Piłkarze ręczni Vive Targów Kielce trzecim zespołem Europy i świata. Podopieczni Bogdana Wenty pokonali w meczu o brązowy medal Ligi Mistrzów broniące tytułu THW Kiel 31:30 (19:12). Trofeum wzniósł HSV Hamburg z Marcinem Lijewskim w składzie. Niemiecki zespół wygrał z Barceloną 30:29.

- Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć. Zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe – mówi Filip Kliszczyk. – Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu – dodaje wielokrotny reprezentant Polski.

Sportowe Wywiady: Konsekwentna, wieloletnia praca zaowocowała.

Filip Kliszczyk: – Ogranie THW Kiel to historyczny wyczyn. Gdyby nie „gorące głowy” w półfinale, to mielibyśmy finał i pewność, że Polak wygra. Ale i tak się udało! – Szeryf mistrz! („Szeryf” – przydomek Marcina Lijewskiego, HSV Hamburg)

Gorące głowy? 

- Niewymuszone błędy, rzuty z nieprzygotowanych pozycji, może trochę za szybko… Ale takie frycowe też bym chętnie chciał zapłacić w pierwszym występie Vive w historii Final Four Ligi Mistrzów. W półfinale mogło być inaczej, podobnie jak w meczu o trzecie miejsce – też mogło być inaczej. Wygrać z THW Kiel to jest coś. To nieczęsto się zdarza, zwłaszcza, że nie mówimy o meczu towarzyskim, tylko o meczu o stawkę trzeciego miejsca w Europie. Czyli tak jak napisaliście na Twitterze – na świecie. Europa to świat w piłce ręcznej, tego nie da się ukryć.

A może THW Kiel nie miało motywacji w meczu o trzecie miejsce. Celowali w obronę tytułu. Nie udało się i już im nie zależało. 

- A czy wynik mówi, że im nie zależało? Nie zgadzam się. Wygrał po prostu lepszy i tyle. Gdyby im nie zależało, to mielibyśmy wynik końcowy inny. A tak była różnica jednej bramki. Vive stać teraz by ugryźć każdego. Chłopaki to właśnie udowodnili. To ukształtowana drużyna. Osiągnęli to, co mogli na dziś, a osiągnęli bardzo wiele. W półfinale nie wyszło, a w meczu o trzecie miejsce ograli THW Kiel. Gdybym powiedział parę miesięcy temu, że można ograć ten zespół, to ktoś mógłby pomyśleć, że jestem hura optymistą.

Czy możemy mieć nadzieję, że od tej pory nasza klubowa piłka ręczna będzie się regularnie liczyć na arenie międzynarodowej?

- Nadzieje możemy mieć zawsze, ale teraz ma ona znacznie większe podstawy. Po tym co się wydarzyło w Final Four zespół Vive Targów na pewno będzie się liczył w przyszłym roku. Przynajmniej tak mi się wydaje. Być może inni zaczną się „zbroić” jeszcze mocniej, ale z drugiej strony rynek bardzo dobrych piłkarzy ręcznych jest mocno ograniczony. Ci najlepsi są związani kontraktami i pozyskiwanie ich nie jest łatwe. Nie ma dużego wyboru.

Aż taki problem? 

- Sądzę, że tak. Może są jacyś młodzi, których nie znam. Z drugiej strony okazało się przecież, że Marcin Lijewski, już nie młodzieniaszek, potrafił być filarem drużyny i potrafił z pomocą kolegów ograć THW Kiel. Potem, w finale z Barceloną, zwłaszcza w pierwszej połowie, wspaniale rozdawał piłki i był kluczowym zawodnikiem Hamburga. Doprowadził do tego, że Polak wygrał w piłce ręcznej. Wreszcie mu się udało. Wcześniej już grał w finale (dwukrotnie w barwach Flensburga – red.), ale przegrywał. Wielki sukces, a przecież już dawno wpisał się w historię naszej piłki ręcznej. Ma najwięcej występów w naszej reprezentacji, a w dodatku poziom, który wciąż reprezentuje, jest godny pozazdroszczenia.

Wracając do Vive – kogo należy wyróżnić, ktoś zachwycił szczególnie? 

- Szczególnie zachwycił klub, czyli wszyscy, począwszy od Berta (Bertus Servaas, prezes Vive Targów – red.), poprzez cały sztab szkoleniowy, Bogdana (Wentę – red.) i zawodników. To wszystko składa się w jedną całość. To efekt właściwego planowania tych, którzy klubem rządzą. Rezultat jest taki, że na dzień dzisiejszy jesteśmy trzecim klubem na świecie. Jesteśmy… no właśnie, tak mówię, bo serce gdzieś zostało. Grałem tam kiedyś i sentyment pozostał.

Kieleccy kibice nie zawiedli i tłumnie zjawili się w Kolonii. Można chyba powiedzieć, że w tym sukcesie mieli swój udział. 

- Gdyby nie kibice, to sport by nie istniał. Dla samej rywalizacji walka traci sens. Na wszelakich arenach sportowych ważni są kibice. Nie gra się dla siebie i dla czystej rywalizacji. W większości przypadków gra się dla kibiców, dla tych, którzy cię wspierają. Chłopaki grali dla kibiców, nie tylko tych, którzy za nimi wszędzie zawsze jeżdżą, ale grali dla całej Polski. Jestem dumny z tego, że grałem w Vive, ale też jestem dumny z tego, że polska drużyna osiągnęła taki sukces, niewyobrażalny kilka lat temu.

Sportowe Wywiady

fot. Vive Targi Kielce, Tomasz Fąfara

Fot. oficjalna strona Vive Targi Kielce

Szczypiorniści Vive Targi Kielce przeszli do historii. To pierwsza polska drużyna, która znalazła się w ćwierćfinale Ligi Mistrzów. W 1/8 finału piłkarze trenowani przez Bogdana Wentę wyeliminowali Pick Szeged. Po przegranej na wyjeździe 25:26, w Kielcach ekipa Vive Targi tryumfowała 32:27. Już we wtorek poznamy kolejnego rywala mistrzów Polski. Mecze ćwierćfinałowe odbędą się w drugiej połowie kwietnia. Stawką jest awans do czerwcowego turnieju finałowego w Kolonii.

Sportowe Wywiady: Po porażce na Węgrzech trzeba było odrobić straty. Udało się z nawiązką.

Sylwester Sikora, komentator piłki ręcznej: Kiedyś mawiało się: „Wynik lepszy niż gra”. Vive Targi cały czas mają szczęście. Najpierw wyrzucono im z grupy Kopenhagę, której pewnie by nie wyprzedzili. Potem wylosowali Pick Szeged, tak jak sobie wymarzyli. To zespół, który w grupie nie wygrał ani razu na wyjeździe. Ze szczęściem mistrzowie Polski zagrali też na Węgrzech, gdzie długo przegrywali czterema golami, ale w końcówce zbliżyli się na jeden. Gdyby przegrali czterema bramkami, w rewanżu byłoby dużo trudniej. Co więcej, rywalom wypadł ze składu kontuzjowany František Šulc. Brak słowackiego rozgrywającego był dużym osłabieniem węgierskiej ekipy. Trzeba się cieszyć z awansu, ale nie było to wielkie zwycięstwo. Zespół Vive Targi wcale nie grał dobrze, było wiele mankamentów, długimi fragmentami szło jak po grudzie.

Fot. Sportowe Wywiady

Co najmniej do 20 minuty mecz był wyrównany. Po przerwie jeszcze dwa razy prowadzenie malało do dwóch bramek. Nie było wcale łatwo z rywalem, o którym w Kielcach marzono. Goście, jak na drużynę swojego parkietu, sprawili sporo kłopotów. Zadziwiał fakt, że Vive Targi, zespół z taką siłą ognia z drugiej linii, słabo poczynał sobie w ataku pozycyjnym. A przecież grają tam Bielecki, Tkaczyk, Jurecki czy Buntić. Vive Targi uratował Krzysztof Lijewski, który grał fantastycznie w obronie i w ataku. Ale czy to całe szczęście będzie dalej trwać…?

Zespół z Kielc przeszedł do historii. Czy awans do ćwierćfinału jest spełnieniem ich marzeń o sukcesie w Lidze Mistrzów?

- Na pewno nie. W Kielcach apetyty są ogromne. Właściciel klubu Bertus Servaas zaangażował ogromne pieniądze. Od początku było wiadomo, że przy takich nakładach finansowych celem jest Final Four. Oficjalnie Servaas tego nie mówi, ale jest to oczywiste. Budżet drużyny jest taki, że trener Wenta na każdej pozycji ma dwóch bardzo dobrych graczy. Piłka ręczna to nie siatkówka – tu są większe pieniądze i mistrzów Polski ciągle nie stać na największe gwiazdy. Jednak apetyty są. W 1/8 finału piłkarze Vive Targi grali trzeci raz. Wreszcie udało im się awansować i chcą więcej.

Fot. oficjalna strona Vive Targi Kielce

W ćwierćfinale rywalami mogą być Flensburg, Kilonia, Atletico Madryt lub Metalurg Skopje. Poza tym ostatnim zespołem, piekielnie trudni przeciwnicy.

- Powiem szczerze, że jeśli trafią na innego rywala niż Metalurg to przegrają. Z ekipą z Macedonii grali już w grupie. Oba mecze wygrali, ale po ostrej walce i niewielką różnicą. Kilonia broni tytułu i byłaby najgorszym losowaniem. Wtedy daję mistrzom Polski 1% szans na awans. Flensburg to niby zespół bez wielkich gwiazd, ale zajmuje trzecie miejsce w lidze niemieckiej ze stratą tylko czterech punktów do Kilonii. Tutaj dałbym Vive Targi 20%. Z kolei Atletico ma kolosalne kłopoty finansowe, ale skład jest wspaniały. Pokazali to wygrywając w niedzielę na wyjeździe z Füchse Berlin. W Berlinie nie wygrywa się łatwo, w dodatku przy 9 tysiącach widzów. W rywalizacji z Atletico szanse oceniam na 30%. Przed losowaniem trzeba się modlić, żeby to był Metalurg. W każdym innym wypadku sytuacja będzie bardzo trudna.

Rozmawiał Adam Dutlinger

]]> https://sportowewywiady.pl/index.php/bez-kategorii/wiadomosci/trzeba-sie-modlic-o-metalurg-sylwester-sikora-o-wystepach-vive-targi-kielce-w-lidze-mistrzow/feed/ 0 https://sportowewywiady.pl/index.php/biznes/sponsorzy/bertus-servaas-tworca-sukcesow-vive-targow-kielce-3/ https://sportowewywiady.pl/index.php/biznes/sponsorzy/bertus-servaas-tworca-sukcesow-vive-targow-kielce-3/#comments Fri, 07 Dec 2012 19:08:55 +0000 http://sportowewywiady.pl/?p=2837  

Fot. oficjalna strona VIVE Targów Kielce

Od wielu lat sport i biznes działają w swego rodzaju symbiozie. W naszym kraju mało jest osób, które w obu dziedzinach osiągają sukcesy. Bez wątpienia człowiekiem sukcesu jest jednak Bertus Servaas, prezes VIVE Targów Kielce.

Holender do Polski przybył w 1991 roku. Przygodę z biznesem na naszym rynku rozpoczął od wykupienia 25% udziałów w małej hurtowni odzieży używanej. W 2002 roku po pożarze magazynów przeniósł firmę z Górek Szczukowskich do Kielc. O tym, że był to strzał w dziesiątkę Servaas przekonał się w niedługim czasie. VIVE stało się liderem wśród importerów odzieży używanej w Polsce. Obecnie współpracuje z wieloma krajami Europy zachodniej.

Fot. oficjalna strona VIVE Targów Kielce

Niedługo po przeniesieniu firmy do Kielc biznesmen postanowił zainwestować w miejscowy klub. Mając do wyboru m.in. piłkarską Koronę oraz zespół piłki ręcznej Kolporter Kielce wybrał drugą opcję. Już wtedy była to drużyna licząca się na krajowej arenie. Po wkroczeniu nowego inwestora w klubie nastąpiło wiele zmian. Począwszy od nazwy (na VIVE Kielce), aż po odważniejsze postawienie na szkolenie młodzieży. Servaas wspomaga zresztą nie tylko dzieci ze swojego klubu. Holender założył fundację VIVE Serce Dzieciom, która pomaga trudnej oraz niepełnosprawnej młodzieży. Ponadto jest twórcą Klubu STU, który ma pomagać w rozwoju kielecczyzny. Za swoje zasługi otrzymał z rąk Bronisława Komorowskiego Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski.

Wróćmy jednak do sportu. Pod rządami Servaasa VIVE stało się jednym z najlepszych klubów w Europie. Biznesmen cierpliwie budował zespół, który na krajowym podwórku szybko zaczął dominować. Od momentu przejęcia przez Holendra kielecka drużyna zdobyła cztery tytuły mistrza Polski oraz siedem Pucharów Polski. Duże znaczenie w ostatnich sukcesach VIVE ma również postać trenera. Bogdan Wenta jest bodaj najbardziej utytułowanym polskim szkoleniowcem szczypiorniaka. Autor największych sukcesów reprezentacji Polski we współpracy z prezesem szybko stworzył drużynę liczącą się w Europie. O tym, że są to słowa prawdziwe niech świadczą chociażby transfery dokonywane przez mistrzów Polski. Nazwiska takie jak Denis Buntić, Ivan Cupić, Michał Jurecki, Karol Bielecki czy Sławomir Szmal sieją spustoszenie nie tylko na krajowych parkietach. W tegorocznej edycji Ligi Mistrzów zespół Bogdana Wenty wygrywa mecz za meczem i już zapewnił sobie awans z grupy.

Obecnie VIVE ma najwyższy budżet w naszej lidze. Ba, w aktualnej sytuacji finansowej kielczanie są w stanie podkradać zawodników najlepszym europejskim klubom. Strategia budowania klubu, jaką obrał Servaas z całą pewnością się sprawdza. Holender ma przede wszystkim to, czego brakuje wielu prezesom polskich klubów sportowych – cierpliwość. Doskonale zdaje sobie sprawę, że na sporcie raczej nie da się zarobić. Po prostu jest pasjonatem. Miejmy nadzieję, iż swoim zapałem zarazi innych ludzi i sprawi, że polska piłka ręczna będzie jeszcze lepsza.

Bartosz Grzelak

Rzutki przedsiębiorca w branży używanej odzieży, właściciel grupy Vive, 49-letni dziś Holender Bertus Servaas – niedoszły piłkarz Ajaxu Amsterdam – przed dziesięcioma laty przejął ekipę Kolportera. Od początku rysował wielkie plany, lecz nie starczało szmalu. Dziś Bert, kawaler Krzyża Kawalerskiego Orderu Odrodzenia Polski, z polskim paszportem wciąż dowodzi na kieleckim okręcie. Sytuacja jednak się zmieniła, bo zyskał wielkich sojuszników: miasto Kielce, Targi Kielce (od 2009 roku) i licznych mniejszych sponsorów zorganizowanych na modłę niemiecką w Klubie Stu. Dziś sekcja piłki ręcznej dysponuje jak na polskie warunki gigantycznym budżetem w granicach 4 milionów euro na sezon.

Kryzys europejski spowodował, że inne kluby zaciskają pasa i można kupić wspaniałych zawodników nie tak drogo jak kiedyś, a Vive Targi na to stać. No więc nie było kłopotu zapłacić Osiguranju Zagrzeb 150 tysięcy euro odstępnego za 23-letniego Manuela Sztrleka, zdolnego lewoskrzydłowego, reprezentanta Chorwacji. On jest przeszczęśliwy, zarabia bowiem w Kielcach kilkanaście tysięcy euro miesięcznie. To nic nadzwyczajnego, największe asy trenera Bogdana Wenty (100 tys. złotych miesięcznie z firmy Servaasa) dostają od 12 do 17 tysięcy euro za miesiąc. Poziom Bundesligi, najlepszej i najlepiej dotowanej ligi świata. Krzysztof Lijewski, wyśmienity prawy rozgrywający, kielczanin z tegorocznego zaciągu, otrzymywał ponoć w Lwach-Renu Neckaru skąd przyszedł 400 tysięcy euro rocznie.

Zagraniczni gracze Vive-Targów: 4 Chorwatów, Serb, Słoweniec, Duńczyk i Islandczyk zdominowali ekipę mistrzów Polski. W podstawowym składzie wychodzi co najwyżej dwóch Polaków. Nie ma formalnych przeszkód, żeby całe mecze rozgrywali tylko zaciężni. Chorwacja podpisała w grudniu 2011 traktat akcesyjny do Unii, więc może występować nawet siedmiu graczy z Zagrzebia bez przerwy. Zastanawiam się jednak, czy taki mistrz Polski jest naprawdę polski. Jaki jest interes ZPRP, nasz, mówiąc ogólnie, żeby tak się działo? Oczywiście, wolny rynek, wspólna Europa, w płockiej Wiśle jest jeszcze gorzej, bo ci czasem walczą na parkiecie bez Polaka w składzie, w arcymocnej Kilonii, najlepszej ekipie Europy 2012, z 15 zawodników tylko 4 Niemców i tylko dwóch często w składzie, itd., itp. W Kielcach padają jeszcze inne argumenty. Że pracują z młodzieżą doskonale – prawda – że kibice stoją murem za tą międzynarodową trupą – prawda – że w kraju nie ma piłkarzy ręcznych na miarę Czupicia czy Zormana – prawda.

Rozumiem taką sytuację – największe kluby świata, także futbolowe, pierwsze co robią, to uczą lokalnego języka nowo przybyłych. Lubię sportowców z Bałkanów, potrafię się z nimi dogadać w ich językach. Ciągle jednak rozmyślam, czy tak musi być, że mistrz Polski jest coraz mniej polski?

Sylwester Sikora