo niby musi być bogata? Nie rozumiem tego. Powinny być stawki. Niech kosztuje dziesięć tysięcy, sto, albo zero. To powinno być ustalone.

Poziom naszej ligi jest trochę jak stadion Polonii Warszawa. Będzie lepiej?

- Mam nadzieję. Patrzę na wszystko z optymizmem. Mamy teraz Zbigniewa Bońka, który nie lubi przegrywać. Boniek nie lubi w nic przegrywać. Pamiętam, że nawet w karty, jak graliśmy w brydża, czy w kierki, to jak przegrał to był wściekły. I to jest bardzo dobry prognostyk, jeśli chodzi o jego prezesurę. On nie cierpi przegrywać, więc będzie wygrywał.

Poświęćmy chwilę Zbigniewowi Bońkowi, skoro go Pan wywołał.

- Dopiero jest parę miesięcy, więc jest trochę za wcześnie, by coś mówić. Ale na razie radzi sobie świetnie. Wszystko funkcjonuje. Mamy poprawę wizerunku związku, są dobre pomysły. Schody się zawsze zaczynają, jak reprezentacja nie spełnia oczekiwań kibiców, czyli tak jak teraz, ale to jest sytuacja którą zastał. To jest pewien absurd. Boniek ma rację. To nie on gra. Grają piłkarze, jest trener, który też nie strzeli bramki. Tymczasem w powszechnym odczuciu jak jest dobry wynik, to prezes jest dobry, a jak zły, to prezes jest zły. Ale tak jak powiedziałem – patrzę na wszystko z optymizmem.

Sportowe Wywiady

Pojawiają się informacje, iż Lukasem Podolskim interesuje się Dortmund (na zdjęciu Podolski w towarzystwie Roberta Lewandowskiego i Sławomira Peszki). Nośny news jako pierwszy podał brytyjski tabloid, któremu niekoniecznie należy wierzyć, choć ten sam The Sun zakomunikował, również jako pierwszy, że Mourinho podpisał kontrakt z Chelsea. Niedługo później mieliśmy tego potwierdzenie, więc teoretycznie moglibyśmy założyć, że coś może być na rzeczy. Jednak raczej nie w tym wypadku. To bardzo mało prawdopodobne.

Przejście urodzonego w Gliwicach „Poldiego” do Dortmundu w tym oknie transferowym brzmi irracjonalnie. Piłkarz rok temu trafił do Arsenalu za blisko 20 mln euro i nie zawiódł. Zdobył 16 bramek. Często podkreśla, że w nowym miejscu czuje się dobrze, a Arsenal zamierza się wzmacniać. Ma 70 mln funtów (!) do wydania.

Dodatkowo gol Podolskiego w meczu z Montpellier został uznany przez kibiców Arsenalu za gola sezonu (fot. po prawej – kliknij by powiększyć). Jest zatem ulubieńcem londyńskiej publiczności, która z pewnością nie życzy sobie, by ją opuszczał. Zobacz „gola sezonu” Lukasa Podolskiego

Dortmund jest świadomy, że Podolski to doskonały „zmiennik” Roberta Lewandowskiego. To ofensywny pomocnik będący w sile wieku (4 czerwca skończy 28 lat) - jest o 4 miesiące młodszy od Cristiano Ronaldo. Zna Bundesligę od podszewki. Tam się wychował, a w FC Koeln i Bayernie Monachium spędził łącznie 9 lat. Co do jego umiejętności strzeleckich nikt nie ma żadnych wątpliwości i wszyscy wiedzą, że stać go na bardzo wiele.

Popularność Borussii w Polsce, z marketingowego punktu widzenia, również ma znaczenie. Podolski miałby w składzie Dortmundu „rodaków”, a przynajmniej Jakuba Błaszczykowskiego, który przedłużył kontrakt z Dortmundem do 2018 roku. Co stanie się z Łukaszem Piszczkiem – nie wiadomo. Słyszeliśmy, że interesuje się nim właśnie Arsenal, potem, że Juventus Turyn. Trudno wyrokować. Faktem jest, że trio Podolski – Błaszczykowski – Piszczek brzmiałoby równie sympatycznie. Polscy kibice z pewnością ucieszyliby się z takiego rozwiązania, bo „Poldi” jest prawie jak swój. Szanse na to są jednak bardzo znikome. Bardzo.

I wreszcie czy Lukas Podolski jest osobą, której Polska jest bliska? – pytanie to zawsze można zadać i jest zasadne. Tomasz Kłos twierdzi, zresztą nie tylko on, że „blisko” mu do Polski, więc dlaczego temu nie wierzyć. Ale jeśli to nie przekonuje wówczas skorzystajmy z kolejnej wskazówki:

oficjalna strona Miroslawa Klose,

oficjalna strona Lukasa Podolskiego.

Wciąż przypomina się historia młodego chłopaka urodzonego w Gliwicach, zabranego przez emigrujących rodziców do Niemiec. Chciał grać w reprezentacji Polski, rodzice wydzwaniali do PZPN, gdzie tylko się dało, błagając wręcz o zainteresowanie świetnie zapowiadającym się synem. Niestety.

Podczas mistrzostw Europy w 2008 roku przegraliśmy mecz grupowy z Niemcami 0:2. Pogrążyli nas. Oba trafienia Łukasza – nawet nie podnosi rąk do góry, nie cieszy się, choć przecież strzelił dwa piękne gole… „samobóje”.

Sportowe Wywiady

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/podolski-blaszczykowski-piszczek/feed/ 0 https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/ekstraklasa-28-kolejka-przewrot-zimowy-tomasz-lipinski-canal/ https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/ekstraklasa-28-kolejka-przewrot-zimowy-tomasz-lipinski-canal/#comments Tue, 28 May 2013 13:12:52 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=6272  

Skutki długiej zimy odczuwamy tej wiosny na boiskach Ekstraklasy. Do takiego wniosku doszedłem oglądając od dołu do góry naszą tabelę. W kwietniu przecierałem oczy ze zdumienia patrząc na śnieżną Wielkanoc. Teraz nie dowierzam w to co widzę po 28. kolejce.

Kiedy w grudniu dobrnęliśmy do półmetka, to przecież wszystko już było rozstrzygnięte na dole. GKS Bełchatów i Podbeskidzie z dorobkiem 6 punktów w 15 meczach (bilans 1 zwycięstwo, 3 remisy i 11 porażek) nie były kandydatami, ale pewniakami do spadku. Tu sprawa wydawała się więc załatwiona. Co innego na górze. O mistrzostwo Polski miały się bić cztery zespoły, między którymi wszystko było na wyciągnięcie jednego, najwyżej dwóch zwycięstw, a przecież jeszcze piąty Śląsk nie powiedział ostatniego słowa.

Od tamtego czasu minęło tylko pięć miesięcy i trzynaście wcale nie parszywych kolejek, i wszystko stanęło na głowie. Na górze wszystko trochę niechcący się rozstrzygnęło. Słaby piątkowy remis Legii w Łodzi okazał się dzień później – po piątej u siebie (!!!) porażce Lecha – na wagę tytułu. W strefie spadkowej ciągle tkwią Bełchatów z Podbeskidziem, ale na dwie długości przed metą coraz mniej zapowiada, że tam zostaną. Uwikłanych w obronę przed degradacją jest sześć zespołów. Niby w najlepszej sytuacji jest jedenasta Jagiellonia. Jednak białostoczanie bardziej powinni liczyć na szczęśliwy układ wyników innych meczów niż na siebie. W pięciu ostatnich meczach zagrali na kompletne zero, z wyjątkiem traconych seryjnie goli, których uzbierało się piętnaście. Tym samym tak chętnie odpowiadający na każde pytanie, pewny siebie, snujący miraże o reprezentacji Polski Tomasz Hajto zamknął sobie usta i bez względu na to, czy Jaga zostanie, czy poleci odejdzie jako przegrany.

W czwartek Pogoń przyjedzie do Bielska-Białej. Jeśli nie przegra, to pogrzebie szanse Podbeskidzia i tym samym dojdzie do paradoksu na skalę europejską. Spadnie zespół z królem strzelców w składzie, a utrzyma się ten, który od początku napastnika szukał i ciągle nie znalazł.

Tomasz Lipiński

Canal+

Bayern Monachium zwycięzcą Ligi Mistrzów, wreszcie. W sezonie 2009/2010 lepszy okazał się Inter Mediolan. W minionym roku triumfowała Chelsea. W sobotni wieczór na Wembley ze zdobycia Pucharu Europy w końcu mógł cieszyć się Bayern Monachium. Podopieczni Juppa Heynckesa pokonali Borussię Dortmund 2:1.

Decydującą bramkę w 89 minucie zdobył Arjen Robben. Rok wcześniej, w finale z „The Blues”, Holender nie trafił z rzutu karnego i został uznany za głównego winowajcę porażki w meczu rozgrywanym na Allianz Arena.

Tomasz Kłos zna Bundesligę od podszewki. Widział się z Robertem Lewandowskim w Kolonii kilka dni przed finałem. - Robert był przekonany, że to jednak Borussia Dortmund wygra Puchar Europy. Bardzo mi się podobało to co mówi, a zwłaszcza jak mówi oraz jego pewność siebie – wspomina spotkanie z „Lewym”. Dodaje również kilka słów o rozterkach Lukasa Podolskiego, który był rozdarty i nie do końca wiedział, komu kibicować.

Bayern zasłużył na zwycięstwo, choć wszystko mogło wyglądać inaczej, gdyby Dante dostał drugą żółtą kartkę za faul w polu karnym – tak twierdzi nasz rozmówca. Przypomnijmy też, że kilka tygodni temu Kłos pewnie typował zwycięstwo Bayernu w Champions League. Poniżej dowód:

Sportowe Wywiady: Rozmawialiśmy przed półfinałami Ligi Mistrzów. Wygra Bayern Monachium – oto co wtedy usłyszeliśmy, a przecież były jeszcze dwie potęgi z Hiszpanii – Real Madryt i Barcelona. Gratuluję wyczucia.

Tomasz Kłos: – Trudno, co zrobić… (śmiech)

Borussia miała swoje okazje, ale ich nie wykorzystała.

- Miała szanse, ale Bayern był górą. W przebiegu całego meczu Bayern był lepszy, zwłaszcza w drugiej połowie. Jeśli spojrzymy na całe rozgrywki, to Bayernowi się to należało. Dobry mecz, emocje były i to wielkie.

Nie żal Borussii?

- Szkoda zawodników z Dortmundu. Widoczny był brak Goetzego. Goetze dla BVB to jak Franck Ribery czy Arjen Robben dla Monachium. Myślę, że jego nieobecność w dużym stopniu wpłynęła na końcowy wynik, ale teraz nie ma co gdybać. W przekroju całych rozgrywek Ligi Mistrzów Bayern zasłużył na końcowy tryumf.

Czy faul Dantego w polu karnym, za który Borussia dostała jedenastkę, kwalifikował się na żółtą kartkę?

- Powiem szczerze, że nie wiem czy od razu nie na czerwoną kartkę. Na żółtą na pewno. To powinno być minimum. Czerwona, czy żółta – można dyskutować. Ale nie ma wątpliwości, że kartka powinna być.

A jednak włoski arbiter nie dał nawet żółtej. W efekcie Dante, ukarany wcześniej żółtą, musiałby opuścić boisko. Bayern powinien kupić sędziemu kwiaty.

- Za ten faul należała się minimum żółta kartka. Sędzia podjął inną decyzję. Jestem pewien, że wiele osób się zdziwiło. Finał Ligi Mistrzów to najwyższy poziom i brak jednego zawodnika znaczy bardzo wiele. To zmieniłoby sytuację na boisku.

Czy trener BVB Juergen Klopp nie czekał zbyt długo ze zmianami? W końcówce Borussia prezentowała się gorzej od Bayernu pod względem fizycznym.

- Tak, ale to są takie szachy. Myślę, że on czekał do końca i sądził, podobnie jak Jupp Heynckes, że dojdzie do dogrywki. Żaden z nich nie zmieniał piłkarzy. Dopiero w dogrywce dokonaliby roszad. Tymczasem w ostatnich sekundach regulaminowego czasu gry Bayern strzelił gola na 2:1. Wtedy wszystkie plany wzięły w łeb. (na zdjęciu poniżej winowajcy – red.)

Gratulacje dla Bayernu, ale rodzi się pytanie. Jupp Heynckes doprowadził Bayern Monachium do triumfu w Lidze Mistrzów, zdobył mistrzostwo Niemiec bijąc mnóstwo rekordów. Co więcej, Bayern w środę gra finał Pucharu Niemiec i ma szansę na kolejne trofeum. Na 99 procent je już ma. Mimo wszystko odchodzi.

- To była nie tylko decyzja Heynckesa, ale również zarządu Bayernu. Oni już pół roku temu wiedzieli, że chcą Josepa Guardiolę. Taki ruch będzie miał również wpływ na postrzeganie całej Bundesligi, która będzie uznawana za drugą najmocniejszą ligę na świecie. Nie do końca rozumiem decyzję, bo jednak wyniki broniły Heynckesa.

Takie wyniki to marzenie każdego trenera!

- Dokładnie. Niemiec może z pewnością liczyć na propozycje wielkich klubów. Mówi się przecież o Realu Madryt, jeśli Królewscy nie zdołają wykupić Carlo Ancelottiego z PSG. Są jeszcze inne opcje. Po takich osiągnięciach Heynckes na pewno nie będzie narzekał na brak ofert. Nie o wszystkim musimy wiedzieć. W Bayernie raczej nie zostanie. Otrzymał propozycję pracy na stanowisku dyrektorskim w monachijskim klubie, ale nie bardzo widzi się w tej roli. Nie ukrywa tego.

Pod ręką Guardioli Bayern może grać jeszcze lepiej?

- Nie wiem, czy może grać lepiej. Jak można zagrać lepiej? Jest mistrzostwo Niemiec wygrane w cuglach, jest wygrana w Lidze Mistrzów, a w półfinale deklasacja Barcelony. Trudno o lepsze wyniki. Jedyne, co może się zmienić na lepsze, to styl gry. Jeśli chodzi o trofea, to już nic więcej wywalczyć nie można.

Zostawmy finał Ligi Mistrzów. Co dalej z Robertem Lewandowskim?

- Na 99 procent będzie w Bayernie Monachium. Pewne rzeczy się klarują, nie wiem, czy to będzie już teraz, czy za rok (kontrakt Lewandowskiego wygasa w czerwcu 2014 r. – red.). Mats Hummels na konferencji prasowej powiedział „odchodzą od nas zawodnicy”. Wiadomo, że z zespołem pożegna się Mario Goetze, który trafi właśnie do Bayernu, a Hummels użył liczby mnogiej, więc kto jak nie Robert? Zobaczymy.

I tu rodzi się ciekawe pytanie. Lewandowski idąc po odbiór medalu, przechodząc między piłkarzami Bayernu, żadnemu z nich nie podał ręki, a robili to niemal wszyscy piłkarze Borussii. Jeśli przechodziłby do Bayernu, to raczej powinien zachować się inaczej.

- Sądzę, że to po prostu zwykła sportowa złość. Widziałem się w ostatni poniedziałek z Robertem w Kolonii, podczas meczu charytatywnego zorganizowanego przez Lukasa Podolskiego. Rozmawiałem z nim i był przekonany, że to jednak Borussia Dortmund wygra Puchar Europy. Bardzo mi się podobało to co mówi, a zwłaszcza jak mówi oraz jego pewność siebie. Wierzył w swoją drużynę. Mówił, że to jeden mecz, że to walka o coś wielkiego, o historię! To on chciał odbierać ten puchar. To dlatego zachował się w taki sposób.

Słowem… miłość do Dortmundu.

- Tak. Widzieliśmy, jak bardzo z gola dla Borussii ucieszył się siedzący na trybunach Goetze, mimo, że idzie do Bayernu. To świadczy o tym, że nadal jest związany z Dortmundem, w końcu jest wychowankiem tego klubu. Robert również pokochał Borussię. To w Dortmundzie stał się zawodnikiem wielkiego formatu. Ten klub dał mu szansę.

Kończąc, skoro wcześniej wspomnieliśmy o „naszym” Lukasie Podolskim, komu kibicował?

- Właśnie wymieniliśmy się SMS-ami. Ciężko było mu się określić i kibicować konkretnej drużynie. Robert przyjechał na jego zaproszenie (charytatywne spotkanie – red.), lubią się. Z drugiej strony Łukasz grał w Bayernie. Myślę, że jest mu bliżej do Polski.

Marek Kaleta

Sportowe Wywiady

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/klostradamus-tomasz-klos-przewidzial-bayern-monachium-triumfatorem-ligi-mistrzow/feed/ 0 https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/wielka-wojna-tomasz-lach-przed-finalem-ligi-mistrzow/ https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/wielka-wojna-tomasz-lach-przed-finalem-ligi-mistrzow/#comments Fri, 24 May 2013 09:19:35 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=6125  

W sobotę 25 maja Wembley skupi na sobie wzrok piłkarskiego świata. W finale Ligi Mistrzów zmierzą się Borussia Dortmund i Bayern Monachium. Oba zespoły walczyły ze sobą niedługo wcześniej w lidze – Borussia zremisowała u siebie z Bayernem 1:1. Jakub Błaszczykowski asystował przy bramce dla gospodarzy, zaś Robert Lewandowski nie wykorzystał rzutu karnego. Piszczek nie grał. Spotkanie z trybun dortmundzkiej areny oglądał Tomasz Lach, komentator Bundesligi na antenie Eurosportu 2. Oto jak je wspomina dla Sportowych Wywiadów.

Warto przypomnieć tamto wydarzenie – jest doskonałą zapowiedzią nadchodzącego finału Champions League.

Pełnokrwista bitwa

Nawet zjawiskowa „żółta ściana”, czyli dziesiątki tysięcy najbardziej zagorzałych kibiców Borussii, nie była w stanie zdeprymować Manuela Neuera, kiedy ten bronił rzut karny Roberta Lewandowskiego.

Były golkiper znienawidzonego w Dortmundzie Schalke był wygwizdywany przez cały mecz, przed rozpoczęciem 2. połowy ze słynnej północnej trybuny poleciały w jego stronę banany (ten niechlubny zwyczaj dobrze pamięta Oli Kahn, które wielokrotnie zbierał owoce we własnym polu karnym). A jednak Neuer nie pękł i ze zremisowanego niemieckiego „classico” to on i koledzy wynieśli więcej pozytywnego przed finałem Ligi Mistrzów na Wembley.

FCB nie przegrał od 23 kolejek ligowych, na stadionie jedynego w kraju rywala przetrwał pół godziny w osłabieniu. Co więcej, do momentu czerwonej kartki Rafinhi to Bayern lepiej budował akcje ofensywne i miał więcej bramkowych sytuacji. A przecież do klubowego autobusu zmierzającego do Westfalii nie wsiedli Lahm, Dante, Schweinsteiger, Robben i Ribery. Mandżukić i Martinez nie podnieśli się z ławki rezerwowych, a Mueller zagrał przez kwadrans. W meczu nieobecnych Borussia raczej nie miałaby szans, bo z sobotniego preludium finału Champions League „wyabsentowali” się tylko Goetze, Piszczek, Hummels, zaś Reus wszedł na 20 minut.

Mecz na Signal Iduna Park miał niezwykłą oprawę, wysoką temperaturę, a prawdziwe emocje eksplodowały po czerwonej kartce dla Rafinhi. Przy linii bocznej doszło do awantury, a trener Klopp i dyrektor sportowy Sammer omal nie skoczyli sobie do gardeł. Całe zajście jak szybko wybuchło, tak błyskawicznie wygasło, ale jak na spotkanie bez żadnej konkretnej stawki, to działo się bardzo dużo.

- Nasze mecze nigdy nie będą wyglądały jak mecze towarzyskie – stwierdza lapidarnie Juergen Klopp. Zniesmaczony nadmiarem złych emocji na i wokół boiska w Dortmundzie Franz Beckenbauer zaapelował na łamach prasy o spokój, większe poszanowanie dla przeciwnika i zachowanie, które nie nadwątliłoby reputacji piłki niemieckiej przed finałem Ligi Mistrzów, na który patrzył będzie cały świat. Wątpię, by ktokolwiek pamiętał o słowach „cesarza” 25 maja w Londynie.

Jeśli „classico” Bundesligi było pełnokrwistą bitwą, to finał na Wembley zapowiada się na wielką wojnę!

Tomasz Lach

Szału nie było, emocje się skończyły. Mecz Legia – Lech do chwalebnej historii nie przejdzie, ani w przyszłości nikt o nim filmu nie zrobi. Wygrali lepsi, choć sobotniego popołudnia bardzo średni.

Gdyby Legia miała w ostatnich trzech kolejkach roztrwonić pięciopunktową przewagę, to trener Jan Urban powinien nałożyć na siebie dożywotni zakaz wykonywania zawodu. Nie grozi mu to, dlatego emocje się skończyły i można się zastanawiać, kto w zdobyciu mistrza miał największy udział?

Wskazuję na Jakuba Koseckiego. Znam jego braki, też często irytują mnie jego husarskie szarże na przeważające siły wroga akurat w momencie, kiedy prosi się o prostsze rozwiązanie, też psioczę na jego wyszkolenie techniczne i elementarne błędy w tym zakresie. Złorzeczę, kiedy turla się po murawie przy byle dmuchnięciu, ale plusy zdecydowanie przesłaniają mi minusy. Rok temu był dającym mocno po oczach przykładem tego, dlaczego Maciejowi Skorży w Legii się nie udało(śmiech na sali, że przez tyle czasu stawiał na prymitywnego Manu).

Jakub Kosecki, fot. legia.com

Poprzedni szkoleniowiec nie dostrzegł w nim piłkarskiego potencjału i przede wszystkim charakteru. Charakteru chłopaka, który za Legię dałby się pokroić, nie pozwala mu się poddać, który każe otrzepać się i wstawać po licznych faulach i wreszcie każe biegać dłużej niż inni. Bo że szybciej, to już zasługa dobrych genów.

Na pewno istnieje statystyka pokazująca najczęściej faulowanego zawodnika w Ekstraklasie i takiego, na którym przeciwnicy łapią najwięcej kartek. Nie dokopałem się do niej, ale „na nos” mogę stwierdzić, że zdecydowanym liderem/poszkodowanym jest Kosecki. Z Lechem skompletował hat-trick: Ceesay, Możdżeń i Kędziora za faule na nim zapłacili żółtymi kartkami i wywalczył bonusy w postaci rzutu karnego i czerwieni dla Możdżenia. Rok temu był na wypożyczeniu w Lechii, oglądał klęskę Legii w Gdańsku z trybun. Pogrzeb tamtej Legii zbiegł się z jego narodzinami. Gdyby Legia zdobyła wtedy mistrzostwo, Skorża by został, a Kosecki nadal tułałby się po klubach będących poniżej jego umiejętności i możliwości. Dopiero z dzisiejszej perspektywy widać, że warto było zapłacić tamtą cenę. Kosecki jakby ściął głowę Skorży po raz drugi.

Tomasz Lipiński

Canal+