Brązowy medal Moniki Hojnisz w biegu ze startu wspólnego biatlonowych MŚ, wraz z wcześniejszym krążkiem Krystyny Pałki, stanowią mocny argument w rozmowach biatlonowego związku z Ministerstwem Sportu, do których dojdzie – jak się dowiedzieliśmy – w najbliższych dniach. Ogłoszone cięcie poziomu finansowania biathlonu o kolejne 10 % spowoduje łączną, realną redukcję dofinansowania o ok. 40% względem poprzedniego sezonu. Tego rodzaju oszczędności mogą zniweczyć wieloletni trud biathlonistek, który na naszych oczach przyniósł owoce w postaci medali. A Igrzyska za pasem…

- My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie – mówi Adam Kołodziejczyk, szef wyszkolenia Polskiego Związku Biathlonu. – Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk – dodaje.

„Dobijanie” przez ministerstwo sportów, które dziś nie przynoszą medali jest z gruntu złe. Gdzie są mądrzy doradcy, bo kompetencje obecnych wydają się bardzo wątpliwe? Jak można twierdzić, że w dyscyplinie, w której nie mamy dzisiaj medali nie ma talentów, które za chwilę przyniosą ich worek? Czyj to był pomysł, który już po kilku dniach okazuje się chybiony w swoich założeniach? Na szczęście nie jest za późno, by wprowadzić korekty, bądź ogłosić przedstawioną koncepcję jako pomyłkę. Lepiej się przyznać do błędu, zamiast w nim tkwić i działać na szkodę.

Sportowe Wywiady: Gratulujemy wspaniałego wyniku pań w mistrzostwach świata. To historyczny wyczyn dający nadzieję na realną walkę o medale na Igrzyskach w Soczi.

Adam Kołodziejczyk: – Dziękuję bardzo. Wszyscy jesteśmy szczęśliwi, że ciężka praca przyniosła wreszcie owoce. Byliśmy przekonani, że tak się stanie, choć nie sądziliśmy, że już w trakcie tych mistrzostw i to w postaci dwóch medali.

Monika Hojnisz ma 21 lat. Wcześniej zdobywała medale juniorskie, również złote, a teraz sięgnęła po seniorski. Dokładnie 21 lat miał Tomasz Sikora, gdy wywalczył pierwszy medal MŚ.

- Rozwój Moniki, i nie tylko Moniki, przebiega bardzo poprawnie i oby tak dalej. Zrobiła nam miłą niespodziankę. W zawodach PŚ wielokrotnie sygnalizowała, że może walczyć o pierwszą dziesiątkę, ale brakowało jej trochę szczęścia. Teraz świetnie pobiegła. Po słabszym występie w sztafecie, gdzie była bardzo zmęczona, narty jej chyba nie jechały i po prostu jakoś nie szło, dzisiaj była rewelacyjna.

Wyniki nie przychodzą same. Dziewczyny walczą z przeciwniczkami na trasie jak równy z równym. Czemu to zawdzięczamy? Musiało się coś zmienić w systemie szkolenia?

- I zmieniło się. Dwa lata temu, od kiedy pracujemy razem, zostało wdrożonych wiele nowych elementów treningu. Wielką pomocą jest dla nas również doświadczenie starszych zawodniczek i to, co zrobiły wcześniej z trenerami.

Co zostało zmienione, bądź wprowadzone? 

- Podnieśliśmy poziom indywidualizacji pracy, bo każda czegoś innego potrzebuje. Robimy więcej treningów tempowych, stosujemy krótsze dystanse. Zmniejszyliśmy objętość treningów, ale znacznie zwiększyliśmy ich intensywność. Wprowadziliśmy trening siłowy na wysokim poziomie i z dużymi obciążeniami. Tych elementów jest wiele. Ściśle współpracujemy z dietetykiem i fizjologiem.

Te medale to dobry moment, żeby udać się do ministerstwa i porozmawiać z decydentami, którzy uznali, że biathlon nie jest „na medal”. Może warto?

- Prezes jest już umówiony w tym tygodniu na spotkanie w ministerstwie. Myślę, że dzięki ostatnim wynikom będzie jakaś reakcja urzędu, bo niestety wstawienie biathlonu do drugiego „koszyka” dyscyplin, w połączeniu z i tak okrojonym dofinansowaniem, nie wróży dobrze. Po wcześniejszych zmianach i kolejnej zapowiadanej redukcji będziemy mieć mniej środków o jakieś 40% w porównaniu z poprzednim sezonem.

Czy jest aż tak źle? 

- Tak. Przed rozpoczęciem tych mistrzostw dowiedzieliśmy się, jakimi pieniędzmi będziemy mogli dysponować. Praktycznie powinniśmy zwinąć interes i nie startować do końca cyklu PŚ, żeby nam zostało parę groszy na przygotowania do Igrzysk. W dodatku nie mamy już większego, zewnętrznego finansowego wsparcia, ponieważ dotychczasowy tytularny sponsor rozwiązał umowę po odejściu Tomka Sikory.

Jak całą sytuację odbierają sportowcy?

- Prezes spotkał się zawodnikami i zawodniczkami na początku mistrzostw i powiedział, jaka jest sytuacja. Oznajmił, że mamy do wyboru: albo – albo. Albo stypendia albo szkolenia, albo sprzęt albo obozy. Nie ma szans, by pieniądze, które mamy dostać, starczyły na wszystkie niezbędne rzeczy. Wierzymy, że ministerstwo dostrzeże problem i dzięki tym medalom będzie nam dane dobrze przygotować się do Igrzysk.

A jeśli chodzi o bazę treningową? Jak wygląda sytuacja?

- Z tym, co jest, możemy sobie już radzić. Jak na nasze polskie warunki można uznać, że nie jest źle. W Dusznikach Zdroju przeprowadzono remont, zrobiono system dośnieżania, oświetlono strzelnicę. Wprawdzie nie mamy obiektów, które upoważniają nas do starań o organizację imprez rangi mistrzowskiej (ME, MŚ – dop. redakcji), ale nie narzekamy. Trudno. Jest jak jest. Można jednak śmiało powiedzieć, że juniorzy mają zaplecze i dobre warunki do treningu. Seniorki, tak czy inaczej, muszą uczestniczyć w obozach wysokogórskich. W Polsce nie da się tego zrobić, więc muszą wyjechać. Ponieważ fundusze są jakie są, przed mistrzostwami świata mieliśmy zgrupowanie na Kubalonce. Wszystkie reprezentacje porozjeżdżały się po całym świecie, a my postanowiliśmy trenować u siebie. Było trochę problemów z pogodą, która w całym kraju płatała figle, mieliśmy opady deszczu, śnieżyce, gęste mgły, ale daliśmy radę. Nie narzekamy. Efekty są pozytywne. Nie jest źle. My prosimy tylko o to, co jest nam niezbędne do prawidłowego rozwoju i funkcjonowania. Mamy nadzieję, że Ministerstwo Sportu i pani minister Mucha to zrozumie.

Dziękujemy za rozmowę.

Marek Kaleta

Krystyna Pałka wywalczyła tytuł wicemistrzyni świata w biathlonie w biegu na dochodzenie. Jest pierwszą Polką w historii, która stanęła na podium imprezy tej rangi. Panie zasługiwały na sukces w biathlonowej rywalizacji od dłuższego czasu, dlatego wynik ten sprawił wszystkim tym większą radość.

Twierdzenie, że sport jest źródłem wspaniałych emocji zobrazujmy w tym wypadku wizerunkiem duetu Krzysztof Wyrzykowski / Tomasz Jaroński, wykonanym po skomentowaniu zawodów z Krystyną Pałką w roli głównej. Życzmy sobie, by Panowie jak najczęściej kończyli pracę w podobnych nastrojach, bo jest to równoznaczne z sukcesami polskich sportowców.

Sportowe Wywiady: Krzysztof Wyrzykowski powiedział wcześniej: „Mam nadzieję, że po raz pierwszy w historii medal mistrzostw świata zdobędzie polska biathlonistka”. Czy powiedziałby to samo Tomasz Jaroński, a jeśli „tak”, to ile byłoby w tym wiary, nadziei, a ile przekonania? Poprosimy w procentach.

Tomasz Jaroński: – Tak, powiedziałbym i wszystko na 100%. To dlatego, że nasze zawodniczki, nie tylko Krystyna Pałka, pokazywały w tym sezonie, że stać je na bardzo dobre wyniki. Podium Pucharu Świata, czy MŚ jak w tym przypadku, było w zasięgu. Brakowało zawsze tylko pewnej dozy szczęścia, która w biathlonie jest niezwykle potrzebna. O układzie czołówki decyduje w dużym stopniu postawa poszczególnych zawodniczek na strzelnicy.

Wreszcie doczekaliśmy się pudła mistrzostw świata w rywalizacji kobiet.

- Bardzo się cieszę, że wszystko zagrało właśnie teraz, podczas mistrzostwa świata. Polski kobiecy biathlon przynajmniej już od kilku lat zasługiwał na podobny sukces. Mamy sporą grupę zawodniczek, które wielokrotnie zajmowały miejsca w czołówce - od 5. do 15. Wreszcie wszystko zagrało jak należy. Widać, że Krystyna Pałka i jej koleżanki są znakomicie przygotowane. Pokazuje to ich bieganie. Mam nadzieję, że ten wynik będzie przełamaniem i doczekamy się wkrótce podobnych sukcesów. Wierzę w to bardzo mocno.

To nie koniec emocji związanych z mistrzostwami.

- W środę bieg indywidualny, w piątek sztafeta, w niedzielę bieg ze startu wspólnego, w którym na pewno wystartuje Krystyna Pałka, na pewno Magdalena Gwizdoń, prawie na pewno Monika Hojnisz i walczy o to Weronika Nowakowska. W gronie 30 najlepszych biathlonistek możemy mieć aż cztery Polki.

Sukces Krystyny Pałki przyszedł w najlepszym momencie dla polskich kibiców. Istniało niebezpieczeństwo, że zakończenie kariery przez Tomasza Sikorę, który wielokrotnie stawał na podium najważniejszych imprez, wpłynie na spadek popularności biathlonu.

- Po odejściu Sikory rzeczywiście powstała pewna pustka, ale tylko teoretyczna, ponieważ nie było pustki potencjału. Mieliśmy się czym emocjonować. Dziewczyny od dłuższego czasu konsekwentnie dobijały się do światowej czołówki. Ale to prawda, że rynek medialny jest tak zbudowany, że muszą być znaczące sukcesy i medale. Tak to działa. Kibice śledzący biathlon wiedzieli, że nie jest źle, ale przeciętny obywatel dowiaduje się o tym tak naprawdę dopiero teraz, gdy mamy Krystynę Pałkę na podium mistrzostw świata.

Oprócz Krystyny Pałki doskonale spisała się również Monika Hojnisz, która zajęła 13. miejsce. Ma 21 lat.

- Hojnisz od dawna pokazuje swój talent. Zdobywała medale w młodszych kategoriach i powolutku pnie się w górę w rywalizacji seniorek. Jej rozwój przebiega jak najbardziej właściwie. Puka do pierwszej dziesiątki.

W ostatnich tygodniach wszyscy pytali zapewne was tylko o Lance’a Armstronga. Teraz możecie odetchnąć z ulgą, bo jest okazja, by mówić o czymś znacznie przyjemniejszym.

- No tak. Armstrong był i minął, i myślę, że powinni się nim zajmować Amerykanie, bo to ich dotyczy. A skoro jest tak, że obie te dyscypliny łączy moja skromna osoba, to mam nadzieję, że nasi młodzi kolarze startujący w rozmaitych grupach, przyniosą nam w tym sezonie podobną radość jak Krystyna Pałka. Wierzę, że w kolarstwie również nastąpi pewne przełamanie i będziemy się zajmować Rafałem Majką, Michałem Kwiatkowskim czy Michałem Gołasiem, a nie aferami związanymi z Armstrongiem, co brał, a czego nie i czy pójdzie do więzienia.

mak

Za nami już pierwsza konkurencja mistrzostw świata, których gospodarzem jest Nove Mesto na Morawach. Sztafeta mieszana, która w Soczi zadebiutuje w programie igrzysk olimpijskich, przyniosła kilka interesujących rozstrzygnięć; wygrały zespoły, w barwach których startują faworyci rywalizacji indywidualnej: Norwegia (Tora Berger) przed Francją (Martin Fourcade). Bardzo obiecująco zaczęły nasze biathlonistki; na tyle dobrze, że biorąc pod uwagę słabszą postawę ich kolegów z drużyny i tak wyprzedziliśmy Białoruś, Niemcy, Szwecję, czy Finlandię. Czego spodziewać się w Czechach? – po odpowiedź na to pytanie pospieszyliśmy do red. Krzysztofa Wyrzykowskiego.

Dobra postawa Fourcade’a w sztafecie (szybki bieg mimo pudła) zdaje się przeczyć jego gorszej postawie w Anterselvie? Czyżby te ostatnie pucharowe zmagania to był bluff?

Tego oczywiście nikt nie wie, ale nie ma żadnych racjonalnych podstaw, by twierdzić, że Francuz nie będzie brylował na mistrzostwach świata. Chodzi mi przede wszystkim o to, że na podstawie tych dwóch nieco gorszych występów indywidualnych w Anterselvie (gorszych, bo nie było go na podium – odpowiednio 6. i 4. miejsce w  sprincie i biegu na dochodzenie) nie można wyciągać zbyt daleko idących wniosków.

Czyli co nas czeka na mistrzostwach?

Myślę, że Fourcade trochę usunął się w cień. Sam zresztą podkreślał, że nie biegał na 100 proc. Gdyby jednak chcieć koniecznie znaleźć jakiś słaby punkt, będzie to nieco słabsza postawa w końcówce rywalizacji. A zatem – gdyby ktoś chciał wygrać z nim, powiedzmy w biegu indywidualnym, czy masowym, musi się trzymać za nim do ostatniego strzelania; utrzymać kontakt po wybiegnięciu ze strzelnicy i na finiszu…

A zatem 4 złote medale indywidualnie?

Nie mówię, że nie. Stać go na to i myślę, że na to się po cichu nastawia. Byłby pierwszym, który dokona tej sztuki, bo nawet Bjørndalenowi się to nie udało w 2009 r. w Pyeongchang w Korei Pd.

Ktoś jeszcze?

Z pewnością Rosjanie, choć Małyszko zawiódł w sztafecie mieszanej. Generalnie – bardziej  za sprawą mężczyzn, którzy dotychczas dużo lepiej spisywali się od pań, Rosjanie zajęli w sztafecie dopiero 6. miejsce. Szipulin, który mógł w Anterselvie wszystko wygrać, oddał prowadzenie Norwegom. Jeśli ktoś miałby w Novem Meście pokrzyżować szyki Francuzowi, to jednak najszybciej Rosjanie i Svendsen, choć w wypadku Norwega – o czym już zresztą w naszych pogawędkach wspominałem – można mówić o kompleksie niecelnego strzelania.

Warto też zwrócić uwagę na pojedynczych zawodników, którzy potrafią przygotować się do imprez rangi mistrzowskiej, jak Słoweniec Fak, Szwedzi Ferry i Bergman; nie zdziwię się też jeśli do walki może nie o złoto, ale o medal włączy się któryś z gospodarzy, choć tu większe szanse daję Czeszkom.

W walce z Torą Berger?

W rzeczy samej. Norweżka jest naprawdę świetnie przygotowana. Już w sztafecie mieszanej, biegnąc jako pierwsza, wypracowała ponad 12 sek. przewagi nad Rosjanką Zajcewą. Nie widzę tu poważniejszych kandydatek do złota od Norweżki; no, chyba, że „sama sobie zrobi ku, ku”.

A kto dalej?

Najgroźniejszymi rywalkami będą prawdopodobnie Domraczewa z Białorusi, w Anterselvie obudziła się siostra Antona Szipulina – Anastazja Kuzmina. W sztafecie mogą o medal powalczyć Francuzki, a indywidualnie najpewniej Dorin. Po słabiutkim starcie w sztafecie mieszanej, żądzą rewanżu będą pewnie pałać Niemki, a szczególnie ta młoda Miriam Gössner. Andrea Henkel jest zaś zbyt doświadczona, by nie brać jej pod uwagę, przynajmniej jeśli chodzi o szerokie grono kandydatek do wysokich lokat.

Podobnie jak Polek.

No cóż; wszyscy byśmy chcieli, żeby tak się stało. Mam co do tego pewne obawy, choć muszę przyznać, że w sztafecie mieszanej było lepiej niż pewnie wielu się spodziewało. Liczę na dobry występ sztafety i jak najwięcej miejsc w „10” w startach indywidualnych. Najpoważniejszymi kandydatkami do tych lokat są z pewnością Krystyna Pałka i Magdalena Gwizdoń. Mam nadzieję, że po raz pierwszy w historii medal mistrzostw świata zdobędzie polska biathlonistka.

Podzielając tę nadzieję, dziękujemy za rozmowę i przypominamy, że w przeciwieństwie do innych zimowych dyscyplin, wyniki mistrzostw świata zalicza się do klasyfikacji Pucharu Świata.

Tym razem zacznijmy od mężczyzn. Lider PŚ Martin Fourcade, w Oberhofie w obu biegach indywidualnych poza „10”, w Ruhpolding błyszczał.

To był rzeczywiście fantastyczny tydzień Francuza. Po raz pierwszy w życiu wygrał trzy imprezy rozegrane w jednej miejscowości. W Ruhpolding, obok zwycięstw w sprincie i biegu masowym, pomógł też kolegom wygrać sztafetę; w Oberhofie nie startował w tej konkurencji i Francuzi zajęli 13. miejsce.

Widać było jego wielką radość.

O tak; był tym sukcesem bardzo poruszony, czemu trudno się dziwić. Dodajmy, że strzelanie Francuza było fenomenalne – 40 celnych strzałów na 40 prób! Widać wyraźnie, że nie spieszy się już na strzelnicy tak, jak jeszcze sezon czy dwa wstecz. Praca z Siegfriedem Mazetem przynosi efekty. Fakt; strzela nieco wolniej, ale o ileż skuteczniej, a przede wszystkim – pewniej, równo. Przy takiej dyspozycji o bieg nie musi się martwić; zresztą nic się nie zmieniło – to cały czas jego bardzo mocna strona.

Ale że Rosjanie będą aż tak mocni, a zwłaszcza Małyszko, to się chyba nie spodziewał? Racja. Sam zresztą przyznał, że wiele dała mu do myślenia świetna postawa Dmitrija Małyszki, który tydzień wcześniej w Oberhofie wygrał i sprint i bieg na dochodzenia, a także biegł w zwycięskiej sztafecie. Mówił, że rozmyślał o tym przez cały czas między obiema rundami, ale chyba nie spodziewał się, że już w Ruhpolding wyrówna to osiągnięcie.

Czy chce Pan coś dodać do tego, co mówił o Rosjanach na początku sezonu?

Nie; może poza tym, że robią zdecydowanie lepsze wrażenie niż Norwegowie i można powiedzieć, że dziś są w stanie wystawić dwie równorzędne sztafety, które z powodzeniem mogą walczyć o miejsca na podium. Norwegowie jeszcze nie zeszli całkowicie „do podziemia” dzięki Svendsenowi, który jednak cierpi na – nazywam to – syndrom pudła; od marca 2010 r. ani razu nie udało mu się strzelić na czysto. Można więc o nim mówić, że jest mistrzem świata i medalistą olimpijskim, który ciągle pudłuje. Ole Einar z kolei tylko dwa razy tej zimy był w czołowej „10”.

To rzeczywiście dość smutne. Ale na pocieszenie Norwegowie mają Torę Berger.

Tak. Potwierdza w pełni, że to ona zajęła miejsce po Magdalenie Neuner. Różne rywalki będą ją chciały podgryzać, ale myślę, że żadna nie będzie w stanie odebrać jej Kryształowej Kuli. Groźne będą Francuzki, bo mają niezły zespół, są Niemki, jest Domraczewa z Białorusi i kilka innych, ale nie przekonują mnie do siebie. Najbardziej imponuje mi strzelecka forma Francuzek, a zwłaszcza Marie Laure Brunet, która ma przeciętną w strzelaniu w każdej postawie ponad 90 proc. To niesamowita regularność; jeszcze tylko musi trochę poprawić bieg. Pewnym zaskoczeniem in minus jest natomiast postawa Rosjanek, które przecież mają znakomitego trener Wolfganga Pichlera. Jak dotąd jednak nie przekłada się to na jakieś oszałamiające wyniki.

A Polki?

Co do naszych biathlonistek, również nie mam nic szczególnie nowego do powiedzenia. Powinny regularniej zajmować miejsca w „10”, bo i biegają na poziomie 10. – 12. miejsca. Gdyby więc doszła do tego regularność w precyzyjnym strzelaniu, miejsca na podium byłyby murowane. Podczas tych dwóch rund było to bardzo wyraźnie widać, a najlepszym przykładem niech będzie Monika Hojnisz, która przecież w Oberhofie wypadła najlepiej z naszych w sprincie, ale już w biegu pościgowym było znacznie gorzej. Mimo wszystko uważam, że powinna jak najczęściej dostawać szansę i to ona powinna pobiec w sztafecie na mistrzostwach świata, które na początku lutego odbędą się na Morawach.

Gospodarze też tam będą groźni?

Zdecydowanie tak. Pokazała się już z dobrej strony, skądinąd bardzo urodziwa i ładnie śpiewająca, Gabriela Soukalova. U panów też jest kilku; ot, choćby Ondřej Moravec, który był trzeci w biegu na dochodzenie w Oberhofie. Czesi będą groźni u siebie i trzeba będzie na nich bardzo uważać; zwłaszcza powinny uważać nasze panie. Odpowiedzialnym za męską kadrę życzę, by szybko znaleźli utalentowaną młodzież.

Dziękując za to spotkanie i zapraszając na następne

przypominamy, że w ten weekend

Puchar Świata w Anterselvie - będzie to ostatnia runda przed mistrzostwami świata (których wyniki też zalicza się do pucharowej klasyfikacji).

Klasyfikacja PŚ kobiet: Tora Berger ma 103 pkt. przewagi nad Miriam Gössner (po Pokljuce na koniec 2012 r. było ponad 80); najlepsza z Polek Krystyna Pałka na 12. miejscu (po Pokljuce – 11. lokata).

Klasyfikacja PŚ mężczyzn: Martin Fourcade ma 75 pkt. przewagi nad Emilem Hegle Svendsenem (po Pokljuce było 85).

piu

Przed nami nieco dłuższa przerwa w biatlonowym Pucharze Świata. Po ostatniej rundzie, rozegranej w słoweńskiej Pokljuce, nie zaszły istotniejsze zmiany w czołówce klasyfikacji łącznej. By być bardziej precyzyjnym należy stwierdzić, że nie zmieniły się nazwiska liderów rankingu i bynajmniej nie martwi to komentatora biathlonu Krzysztofa Wyrzykowskiego.

SW: Powoli robi się nudno. Ciągle Berger i Fourcade.

KW: Szczerze powiem, że efekty tych naszych pogadanek będzie widać szybciej, ale cóż. Otóż, drogi panie, Szanowni Państwo: Puchary Świata w biathlonie to najwspanialsze i najlepiej zorganizowane imprezy kalendarza zimowego, a to, że mamy w tym sezonie dwójkę zdecydowanych liderów po niespełna 1/3 cyklu, wcale nie zadaje kłamu tej opinii.

- Czy przez kolejne 2/3 Berger będzie spisywać się równie dobrze?

Niewątpliwie Norweżka udała się na przerwę w dobrym nastroju. Wygrała ostatnią konkurencję w Pokljuce – bieg ze startu wspólnego i była to jej czwarta wygrana w sezonie, a szóste podium. Nie powinno to jednak dziwić, bo start masowy to specjalność Tory Berger. Jak już mówiłem w podsumowaniu I rundy Pucharu Świata, Norweżka bardzo poprawiła strzelanie; w tym sezonie spisuje się na strzelnicach bardzo pewnie. Czy dalej tak będzie? Trudno przewidzieć, ale po Pokljuce jej przewaga nad kolejną zawodniczką wzrosła z około 40 punktów do ponad 80.

- Za jej plecami nie ma już Domraczewej z Białorusi, ani Rosjanki Wiljuchiny.

No właśnie. I to jest w biathlonie tak porywające; przynajmniej w biathlonie pań w obecnym sezonie. W przeciwieństwie do mężczyzn, gdzie o najwyższe lokaty walczy 5-6 zawodników, u pań ciągle pojawiają nam się nowe zawodniczki. Tydzień wcześniej w Hochfilzen mieliśmy pierwsze w karierze pucharowe zwycięstwo Synnoeve Solemdal, a tu tryumfowała Gabriela Soukalova z Czech i Niemka Miriam Gössner. Tak się zastanawiam, czy Soukalova ma być czeskim asem na mistrzostwa świata, które przecież odbędą się w jej kraju; zobaczymy. Z tej trójki Gössner będzie chyba najgroźniejszą rywalką Berger. Jest najszybciej biegającą biathlonistką obok Kaisy Mäkäräinen, ale ma jeszcze nad czym pracować w strzelaniu.

- Podobnie jak Polki, zwłaszcza tu, w Pokljuce.

Niestety. Zdenerwowały mnie i zawiodły, przyznaję.  Widać, że stać je na dobre wyniki, ale warunek podstawowy – dobre strzelanie. Zaczęło się jeszcze niezgorzej – od szóstego miejsca Magdaleny Gwizdoń w sprincie, w którym Agnieszka Cyl, też przy jednym pudle, była 19. Dzień później w biegu na dochodzenie Gwizdoń podczas każdej wizyty na strzelnicy miała pudła (w sumie aż pięć), a w pierwszym strzelaniu – dwa! Nie może być tak, że zawodniczka pudłuje podczas pierwszego strzelania w postawie leżąc. Cyl także pięć razy pudłowała, a Pałka miała „tylko” trzy niecelne strzały i przesunęła się z końca trzeciej dziesiątki na 17. miejsce. W biegu masowym Polki dały prawdziwy popis strzeleckiej indolencji: Pałka cztery pudła, Cyl – sześć, a Gwizdoń – siedem. Gdyby Krystyna Pałka strzelała tak, jak średnio strzela, walczyłaby o podium. Przecież mimo tych czterech karnych rund zajęła siódme miejsce. W efekcie wypadła z czołowej „10” klasyfikacji łącznej i do wznowienia rywalizacji po świętach musi się zadowolić 11. pozycją.

- A Martin Fourcade? Wydaje się być nie do doścignięcia…

Można odnieść takie wrażenie. Z trzech biegów w Pokljuce nie wygrał co prawda żadnego, ale dwukrotnie był trzeci, a w ostatnim biegu zajął czwarte miejsce. Z niespełna 50 punktów przewagi nad kolejnym zawodnikiem w klasyfikacji łącznej, jego przewaga wzrosła do 85. Tyle, że na drugim miejscu nie mamy już Andreasa Birnbachera z Niemiec, a Emila Hegle Svendsena. To dzięki wygranej Norwega w sprincie. Birnbacher z dnia na dzień spisywał się coraz lepiej, a uratował się wygrywając swą koronną konkurencję – bieg ze startu wspólnego. Muszę jednak powiedzieć, że Fourcade sprawiał na mnie wrażenie przygaszonego; może już nie mógł doczekać się przerwy? Momentami wydaje mi się, że on stracił serce do biathlonu. Sam zresztą wielokrotnie powtarzał, o czym i my wspominaliśmy, że chce teraz zdobyć medal MŚ w biegu narciarskim, klasycznym. O Ole Einarze Bjørndalenie wspominałem podczas poprzedniej rozmowy i nic się nie zmieniło, a o Polakach też nie będę mówił.

Do mistrzostw zarówno w narciarstwie klasycznym, jak i biathlonie pozostaje jeszcze trochę czasu. Na razie mamy przerwę do okolic święta Trzech Króli. Wtedy, po zawodach w Oberhofie, zapraszamy na kolejną pogawędkę.

piu

Fot. Sportowe Wywiady

Druga runda Pucharu Świata w biathlonie, rozegrana w miniony weekend w Hochfilzen, w dużej mierze potwierdziła to, czego byliśmy świadkami na inaugurację w szwedzkim Östersund. Miłym akcentem była dobra postawa Krystyny Pałki i Magdaleny Gwizdoń w sprincie oraz niezły występ Polek w sztafecie 4×6 km. Rozmowę z Krzysztofem Wyrzykowskim na temat ostatnich wydarzeń w biathlonowym Pucharze Świata zaczynamy tradycyjnie od pań.

SW: Czyżby Tora Berger polubiła Hochfilzen?

KW: Na to wygląda. Norweżka, która zaczęła ten sezon od trzech zwycięstw w trzech biegach indywidualnych, dotychczas nie spisywała się najlepiej w tym austriackim ośrodku niedaleko Kitzbühel. Jak dotąd ani razu nie była na podium, a debiutowała tu w poważnych zawodach jeszcze w połowie ubiegłej dekady – w mistrzostwach świata. Tym razem nastąpił przełom – najpierw trzecie miejsce w sprincie, potem druga pozycja w biegu pościgowym i wreszcie zwycięstwo z koleżankami w biegu rozstawnym. Oczywiście Berger umocniła się na prowadzeniu w klasyfikacji łącznej.

- Czy podczas kolejnej rundy PŚ w Pokljuce ktoś ją dogoni?

- Z bardzo dobrej strony pokazała się w Hochfilzen Kaisa Mäkäräinen. Finka, która zdecydowanie najlepiej biega wśród biathlonistek, wydaje się wracać do wysokiej dyspozycji. Tu była o lokatę przed Berger w sprincie i bezpośrednio za nią w biegu pościgowym i po Östersund, gdzie tylko raz była w „10”, w klasyfikacji łącznej wdrapała się już na piąte miejsce…

- Jest tuż przed Krystyną Pałką.

-  Tak; myślę, że nasze panie zwłaszcza w sprincie potwierdziły dobre przygotowanie: Krystyna Pałka była piąta, a Magdalena Gwizdoń tuż za nią. Szkoda tylko, że dzień później, w biegu pościgowym było dużo gorzej; znacznie gorzej w porównaniu z tym, na co obie Polki stać. Przecież Pałka, która strzela najlepiej, „zawaliła” strzelanie w tej łatwiejszej postawie, leżąc. I Pałka i Gwizdoń miały po cztery pudła i skończyły w drugiej „10”. Szkoda, ale czasem takie potknięcia są potrzebne; oby szybko wyciągnęły właściwe wnioski.

- Ale już szóste miejsce w sztafecie to tyle, na ile stać nasze panie?

- I tak, i nie. To z pewnością dobry punkt odniesienia; dobry – nazwijmy to sobie – punkt odbicia; odbicie w górę, które na mistrzostwach świata da miejsce…. Hmmmm; chciałem powiedzieć „czwarte”, ale przecież byście mi za to głowę zmyli. Więc dobrze – to dobry punkt odbicia do walki o medal; choć szczerze mówiąc nawet brąz wydaje się bardzo mało prawdopodobny.

- A kto się Panu najbardziej podobał?

- Norweżki; w sztafecie ta młodziutka, 19-letnia Hilda Fenne, która była przeszczęśliwa z tego, że utrzymała pozycję zespołu. Do tego Synnoeve Solemdal, która nie dość, że świetnie wypadła w sztafecie, to jeszcze wygrała bieg pościgowy.

- Czas na mężczyzn.

- Nie będziemy wyżywać na tych naszych biednych biathlonistach, których w sztafecie zdublowano. Na otarcie łez można powiedzieć, że ten przykry los spotkał w sumie siedem ekip na 25 startujących. Norwegowie – i to dla nich jest otarciem łez – wygrali, bo indywidualnie spisują się bardzo źle. Od 17 lat nie zdarzyło się jeszcze, by w pierwszych pięciu biegach indywidualnych nowego sezonu ani razu norweski biathlonista nie stał na żadnym stopniu podium! To niebywałe! Co więcej, który z Norwegów był najlepszy w biegu pościgowym?

- Ole Einar?

- Właśnie; stary Ole Einar, który wciąż biega przepięknie, ale nie ma już tej szybkości i wytrzymałości. Tak jak Norwegowie są nie do zatrzymania w sztafecie – wygrywają wszystko, tak indywidualnie wiedzie im się jak dotąd mizernie, choć i w biegu rozstawnym bardzo dobrze spisał się Vetle Christiansen.

- Skoro nie Norwegowie, to Fourcade?

- Francuz wciąż imponuje. Nie wygrał sprintu na własne życzenie, bo kiedy około kilometra przed metą po raz pierwszy miał przewagę nad Andreasem Birnbacherem, chyba za wcześnie poczuł się zwycięzcą. Można było odnieść takie wrażenie patrząc na jego zdziwienie na mecie, gdy dowiedział się, że przegrał z Niemcem o 0,4 sek. W biegu pościgowym ciągnął z kolei Jakova Faka i w końcówce dał się ograć Słoweńcowi. Było więc miejsce drugie i trzecie (w pościgowym przegrał też z Dmitrijem Małyszką z Rosji), ale w Pucharze Świata prowadzi wyraźnie.

Dziękując za tę rozmowę, zapraszamy na kolejną, po następnej rundzie, która już od czwartku do niedzieli włącznie w słoweńskiej Pokljuce.