Ostatnie dni przyniosły wiele powodów do radości i optymizmu kibicom siatkówki w Polsce. Przed kilkoma dniami kadetki wywalczyły tytuł mistrzyń Europy. Tydzień później kadeci zostali wicemistrzami Starego Kontynentu przegrywając finałowy mecz z Rosją 1:3.

Szefem wyszkolenia w Polskim Związku Piłki Siatkowej jest Witold Roman. Sukces kadetek określa jako dużą niespodziankę. Srebrny medal wywalczony przez kadetów niespodzianką już nie był. - Z chłopakami mieliśmy prawo wiązać większe nadzieje. Oni rzeczywiście wygrywają wszystko i są stawiani w roli faworytów, ale na dobry wynik musi się złożyć parę rzeczy i trzeba mieć pewnie także trochę szczęścia.

Witold Roman, wieloletni menedżer polskiej reprezentacji, wzbogacał swoją wiedzę współpracując z kolejnymi trenerami kadry: Raulem Lozano, Danielem Castellanim oraz Andreą Anastasim. Pierwszy z nich, zdaniem Romana, w dużym stopniu przyczynił się do rozwoju polskiej siatkówki. - Myślę, że osobą, która dała mocny impuls do zmian w siatkówce w naszym kraju pod kątem metodyki szkolenia i wszystkiego o czym teraz mówimy był Raul Lozano. Jego pojawienie się w Polsce wyszło naszej siatkówce na dobre – stwierdza były siatkarz, olimpijczyk, dwukrotny mistrz Polski w barwach AZS-u Olsztyn.

Sportowe Wywiady: Polscy kadeci zostali wicemistrzami Europy w siatkówce. Wcześniej kadetki wywalczyły mistrzostwo Europy. Jest się z czego cieszyć!

Witold Roman: – Jeśli chodzi o dziewczyny to zrobiły nam bardzo miłą niespodziankę. Mieliśmy określone przewidywania. Robiliśmy prognozy wyników i tak naprawdę spodziewaliśmy się miejsca od szóstego do maksymalnie trzeciego.

A w wypadku chłopaków?

- W ich wypadku mieliśmy większe przekonanie, że mogą stanąć na podium.

Czyli ich sukces nie jest niespodzianką.

- I tak i nie. Niespodzianką nie jest, ale wynik był sporą niewiadomą. To są młodzi ludzie i wszystko może się zdarzyć.

Trener Niemczyk podkreślał po zwycięstwie kadetek, że przed dziewczynami wiele pracy, zwłaszcza nad psychiką. Czy to o to chodzi?

- W dużym stopniu. Na tym poziomie, w kategoriach młodzieżowych, nie można być niczego pewnym. W najmłodszych grupach z reguły zdarza się tak, że coś się układa albo nie. Jeden nieudany mecz może wszystko przekreślić. Z chłopakami mieliśmy prawo wiązać większe nadzieje. Oni rzeczywiście wygrywają wszystko i są stawiani w roli faworytów, ale na dobry wynik musi się złożyć parę rzeczy i trzeba mieć pewnie także trochę szczęścia. Aby osiągnąć sukces ważne jest to, żeby dzieciaki były zdrowe oraz żeby najlepsi mogli jechać. Pamiętajmy, że to nie są zawodowcy. Oni jeszcze nie podporządkowują wszystkiego grze w siatkówce. Nie są całkowicie niezależni.

Tym większa radość, że się udało w wypadku obu reprezentacji.

- O tak. Dla wszystkich to wspaniała rzecz. Jako związek mamy satysfakcję z tego, że są pozytywne efekty naszych działań. Jak widać trenerzy się sprawdzają. Praca z młodszymi dzieciakami nie idzie na marne,  a wprowadzane zmiany wychodzą na dobre i wreszcie zaczynają przynosić rezultaty.

Zmiany?

- Od ubiegłego roku wdrażamy system SOS-ów, czyli Siatkarskich Ośrodków Szkolnych. By to zrealizować została specjalnie stworzona cała bibliografia, która jest wsparciem dla trenerów, zwłaszcza na pierwszych poziomach. To zabrzmi trochę dziwnie, ale do tego czasu, przez może 40 lat, wydane zostały chyba tylko ze dwie książki dotyczące szkoleniowych aspektów w siatkówce.

Kto był prekursorem tych działań?

- Myślę, że osobą, która dała mocny impuls do zmian w siatkówce w naszym kraju pod kątem metodyki szkolenia i wszystkiego o czym teraz mówimy był Raul Lozano. Jego pojawienie się w Polsce wyszło naszej siatkówce na dobre. On wniósł ze sobą szereg rozwiązań ze światowej siatkówki, którymi objęliśmy najpierw reprezentację, a później cały ten system zszedł do dołu.

Osiągnęliście niemal natychmiastowy skutek w postaci fantastycznych wyników.

- SOS-y wprowadzamy od roku, a te dzieciaki trenują od dobrych 3-4 lat, więc pamiętajmy, że mistrzostwo i wicemistrzostwo Europy nie jest zasługą wyłącznie wprowadzanych zmian i nowej literatury. Wyniki są zawsze efektem wielu czynników. To system naczyń połączonych. W tym wypadku trafiliśmy na dobry rocznik, w którym znaleźli się odpowiedni gracze, czy wśród dziewczyn, czy chłopców. Musi być potencjał a potem właściwa selekcja i maksymalna pomoc w rozwoju umiejętności, czyli wspólna praca i jeszcze raz praca.

Atmosfera wokół siatkówki jest bardzo dobra.

- Bez wątpienia. Popularność i sukcesy jakie odnosiliśmy w seniorskiej siatkówce przeniosły się na znaczny wzrost popularności siatkówki wśród dzieci. One są otwarte na tę dyscyplinę. Chcą się z nią zetknąć. To bardzo pomaga. Dzięki temu mamy liczne grono chętnych i możemy dokonać właściwej selekcji wśród dzieci i młodzieży na poszczególnych etapach rozwoju.

Przed nami kolejne tłuste lata jeśli chodzi o tę dyscyplinę?

- Myślę, że śmiało możemy być dobrej myśli co do przyszłości siatkówki w Polsce.

Ściskamy kciuki.

Rozmawiał Marek Kaleta

Tytuł siatkarskich mistrzyń Starego Kontynentu wywalczony przed kilkoma dniami przez polskie kadetki jest czymś więcej niż tylko powodem do radości. To nowy obowiązek. Szkoda byłoby zmarnować ujawniony potencjał. Od razu przypomniały się kibicom chwile tryumfu „Złotek” i trener Andrzej Niemczyk, którego poprosiliśmy o kilka słów komentarza.

- Były kłopoty, dlatego chcę ustrzec przed nimi. Wszystkie muszą być otoczone bardzo troskliwą opieką. To po to, by te kadetki w wieku 20-21 lat były dalej niż dziewczyny, które mieliśmy my. Konkurencja jest coraz większa – mówi Sportowym Wywiadom.

ALBO ZDROWY, ALBO WCALE

Obecnie trener Andrzej Niemczyk, pod którego wodzą polskie siatkarki zdobyły dwa tytuły mistrzyń Europy, wraca do zdrowia po pechowej serii zdarzeń. Wspomina o tym niechętnie będąc wierny własnej zasadzie: - Niemczyk ma być albo zdrowy, albo wcale! Dodaje też z uśmiechem: – Chyba nazbierało się grzechów i to za karę.

Sportowe Wywiady: Polskie kadetki mistrzyniami Europy. Ta informacja musiała ucieszyć.

Andrzej Niemczyk: – To co zrobiły nasze kadetki to wspaniała rzecz, wspaniała robota. Zaraz po medalu zadzwoniłem do Macieja Binkiewicza, dyrektora Szkoły Mistrzostwa Sportowego w Sosnowcu. Jesteśmy kolegami jeszcze z czasów studiów, byliśmy w tej samej grupie. Znamy się od podszewki. Od niego się dużo dowiedziałem, także o trenerze i jego warsztacie. Zadzwoniłem również do trenera, żeby pogratulował dziewczynom. Z tym jednak, że schody dopiero się zaczęły.

W jakim sensie?

- Zaczęły się schody, bo kariera dziewczyn dopiero się zaczyna. Wszystkie muszą być otoczone bardzo troskliwą opieką. Chodzi o indywidualny trening, który jest teraz bardzo ważny. Jeżeli mamy materiał ludzki, potencjał, to trzeba go indywidualnie dopracować. W zespole każdy gra na jakiejś pozycji, ma określone obowiązki i określoną odpowiedzialność jako na przykład środkowa albo atakująca. W szkoleniu indywidualnym dobrze jest tak wyszkolić zawodniczkę, by była maksymalnie wszechstronna i doskonale radziła sobie na dwóch pozycjach – to po pierwsze. Ja zawsze do tego dążyłem. Trener ma wtedy większe możliwości. Zresztą tu chodzi również o dobro zawodniczki, bo w jednym klubie jest zapotrzebowanie na jedną pozycję, a w drugim na inną. Dziewczyna ma większe szanse na grę.

To było po pierwsze, a po drugie?

- Druga sprawa, to trzeba poświęcić dużo pracy nad doskonaleniem mentalnym. Koniecznie. Dziewczyny poczuły, że je stać na zwycięstwo. To bardzo ważne. One muszą być bardzo odporne w dojrzałej siatkówce.

Odporność pokazały przecież już teraz. W półfinale stoczyły dramatyczny bój z Turcją. W finale podniosły się z 0:2 i wygrały z Włoszkami po zaciętym tie-breaku 18:16.

- No tak, tylko nie zapominajmy o tym, że po przeciwnej stronie siatki stały takie same dziewczyny jak nasze – młodziutkie i słabe mentalnie.

Jak odporne były „Złotka”?

- Były kłopoty, dlatego chcę ustrzec przed nimi. Skowrońska miała wtedy 20 lat, Mróz miała 20, Bełcik chyba to samo. To były bardzo młode dziewczyny. Mówię to wszystkim, powiedziałem prezesowi, że moim wielkim problemem było również to, że dziewczyny były indywidualnie, technicznie niedoszkolone. Mam tu na myśli zwłaszcza ten brak wszechstronności, o którym wspomniałem.

Trzeba było nadrabiać zaległości.

- Indywidualne wyszkolenie techniczne jest nie do przecenienia. Właśnie dlatego, z uwagi na dużą liczbę błędów własnych, moi poprzednicy nie osiągali sukcesów. Nie mogli nic wygrać. Położyłem bardzo duży nacisk na treningi indywidualne, czasami na zwykłe podstawowe techniki i na szkolenie psychiki.

Czyli dobry początek za kadetkami i długa droga przed nimi.

- Długa i bardzo ważna. Chodzi o to, by te kadetki w wieku 20-21 lat były dalej niż dziewczyny, które mieliśmy my. Konkurencja jest coraz większa. Trochę martwi fakt, że wzrostowo ten zespół nie jest imponujący. No ale dziewczyny szesnastoletnie jeszcze mogą urosnąć. Nie są niskie, ale nie są wysokie jak na siatkówkę. Serdecznie gratuluję sukcesu. Trzeba teraz dobrych specjalistów i dużo indywidualnej pracy z zawodniczkami.

Kończąc temat kadetek proszę powiedzieć jak przebiega pański powrót do zdrowia i co się stało?

- Pomału zaczynam się ruszać o kulach. To prawdziwy pech. Złamałem rękę w barku i nogę. Od pół roku praktycznie cały czas byłem w szpitalu. Co ciekawe nigdy mi się nic nie przytrafiło ani podczas jazdy na rowerze ani na nartach.

A jak to się stało?

- Banalnie. Pani sprzątająca wypastowała w domu parkiet i uprzedziła, że jest śliski, a mimo to wywinąłem orła i poszła ręka. Trafiłem do szpitala. Tam z kolei, będąc w toalecie dla niepełnosprawnych, z ręką na temblaku, rozjechały mi się nogi do szpagatu. Lewą ręką mogłem się złapać i bronić przed upadkiem, ale prawą już nie. W efekcie złamałem nogę i to w dwóch miejscach.

Minęło z pół roku.

- To wszystko stało się we wrześniu. Od tamtej pory szpitale i rehabilitacje. Teraz jestem głównie w domu, ale do maja nie mogę jeszcze obciążać nogi. Nie wolno mi.

Trzeba się podporządkować. Nie ma wyjścia!

- Ale to co teraz mówię to nie do artykułu!

Dlaczego nie?

- Kalecy trenerzy są bezużyteczni! (śmiech)

Nie ma w tym nic złego.

- Nie wiem. Jakoś niechętnie… Tym bardziej, że połamanego Niemczyka zobaczyłem pierwszy raz w życiu! Proszę mi wierzyć. Pierwszy raz w życiu sobie coś złamałem i to w dodatku najpierw w domu, a potem doprawiłem się w szpitalu.

Każdemu się może zdarzyć.

- Chyba nazbierało się grzechów i to za karę. (śmiech)

Wspomnimy o tych perypetiach. Ależ się pan upiera.

- Bo Niemczyk ma być albo zdrowy, albo wcale.

Napiszemy. Powrót do zdrowia będzie szybszy, gdy więcej osób będzie życzyć rychłej odbudowy formy.

- No dobrze.

Dziękujemy za rozmowę i proszę szybko zdrowieć.

- Dziękuję. Staram się.

rozmawiał Marek Kaleta